อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 3/3 วันที่ 31 ม.ค. 56

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 3/3 วันที่ 31 ม.ค. 56

อังศุมาลินตอบเป็นญี่ปุ่นอีก “นี่บ้านฉัน ไม่ต้องการต้อนรับคุณ ออกไป..ไป”
“ผม ขอ” โกโบริเดินเข้ามาหมายจะเก็บหมวก
อังศุมาลินเสียงดัง “อย่านะ อย่าขยับ”
อังศุมาลินกลัว ไม่ไว้ใจ

“ถอยไป! แกนึกว่าเป็นญี่ปุ่นแล้วจะมีสิทธิ์ทำอะไรในบ้านนี้เมืองนี้ก็ได้เหรอ จะเดินเข้าไปในที่ดินของใคร จะเดินขึ้นบ้านของใครเมื่อไหร่ก็ได้ใช่ไหม แกคิดผิดแล้ว บ้านหลังนี้เป็นของคนไทยที่ไม่ต้อนรับคนญี่ปุ่น นี่เป็นยามวิกาล ถ้าชั้นมีปืน ชั้นมีสิทธิ์ยิงแกให้ตายเดี๋ยวนี้”
โกโบริโค้งแล้วโค้งอีก “ขอโทษๆๆ”



อังศุมาลินใส่ต่อ “หรือเห็นว่าบ้านนี้มีแต่ผู้หญิง แล้วไม่เคารพนับถือยำเกรง ผู้หญิงไทยบ้านนี้สู้ตายเสมอ ขอบอกให้รู้ไว้”
“ผมจะ-ไปแล้ว” โกโบริก้าวเข้ามา ยื่นมือจะก้มหยิบหมวกทหาร
อังศุมาลินตกใจร้องลั่น “บอกว่าอย่าขยับ” พลันฟาดไม้คานเข้าใส่โกโบริเต็มแรง
โกโบริไม่ทันระวัง ไม้คานโดนเข้าที่หัวคิ้วดังพลัก! อังศุมาลินก็ตกใจ ที่ฟาดโดนจังๆ
“โอ๊ะ”
โกโบริหันมา คว้าไม้ไว้
“นี่ แกจะทำอะไร..อย่านะ”
โกโบริค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองหน้า ที่โหนกคิ้วมีเลือดซิบ
“ถ้าผมทำอะไรผิดไป ต้องขอโทษด้วย..ผมแค่จะเก็บหมวกของผมกลับไป”
โกโบริบอกเป็นญี่ปุ่นจ้องไม่หลบ แววตาตัดพ้อ
อังศุมาลินเจื่อน รู้สึกผิดทำเกินกว่าเหตุ โกโบริปล่อยมือจากไม้คาน ก้มศีรษะให้ แล้วเก็บหมวกขึ้นมาถือ
ทั้งสองจ้องมองกัน อังศุมาลินยังฝืน พยายามกลบเกลื่อนอาการจ๋อยของตน
“ผม-ไม่ได้-คิดว่า จะทำอะไรในเมืองไทยก็ได้ ไม่เคย คิดว่า..จะทำอะไรไม่ดี กับคุณ ผม เคารพ-คนไทย เคารพ คนทุกคน ขอโทษ ที่คิดน้อย ไม่ระวังตัว ทีหลัง ผมจะ-ไม่ทำ-ผิดพลาด อีกแล้ว”
ขณะที่พูด เลือดตรงโหนกแก้มก็ไหลซึมออกมา
อังศุมาลินหน้าซีด “เลือด”
เสียงแม่อรดังมาก่อนตัว “อะไร ยายอัง เกิดอะไรขึ้น”
แม่อรที่พยุงยายศรเดินมาถึงบันไดพอดี และถือตะเกียงมาด้วย สองคนเพิ่งกลับจากสวน
โกโบริโค้งอีกที แล้วรีบก้าวลงไปข้างล่าง

ที่ใต้ถุนเรือนเวลาต่อมา
โกโบริก้าวเข้ามาเผชิญกับแม่อรที่ถือตะเกียงยืนงง และยายศรที่มองตื่นๆ แล้วโค้งให้แม่อรและยาย
“ซาหวัดดีครับ”
อังศุมาลินยังถือไม้คาน ค่อยๆ เดินอึ้งๆ ตามมาชะโงกมองเหนือบันได
แม่อรร้องทัก “อ้อ..พ่อ..ดอกมะลิ โกโบริ เออ” หันมาเห็นอังศุมาลินถือไม้คานก็ตกใจ “อัง..อะไรน่ะลูก แล้วนั่นถือไม้ทำไม”
“แม่” อังศุมาลินรีบลดมือถือไม้ลง
“อะไร เอะอะอะไรกัน” ยายถามขึ้นท่าทางกลัวๆ
“พ่อมะลิ เอ้อ มีธุระอะไร” แม่อรถามเสียงเข้ม
โกโบริรีบสวมหมวกปิดรอยแผล
“อา..ผม..ไม่ได้-ตั้งใจ..คือ-ได้ยิน-เสียงเพลง” ชี้ไปที่บนบ้าน แล้วก้มหัวลงอีก “แล้ว..ผมขึ้นไปดู -ขอโทษมากๆครับ” โค้งอีกคำรบ
อังศุมาลินวิ่งลงมาพลางฟ้องใหญ่ “แม่คะ! คือ..หนู..ไม่ได้ตั้งใจ..เค้า..บุกรุกขึ้นมา..หนูกำลังเล่นขิม...”
แม่อรสวนขึ้นทันที “แล้วพ่อมะลิเขาทำอะไรหรือเปล่า”
อังศุมาลินเงียบไป ไม่กล้ามองโกโบริ
"ก็..เปล่าค่ะ แต่..ก็..หนูไม่ชอบ”
ยายศรไอโขลกๆ “โอะ โอะ..โอย” แล้วทรุดตัวลงนั่งยองๆ
อังศุมาลินตกใจ “คุณยายๆๆ..แย่ลงอีกหรือคะ”
แม่อรเรียก "เอาละ หนูมาดูคุณยายสิ...ไม้นั่นก็วางลงซะ"
อังศุมาลินวางไม้คานลง แล้วรีบเดินมาพยุงยายไปนั่งที่แคร่ใต้ถุนเรือน โกโบริจะไปแต่แล้วก็หยุด หันกลับมาสนใจอาการยาย
แม่อรพูดกับอังศุมาลิน "ไปถึง หมอเพียรก็ไม่อยู่แล้วหยูกยาก็หาไม่มีเอาเลย"
“เราจะทำยังไงกันดี หนูว่าคุณยายคงเป็นมาเลเรีย” อังศุมาลินวิตกหนัก
“ไม่ใช่หรอก ลาลงลาเรียอะไร..ยายว่า พรุ่งนี้หนูไปรับแม่ฟื้นมานวดให้สักวันก็หายแล้ว คงเป็นไข้เส้นน่ะ”
โกโบริพยายามฟังสิ่งที่สองแม่ลูกคุยกันอย่างตั้งใจ มองคนนั้นทีคนนี้ที โกโบริชี้ไปที่ยาย
“เขาเป็น- ไม่สบาย- ใช่ไหม” แล้วหันมาถามอังศุมาลินเป็นคำญี่ปุ่น “ให้ผมช่วยอะไรคุณไหม”
อังศุมาลินหันขวับ มองหน้าโกโบริ แล้วก้มหน้าลง รู้สึกละอายใจ “ไม่เป็นไร..คุณ..ควรจะกลับไปได้แล้ว”
แม่อรดุปรามให้หยุด “อังศุมาลิน!” หันไป ยิ้มใจดีกับโกโบริ “คุณยายไม่สบายเป็นไข้ ไอ” แม่อรทำท่ายกมือแตะที่ศีรษะ และทำท่าไอ อธิบาย “ตัวร้อน”

โกโบริเดินเข้ามาชะโงกดูสีหน้าและอาการยายศรห่างๆ อังศุมาลินเหลียวขวับมามองไม่พอใจนัก
โกโบริทำหน้าสุภาพแล้วบอกสองแม่ลูก

“ผมมีหมอ ผมจะไปพาหมอมา”
โกโบริรีบหันหลังเดินไป
“ไม่ต้อง ชั้นไม่ต้องการให้คุณช่วยอะไร” อังศุมาลินเสียงดังใส่
แม่อรอยากรู้รีบถามอังศุมาลิน “เขาว่าอะไร”
“เขาจะไปพาหมอมา”
โกโบริหันกลับมา
“ช่วยกัน- ไม่-เป็นไร”
โกโบริเดินดุ่ม หายไปอย่างรวดเร็ว
“นี่” อังศุมาลินตะโกนตามไป “นี่ๆๆ..ไม่ต้องนะ ไม่ต้องมาที่นี่อีกแล้ว”
“ยายอัง พอเถอะ” แม่อรส่ายหน้า ปรามๆ ทำหน้าระอา
อังศุมาลินอึ้ง ขรึม ไม่สบายใจนัก

ไม่นานนัก แม่อรจัดแจงยกหม้อที่เติมน้ำมาวางบนเตาไฟในครัว แล้วพยายามพัดไฟให้โหมแรงขึ้น
อังศุมาลินถือไฟฉายและหอบกิ่งต้นขี้เหล็กหอบโต วิ่งตึงๆ ขึ้นบันไดมา
“ขี้เหล็กบ้านนี่มันแทนยาควินินได้จริงๆ หรือคะแม่”
“ผู้เฒ่าผู้แก่เค้าก็เคยใช้มานักต่อนักแล้วนะลูก หยูกยาขาดแคลนยามสงครามแบบนี้ ก็เห็นจะต้องเปิดตำรายุคคุณทวดกันแล้วเรา”
อังศุมาลินคว้ากาละมังใบโตเข้ามานั่ง แม่เข้ามานั่ง ช่วยกันเด็ดใบขี้เหล็กลงกะละมัง
อังศุมาลินคิดๆ กลุ้มใจ “แม่คะ ถ้า..มัน..พาหมอมาจริงละ”
แม่อรดุเสียงเขียว “นี่.. ขึ้นมันอีกแล้ว แม่ก็ไม่เห็นเสียหายอะไร คนเขามีน้ำจิตน้ำใจ เอาละ มาเอานี่ไปลงต้มซะ แล้วดูไฟให้แรงๆ อีกหน่อยจ้ะ”
“ก็หนูไม่ชอบนี่ค่ะ” อันที่จริงเพราะไม่สบายใจ ตัวเองดันไปทำเขาเจ็บไว้ รับกะละมังใบขี้เหล็กจากแม่ไป
ยินเสียงฝีเท้าตึ๊กๆ ขึ้นบันไดเรือนมา
เสียงโกโบริตะโกนนำมา “ซาหวัดดีครับ ผมพาหมอมาครับ”
“นั่นไง สงสัยมากันจริงๆ”
แม่อรลุกเดินนำออกไป
อังศุมาลินฮึดฮัดขัดใจ ที่ทำไมโกโบริต้องมาตอกย้ำความรู้สึกผิดของตนด้วย

โกโบริพาหมอทาเคดะสะพายกระเป๋าใบโต ขึ้นบันไดมาเสียงตึงตัง มาถึงข้างบน ทั้งสองยืนเคียงกัน ยิ้มกว้าง แล้วโค้งให้ พลางถอดหมวกออก
“ผม-พาหมอ-มา-ครับ”
ทาเคดะทักทายเป็นคำญี่ปุ่น “สวัสดีตอนกลางคืน ครับ”
ที่หัวคิ้วโกโบริ มีพลาสเตอร์แปะทับเล็กๆ
แม่อรเห็นเข้า “อ้าว พ่อคุณ แล้วนี่ที่คิ้ว..ไปโดนอะไรมาตั้งแต่เมื่อไหร่”
โกโบริเอามือแตะแผลปั๊บ สบตาอังศุมาลินปุ๊บ
อังศุมาลินหน้าซีด ทั้งสองสบตากัน เหมือนจะเอาชนะกัน
“ตอน เดิน กลับไป มันมืด ผม เดินรีบ..เลยเดินชน..กิ่งไม้ในสวนครับ” โกโบริพูดช้ายิ้มเยือกเย็น สบตาอังศุมาลินอย่างท้าทาย
อังศุมาลินอึ้ง แล้วยิ่งโมโห เจ็บใจสะบัดหน้า ไล่ส่งด้วยคำญี่ปุ่น
“เราไม่ได้เรียกร้องความช่วยเหลือ พวกคุณกลับไปได้แล้ว!”
โกโบริและทาเคดะถึงกับชะงัก
แม่อรไม่รู้เรื่อง “ยายอัง เชิญเขาให้เข้าไปนั่งข้างในเร็วสิลูก” ยิ้มแย้มกับสองหนุ่ม
อังศุมาลินอิดออด “แม่คะ”
“อัง” แม่อรดุเสียงเข้ม
อังศุมาลินฝืนใจ เชิญแบบขอไปที “เข้ามาข้างใน”
“เชิญจ้ะๆ คนไข้อยู่ทางนี้จ้ะ” แม่อรยิ้มๆ ใช้ภาษากายร่วม นำทั้งสองไป

ขณะที่แม่อรเดินนำทั้งสองไปที่ห้องนอนยาย อังศุมาลินมองตามด้วยสีหน้าไม่พอใจ
ภายในห้องนอนยายศร หมอทาเคดะใช้หลังมือแตะหน้าผากยายศรที่นอนห่มผ้ามองเขาอย่างตื่นๆ แม่อร และโกโบริมองดูยายอย่างเป็นห่วง อังศุมาลินยืนมองหน้าตายอยู่ห่างๆ

“ผมขอจับชีพจรหน่อย”
ยายกับแม่มองหน้า อังศุมาลินแปลแบบเซ็งซะเหลือเกิ๊น “หมอขอตรวจชีพจรค่ะคุณยาย”
หมอทาเคดะจับมือแล้วนับสักพัก โกโบริมองลุ้นอาการยายศร แล้วอดหันไปมองทางอังศุมาลินไม่ได้
อังศุมาลินก็หันมาสบตาพอดี แต่รีบหันไปมองทางอื่น ทำหน้าทำตาเหมือนต้องการให้โกโบริเห็นว่าไม่เต็มใจมากมาย
ทาเคดะ บอกยายศรเป็นคำญี่ปุ่น “อ้าปากครับ”
อังศุมาลินหันกลับมาแปล แต่ทำเสียงเนือยๆ “อ้าปากค่า..คุณยาย”
ยายศรอึ้งๆ แต่ก็ทำตาม
“แลบลิ้นด้วยครับ” หมอบอกอีก
อังศุมาลินบอก “แลบลิ้นค่ะ”
ยายศรหันมามองหน้าแม่อร เป็นเชิงปรึกษาว่าจะดีเหรอ แม่อรพยักหน้า ให้ยายศรทำตาม
โกโบริมอง ทึ่ง เพิ่งตระหนักชัด ว่าอังศุมาลินรู้ภาษาญี่ปุ่นดีแค่ไหน
หมอทาเคดะเปิดกระเป๋า แล้วนึกได้ หันมาบอกอังศุมาลินโดยตรง
“ผมอยากได้น้ำร้อนสักหน่อยครับ”
อังศุมาลินมีท่าทางสุภาพ และสีหน้าดีกว่าเวลาพูดกะโกโบริ “ได้ค่ะ รอสักครู่”
อังศุมาลินลุกขึ้น จะออกไป
“เอาอะไรหรือหนู” แม่อรถาม
“หนูจะไปเอาน้ำต้ม”
โกโบริมองตามไปอยากช่วยอะไรบ้าง
“ให้---ผม-ช่วย-ไหม”
อังศุมาลินตวัดเสียงใส่ห้วนและดุ “ไม่ต้อง” แล้วเดินออกไป
โกโบริจ๋อยซีด เก้อกระดาก

อังศุมาลินเข้ามาในครัว ตรงไปยกหม้อต้มขี้เหล็กเดิมลง แล้วไปเอากาน้ำมาเติมน้ำในตุ่มวางบนเตา แต่ไฟในเตากำลังอ่อนลง อังศุมาลินพยายามพัดจนไฟลุกโชนขึ้น
อังศุมาลินไปที่กะชุใส่ถ่านมุมห้อง แล้วนั่งลงใช้มือควานหาก้อนถ่านในความมืด

ด้านแม่อร และโกโบริมองดูทาเคดะใช้เครื่องฟังตรวจที่หลังและอกของยาย จู่ๆ เสียงอังศุมาลินร้องโอ๊ย..เหมือนเจ็บปวดดังลั่นออกมาจากครัว ทุกคนตกใจ
แม่อรหันไป ร้องถาม “อัง เป็นอะไรลูก”
โกโบริเห็นแม่อรขยับจะลุก ยกมือห้ามไว้แล้วชี้มือชี้ไม้ว่าให้ดูคนไข้กับหมอไป แล้วชี้ที่ตัวเขาสื่อว่าจะออกไปเอง แล้วรีบไปอย่างร้อนใจจริงจัง

อังศุมาลินกุมนิ้วมือข้างขวา และนั่งเหยียดอยู่ไม่ไกลจากลังไม้นักตะโกนบอกแม่
“หนูไม่เป็นอะไรค่ะแม่”
เสียงฝีเท้าบู๊ททหารวิ่งเข้ามา โกโบริโผล่มา
“เป็นอะไร”
“เปล่า” อังศุมาลินหันไปคว้าคีมคีบถ่าน ตายังจ้องไปที่กะชุถ่าน ชะเง้อหา
“อะไร” โกโบริมองตามสายตา
อังศุมาลินกัดฟัน เอาคีมคีบถ่านเขี่ยๆๆ ทันใด แมงป่องตังวหนึ่งก็โผล่ออกมา แล้ววิ่งไปวิ่งมาหนีแว้บๆ ในความมืด
อังศุมาลินกรี๊ด
“แมงป่อง”
โกโบริตกใจ ทันใดนั้นโกโบริหันไป คว้ามีดที่เสียบในที่เก็บมีดในครัว แล้วจะขว้าง แต่แมงป่องหายไปแล้ว
“คุณ-เป็นอะไรไหม”

อังศุมาลินไม่ตอบพยายามทรงตัวขึ้นยืน แต่เผลอเอามือขวาไปเท้าพื้นจึงร้องเจ็บขึ้นมาอีก แต่พยายามจะร้องเบาที่สุด “โอ๊ย” กลัวยายกับแม่เป็นห่วง

โกโบริขมวดคิ้ว ตัดสินใจเดินเข้าไปหา
“ฉันไม่เป็นอะไร ไม่ต้องมายุ่ง”
อังศุมาลินกำลังทรงตัวขึ้นยืนยังไม่ทันตั้งหลักได้ แมงป่องเจ้าเดิมโผล่ตัวออกมาอีก วิ่งจะตัดมาอีกฟากหนึ่ง
โกโบริบอกไทยปนญี่ปุ่น “คุณ..ระวัง แมงป่อง”

อังศุมาลินร้อง “ว้าย”
อังศุมาลินหันไปมอง เห็นเจ้าแมงป่องวิ่งเหมือนจะเข้ามาหาตน จึงพรวดตกใจเซถลาหนี แล้วเสียหลักจะล้ม
โกโบริพุ่งมาช้อนรับตัวอังศุมาลินไว้ได้มือหนึ่ง แล้วหันไปใช้อีกมือหนึ่งเขวี้ยงมีดในมือออกไปด้วยความรวดเร็ว
แมงป่องโดนมีดปักตายคาที่
“คุณ ปลอดภัยแล้ว..แมงป่อง มันตายแล้ว”
อังศุมาลินรู้ตัวตอนนั้นว่าอยู่ในอ้อมแขนโกโบริ รีบดีดตัวออกห่าง
โกโบริไม่ใส่ใจ รีบเข้าไป ดึงมีดออก เตะศพแมงป่องตกขอบชานหายไป
อังศุมาลินหายตกใจ ยกมือที่ปวดแปลบขึ้นดู และสะบัดไปมา โกโบริเอามีดเก็บที่ แล้วหันมา อังศุมาลินเห็นสายตาโกโบริ รีบเอามือซ่อน เชิดหน้าขึ้น ทำท่าอวดดี ไม่เจ็บสักนิด
"ผมจะช่วยคุณ..ผมจะ-ช่วย ขอ-ดู-หน่อย”
อังศุมาลินตวัดเสียงใส่อีก “ไม่ต้อง”
โกโบริไม่ยอมทำหน้าขึงขัง “ต้อง”
โกโบริรุกเข้าไปคว้ามือขวาอังศุมาลิน ลากตัวเข้ามาดูใกล้ๆ เตาไฟ จึงเห็นว่ามืออังศุมาลินบวม แดง เห็นรอยโดนพิษชัดเจน
โกโบริพูดไทยถาม “เจ็บมาก-ไหม”
อังศุมาลินสั่นศีรษะ พยายามกัดริมฝีปากแน่นเพื่อระงับความปวด “ไม่”
โกโบริเย้าคำไทย “แปลว่าเจ็บมาก”
“นี่..พูดภาษาไทยไม่รู้เรื่องนี่”
“ภาษาไทย ไม่รู้ แต่ภาษาคุณ..ผมรู้..ถ้าบอกว่า..ไม่เจ็บ แปลว่าเจ็บ!”
โดยหนุ่มญี่ปุ่นย้อน อังศุมาลินโมโห
“นี่มันชักจะมากเกินไปละนะ”
โกโบริมองกวนๆ แล้วส่ายหน้า “อะไรมากไป..ไม่เข้าใจ” มองหาไปทั่ว “คุณมีเทียนไหม อยู่ไหน”
อังศุมาลินชี้ไปที่ชั้นใกล้ๆ “จะเอามาทำไม”
โกโบริลุกไปหยิบเทียนมาจุดไฟจากในเตา แล้วปักเทียนไว้กับพื้น
“ทำอะไรน่ะ...” อังศุมาลินระแวง “ไม่นะไม่เอานะ อย่านะ” ถดตัวถอยออก
โกโบริตามมาขึงขัง แล้วคว้ามือขวาของอังศุมาลินขึ้นมา บอกคำไทยชัดและช้า
“แผลนี่-จะปวด-มาก-ถ้า-ไม่-ลน-ไฟ”
อังศุมาลินตกใจร้องเสียงหลง “อะไรนะ!”
“ทน-เจ็บ- นิดเดียวนะ!”

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 3/3 วันที่ 31 ม.ค. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager