อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 12/3 วันที่ 22 ก.พ. 56


อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 12/3 วันที่ 22 ก.พ. 56

ยิ่งเข้าไปใกล้แม่อรยิ่งใจหวิว เต้นระรัว ไปถึงรีบแหวกแทรกคนเข้าไปดู เห็นคูข้างทางมีซากเศษกิ่งไม้ใหญ่ และก้อนดินทับถม เห็นเป็นเพียงหัวคนในชุดคล้ายทหารญี่ปุ่น นอนคว่ำหน้า อยู่กับใครอีกคนที่ยังดูไม่ออกเพราะถูกร่างชายคนนั้นบังทับอยู่ และมีกิ่งไม้ใหญ่บังขวางมองไม่เห็นถนัด
ตาแกละเพ่งแล้วบอก “พวกไอ้ยุ่นนี่..แล้วนั่นมีใครด้วยอีกคน”

ชายฉกรรจ์ 2-3 คนช่วยกันยกซากเศษกิ่งไม้ใหญ่และก้อนดินที่ทับถมคนทั้งสองออก
แม่อรกึ่งโล่งกึ่งลุ้น แต่เริ่มคุ้นๆ ชายทหารญี่ปุ่นที่เห็นหน้าชัดด้านข้างขึ้นเรื่อยๆ เศษกิ่งไม้ชิ้นสุดท้ายถูกยกออก ชาวบ้านเข้ามามุงล้อมดู
ยายเมี้ยนร้องลั่น “ว้าย..นี่แม่อังนี่”



“แล้วผู้ชายญี่ปุ่นที่ไหนละนี่” ตาแกละสงสัย ดูไม่ชัด
“ใช่นายช่างอู่หรือเปล่าดูสิ” แมวว่า
ชาวบ้านเริ่มซุบซิบๆ “ใช่ๆ”
แม่อรตกใจหน้าซีด เข่าอ่อน แทบทรุด

ใบหน้าอังศุมาลินที่หมดสติแน่นิ่ง แนบชิดอยู่กับโกโบริที่มีเลือดไหลออกมาแดงเกรอะที่ต้นคอ

ควันคลุ้งสีมัวมอซอ ลอยเกลื่อนเต็มราวกับเมฆหมอกค่อยๆ กระจายออก เห็นหน้าอังศุมาลินที่มีสีหน้าตระหนกกังวล พลางใช้มือปัดป่ายกลุ่มควันหนาแน่นนี้ให้จางหาย
“อยู่ไหนน่ะ...”
อังศุมาลินพยายามมองหา ใครบางคนแต่มองไปทางไหนก็เห็นไม่ได้ไกล เจอแต่กลุ่มควันคลุ้งมัวเทาลอยเต็ม
“ได้ยินฉันไหม คุณอยู่ไหน”
พลันกลุ่มควันด้านหนึ่งจางออก เผยให้เห็นแผ่นหลังของใครบางคน ในชุดทหารญี่ปุ่นเต็มยศ
“ฉันอยู่นี่”
อังศุมาลินพยายามร้องเรียกและก้าวเดินเข้าไปหา แต่ภาพที่เห็นนั้นก็มลายจางหายไป
อังศุมาลินมองไปรอบๆ “มองเห็นฉันไหม ฉันอยู่นี่”
เสียงโกโบริกระซิบเรียกดังข้างๆ หูอังศุมาลิน
“ฮิเดโกะ”
อังศุมาลินเหลียวขวับตามเสียงนั้นแต่ไม่เจออะไร
“ฮิเดโกะ”
อังศุมาลินหันกลับมาเห็นใบหน้าโกโบริสดใส ยิ้มให้เธออย่างเป็นสุข ในชุดเรือเอกเต็มยศ ท่ามกลางกลุ่มควันรายลอบจนเห็นเพียงครึ่งตัว
“โกโบริ”
พลันภาพนั้นกลับถูกกลุ่มควันเข้ามาบดบังหายไปต่อหน้าต่อตา
อังศุมาลินร้องเรียกไว้ “โกโบริ”
จากนั้นอังศุมาลินพยายามก้าวตามไป แต่เมื่อเข้าไปใกล้กลับเห็นรอยเลือดหยดเป็นทางยาวบนพื้นของกลุ่มควัน
อังศุมาลินตกใจ “เลือด..โกโบริ อย่าตายนะ อย่าตาย”
อังศุมาลินร้องไห้ สะอึกสะอื้น

เสียงแม่อรเรียกดังขึ้นท่ามกลางความมิด “ไม่แล้วจ๊ะหนู ลูกไม่ตายนะ อัง..อัง”
อังศุมาลินตื่นจากฝันร้ายค่อยๆ ลืมตาได้สติ เห็นหน้าแม่อรสีหน้าเป็นกังวลอย่างที่สุด น้ำตาคลอๆ ก้มมาจนใกล้
อังศุมาลินลืมตาขึ้น กระพริบตาถี่ให้ภาพตรงหน้าชัด มีสองมือของแม่อรประคองใบหน้าอังศุมาลินอยู่
ยายศรเป็นห่วง ลุ้นสุดตัว “นั่นไง ตื่นมาแล้ว เป็นยังไงบ้างละยัยอัง”
คุณยายมองหลานสาวอย่างเป็นห่วงกังวลไม่แพ้กัน
“แม่ คุณยาย..หนูอยู่ไหนคะ”
แม่อรเสียงสั่น ดีใจ “บนบ้านจ้ะ หนูอยู่ที่บ้านแล้วลูก...หนูดีขึ้นไหม”
อังศุมาลินพยายามจะหันมอง แต่เหมือนศีรษะหนักอึ้ง จะลุกก็ยิ่งไม่ขึ้น
“อย่าเพิ่งลุกเลยลูก นอนเฉยๆ ก่อน” แม่อรบอก
อังศุมาลินยังงงๆอยู่ “หนูเป็นอะไรไปคะ”
“คงถูกก้อนดินกระแทกเอาจนหมดสติไปจ้ะ”
“นานหรือยังคะ”
“นานแล้วลูก พอแม่กลับมาถึง ไม่เห็นลูกก็ออกไปตามหา เรียกชาวบ้านมาช่วย เห็นหนูกับพ่อโกโบริ...” แม่อรชะงักเล็กน้อย “นอนสลบอยู่ในคู มีดินทับอยู่เต็มเชียว”
อังศุมาลินนึกขึ้นได้ “แล้วโกโบริล่ะคะ”
แม่และยายมองหน้ากัน อังศุมาลินงงๆ

ยายศรลอบถอนใจ นึกถึงเหตุการณ์โกลาหลเมื่อไม่นานมานี้
เวลานั้นยายศรตกใจ เดินฝ่าชาวบ้านที่มุงๆ กันในสวน

“อะไรกันเหรอๆ ยัยอังล่ะ”
พลางยายแหวกชาวบ้าน โผล่หน้าไปดู แล้วต้องชะงัก
ภาพที่เห็น คือโกโบรินอนเกยกับอังศุมาลินบนพื้นดิน สองคนอยู่ในสภาพสิ้นสติ ยายอึ้ง มองหน้าคนอื่นๆ ไปมา
แม่อรเข้าไป จับตัวโกโบริพลิกออก ยายเมี้ยน ตาแกละ และแมว ทำหน้าแสยงสยอง
“อัง..ยายอัง..เป็นยังไงบ้างลูก”
ตาแกละเข้าไปดูโกโบริร้องเรียก “นายช่าง..เลือดออกเยอะเลย เลือดมาจากไหนวะ หัวแตกนี่..ตายหรือยังวะ” จับตามตัวสำรวจ
โกโบริค่อยๆได้สติ ลืมตาขึ้น กระพริบตา มองดูทุกคนมึนๆ ทุกคนอึ้งๆ ถอยนิดๆ
“ฮิเดโกะ...” โกโบริได้สติลุกขึ้นนั่งพรวด ร้อนใจ “ฮิเดโกะ”
โกโบริหันไป เห็นแม่อรประคองอังศุมาลินอยู่
“ฮิเดโกะ..เป็นอะไร เจ็บมากหรือเปล่าครับ”
แม่อรพูดไม่ออก
โกโบริหน้าซีด รีบพุ่งเข้ามาดู แล้วรีบจับชีพจร แล้วสีหน้าดีขึ้น เงยมองแม่อร และยายศร เลือดที่หัวตัวเองยังแดงฉ่ำ แต่ไม่สนใจ “แค่หมดสติไปครับ” โกโบริตั้งหลัก ทรงตัวให้ดี แล้วอุ้มร่างอังศุมาลินขึ้นมา บอกแม่และยาย “ควรรีบพาไปที่ให้หมอรักษาดีกว่านะครับ”
โกโบริอุ้มร่างอังศุมาลิน มองรอบๆ งงว่าทางกลับบ้านอยู่ทางไหน ทุกคนแหวกทาง
ยายเมี้ยนร้อง “ต๊าย”
แมวมองตาม “ชัดๆ”
ยายศรหันมามอง 2 ไม่พอใจ ตาแกละรีบสะกิดเมีย ลูก
ยายเมี้ยน กะแมว รู้ตัวรีบหุบปากหมับ
ยายศรเหนื่อยใจ รีบหันมาพะยัก “ทางนี้จ้ะ พ่อดอกมะลิ”
ยายรีบนำไป โกโบริรีบอุ้มร่างปวกเปียก ไร้สติของอังศุมาลินตามไป แม่อรรีบตาม

เวลาต่อมาหมอทาเคดะถูกตามมารักษาอังศุมาลิน ที่เรือน เวลานั้นวางยา 2-3 ตัวลง
“ผมฉีดยาบำรุงให้แล้ว..ส่วนยาแก้ปวด และยาแก้อักเสบ พอฟื้นแล้ว หลังอาหาร หากมีอาการเจ็บปวด ค่อยให้กินนะครับ ส่วนนี่คือยาแก้ช้ำบวม ใช้ทาผิวหนัง ตรงที่ถูกกระแทกนะครับ”
แม่อรน้ำตาคลอ “ขอบคุณค่ะ..หมอ”
“มีระเบิดที่หล่นลงมาในสวนอีกลูก...เป็นระเบิดที่ด้าน..ยังไม่ระเบิด พวกเราต้องรีบไปช่วยกันกู้ก่อนนะครับ ขอตัวนะครับ” โกโบริโค้งคำนับให้ แล้วจะรีบไป
หมอทาเคดะทักขึ้น “โกโบริ คุณหัวแตก ควรจะให้ผมดูเช่นกัน”
“เดี๋ยวกู้ระเบิดเสร็จแล้ว ค่อยว่ากัน ผมไปนะครับ” โกโบริโค้งอีก รีบไป
หมอทาคาเคดะ ยายศร และแม่อร มองหน้ากัน ยายศรเครียดมากกว่าใคร

ยายศรเล่าเรื่องจบ ก็ปรารภถึงโกโบริ
“คนอะไร..ไม่รู้จักห่วงตัวเองตอนนี้คงไปดูกู้ระเบิดลูกที่ด้านอยู่ในสวนนั่นละ แต่ก็เห็นว่าจะกลับมาดูหนูอีกทีนะ”
“กู้ระเบิดหรือคะ” อังศุมาลินอึ้ง แล้วพยายามไม่ใส่ใจ หลับตาลง
คำพูดโกโบริดังก้องในหัว “ฮิเดโกะ..ผมรักคุณ”
อังศุมาลินเผลอตัวใช้มือแตะที่ริมฝีปากเบาๆ
ยินเสียงแม่อรร้องถาม “ปากหนูเจ็บหรือ ปากไม่แตกหรอกลูก”
อังศุมาลินสะดุ้งลืมตาขึ้นมา รีบชักมือกลับลงไป
“เอาเถอะ หนูพักผ่อนต่อเถอะ หมอว่าให้พักเยอะๆ นะ”

อังศุมาลินค่อยๆ หลับตาลง
ที่บ้านไม้ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ช่วงเวลาตอนกลางวัน หลวงชลาสินธุราช เดินเข้ามาในห้องรับวิทยุอย่างรีบเร่ง ภายในห้องยังมีเจ้าหน้าที่สื่อสาร เสรีไทยระดับสูง 3-4 นาย รออยู่

เสรีไทยคนหนึ่ง ที่ยืนดูเจ้าหน้าที่สื่อสารกำลังรอดักสัญญาณอยู่ที่เครื่องบนโต๊ะมุมหนึ่ง หันขวับมา
“ข่าวมาด่วน”
“มีอะไรสุดา” คุณหลวงถาม
“สปายจากอินเดียจะเข้ามาถึงเดือนหน้า” เสรีไทยคนแรกรายงาน
เสรีไทยคนที่ 2 น้ำเสียงกระตือรือร้น “กี่คน มายังไงเมื่อไหร่”
เสรีไทยคนแรกเงียบ ส่ายหน้าถอนใจเบาๆ
“มีเรื่องอะไรอีกหรือสุดา” คุณหลวงซัก
“ไม่มีรายละเอียดอะไรทั้งสิ้น” เสรีไทยคนแรกเจ้าของนามสุดาบอก
ทุกคนมีสีหน้าเซ็ง
“อย่าเพิ่งผิดหวังสิ เราก็หวังว่าก่อนถึงวันนั้นเราจะดักสัญญาณได้ข่าวเพิ่มเติมเข้ามาทัน” สุดาว่า
“ก็ขอให้มันเป็นจริงได้อย่างนั้นด้วยแล้วกัน” เพื่อนเสรีไทยบอก
“แล้วถ้าไม่ได้” คุณหลวงเป็นกังวล
ทุกคนนิ่งกันไป
เสรีไทยคนที่สามเอ่ยขึ้น “ก็ต้องหาทางกันต่อไป” หัวเราะขำเบาๆ “หึหึ..นี่ เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ฉันมีเรื่องที่น่ากังวลกว่า...รู้ธฝากมา”
ทุกคนทำหน้าฉงน
“เรื่องฝนเหล็กตกเมื่อเช้า” คุณหลวงหมายถึงการทิ้งบอมบ์เมื่อช่วงเช้า
“ไม่ใช่” เสรีไทยคนที่สามบอก
ทุกคนถามพร้อมกันอย่างร้อนใจ “อะไร”
“สันติบาลกำลังตามกลิ่นพวกเรา” เสรีไทยคนที่สามว่า
ทุกคนมองหน้ากัน

บ่ายแก่ๆ อังศุมาลินนอนพลิกหน้าตะแคงเหม่ออยู่บนชานเรือน เหตุการณ์และเสียงโกโบริตอนจูบและพูดรัก “ฮิเดโกะ ผมรักคุณ” ดังซ้ำไปซ้ำมา
อังศุมาลินกัดริมฝีปาก สะบัดหน้า
“ไม่..ไม่”
อังศุมาลิน พยายามต่อต้านความทรงจำนั้น
“ไม่..ชั้นเกลียดเค้า เค้าเป็นศัตรู เกลียด..เกลียด..ขอให้..ขอให้..ปลดชนวนระเบิดพลาด..ขอให้...”
อังศุมาลินกำมือแน่น เหงื่อแตก
อังศุมาลินบอก “ขอให้...” แต่ไม่กล้าหลุดคำว่า...ตาย ออกไป
สีหน้าอังศุมาลิน ต่อสู้กับตัวเองอย่างรุนแรง
แต่ภาพที่โกโบริจูบ และพูดบอกรัก “ฮิเดโกะ ผมรักคุณ” ดังขึ้นอีก
อังศุมาลินรู้สึกทรมาน ปวดร้าวในใจ ไม่อาจยอมรับได้

ขณะเดียวกันโกโบริ ที่อยู่ในสภาพเยินเดิมๆ กำลังก้มก้มตา ใช้อุปกรณ์ พยายามหาจุดที่จะปลดชนวน คนอื่นล้อมดูอยู่ บ้างชี้แนะ บ้างลุ้นๆ ระวังๆ กัน
ชาวบ้านไทยมุงกันไกลๆ เสียวระเบิด โกโบริเครียด เหงื่อแตก มือที่จับอุปกรณ์ค่อยๆ แงะ แกะ หมุน อย่างระวัง

อังศุมาลิน พลิกตัว ทุรนทุราย พยายามหลับตาลง ยินเสียงฝีเท้าเดินมา จนกระดานเรือนไหวยวบ รู้สึกได้ว่ามีใครมายืนอยู่อังศุมาลินลืมตาพลิกตัวหันกลับไปมอง
เห็นโกโบริที่ยืนดูอยู่อย่างกังวล รีบยิ้มสดใสให้ เนื้อตัวยังมีสภาพขะมุกขะมอม เปรอะเปื้อนไปทั้งตัว
“คุณเป็นยังไงบ้าง”
อังศุมาลินไม่อยากพูดด้วย หลับตาลง เพื่อจะไม่ต้องตอบ
“ผมเป็นห่วง เห็นคุณสลบไปนาน...ตกลงที่อู่ผมโดนโจมตีไปส่วนหนึ่ง แล้วสวนคุณก็พังไปส่วนหนึ่งด้วย มีระเบิดด้านอยู่ลูกหนึ่งในสวน ผมเพิ่งจะถอดชนวนไปเมื่อครู่นี้...” ลดเสียงเบาลง “โชคดี ที่ทำสำเร็จ...ไม่ระเบิด..ไม่งั้น..ที่นี่ก็คง...”
อังศุมาลินรู้สึกวูบด้วยความสำนึกผิด รู้ว่าโกโบริห่วงตนมาก
“ผมกำลังจะกลับอู่ แล้วจะให้หมอมาดูคุณอีกที เห็นคุณฟื้นแล้ว..ก็ดีใจ”
อังศุมาลินค่อยๆ ลืมตาขึ้นเหลือบมองโกโบริ แล้วหันเลี่ยงไปมองอีกทาง
“คุณเจ็บที่อื่นอีกใหม่ นอกจากที่ศีรษะคุณ”
อังศุมาลินนิ่งเงียบ ไม่ตอบใดๆ ยังมองนิ่งตรงไปอีกทาง
“ปวดหัวมากไหม ผมไม่แน่ใจว่าคุณจะกะโหลก ร้าวไหมขอผมดูรอยหน่อย” โกโบริขยับมา
คราวนี้อังศุมาลินหันขวับมามอง เสียงแข็งกร้าวดุดัน “ไม่ต้อง”
โกโบริถึงกับชะงัก
อังศุมาลินรู้สึกผิด ท่าทีอ่อนลง “ฉัน..ไม่เป็นอะไรแล้ว”
โกโบริถอนใจเบาๆ “ถ้าอย่างนั้นนอนหลับสักตื่น เดี๋ยวหมอมาฉีดยาให้อีกเข็มคงจะดีขึ้น ผมก็จะกลับไปอู่เสียที” โกโบริก้มหัวนิดนึง หันกลับ จะเดินลงเรือนไป
อังศุมาลินมองตามหลังไป หลุดปากไปเพราะอดไม่ได้ “แล้ว..เป็นยังไงบ้าง”
โกโบริชะงัก หันกลับมา ดีใจ หน้าบานแฉ่ง ยิ้มกว้างขึ้นทันที “ปวดหัวตุบๆนิดหน่อย เพราะมันแตก” พลางยกมือแตะๆ ที่หัว “ทีแรกมันชาๆ ไม่รู้สึก เพราะมัวสนใจแต่ระเบิดลูกนั้น ไม่อยากปล่อยไว้เดี๋ยวบ้านคุณนี่จะเดือดร้อน”
อังศุมาลินเผลอตัว
“ควรรีบไปให้หมอดู..เพราะ..หน้าคุณซีด”
โกโบริเย้า เล่นๆ “แต่คงไม่มากไปกว่าคุณนะ”
โกโบริก้าวเข้ามา ใกล้ที่นอนอังศุมาลิน พูดเบาๆ มองมาอย่างอ่อนโยน
“ถึงผมจะเป็นอะไรไป แต่ขอให้คุณได้ปลอดภัย ผมก็พอแล้ว”
อังศุมาลินมองหน้า แล้วทนไม่ไหว รีบหลับตาลง โกโบริน้อยใจ
“ถ้าคุณไม่อยากฟัง..ผมก็จะไปแล้วละ”
โกโบริถอยตัวกลับ ยืนมองอังศุมาลินที่นอนนิ่งครู่หนึ่งก่อนหันตัวกลับไป

ส่วนอังศุมาลินหลับตานิ่ง พอโกโบริไปแล้ว จึงลืมตาขึ้นสีหน้าว้าวุ่นสับสน ถอนใจเฮือกใหญ่
ตกตอนเย็นที่ตลาดชุมชน เรือเร็วทหารญี่ปุ่นขับมาจอดเทียบท่าที่ตลาด หมอทาเคดะ และ เคสุเกะ ช่วยกันประคองโกโบริขึ้นมา

“ผมไม่เป็นอะไร” โกโบริบอก
“ผมอยากให้หมอที่โรงพยาบาลเป็นคนตัดสินจะดีกว่า” หมอว่า
“นายช่างหน้าซีดมากนะครับ ไม่น่าไว้วางใจเลย” เคสุเกะเป็นห่วง
กลุ่มโกโบริเดินผ่านตลาดไป พวกคนไทยจับกลุ่มกัน หน้าร้านข้าวสาร
“ถามใครก็ได้ มีคนเห็นกันเป็นสิบ ว่ามันไปนอนทับกันอยู่ในท้องร่อง” แมวเปิดประเด็น
ตาแกละเสริมลูกสาว “พวกฉันล่ะเห็นกะตาตัวเองเลย..ให้เอาไปสาบานวัดไหนก็บอก แล้วไม่ได้เห็นแค่วันนี้ พวกฉันเห็นมานานแล้ว แต่ไม่อยากจะพูด บางทีในสวนกลางคืนมืดๆ...เขาก็ลงมาหากัน”
พวกโกโบริมาถึง แต่ไม่มีใครหันไปมองเลย
“โถ แล้วคนชอบมาว่าเราเซ็งลี้ฮ้อกะญี่ปุ่นน่ะเตี่ย” วิภาเหน็บแนม
“นั่นสิ อั๊วะขายของให้ญี่ปุ่น ก็ขายแต่ข้าวสารนะ ไม่เคยขายลูกสาวเว้ย” เม้งเห็นด้วย
ยายเมี้ยนจัดเต็มเช่นเคยสมฉายาขาเม้าท์มือวางอันดับหนึ่ง
“แม่อังศุมาลินกะนายช่างโกโบริเขาได้เสียกันมานานแล้ว..เชื่อฉันซี้ เขาบ้านใกล้เรือนเคียงกัน ข้ามคลองกันไป ข้ามคลองกันมา ในน้ำมั่ง บนบกมั่ง”
พวกโกโบริได้ยินเต็มหู ทุกคนผงะ ซีด
“ไม่น่าเชื่อ หนูอังศุมาลินเขาเกลียดพวกญี่ปุ่นจะตาย” อาโกบอก
“นี่ไง พวกเกลียดตัวกินไข่ของจริง” ยายเมี้ยนปิดจ๊อบ
ทุกคนหัวเราะกันเฮฮา เม้งหันไปเห็นพวกโกโบริก่อน ซีด หยุดหัวเราะ
คนอื่นๆหันไปมองตาม แล้วต่างอึ้ง โกโบริมองมา ดวงตาเยือกเย็น
พวกคนไทยคนจีน แตกฮือคนละทาง แยกย้ายกันไปหน้าตาเฉย
โกโบริซีดเผือดดวงตาวาววับ
หมอทาเคดะเตือน “โกโบริ ใจเย็นๆ คุณเจ็บอยู่นะ อย่าคิดมากสิ”
“รีบไปกันเถอะครับ” เคสุเกะเร่ง
ทั้งสองรีบพาโกโบริไป

ริมคลองยามเย็นบ้านอังศุมาลิน อากาศสดใส ส่วนบนเรือนชามข้าวต้มร้อนกรุ่นๆ ถูกวางลง
อังศุมาลินลืมตาขึ้น เห็นแม่อรทิ้งตัวลงมานั่งอยู่ข้างๆพร้อมชามข้าวต้มหอมฉุย
“เป็นยังไงบ้างลูก หิวหรือยัง”
“แม่คะ”
“มีอะไรลูก แม่ว่าหนูนอนกินข้าวต้ม แล้วนอนพักจะดีกว่ามั้ง”
อังศุมาลินคว้ามือแม่อรมาจับกุมไว้แนบอก
“หนู...มีเรื่องจะบอก”
“แม่ว่าเก็บไว้เล่าทีหลังเถอะ หนูควรพักผ่อนนะ”
อังศุมาลินกระวนกระวาย “ไม่คะ หนูต้องบอกแม่..เดี๋ยวนี้” จ้องมองแม่อรเด็ดเดี่ยว
แม่อรสงบนิ่ง ไม่พูดอะไร
อังศุมาลินดูออก พูดเบาลง “แม่..แม่รู้แล้วใช่ไหมคะ”
แม่อรถอนใจเบาๆ วางช้อนชามข้าวต้มลง แต่สีหน้าและน้ำเสียงยังเย็นและนิ่งอยู่อย่างนั้น

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 12/3 วันที่ 22 ก.พ. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager