อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 11 วันที่ 19 ก.พ. 56


อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 11 วันที่ 19 ก.พ. 56

ด้านแม่อรเปิดประตูห้องเก็บของออก แล้วพาไมเคิลหลังอาบน้ำเสร็จ ที่อยู่ในชุดใหม่ของพ่อ เสื้อและกางเกงดูสั้นเต่อ แต่ก็ใส่ได้พอดี เข้าไปในห้อง
“นี่...ห้องเก็บของ ทึบหน่อย มีหน้าต่างอยู่บานเดียว ตอนกลางวันพ่อต้องอยู่แต่ในนี้นะ ฉันจะใส่กุญแจห้องไว้ กลางคืนถึงจะเปิดให้ออกมา...อยู่ได้ไหมนี่” แม่อรบอก
“ได้ ครับ ได้ ขอบ-พระ-คุณ-มาก-ครับ”

ระหว่างนั้นอังศุมาลินหอบเอาเสื่อ หมอน มุ้ง และผ้าห่มเข้ามาให้
ไมเคิลรับมาวางลงที่พื้นแล้วยกมือไหว้
“ขอบ-คุณ-ครับ”
“ไม่ต้องไหว้ฉันหรอก” อังศุมาลินยิ้มให้
“คุณ-สองคน-เป็น-บุญคุณ-กับผม-มากๆ ผมจะไม่ลืมตลอดชีวิต” ไมเคิลซึ้งใจ



“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ” แม่อรเยื้อนยิ้ม
ไมเคิลพนมมือไหว้อีกน้ำตาคลอๆ
“พรุ่งนี้ สว่างแล้ว..คุณอย่าออกมาจากห้องเด็ดขาด เดี๋ยวจะมีคนเห็นเข้า” อังศุมาลินกำชับ
“เออ.. ยังไม่รู้เลยวาพ่อน่ะชื่ออะไร” แม่อรถาม
“ไมเคิลครับ.. ร้อยโท ไมเคิลวอลเด็น แต่-เรียก-ผม-ว่า-ไมค์-เฉยๆ ก็-ได้” ไมเคิลแนะนำตัว
แม่อรเลยเรียก “พ่อไม้”
อังศุมาลินสงสัย “คุณเป็นทหารหรือ”
ไมเคิลพยักหน้า อังศุมาลินมองอึ้งๆ ไป

เช้าตรู่ เห็นเงาตาผลตรงคูน้ำในคลอง กำลังเดินกระโดดไปมา ในยามเช้าและยินเสียงร้องเพลงรำวงตามมา
“แปดนาฬิกา ได้เวลาชักธง เราจะต้องยืนตรงเคารพธงของชาติไทย
เราสนับสนุน ป. พิบูลสงคราม เราจะต้องทำตาม ตามผู้นำของชาติไทย
ใกล้เข้ามาอีกนิด ชิดชิดเข้าไปอีกหน่อย สวรรค์น้อยน้อย อยู่ในวงฟ้อนรำ...”
ตาผลแอ่นระแน้ปล่อยทุกข์เบาๆ ลงร่องสวนสบายอุรา พลันเหลือบไปเห็นทหารญี่ปุ่น 3-4 คน ถือปืนประจำกายกำลังเดินลิ่วจะผ่านไป
ตาผลทัก แซวเล่น “ไฮ้..ไปรบไหนกันแต่เช้าโว้ย”
ตาผลแทบเก็บของหวงเข้ากางเกงไม่ทัน ตกใจไม่คิดว่าพวกญี่ปุ่นจะหันมา
เคสุเกะหันขวับ หยุดมองมาทางตาผล ทหารลูกหมู่ที่เหลือก็หยุดตาม แต่ตาผลก็ฝืนยิ้มให้ไปหนึ่งดอก ก่อนจะกลายเป็นยิ้มไม่ออก
เคสุเกะและพวกพากันเดินลิ่วมาทางตาผลอยู่ ตาผลหน้าทอดสียกมือไหว้ปลกๆ
เคสุเกะเดินมาหยุดตรงหน้า จ้องตาผลเขม็ง
ตาผลขาสั่นอ่อนระทวย กับสีหน้าที่จริงจังและอาวุธพร้อมมือของทุกคน
“ปะเปล่า ฉันไม่ได้มีอะไรด้วย” ตาผลปฏิเสธไว้ก่อน
“ขอดูบ้าน-หน่อย”
เคสุเกะพูดไทย และพวกเดินลิ่วผ่านตาผลที่หลับตาปี๋ไป
มุมหนึ่งไม่ไกลจากกระท่อม ตาบัวเดินมาอย่างอารมณ์ดี ในมือถือเข็มขัดและเสื้อทหารอเมริกัน ดูไปมาอย่างพอใจจนได้ยินเสียงตาผลโวยวาย เลยชะงักหยุด
มองไปเห็นเคสุเกะและพวกกำลังตรวจค้นหาอะไรบางอย่างที่กระท่อมและรอบๆ โดยเคสุเกะหยิบกางเกงและรองเท้าทหารอังกฤษขึ้นมา ตาผลที่ร้องปฏิเสธโวยวาย และถูกพวกทหารพาตัวไป
ตาบัวรีบผลุบต่ำหลบเข้าหลังดงกล้วย หน้าซีด

ตาบัวหอบแฮ่ก ค่อยๆ คลานมานั่งข้างอังศุมาลินที่นั่งจัดแจงพื้นที่วงข้าวเช้าอยู่
“เกิดอะไรขึ้นอีกหรือลุง”
“มะ..เมื่อกี้.. เมื่อกี้ ฉัน.. ไม่ใช่ ไอ้ยุ่น พวกไอ้ยุ่นมันมาค้นบ้านฉันที่ท้ายสวน” ตาบัวระล่ำระลัก
อังศุมาลินใจหายวาบขึ้นมาทันที ตกใจมาก
“อะไรนะลุง...” อังศุมาลินพยายามตั้งสติ ทำน้ำเสียงกลับมาปกติ “แล้วเขามาหาอะไรกัน”
“มะ ไม่รู้เลย ฉันเห็นพวกมันเสียก่อน แต่ไอ้ผลนะสิ มันโดนไอ้ยุ่นเอาตัวไปด้วย”
อังศุมาลินร้อง “หา”
แม่อรยกสำรับกับข้าวออกมาจากห้องครัวพอดี
“อะไร...จะชวนกันไปไหนแต่เช้า”
แม่อรวางถาดข้าวลงตรงหน้า แล้วฟังตาบัวเล่าอย่างตั้งใจ
“ใช่ มันเอากางเกงกะรองเท้าที่พวกเชลยฝรั่งขายให้ฉันมา ไปด้วย บ้าฉิบ..เพิ่งจะได้มา จากธรรมศาสตร์ แต่ไม่รู้มันหาอะไรกัน หลังลูกเหล็กลงเมื่อคืน ก็เห็นมันเอาเรือส่องไฟหากันให้วุ่นทั้งคืน น่ากลัวจะมีใครไปขโมยอะไรมันอีกแต่ไม่ใช่ฉันสองคนแน่”
อังศุมาลินกังวล แต่ทำทีเป็นไม่สนใจ
“ทานข้าวกันดีกว่าค่ะแม่”
ตาบัวงง “อาว แม่อัง”
“เดี๋ยวรอให้แกงจืดร้อนขึ้นอีกนิดนะ เออ...แม่ไปเอาจานมาให้ตาบัวด้วยดีกว่า คุณยายล่ะลูก”
“หนูจะเข้าไปดูเดี๋ยวนี้แหละค่ะ”
แม่อรและอังศุมาลินแยกย้ายกันไป ทิ้งให้ตาบัวนั่งอยู่กลางชานคนเดียว
ตาบัวหันไปหันมา งงๆ

อังศุมาลินกับแม่อรช่วยกันปูผ้าขาวทับกลางเสื่อ และช่วยกันจัดวางสำรับกับข้าว
“อาวพ่อบัว มีอะไรกันอีกละ” คุณยายถาม
แม่อรเอาขันน้ำออกมาวาง
“มาเร็วตาบัวกินข้าวกันก่อน”
“งั้น..ฉันขอไปล้างมือ แล้วมาเล่ายาวๆ ดีกว่านะนายแม่”
ตาบัวลุกไป จะเดินไปที่โอ่งที่อยู่ตรงมุมระเบียงติดกับห้องครัว
“เออ.. แม่อรเมื่อคืนนี้อะไรกันเหรอ แม่เหมือนได้ยินเสียงคนคุยกันทั้งคืน”
แม่อรมองหน้าอังศุมาลิน ตาบัวเดินผ่านประตูรั้วไป เห็น ชะงัก ตาเหลือก
“ตะตายละหวา.. ไอ้ยุ่นมัน มะมากันแล้ว”
อังศุมาลินและแม่อรมองหน้ากันด้วยความตกใจ หน้าซีด ยายศรมองงงๆ

ระหว่างนั้นกลุ่มทหารญี่ปุ่นเห็นอยู่ไกลๆ มีโกโบริและทหารอีก 2 นายเดินมาตามทางเข้าบ้าน
โกโบริมองขึ้นมาบนบ้าน สบตากับตาบัว ตาบัวรีบหลบสายตา เหงื่อกาฬแตกซิก รีบเดินเข้าไปนั่งที่วงข้าว
“แย่แล้ว...” แม่อรตกใจ
“แม่คดข้าวเร็วๆ ค่ะ ลงมือกินกันเลย ทำเป็นไม่รู้อะไรทั้งนั้น”
ยายศรยิ่งงง “มีอะไรกัน ยัยอัง”
อังศุมาลินส่งจานข้าวให้ตาบัว
อังศุมาลินพูดเสียงโหด “ลุงบัวกินข้าวเลยนะ ถ้าลุงเห็นอะไรแล้วพูดมากไป ฉันสาบานได้เลยว่าจะจัดการกับลุงให้สาสม”
อังศุมาลินจ้องตาบัวด้วยสายตาเหี้ยมเกรียมสำทับ
ตาบัวกลัวจนอ้าปากค้าง
“อะ..อะไรกันแม่อัง”
“ลุงไม่ต้องพูดมาก กินข้าวไปเร็วๆ แม่คดข้าวต่อค่ะ ไม่ต้องตกใจ คุณยายอยู่เฉยๆ นะคะ”
แม่อรคดข้าวมือสั่น ตาบัวงงอ้าปากค้าง ฟากยายศรมองคนโน้นคนนี้ไปมา งงๆ
อังศุมาลินวิ่งไปที่ห้องเก็บของ ไขกุญแจออกอย่างรวดเร็ว
“มิสเตอร์วอลเด็น”
ไมเคิลก้าวออกมาจากห้อง อังศุมาลินรีบอธิบายแล้วพาไปที่ห้องของตัวเองอย่างรวดเร็ว
“ทหารญี่ปุ่นกำลังจะมาค้นที่นี่คุณรีบไปซ่อนที่ห้องฉันก่อนเร็ว”
ตาบัวมองไมเคิลตาค้าง ยายศรตกใจ ตะลึง
“อะไรกัน นั่นใคร... ใครหรือแม่อร ยายอังเขาจะทำอะไรน่ะ”
“เชลยฝรั่งค่ะ เขาหนีมาอาศัยเราเมื่อคืนนี้” แม่อรบอก
ยายศรตกใจ “คุณพระ”

ตาบัวตาเหลือก “ตายโหง”
โกโบริ เดินย่ำรองเท้าบู้ธ ก้าวนำคนอื่นๆ มาที่เรือนของอังศุมาลิน ทหารคนอื่นๆ ตามติด

เมื่อมาถึงสีหน้าโกโบริดูสดใส สบายๆ ขณะที่มือของโกโบริกำลังแตะประตูเรือนให้เปิดกว้างออก
พอประตูถูกผลักเปิดออก โกโบริก้าวเข้ามา
“สวัสดีครับ”
โกโบริหันมายิ้ม แล้วก้มศีรษะทักทายด้วยน้ำเสียงแจ่มใส
โกโบริโค้ง แล้วยืนยิ้มสดใสอยู่หน้าประตู ก้าวเข้ามาโค้งทักทายพร้อมกับทหารอีก 2 นาย ทุกคนชะงักอยู่ในท่าต่างๆ กัน
อังศุมาลินมือสั่นน้อยๆ จนน้ำแกงกระฉอก แต่เพียงชั่วครู่ก็ตั้งสติได้
“ขอโทษครับที่มารบกวน”
แม่อรใจสั่น รีบทัก “อ้อ.. ทะ.. ทานข้าวไหมพ่อดอกมะลิ”
ฟากตาบัวแกล้งซดน้ำแกงดังโฮกใหญ่ เคี้ยวเสียงดังทำไม่รู้ไม่ชี้ไม่หันไปมอง
อังศุมาลินหันไปยิ้มด้วยนิดๆ
“เชิญค่ะ”
โกโบริยิ้มตอบ มองกลับมาด้วยแววตาแจ่มใส
“มี..มีอะไรหรือเปล่า มาแต่เช้าเลย แหม…” แม่อรยิ้มแย้ม แซวนิดๆ
ยายศรก้มหน้างุด
“เมื่อคืน-มีทิ้งระเบิด ผมเป็นห่วง-ตั้งแต่-เมื่อคืน ไม่เป็นอะไรกัน-ใช่ไหม”
“อ๋อ ไม่มีอะไรนี่คะ” อังศุมาลินตอบ
โกโบริมองยิ้มๆ
“แต่ เมื่อคืน-ก็มี-เชลย-หนีมา มีคน-ยืนยันว่า-หลบอยู่แถวนี้ ผมเลย จำเป็น..ต้องมาค้นทุกบ้าน”
แม่อรพยักหน้า “อะ..อ๋อ.. อย่างงั้นเอง”
“เชลยอะไรคะ ไม่น่าเลยนะคะ...ไม่น่าที่เชลยจะหนีมาได้”
โกโบริชะงัก
“ผมก็ไม่รู้อะไรมากกว่านั้น แต่เมื่อมีคำสั่ง ผมก็ต้องทำ”
อังศุมาลินมองอย่างท้าทาย “แล้วทำไมคุณถึงคิดว่าเชลย “คนนั้น” ถึงหลบมาอยู่ที่นี่”
“ผมไม่รู้ แต่มีคำสั่งให้ค้นจนทั่ว ผมก็ต้องทำตาม.. แต่...คุณพูดว่า..เชลยคนนั้น..รู้ได้ยังไงครับ ว่าเชลยหลบมาได้แค่คนเดียว”
โกโบริจ้องมองไปที่อังศุมาลินตรงๆ อังศุมาลินยังคงยิ้มนิดๆ
“ก็นั่นน่ะสิคะ ชั้นจะไปรู้ได้ยังไง...เชิญเลยค่ะ ถ้าอยากค้นที่นี่ก็เชิญ”
“ต้องขอโทษอีกครั้ง” โกโบริ ออกอาการเกรงอกเกรงใจ ก้มศีรษะให้อีกครั้ง
อังศุมาลินลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินไปที่โอ่งเพื่อล้างมืออย่างใจเย็น แม่อรกับยายนั่งตัวแข็ง ไม่กล้าแตะต้องข้าว ตาบัวก้มหน้าก้มตากินอย่างอร่อยเว่อร์เกินจริง
โกโบริเดินมาหาแม่อรและคุณยาย
“ผมขอ-อนุ-ญาต”
“ชะ..เชิญเถอะจ้ะ” แม่อรเริ่มติดอ่าง
“ทานข้าว-กันต่อเถอะครับ พวกผมขอตรวจดูสักพัก ไม่นานก็คง-เรียบ-ร้อย”
ทหารญี่ปุ่น 2 คน เดินตรวจดูรอบๆ โกโบริหันไปทางห้องเก็บของ
“ห้องโน้น ห้องอะไรครับ”
“ห้องเก็บของ...กุญแจนั่นคล้องไว้เฉยๆ ไม่ได้เปิด ถ้าคุณอยากเข้าไปตรวจก็ได้”
โกโบริหันไปสั่งทหารเป็นภาษาญี่ปุ่น 2-3 คำ 2 ทหารรีบชิดเท้า และรีบทำตาม เปิดเข้าไปในห้องนั้นโดยเร็ว แม่อรและคุณยายมองหน้ากันเลิกลั่ก
โกโบริเดินไป หน้าห้องยาย แล้วหันกลับ เดินไปหน้าห้องอังศุมาลิน แล้วหยุดมอง ท่าทีสนใจ ทุกคนนั่งตัวแข็งทื่อ
อังศุมาลินรีบเดินเข้าไปขวาง “ห้องนอนของฉัน ต้องค้นด้วยไหม”
ทุกคนลุ้นตัวโก่ง
โกโบริลังเลอยู่ชั่วครู่ แล้วค่อยๆ ก้มศีรษะลงน้อยๆ
“ผมจะดูเอง”
ช้อนแกงตกจากมือแม่อรลงพื้นเสียงดังเคล้ง อังศุมาลินหันมามองแม่ ยายศรเงยหน้ามองหลานสาว
“ยายอัง...”
อังศุมาลินรีบบอก “ทานกันต่อเถอะค่ะ”

มือข้างที่สัมผัสประตูของอังศุมาลินสั่นเล็กน้อย โกโบริตามไปติดๆ
“ถ้าคุณไม่เต็มใจ ผมก็จะไม่ตรวจ”
อังศุมาลินชะงักเล็กน้อย แล้วเปิดประตูออกโดยแรง หันกลับมาบอกด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“เชิญ”
โกโบริชะงัก แล้วก้มศีรษะให้อังศุมาลิน
“เชิญคุณก่อน ผมเข้าไปคนเดียว-มัน-จะ-ไม่-เหมาะ”
อังศุมาลินเดินนำเข้าไปยืนกลางห้อง พลางหมุนตัวไปรอบๆ
“เชิญตรวจได้”
โกโบริมองไปรอบๆ ห้องอย่างมีความสุข แต่พยายามฝืนยิ้มไว้
โกโบริเห็นห้องของอังศุมาลินสว่างไสว ม่านบังตาสีขาวปักฉลุ ลวดลายยูงรำแพนอย่างสวยงามปลิวสะบัด
โกโบริพึมพำ “นกยูง”
ตรงหน้าต่างห้อวมีลูกมะพร้าวตัดครึ่งลูกทำเป็นกระถาง ปลูกไม้เลื้อยทิ้งก้านอยู่แกว่งไปมาตามสายลม
โกโบริเดินไปจับดู “สวย..ความคิดดีมากๆ” ยิ้มแฉ่งเอาใจ
อังศุมาลินเมินหน้า กัดริมฝีปาก
โกโบริก้มมองโต๊ะหนังสือตัวใหญ่มีหนังสือจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ มีพจนานุกรมภาษาญี่ปุ่นวางอยู่ด้วยโกโบริอมยิ้ม ก่อนจะหยิบมาดู
อังศุมาลินมองมา ท่าทีไม่ชอบใจ โกโบริรีบทำหน้ารู้สึกผิด วางลง แล้วก้มหัวขอโทษ
โกโบริเดินมาดูที่เตียงนอน มีผ้าแพรสีชมพูคลุมตลอด แล้วก้มลงดูใต้เตียง
โกโบริเห็นโต๊ะเครื่องแป้งโบราณมีกิ่งแก้วเล็กๆที่เสียบดอกมะลิเป็นมาลัยรูปตัวกระแต ค่อนข้างเหี่ยวแห้งวางทิ้งอยู่บนผ้าลูกไม้
โกโบริเดินเข้าไปหยิบกิ่งกระแตนั้นขึ้นมาดูอย่างฉงน ยกขึ้นดม
“สวยมากอันนี้ใช่ไหมที่คุณบอกว่าจะสอนให้ผมทำ”
อังศุมาลินฉุนนิดๆ ขมวดคิ้ว
“คุณไม่ได้จะเข้ามาตรวจหามาลัย..ไม่ใช่เหรอ”
โกโบริรีบวางกิ่งกระแตนั้นกลับเข้าที่โดยเร็ว
“คุณจะตรวจดูอะไรก็รีบดูเสีย”
โกโบริหันไปเห็นหีบที่อยู่ข้างตู้ซึ่งถูกเลื่อนออกมาเล็กน้อย
“ในนี้มีอะไร”
อังศุมาลินมีท่าทีตกใจเล็กน้อย
“ของ...ของคุณพ่อฉัน”
“จะรังเกียจไหมถ้าผม...”
อังศุมาลินไม่รอให้โกโบริพูดจบก็นั่งลงเปิดหีบออกมาให้ดูทันที โกโบริตามลงไปนั่งข้างๆ
โกโบริ เห็นเสื้อผ้า และข้าวของต่างๆ รวมถึงรูปถ่ายอังศุมาลินสมัยเด็กอยู่ในกรอบรูป โกโบริพยายามดูข้าวของข้างในอย่างไม่จงใจเกินไปนัก แล้วมองหน้าอังศุมาลิน
“กำลังเอาของออกมาจัดหรือ”
อังศุมาลินมองดูรอยฝุ่น ก็รู้ว่าหีบเพิ่งถูกลากออกมาไม่ได้อยู่ในที่เดิมของมัน
“ใช่”
“ตอนเด็กๆ คุณน่ารักดี” โกโบริบอกยิ้มๆ
อังศุมาลินปิดหีบลงทันที แล้วดันหีบเข้าไป ยันตัวลุกขึ้นยืน

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 11 วันที่ 19 ก.พ. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager