อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 11/2 วันที่ 19 ก.พ. 56


อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 11/2 วันที่ 19 ก.พ. 56

“ตอนเด็กๆ คุณน่ารักดี” โกโบริบอกยิ้มๆ
อังศุมาลินปิดหีบลงทันที แล้วดันหีบเข้าไป ยันตัวลุกขึ้นยืน
ขณะที่โกโบริกำลังจะลุกขึ้น ก็เหลือบไปเห็นไม้แขวนเสื้อที่ตกลงอยู่หน้าประตูเสื้อผ้า โกโบริหยิบขึ้นมาส่งให้อังศุมาลินมองนิ่ง
“ขอผมดูในตู้หน่อยได้ไหม”

โกโบริบอกด้วยท่าทีสบายๆ ขณะที่อังศุมาลินหน้าซีดเผือด
พวกวงข้าวตรงชานเรือน นั่งกันเงียบกริบไม่กระดิกกระเดี้ย ทหารญี่ปุ่น 2 คน ที่ค้นห้องเก็บของหันมามองวงข้าว แล้วคุยกัน กระซิบกระซาบ


ทางห้องอังศุมาลินก็เงียบกริบ คุณยายศรพนมมือ ไหว้พระ แม่อรน้ำตาจะไหล ตาบัวกำหมัดแน่น

อังศุมาลินหน้าถอดสีทันที พยายามข่มความรู้สึกไว้เต็มที่ โกโบริจ้องหน้าอังศุมาลินเพื่อรอการอนุญาต แต่รู้สึกถึงบางอย่างในสีหน้านั้น
อังศุมาลินข่มความหวาดหวั่นทั้งหมดเอาไว้แล้วฝืนยิ้ม สบตาทื่อๆ พยักหน้าเชิงอนุญาต โกโบริสังเกตหน้าอังศุมาลินไม่วางตา ก่อนจะหันกลับไปที่ตู้เสื้อผ้าใบใหญ่
อังศุมาลินแทบหยุดหายใจ มองลุ้นตามไป มือของโกโบริจับบานตู้เสื้อผ้าเปิดออกกว้างโดยเร็ว
อังศุมาลินกำมือแน่นเหงื่อชุ่ม และก้าวถอยห่างไปโดยไม่รู้ตัว โกโบริกวาดตามองทั่วตู้อย่างรวดเร็ว
ภายในมีชุดเสื้อผ้าแขวนเรียงรายเป็นระเบียบ แต่ในมุมลึกสุด เห็นได้ถึงชุดสีน้ำตาลที่โดดเด่นอยู่ภายใน อังศุมาลินเองก็มองผ่านสังเกตเห็น ลุ้นว่าโกโบริจะสังเกตหรือไม่
โกโบริหันไปหยุดจ้องนิ่งที่มุมตู้นั้น จนครู่หนึ่งจึงยกอีกมือเอื้อมตรงเข้าไป ราวกับจะแหวกผ้าหลบไปทางหนึ่ง
อังศุมาลินใจหายวาบ ลุ้นระทึก
แต่แล้วโกโบริกลับลดมือลง แล้วค่อยๆ เอียงตัวหันหน้ามามองสบตาอังศุมาลินอย่างผู้มีชัย อังศุมาลินกลับหลบตาโกโบริแทบจะทันทีอย่างไม่รู้ตัว
โกโบริกล่าวเสียงดังอย่างจงใจให้คนในตู้ได้ยิน “มีคำกล่าวไว้..การอยู่หรือตายของทหารหนึ่งคน ไม่ใช่สิ่งชี้ขาดการแพ้หรือชนะของกองทัพ”
โกโบริยิ้มอย่างผู้มีชัย มองอังศุมาลินไม่วางตา พร้อมกับดึงปิดบานตู้เสื้อผ้าลงดังเดิม แล้วหันตัวกลับมาที่อังศุมาลิน
“คุณคงอยากเห็นผมเป็นไอ้งั่งสินะ นี่ไง ผมเป็นให้ดูแล้ว คุณคงพอใจมาก ผมไม่รู้จริงๆ ว่าคุณมองเห็นผมเป็นตัวอะไรกันแน่”
พูดจบโกโบริมีสีหน้าขมขื่นทันที
อังศุมาลินเงียบกริบ เหมือนอยากจะอธิบายตอบโต้อะไรออกไป แต่ไม่มีเสียง
“แต่ผม ก็ยังมีเรื่องน่าดีใจ” หันไปมองที่ตู้เสื้อผ้า “ที่ได้เห็นพวกที่เรียกตัวว่าศิวิไลซ์ มีอารยะ ต้องมาใช้กระโปรงผู้หญิงบังหน้า แต่สำหรับคนญี่ปุ่น...คนที่ไร้ศักดิ์ศรี คือคนที่ตายแล้ว และการฆ่าคนที่ตายแล้วมันก็ไร้ประโยชน์”
โกโบริหันมองอังศุมาลินอีกครั้งก่อนเดินเชิดออกไป
อังศุมาลินยืนค้างนิ่ง เหมือนถูกสะกด ส่วนสีหน้าไมเคิล ในมุมตู้ ซีดเหมือนคนตาย

ตรงชานเรือนบ้านอังศุมาลิน วงอาหารเช้าจำเป็นของ แม่อร ยายศร และตาบัว ที่ต่างนั่งกินกันอยู่เงียบๆ ถึงกับสะดุ้ง
โกโบริออกมาจากห้องอังศุมาลินอย่างสงบ เยือกเย็น มาหยุดยืนนิ่ง สีหน้าบึ้งตึง
ตาบัว ดื่มน้ำ สำลัก ไอๆๆ ขณะเหลือบมองไปเห็นโกโบริ
โกโบริหันมาสบตากับตาบัวพอดี ตาบัวก้มหลบขวับ ไอต่อ ปิดปาก
แม่อร และยายศร ทำอะไรไม่ถูก พยายามกลืนข้าวให้ลงเป็นปกติต่อไปเงียบๆ
โกโบริผละเดินไปทางห้องเก็บของ
ตาบัวพูดเบาๆ “หน้าอย่างนี้ สงสัย”
แม่อรงง ’’อะไรหรือ”
ตาบัวลดเสียงพูดเบาที่สุด “ได้เรื่อง”
แม่อร และยายศรตกใจ ถึงกับเผลอไปโดนจานข้าวเสียงดัง
ทหารคนหนึ่งออกมาจากห้องเก็บของพร้อมหมอนมุ้งและผ้าห่มในมือแล้วยกให้โกโบริดู โกโบริเดินเข้าไปจับดูใกล้ๆ แล้วหันขวับมาทางวงข้าว
“นี่ของใคร”
ทุกคนในวงข้าวเงียบสนิท
ตาบัวมือสั่นระริก จนต้องกดแอบไว้ข้างตัว แม่อร เห็นทุกคนเงียบไม่สู้ดี
“จะ จ๊ะ..ว่าไง”
ตาบัวมือสั่น เสียงสั่น “อ๋อ นะ นั่น ของฉัน” ชี้ที่ตัวเอง
โกโบริหันขวับจ้องตาตาบัวนัยน์ตาวาววับ ตาบัวสั่นหนักจนจานข้าวในมือหล่น
“มานอนนี่เอง..มะ เมื่อคืน”
ตาบัวพูดแล้วรีบก้มหน้าหลบงุด โกโบริปรับสีหน้าให้นิ่ง ไม่มองใคร
โกโบริสั่งลูกน้อง “เอาเข้าไปเก็บ”
“ไฮ้!” ทหารเดินเอาของเข้าไปเก็บ
“เร็ว เรียบร้อยหรือยัง” โกโบริถามเสียงแข็ง
ทหารสองคนวิ่งออกมาจากห้องเก็บของยืนตรง ร้องรับพร้อมเพรียง
“ไฮ้”
โกโบริหันมาชิดเท้าแล้วค้อมศีรษะเล็กน้อยให้ทางเจ้าของบ้าน แล้วก้มหน้าเดินลงเรือนไปโดยเร็ว ทหารทั้งสองรีบเดินตาม
แม่อร ยายศร และตาบัวได้แต่เหลียวตามองตามไป ตัวแข็งกับที่ไม่ขยับ

อังศุมาลินค่อยๆ ก้าวออกมาหยุดยืนที่ประตูห้อง สีหน้าอังศุมาลินเหม่อมองไปทางบันไดลงเรือน
เสียงตาบัวดังเข้ามา “โอ้ย โอย...เกือบแล้วๆ นึกว่ามันจะเล่นเข้าให้แล้ว คุณพระมาโปรดจริงจริ๊งที่มันไปเสียได้ โอย...”
แม่อรหันไปเห็นอังศุมาลินพอดี ส่วนตาบัวที่บ่นก็นั่งลูบอกโล่งใจไปมา
“อัง เป็นยังไงลูก”
ตาบัวหันไปเห็น ยิ้มร่า “แม่อัง..แหม เด็ดสะระตี่จริงเชียวเอาไอ้หรั่งตัวเบ้อเริ่มไปซ่อนจนไอ้ยุ่นหน้าโง่หาไม่เจอ หะ หะ” ตาบัวหัวเราะชอบใจ
อังศุมาลินเหลือบมามองตาบัวอย่างเฉยเมย
ตาบัวพล่ามต่อ “เป็นถึงแม่ทัพนายกอง อยู่ใต้จมูกยังตาถั่วถุย..เซ่อพิลึก ดีนะ เมื่อกี้ลุงรับสมอ้างว่าหมอนมุ้งในห้องนั่นเป็นของลุง ให้ตายชัก มันก็เชื่อดิบดีเทียว”
อังศุมาลินกัดริมฝีปากขมวดคิ้ว ตอบเสียงเย็นๆ อย่างเหลืออด
“ลุงคิดว่าเขาจะไม่รู้หรือ”
แม่อรชะงัก “อะไรนะลูก”
“มะแม่อัง มะ หมายความว่า…”

แม่อรถึงกับหน้าถอดสี ตาบัวอ้าปากค้าง
ขณะเดียวกันตรงทางเดินในสวน รองเท้าทหารของโกโบริกำลังจ้ำอ้าว พรวดๆๆ พลทหารทั้งสองนายรีบจ้ำเดินตาม เห็นหลังโกโบริเดินห่างนำไปหลายช่วงตัว

โกโบริที่ครุ่นคิดหนัก แล้วจู่ๆ ก็หยุดเดินกึก 2 พลทหารที่จ้ำตามแทบหยุดไม่ทัน จนเกือบชนหลังโกโบริ ตรงบริเวณทางแยกของทางเดินท้องร่องในสวนพอดี
โกโบรินิ่งไปครู่ ดวงตาเขม็งครุ่นคิด
2 พลทหารมองหน้าโกโบริ แล้วหันมามองหน้ากัน รับรู้ถึงบรรยากาศมาคุบางอย่าง
โกโบริเหลียวมองทางแยกซ้ายขวา ถามตัวเองว่าจะไปทางไหนดี แล้วเหมือนหมดแรง ไม่มีประโยชน์ ที่จะแกล้งทำเป็นไปค้นที่ไหนอีก จึงสั่งการเสียงแข็ง
“กลับ”
แล้วโกโบริหันเลี้ยวไปทางหนึ่งกลับไปอู่ต่อเรือทันที
ทหารทั้งสองคนมองหน้ากัน เอ๋อๆ แล้วออกเลี้ยวตามโกโบริไปงงๆ

ตาบัวที่ออกอาการลนลานเดินพล่าน
“เอาไงดีๆ คราวนี้ตายแน่ๆ”
แม่อร และยายต่างมองมาที่อังศุมาลิน
ไเขาน่าจะเห็นไมเคิ่ลซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้าหนูแล้ว แต่...ไม่เห็นว่าอะไร”
อังศุมาลินยังเล่าไปด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่ง ไม่มองหน้าผู้ใด
แม่อรยกมือทาบอก ตกใจ “ตายๆๆ พุทโธๆ ยังไงกันละนี่”
ฟากยายศรยกมือไหว้ท่วมหัวปลกๆ
“เห็นหน้าพ่อมะลิก็รู้แล้วว่ารู้แน่ๆ ก็คงอยู่ที่ว่าเขาจะเอาเรื่องเราหรือเปล่านี่สิ เรื่องออกใหญ่โตเสียด้วย”
แม่อรหน้าถอดสี
“มันไม่ปล่อยเราไว้ทำญาติหรอก เดี๋ยวมันต้องไปยกพวกพาทหารมาที่นี่แน่ ตายๆ เปิดกันเร็วๆเข้าเถอะ” ตาบัวบอก
“เห้อ..เรามันก็ตกเก้าอี้ลำบาก ไอ้ที่หนีมาซ่อนนั่นก็กำลังเดือดร้อน ปล่อยให้เขาจับไปก็คงโดนฆ่าโดนแกง อีกฝ่ายก็เป็นคนดีมีบุญคุณช่วยเหลือกันมา เห้อ...ก็แล้วแต่เวรแต่กรรมเถอะ” คุณยายครวญลำบากใจเต็มทน
แม่อรเงียบ พลางส่ายหน้าปลงตามยาย ตาบัวเห็นไม่มีใครสนใจ เลยคว้าชามข้าวขึ้นมาจ้วงทานต่อ
“แล้วพ่อฝรั่งที่ยายอังซ่อนไว้ เขากินข้าวปลาหรือยังละ” ยายศรถาม
“กินไปเมื่อเช้าแล้วค่ะคุณยาย” อังศุมาลินพูดไปใช้ความคิดไป “ตอนนี้เราคงให้เขาอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว...คงต้องหาที่อยู่ให้ใหม่”
“แล้วลูกจะพาเขาไปไว้ไหน” แม่อรปรารภ
“หนูว่า...”
อังศุมาลินพูดพลางหันหน้าไปทางตาบัว
ตาบัวที่หันไปคดข้าวใส่จานกลับมา เห็นสายตาอังศุมาลินที่มองมา ถึงกับจานกระฉอก

ตรงมุมชานเรือนรับแขกบ้านกำนันนุ่มตอนสายๆ แม่วันยกขันน้ำมาวางให้สารวัตรองอาจ และนายตำรวจติดตาม ที่เพิ่งมาถึง
“ดูจะมีเรื่องอีกแล้วนะสิจ๊ะท่านสารวัตร” กำนันทัก
สารวัตรองอาจวางขันน้ำที่ยกขึ้นดื่มแก้กระหายลง
“เมื่อคืนมีเชลยอังกฤษหลบหนีมาที่ละแวกพื้นที่นี้”
“อ๋อ ถึงว่า..เห็นทหารญี่ปุ่นเดินกันให้พรึบแต่เช้า”
“นี่ละ ทางสันติบาลจึงอยากจะขอความร่วมมือกำนันช่วยอีกแรง ทางญี่ปุ่นกำลังจับตาดูทางการไทยอยู่ เพราะเหมือนไม่ให้ความร่วมมือนัก ถ้าเราแข็งขันให้พวกเขาเห็นเสียหน่อย งานอย่างอื่นมันจะได้ไม่เป็นเป้า”
“ได้สิท่านสารวัตร ตกลงว่าถ้าทางผมได้เรื่องนี้ยังไง จะรีบแจ้งทางสารวัตรทันที”
สารวัตรองอาจยิ้มออกมาท่าทีพอใจ

อังศุมาลินนั่งล้างจานอยู่ พลางครุ่นคิดหาทางออกอย่างรอบคอบ ใจเย็น ตาบัวเดินวนไปมารอบๆ
“อย่าเลย..ไม่ดีมั้ง แม่อัง”
อังศุมาลินลุกมาจากตั่งเล็กรองนั่ง วางจานคว่ำเรียง “ทำไมจะไม่ดี คราวนี้ล่ะ ที่ลุงจะได้ทำงานให้กับพวกเสรีไทยอย่างเต็มตัวไง จะเอาหรือไม่เอา ถ้าไม่เอาหนูก็จะไปขอคนอื่นเขาช่วย เผื่อจะมีใครที่อยากเป็นเสรีไทยจริงๆ บ้าง”
ตาบัวเต้นผาง
“เอ๊ย ไม่ต้อง ไม่ต้อง..เรื่องพวกนี้ ใครที่ไหนในละแวกนี้จะมารักชาติไปกว่าไอ้บัวเล่า คนมันเคยทำงานใหญ่งานโต ไอ้ชาวสวนพวกนั้นเหรอ ขนาดเอาถังน้ำมันที่ขโมยมาไปฝาก มันยั้ง..ไม่กล้า ขืนให้ไอ้พวกนั้นไปเป็นเสรีไทย มีแต่วิ่งหางชี้เอาสิ”
“งั้น ลุงตกลงแล้วนะ” อังศุมาลินย้อนถาม
“หะ หา” ตาบัวตาค้าง
แม่อร และยายศรต่างมองมาที่ตาบัวอย่างรอคำตอบ
ตาบัวทำหน้าเริดเชิด “โอย แค่นี้..เอาซี้”
“ดี” อังศุมาลินบอกหน้าตาเด็ดเดี่ยว

ตาบัวถึงกับทำหน้าไม่ถูก
สองแม่ลูกอยู่ในห้อง อังศุมาลินจัดเสื้อแขนยาวตัวที่เพิ่งสวมเปลี่ยนใหม่ให้เข้าที่อยู่หน้ากระจกแล้วรวบมัดผม

“มันจะดีหรือลูก”
“แม่ไม่ต้องห่วงคะ หนูจะรีบไปรีบกลับ”
“แม่ว่า อย่าเพิ่งเข้าไป...” แม่อรห้ามอีก
“หนูไม่เป็นไรหรอก หนูแค่อยากไปบอกให้เขารู้ว่า ที่หนูทำไปมันไม่ใช่เรื่องส่วนตัว หรือเรื่องของสงคราม...”
อังศุมาลินหันมาหาแม่อร
“แต่มันคือ หน้าที่ของเพื่อนมนุษย์ค่ะ”
แม่อรอึ้ง

อังศุมาลินเดินเข้ามาตรงทางเข้าหน้าอู่ มีทหารยามนายเดิมยืนตัวตรงนิ่งอยู่ ทหารยามหันมามองทางอังศุมาลิน ที่มีตาบัวโผล่หน้าออกมาจากที่ซ่อนเกาะข้างหลังแจ ตาบัวหัวหดเบี่ยงตัวแอบไปข้างหลังอังศุมาลินอย่างเดิม กระซิบเบาๆ
“ไหมละแม่อัง ดูท่าว่าจะไม่ดี กลับกัน..ดีไหม”
“ลุง ไอ้ที่ลุงทำลับล่ออยู่นี่ละ เขาจะจับเอา”
ตาบัวค่อยๆ โผล่หน้าออกมาจากที่ซ่อนอยู่ข้างหลังอังศุมาลินอีกที
ทหารยามจำอังศุมาลินได้แล้ว ยิ้มให้ ชิดเท้าตัวตรงทำความเคารพ แล้วเปิดทางเข้าให้
อังศุมาลินยิ้มตอบขอบคุณ แล้วก้าวเดินเข้าไป มีตาบัวรีบก้าวตาม

อังศุมาลินเดินเข้าไปภายในอู่ต่อเรืออย่างคุ้นเคย เห็นมีทหารญี่ปุ่นอยู่บางตาตามจุดต่างๆ ที่หันมามองคนทั้งสองเมื่อผ่านไป ตาบัวรีบก้าวตามอังศุมาลินไป
อังศุมาลินที่ก้าวเดินกระฉับกระเฉงมาตลอดทาง พอเดินผ่านเห็นห้องทำงานของโกโบริที่เงียบเชียบและถูกปิดไว้ ก็ก้าวช้าลงไปทันที อังศุมาลินถอนใจยาว
“มีอะไร แม่อัง”
อังศุมาลินชะงักเล็กน้อย ไม่ตอบและก้าวเดินต่อไป
“แม่อัง ว่าไอ้ผลมันจะเป็นอะไรไหม”
เสียงตาผลร้องโอดโอยดังลั่นแว่วมา
ตาบัวชะงัก
“เสียงไอ้ผล”

ตรงลานหลังอู่ต่อเรือ ตาผลแหกปากร้องจนหน้าดำหน้าแดงไปหมด
“จะบอกไหม
เคสุเกะยื่นหน้าใกล้เข้ามา”
ตาผลแหกปากร้องลั่น “โอย อ๊าก..ไอ้บ้า บอกว่าไม่รู้ๆ เชลย ชะลอมอะไร”
“แล้วมันเป็น-ของใคร”
เคสุเกะยก กางเกงกับรองเท้าทหารอังกฤษขึ้นมาแล้วพยักหน้าให้สัญญาณลูกน้อง
ตาผลกำลังถูกมัดมือมัดเท้า เอาตัววางพาดบนถังน้ำมันลิตร มีทหารสองคน กำลังยืนบังที่หัว อีกคนยืนบังที่เท้า กำลังทรมานตาผล โดยเอาขนไก่ มาเขี่ยซอกคอกับฝ่าเท้า เคสะเกะยืนดูอยู่ใกล้ๆ ตาผลดิ้นรน เกร็งตัวกลัวตกจากถังไปเจอหมามุ่ยที่วางอยู่รอบ อังศุมาลินเดินนำตาบัวมาเห็น
“นี่ทำอะไรกันนะ”
“แย่แล้ว ไอ้ผล” ตาบัวตาเหลือก
ทุกคนที่กลางลานหันมาทางอังศุมาลินและตาบัว
ตาผลร้องลั่น “มะ แม่อัง ช่วยลูกด้วย...อ๊ากอ๊ายย โอ๊ย ไอ้บ้า..ดูสิ รอบๆ นี่หมามุ่ยทั้งนั้น..ไอ้พวกนี้มันวิตถารสิ้นดี ช่วยด้วย”
ทหารทั้งสองยังคงทำโทษต่อไปไม่หยุด
อังศุมาลินเสียงดัง “นี่ พอเถอะ เขาไม่รู้อะไรด้วยหรอก”
ตาบัวใจหาย ห่วงเกลอ “ตาย...ไอ้ผลตายแน่”
เสียงโกโบริดังเข้ามา “ออ..คุณรู้หรือ ว่าเขา-ไม่รู้-อะไรด้วย”
อังศุมาลินหันขวับไปทางเสียงที่มาจากด้านหลัง

เวลานั้นตรงลานหลังอู่ โกโบริมีสีหน้าเหน็ดเหนื่อย แววตาเป็นประกายเมื่อแรกสบตาอังศุมาลิน แล้วพลันเปลี่ยนเป็นหมางเมิน ก้าวมาหยุดอยู่ข้างๆ อังศุมาลินถอยห่างๆ หลบตาก้มมองต่ำ ตาบัวรีบผลุบหัวไม่กล้ามอง
โกโบริพูดโดยไม่ยอมมองหน้าอังศุมาลิน “ดูเหมือน-คุณจะรู้-อะไรๆ ดีมาก”
อังศุมาลินเงียบไม่ตอบ
“แสดงว่า-ถ้าผม-อยากรู้อะไร-ต้องถามคุณ-สินะ” โกโบริตะโกนสั่งเคสุเกะ “เคสุเกะ พอ หยุด แล้วปล่อยไว้อย่างนั้นก่อน”
เคสุเกะและทหารทั้งสองนายหยุด และรู้ว่าต้องเดินออกไปจากตรงนั้น ปล่อยให้ตาผลค้างอยู่บนถังน้ำมัน
“เฮ้ย ไอ้ผล ไหวไหมวะเพื่อนยาก”
ตาบัวเห็นทางโล่ง และไม่อยากยืนใกล้บรรยากาศมาคุ จึงรีบเผ่นไปหาตาผล
อังศุมาลิน หันไปทางโกโบริ แล้วค่อยๆ เหลือบมองสบตา เรียกเสียงแผ่ว
“โกโบริ...”
“ผมเป็นไอ้งั่ง” โกโบริบอกเป็นคำญี่ปุ่น
อังศุมาลินมีสีหน้าเศร้าทันที
โกโบริพยายามพูดให้ได้ยินเพียงสองคน “ผมเลือกเป็นได้สองอย่างเท่านั้น คือเป็นทหารที่เลว แต่ยังพอมีความเป็นคนในสายตาคุณบ้าง หรือเป็นทหารที่ดี แต่เป็นตัวอะไรสักอย่างที่น่ารังเกียจในสายตาคุณ สำหรับผม...”
อังศุมาลินใจหาย เสียงอ่อยๆ “โกโบริ...”
“ผมทำอย่างดีที่สุดแล้ว...เพื่อคุณ แต่มันคือการกระทำที่เลวต่อกองทัพ ผมให้ชีวิตเขากับคุณ แต่นั่น-อาจเป็นการ-แลกชีวิตผม-เพื่อเขาด้วย คุณรู้ไหมว่ากฎของกองทัพมีว่าอย่างไร”
อังศุมาลินรู้สึกผิดแปลบขึ้นมาทันที โกโบริจ้องตาสาวไทยไม่วางตา

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 11/2 วันที่ 19 ก.พ. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager