อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 11/3 วันที่ 20 ก.พ. 56


อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 11/3 วันที่ 20 ก.พ. 56

นั่น-อาจเป็นการ-แลกชีวิตผม-เพื่อเขาด้วย คุณรู้ไหมว่ากฎของกองทัพมีว่าอย่างไร”
อังศุมาลินรู้สึกผิดแปลบขึ้นมาทันที โกโบริจ้องตาสาวไทยไม่วางตา
“คนทรยศ...โทษมีสถานเดียวคือ ยิงเป้า แต่คุณไม่สนใจอยู่แล้วว่าผมจะอยู่หรือตายไม่ใช่หรือ เพราะในสายตาคุณผมมันไม่มีค่าอะไรเลย”
อังศุมาลินตกใจ พยายามอธิบาย “ไม่ใช่อย่างนั้น...”

“ค่าของผมมันน้อยกว่า...เขา เสียอีก ทั้งๆ ที่เขาก็ฆ่าคนมาไม่น้อยกว่าผม”
โกโบริเงยหน้ามองตรง แววตาสุดแสนขมขื่น
“ดูเขาไว้ให้ดี ผมให้โอกาสเขากับคุณแล้ว อย่าต้องให้ใช้ชีวิตคนทั้งบ้านคุณ เพื่อแลกกับเขาเพียงคนเดียว”
โกโบริชิดเท้าตัวตรง ก้มศีรษะลงต่ำ แล้วหันตัวกลับเดินลิ่วไปทันที
“เดี๋ยวคะ คือดิฉัน...”



อังศุมาลินถอนใจยาว แววตาหม่นหมองอัดอั้น
สองคนอยู่ตรงทางเดินจากอู่ไปท้ายสวน แสงแดดร้อนแรงตอนกลางวัน แผดจ้าส่องผ่านยอดไม้ทึบหนาในทางเดินกลับท้ายสวน ตาบัวสีหน้าเป็นทุกข์ เดินบ่นงึมงำ

“โธ่..ไอ้ผลของมันวางอยู่หัวนอนทนโท่ บอกว่าไม่รู้ไม่ใช่ หมาที่ไหนจะไปเชื่อ ทำไมไม่บอกพวกมันไปว่าเป็นของพ่อของปู่ให้มา หัวขี้เท่ออย่างนี้ละหนา เห้อ..แม่อังก็ดูเอาละกัน ใครเขาจะให้ไปทำงานใหญ่งานช้าง” หันมามองข้างไม่เจออังศุมาลิน “อะ อ้าว”
ตาบัวหันมองไปข้างหลัง เห็นอังศุมาลินเดินเนือยๆ ตามมาห่างๆ เลยเดินกลับไปหา
“ไอ้ผล หัวมันไม่ไว ไหวพริบอะไรก็ไม่มีไม่เหมือนกะฉันนี่หรอก งานไหนงานนั้น” เห็นอังศุมาลินเงียบ “นี่แม่อัง ฟังอยู่หรือเปล่า”
อังศุมาลินเดินผ่านหน้าไปเฉย
“อาว แม่อังนี่เป็นอะไรละน่ะ”
“เปล่าลุง” อังศุมาลินบอก
“หรือว่าไอ้หน้าจืดนั่นมันขู่อะไรแม่อังมา”
“เอาเถอะลุง ไม่มีอะไร”
ตาบัวเซ้าซี้ “มีอะไรรีบบอกลุงมาเลย เดี๋ยวลุง...”
อังศุมาลินตัดบท “รีบเดินเถอะ”
พร้อมกันนั้นอังศุมาลินออกเร่งเดินนำตาบัวไป ตาบัวเหวอกิน

สภาพผุพังของฝากระท่อม ผนังข้างเป็นรูโหว่มองเห็นเข้าไปได้โล่งตา
“สภาพกระต๊อบของลุงนี่ถ้าเอาใครมาซ่อน ก็คงเห็นได้แต่ไกล”
“แหม ก็ว่าจะซ่อมอยู่ละ แม่อัง มั้น..ไม่ค่อยมีเวลา”
“เอางี้นะลุง ลุงก็ลงมือซ่อมเสียเดี๋ยวนี้เลย”
อังศุมาลินเดินนำมาหน้ากระต๊อบ
“แล้วก็ ข้างหน้านี่ก็กั้นเป็นประตูหน้าต่างเอาไว้ด้วย”
อังศุมาลินเห็นตาบัวเงียบไม่ตอบจึงหันไปมอง ตาบัวทำหน้าเสียไม่ได้
“นะลุง”
ตาบัวพึมพำกับตัวเอง “แล้วไหมละไอ้บัว”
“แล้วคืนนี้ เราจะได้เดินตามแผน” อังศุมาลินสรุป

มองจากตรงลานสนามหญ้าริมแม่น้ำ เรือนไม้รับรองสองชั้นริมเจ้าพระยาพระนคร เวลาตอนกลางวัน เห็นเรือขนส่งแล่นไปมากลางเจ้าพระยา เรือเร็วรับจ้างลำหนึ่งรีบมุ่งมาจอดเทียบท่าของเรือนไม้ริมน้ำ
หลวงชลาสินธุราชในชุดลำลองจ่ายเงินค่าจ้างแล้วรีบขึ้นจากเรือ รีบเดินขึ้นบันไดมาถึงชานเรือน
เสรีไทยระดับสูง 4-5 คนที่นั่งบ้าง ยืนบ้าง อิริยาบถต่างๆ กัน ทุกคนรอคุณหลวงอยู่ และต่างหันขวับมามองที่เขา
“นี่ไง ขุนทองมาพอดี” เสรีไทยคนที่ 1 ร้องทัก
หลวงชลาสินธุราชมีทีท่างงและตกใจเล็กน้อย
“เรื่องด่วนอะไรหรือ รู้ธมีอะไร”
คุณหลวงร้อนใจ ทุกคนเงียบไปครู่ ทำหน้านิ่ง กึ่งหนักใจ ที่แท้ฟอร์ม แกล้งทำกันทุกคน
หลวงชลาสินธุราชหันมองทุกคนไปมาหันไปจ้องที่เสรีไทย 2 ที่นั่งก้มหน้านิ่ง ชักใจไม่ดี
“นี่ทองคูณ เกิดอะไรขึ้น”
พลางคุณหลวง เดินไปหาเสรีไทย 3 ที่นั่งเงียบอยู่ใกล้ๆ
“คืออย่างนี้…” เสรีไทยคนแรกเปิดเรื่อง
เสรีไทยคนที่ 2 เผยความตื่นเต้นดีใจ “มังกรรับสงวนกับแดงไว้แล้ว”
เสรีไทยคนที่ 3 กำมือชูขึ้นแล้วร้องเยส “ใช่...แล้วรู้ธบอกว่ามังกรกำลังส่งสองคนนั่นไปอเมริกา”

“สงวนกับแดง คือ สงวน ตุลารักษ์ และแดง คุณะดิลก เป็นคณะฑูตของเสรีไทยในประเทศที่ถูกส่งไปเมืองจีน เพื่อติดต่อกับฝ่ายสัมพันธมิตร”

หลวงชลาสิธุราชประหลาดใจ ดีใจ “เราสำเร็จแล้วสิต่อไปนี้โลกจะได้รู้เสียทีว่ามีขบวนการต่อต้านพวกอาทิตย์อุทัยอยู่ในประเทศนี้
เสรีไทยทุกคนร้องขึ้นพร้อมๆ กัน“สำเร็จแล้วๆๆ”
ทุกคนเฮฮา ตบบ่า หลังไหล่ กอดกัน บรรยากาศชื่นมื่น

ที่แคมป์ฝึก เมืองเดลฮี ประเทศอินเดีย ตอนสายๆ แก้วกว่าสิบใบชนกันเก๊งกั๊ง พร้อมเสียงเฮฮาของเหล่าทหารเสรีไทย

“เดือนตุลาคม พ.ศ.๒๔๘๖ หน่วยบริหารงานพิเศษ (Special Operations Executive-S.O.E) แผนกไทยเมืองเดลฮี ประเทศอินเดีย”

วนัส พิชัย อรุณ และท่านชายวิชญา และคนไทยอื่นๆ ในชุดทหารบกอังกฤษหลังได้รับการประดับยศร้อยตรี กำลังยกแก้วเครื่องดื่มซดกันอย่างฉ่ำอุรา
ป๋วยในชุดร้อยตรีกองทัพบกอังกฤษเช่นกัน กำลังดื่มและลดแก้วในมือลงยืนอยู่ต่อหน้าร้อยตรีใหม่ทุกคน
“ผมร้อยตรีเข้ม เย็นยิ่ง ในฐานะตัวแทนของทั้งกองทัพอังกฤษและเสรีไทย ขอชมเชยความกล้าหาญ มุ่งมั่นบากบั่น และเสียสละของพี่น้องเสรีไทยในที่นี้ทุกคนจนทำให้พวกเราเดินกันมาถึงวันนี้ได้ วันที่เราพร้อมจะออกไปกู้บ้านกู้เมืองของเรา”

“นายเข้ม เย็นยิ่งคือชื่อรหัสลับ หรือชื่อฉายาสงคราม ของ ป๋วย อึ้งภากรณ์”

เสียงเฮรับจากเหล่าร้อยตรีใหม่
“และผมก็อยากจะแสดงความยินดีกับพงศ์ และเรเว่นที่ได้รับเลือกให้เป็นหน่วยปฏิบัติการชุดแรกที่จะเข้าประเทศไทย”
เสียงเฮรับจากเหล่าร้อยตรีใหม่อีกระลอก พร้อมกับหันไปเล่นหัว ตบบ่า กับพงศ์ และเรเว่น

“พงศ์และเรเว่น คือชื่อรหัสลับของ จุ้นเคง รินทกุล และสวัสดิ์ ศรีสุข ตามลำดับ”

“แล้วนับจากวันนี้ไป พี่น้องเสรีไทย..ไม่ใช่สิ ต้องร้อยตรีใหม่เสรีไทยทุกท่าน ก็จะไม่ต้องบ่นต้องเบื่อกันอีกแล้ว มันถึงเวลากันเสียที ที่พวกเราจะเอาเลือดไทยทุกหยดกลับไปคืนผืนแผ่นดินแม่และขอยอมตายถวายชีวิตให้ประเทศไทยได้กลับคืนมาเหมือนเดิม” ป๋วยบอก
ป๋วยยกแก้วขึ้นสูงขึ้นนำให้กับทุกคน
“เสรีไทย” ทุกคนร้องพร้อมกัน (*ตีความว่าปลดปล่อยไทยให้เป็นเสรี เสรี=คำกริยา=free)
ร้อยตรีใหม่ทุกคนชนแก้วพร้อมกันอีกครั้ง

สีหน้าวนัสเปี่ยมสุขล้นปรี่ และมีความหวัง
ตรงนอกชานบนเรือนอังศุมาลินเวลานั้น กล้วยที่หั่นแล้วสำหรับฉาบเรียงตัวกันตากแดดอยู่ในกระด้งที่วางอยู่กลางชานเรือน อังศุมาลินเดินขึ้นบันไดเรือนมา แม่อรหันไปเห็นพอดี ถามอาการร้อนใจ

“ว่าไงลูก เจอพ่อดอกมะลิหรือเปล่า”
อังศุมาลินหน้าเหนื่อย เครียด ยายศรวางมือจากกล้วยที่หั่นอยู่ หันมามองอังศุมาลินอย่างสนใจ
อังศุมาลินถอนใจยาว “เจอค่ะ”
“แล้ว เป็นอะไรหรือลูก เขาว่ายังไง”
“ไม่..ไม่มีอะไรค่ะ แต่...หากมีใครจับได้เรื่องนี้ ไม่เพียงแต่เราที่จะลำบาก แต่เขา...ก็จะโดนด้วย”
“นั่นซิ มันก็เหมือนแกมารู้เห็นไปกับเรา เพราะแกเป็นคนมาตรวจที่บ้านนี่เอง เวรกรรม...อย่างนี้โทษหนักกว่าเราแน่ มันเท่ากับคนในเป็นเสียเอง เฮ้อ”
แม่อรถอนใจ ด้วยความหนักใจ
อังศุมาลินยิ่งรู้สึกไม่ดีไปใหญ่ คิดซักพัก แล้วตัดใจเดินหน้าต่อ
“แม่คะ แล้วเชลย...”
“อ๋อ...”
แม่อรพยักพเยิดไปทางห้องเก็บของ อังศุมาลินมองไป พยายามทำใจให้มั่นคง ไม่หวั่นไหว

ภายในห้องเก็บของมืดอับ หน้าต่างถูกปิดไว้ทุกบาน มีแสงลอดเข้ามาตามรูช่องไม้เท่านั้น
ไมเคิลที่นั่งพิงผนัง เหม่อคิดเศร้า งอเหยียดขาพิงผนังอยู่ หันมามอง สะดุ้ง รีบลุกเตรียมพร้อม คว้าไม้คานที่กองอยู่มุมห้องมาถือ อังศุมาลินแง้มประตูปิดเข้ามา และมองดูอย่างเข้าใจ เห็นใจ
ไมเคิลลดไม้ลง มองหน้าอย่างวิตก สงสัย “ทหารญี่ปุ่นคนนั้น เขาเห็นผมแล้วแน่ๆ เพราะเขาพูดเหมือนจะบอกให้ผมรู้ว่าเขาเห็น แต่ทำไมเขาไม่เอาตัวผมไป”
“ฉันไม่รู้” อังศุมาลินบอก
“ผมรู้จักพวกทหารญี่ปุ่นดี เพราะทุกครั้งที่จับเชลยหนีกลับมาได้ พวกเขาจะลงโทษ ด้วยวิธีที่โหดเหี้ยมและประหลาด แล้วพวกผมเคยถูกต้อนให้เข้าแถวไปดู”
ไมเคิลเล่าด้วยความขมขื่น ระคนชิงชัง
“เพื่อนผม...เขาถูกบังคับให้ขุดหลุม เสร็จแล้ว ก็ถูกมัดมือไปยืนที่ปากหลุมนั้น..เป็นเป้าให้พวกซามูไรยังไม่สิ้นใจ...ก็ถูกถีบลงหลุมที่ตัวเองขุด แล้วโดนกลบฝัง...ทั้งเป็น”
อังศุมาลินฟังนิ่ง ด้วยความหดหู่ และหวาดหวั่นในใจ
“แต่...ทหารญี่ปุ่นคนนั้น.. ดูเขายังเด็ก”
“เขาเป็นเรือเอก ไม่เด็กแล้ว”
“เขารักคุณอยู่หรือ” ไมเคิลยิงตรง
อังศุมาลินสะดุ้ง หน้าร้อนวูบขึ้นมาทันที อึ้ง พูดไม่ออก
ไมเคิลมองอย่างเกรงใจ “ขอโทษที่ผมพูดตรงไปหน่อย แต่ผมรู้สึกได้อย่างนั้นจริงๆ”
อังศุมาลินพยายามพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เราเป็นคนไทย..ขนบธรรมเนียมของเรา คือจะไม่ยอมให้เลือดของเราปะปนกับคนต่างชาติ”
“ขอโทษนะ อย่าโกรธผม ผมคิดว่าคุณเป็นเอเชียด้วยกัน ไม่น่าถือในเรื่องนี้ พวกผมเป็นยุโรป มักมีเลือดปะปนกันเสมอ ไม่มีแบ่งแยก”
“แต่พวกคุณเคยถือไม่ใช่หรือ ตะวันตกสำหรับคนตะวันตก และตะวันออกสำหรับ คนตะวันออกและนี่เราคนไทย สำหรับคนไทย”
อังศุมาลินจริงจัง หนักแน่น ไมเคิลอึ้งๆ

ภายบในห้องทำงานโกโบริ หมอทาเคดะพยายามเบี่ยงตัวหนี ในมือถือแผ่นกระดาษจดหมาย ขณะที่โกโบริร่างค้างคาไว้ มีโกโบริพยายามแย่งคืน
“ทาเคดะซัง ขอร้องล่ะ”
“คุณเขียนอะไรของคุณ” หมอชูจม.มาตรงหน้า “คุณจะขอย้ายหรือ!!”
โกโบริอึ้ง “ใช่”
“เพราะอะไร”
“ผม..ไม่เหมาะสมจะทำงานที่นี่อีกแล้ว ผมควรจะไปรบในแนวหน้ามากกว่า”
“ไม่เหมาะคืออะไร คุณคือทหารญี่ปุ่นตัวอย่าง ที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับคนในท้องถิ่นไม่ใช่เหรอ เกิดอะไรขึ้น”
“ผมแค่..อยากไปจากที่นี่ ให้เร็วที่สุด” โกโบริบอก
“เกิดอะไรขึ้น คุณรักที่นี่ รักคนที่นี่ไม่ใช่เหรอ” หมอว่า
“ไม่เกิดอะไรขึ้น ผม แค่อยากไป”
“มันต้องมีเหตุผลสิ ทำไม”
“ไม่มีเหตุผล ผม..แค่อยากไป”
โกโบริหน้าตาเก็บกด หมอทาเคดะงงเป็นไก่ตาแตก

ภายในห้องเก็บของ อังศุมาลินลงมือเก็บข้าวของ จัดของจำเป็นให้ไมเคิล หน้าตาไม่พอใจ
“คุณเป็นคนอนุรักษ์นิยมนะ ทั้งบ้าน การแต่งตัว ความเป็นอยู่ และนิสัย.. แต่ผมอยากเตือนอะไรคุณบางอย่าง อย่าคิดว่าผมสั่งสอนคุณเล”
ไมเคิลขยับตัว เปลี่ยนน้ำเสียงราวกับคุณครูสอนเด็ก
“คุณเป็นคนกล้า หัวแข็ง ตัดสินใจเด็ดขาดแบบผู้ชาย จนบางที..แม้ผิด คุณก็จะยังดันทุรังไปเหมือนพวกผู้ชายที่ห้าว..บ้าบิ่น แต่คุณเป็นผู้หญิง อย่าใช้หัวใจเพียงอย่างเดียว พยายามใช้เหตุผลให้มาก แล้วชีวิตต่อไปของคุณจะมีความสุข แต่ถ้าคุณ..ดันทุรังเหมือนที่เคย สักวันหนึ่ง คุณก็จะพบว่า สิ่งที่คุณต้องการได้เลือนหายไป เพราะตัวคุณเอง”
“นี่คุณเป็นหมอดูหรือ” อังศุมาลินขำเหมือนเยาะนิดๆ
ไมเคิลหัวเราะเบาๆ พยายามอธิบาย
“คุณเป็นผู้หญิง อยู่ท่ามกลางข้าศึกต่างชาติ แต่กลับได้รับความเกรงใจ คุณไม่กลัวผม ไม่มีแม้แต่เสียงร้องเมื่อเจอผม เมื่อถูกค้นบ้าน คุณก็ยังใจเย็นอยู่ได้”
อังศุมาลินมองนิ่ง แววตายังคงดื้อ ไม่เชื่อฟัง “ขอบคุณค่ะ ฉันจะจำคำของคุณไว้”

เย็นนั้น แลเห็นเงาพระอาทิตย์ยามเย็นในน้ำ อังศุมาลินที่อาบน้ำเสร็จแล้ว ใส่ผ้ากระโจมอก มีผ้าเช็ดตัวพาดบ่า มือหนึ่ง ใช้ปลายผ้าซับๆ ตามหน้าเบาๆ ถอนใจ แววตาเหม่อ
เสียงคำถามของไมเคิลดังขึ้นในใจ
“เขารักคุณอยู่หรือ”
แล้วภาพอีกเหตุการณ์ก็ผุดขึ้นแทนที่

“ผมเป็นไอ้งั่ง”
อังศุมาลินมีสีหน้าเศร้าทันที
โกโบริพยายามพูดให้ได้ยินเพียงสองคน “ผมเลือกเป็นได้สองอย่างเท่านั้น คือเป็นทหารที่เลว แต่ยังพอมีความเป็นคนในสายตาคุณบ้าง หรือเป็นทหารที่ดี แต่เป็นตัวอะไรสักอย่างที่น่ารังเกียจในสายตาคุณ”

ยิ่งคิดอังศุมาลินยิ่งสับสน พยายามปฏิเสธความคิดที่พลุ่งพล่านหลับตาข่มความสับสนในใจ
อังศุมาลินบอกกับตัวเองอย่างพยายามเตือนตน “ไม่..นัส เขารักนัส..เขารักนัสคนเดียว”
แต่แล้ว กลับชะงัก ดวงตาไหวระริก ความคิดบางอย่างวาบเข้ามา ในวันนั้นที่ฝั่งธนถูกระเบิดบอมบ์
โกโบริมองอย่างตัดใจไปอย่างยากเย็น “ฮิเดโกะ อยู่นี่นะ อย่าไปไหน”
อังศุมาลินเงยมามองหน้า แววตาหวาดกลัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนพยักหน้ารับคำโดยอัตโนมัติ

อังศุมาลินขัดใจตัวเอง เอาผ้าเช็ดหน้าแรงๆ เหมือนจะพยายามลบบางอย่างออกไป อังศุมาลินหวาดกลัว เสียขวัญ ไม่อยากจะเป็นแบบนั้น ร้องขอความช่วยเหลือ
“นัส..นัส เมื่อไรตัวจะกลับมา...”

สีหน้าอังศุมาลินอ่อนล้า ทั้งสิ้นหวัง และพ่ายแพ้ใจตัวเองอย่างยับเยิน
คืนนี้เป็นคืนเดือนแรม ประตูกระท่อมใหม่เอี่ยมถูกเปิดกว้างออก ตาบัวทิ้งตัวนอนแผ่หลาพาดเท้าเข้าไปในกระต๊อบ

“โอย กว่าจะเสร็จ”
ตาบัวกวาดตามองฝา หน้าต่าง ประตูใหม่ อย่างภูมิใจ
“แหม มันน่าอยู่น่านอนขึ้นโข ไอ้ผลมาคงตกใจแย่”
เสียงใบไม้ถูกเหยียบกร๊อบ ตาบัวรู้ทันทีว่ามีคนมาอยู่หน้ากระต๊อบ คิดว่าเป็นอังศุมาลิน
“ทำไมมาเร็วจังละแม่...”
ตาบัวลุกขึ้นดู โดยยังไม่ทันพูดจบ ก็ถึงกับหน้าถอดสี
“นะ นะนาย...”
โกโบริยืนกอดอกอยู่ในเงามืด ดวงตาที่มองมาวาววับ

ทิวไม้ในสวนเห็นเป็นเงาตะคุ่ม เสียงหรีดหริ่งเรไรดังระงม ตรงทางเดินแคบคดเคี้ยวค่อนข้างมืด ฝีเท้าที่เดินคล่องทาง เดินนำผ่านไป แล้วตามมาด้วยฝีเท้าที่ก้าวเก้ๆ กังๆ ไม่ชำนาญทาง
อังศุมาลินหันไปข้างหลัง พูดเสียงกระซิบ “มองเห็นไหม ตามฉันมาแล้วกัน”
ไมเคิลพยักหน้า แล้วส่งสัญญาณ ยกนิ้วโป้ให้
อังศุมาลินในชุดเสื้อแขนยาวผ้านุ่งผืนยาวสีเข้ม เห็นว่าเรียบร้อยจึงเดินนำไปต่อ

ส่วนโกโบริกวาดตามองสภาพกระท่อมที่ดูดีแปลกตา ด้วยความสนใจ แล้วมองผ่านไปข้างในกระท่อม ตาบัวเริ่มสั่นกลัวขึ้นมาทันที รีบลุกพรวดออกไปยืนหน้ากระท่อม

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 11/3 วันที่ 20 ก.พ. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager