อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 14 วันที่ 26 ก.พ. 56


อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 14 วันที่ 26 ก.พ. 56

นายทหารคนหนึ่งกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามา
“รายงานความเสียหายเบื้องต้นของเรือลำเลียงครับ”
นายทหารยื่นแผ่นรายงานหนาเป็นปึกให้ โกโบริรับมา เปิดดูรายงานในมือ ยิ้มกว้าง พยักหน้ารับท่าทางไม่ค่อยมีสมาธิ คอยแต่จะชะเง้อไปดูทางบ้านอังศุมาลิน
ที่มุมหนึ่ง หมอทาเคดะมองมาอย่างจับสังเกต ขำๆ ท่าทีโกโบริ

ครู่ต่อมา โกโบริเดินถือรายงานกลับเข้ามาที่ห้องทำงาน บนโต๊ะทำงานมีกล่องไม้ห่อผ้าลายสวยอยู่มากมาย เรียงรายสวยงาม โกโบริมอง ยิ้มไม่หุบ ลูบๆ กล่องไม้เหล่านั้น ใจเต้น อยากเอาไปให้อังศุมาลินเร็วๆ


หมอทาเคดะเดินเข้ามาในห้องล้อๆ “ของหมั้นและของขวัญเจ้าสาว...ส่งมาจากบ้านคุณเต็มไปหมด”
โกโบริหันไป ยิ้มเขิน ตื่นเต้น ดีใจ “คุณแม่ คุณพ่อ ส่งอะไรมามากมาย”
“แล้วจะมีงานหมั้นพรุ่งนี้แล้ว...คุณยังไม่ไปดูแลที่บ้านนั้นอีก”
โกโบริชะงัก ยิ้มออกมาเขินๆ
“ผมไปวุ่นวายด้วยตัวเองมากๆ มันจะไม่ดีนะ แต่...ผมส่งคนไปช่วยแล้ว”

หมอทาเคดะยิ่งขำ โกโบริยิ่งเขินเข้าไปใหญ่
ตอนกลางวันบนชานบ้านอังศุมาลิน แลเห็นริ้วธงไทยและธงญี่ปุ่นถูกนำขึ้นปักที่ตรงเชิงบันไดหน้าเรือน กระถางดอกไม้สีสวยสดใส ถูกยกมาวางประดับที่ตามแนวบันได

ทหารเรือฝ่ายไทย และทหารเรือญี่ปุ่นที่มีเคสุเกะเป็นคนคุมมา ต่างช่วยกันตั้งเก้าอี้ตามใต้ถุนหรือเต๊นท์ขาวหน้าเรือน
ยายศรและแม่อรช่วยกันตักน้ำมะตูมในหม้อ ใส่แก้วที่เรียงในถาด
“อ้าว พ่อทหาร มายกไปแจกกันเร้ว..น้ำมะตูม อร่อยหวานชื่นใจจ้ะ” ยายร้องบอก
แม่อรเดินไปเรียกที่หัวบันได “หยุดพักกันเดี๋ยวสิจ๊ะ ขยันขันแข็งจริงๆ เลย”
เคสุเกะพาพวกทหารมาเอาน้ำไปดื่ม
แม่อรเดินผ่านหน้าต่าง มองลงไป เห็นสารวัตรองอาจคอยยืนดูนั่นนี่อยู่ตรงท่าน้ำ ตำรวจสันติบาลชั้นประทวน 2 คนเดินคุมเชิง สอดส่องรอบๆ ท่าน้ำกันไปมา แล้วตรงมา กระซิบกระซาบองอาจ หูตาระวังระไว
แม่อรอึ้ง สีหน้าเปลี่ยนเป็นขรึมลง
สารวัตรองอาจเงยหน้ามา มองมาเห็นแม่อรมองอยู่ที่หน้าต่างชะงัก แล้วก้มหัวให้อย่างกวนๆ นิดๆแม่อรมองหาหลวงชลาสินธุราช
ตรงยกพื้น บนชานบ้านคุณหลวงกำลังนั่งคุยลำดับงานพรุ่งนี้ดูตารางอยู่กับหมอโยชิ คุณหลวง เหลือบมามองทางแม่อรพอดี
แม่อรพยายามส่งสายตาที่มีความหมายบางอย่าง หลวงชลาสินธุราชจึงขอตัวจากหมอโยชิ แล้วลุกมาที่หน้าต่าง แม่อรพยักให้คุณหลวงมองออกไปดูที่ท่าน้ำ
คุณหลวงมองออกไป เห็นสารวัตรองอาจ กับพวกสันติบาล คุณหลวงลดเสียงเบา
“พวกนั้น..คือตำรวจสันติบาล ที่ไล่ล่าพวกเราอยู่ทั้งนั้น”
แม่อรหน้าซีด บอกเบาๆ “ไม่รู้ว่าพวกเขาระแคะระคายอะไรกันหรือเปล่า”
“ลูกบอกว่า...โกโบริ..เขาก็รู้เรื่อง ไม่ใช่หรือ เขาอาจเอาไปบอกใคร...”
“อิฉัน...คิดว่า...ไม่...” แม่อรบอกหน้าซีดๆ อยู่อย่างเก่า
หมอโยชิมองมา ท่าทีสงสัย แม่อร และคุณหลวงรีบยิ้มให้ กลบเกลื่อน หมอโยชิยิ้มตอบ ก้มหัวให้

เวลาเดียวกันที่กระต๊อบ ไมเคิล ยืนแอบๆ อยู่กะอังศุมาลิน ส่วนตาบัว ตาผล ยืนอยู่ยามคนละมุม ทำท่ารักษาความปลอดภัยเว่อร์สุดๆ
ไมเคิลลูบท้ายทอยตัวเอง ที่ผมถูกกร้อนออกไปจนสั้น “ขอบคุณ..สำหรับกรรไกรที่คุณฝากมา ไอ้หอยสองคนช่วยตัดผมให้ผม ผมรู้สึกดีขึ้นจริงๆ”
“อะไรนะ” ตาบัวงง
“นาย..ไอ้หอยบัว” ไมเคิลเรียกตามที่ตาบัวสอน
“เอาล่ะสิ” ตาผลเซ็ง
“นายด้วย ไอ้หอยผล”
ตาผลร้อง “เฮ้ย”
“ผมรู้...” ไมเคิลเข้าไปกอดทีละคน “มันเป็นคำภาษาไทย ที่เขาจะใช้เรียกคนที่รักกันมากๆ สนิทกันมากๆ คุณคงซาบซึ้งมากสินะ ที่ผมเอามาใช้เรียกพวกนายเป็นการตอบแทน”
“นี่ล่ะ ไอ้ผล..ที่เขาเรียกว่า กรรมตามสนอง” ตาบัวว่า
อังศุมาลินขำ กลั้นหัวเราะ “เอาล่ะ..เป็นอันว่า...พรุ่งนี้...เราจะไม่พบกันแล้วนะคะ ขอให้ทุกคนทำตามแผนนี้ อย่าผิดพลาดเด็ดขาด ขอให้โชคดี ฉันไปก่อนล่ะ” อังศุมาลินหันตัวจะกลับ
ไมเคิลเรียกไว้ “เวท..อะมินิต..พลีส, มิส”
อังศุมาลินหันมา
“สักวันหนึ่ง...ถ้าผมได้กลับมา ผมจะขอทดแทนพระคุณให้ได้รวมทั้งไอ้หอยสองคนนั่นด้วย เขาดีกับผมมากๆ...เอ้อ...ไอ้หอยสองคนนั้นบอกว่าคุณจะแต่งงานกับญี่ปุ่นคนนั้น...ผมเคยบอกคุณแล้วว่าเขารักคุณ ผมดีใจด้วย ที่คุณเข้าใจกับเขาได้”
อังศุมาลินหน้าแดง เสียฟอร์มอย่างแรง เถียงเสียงหลง “ชั้นไม่ได้เข้าใจอะไรกับเขา”
อังศุมาลินมองไมเคิล โกรธที่โดนพูดแทงใจดำ

ขณะเดียวกันสารวัตรองอาจเดินลิ่วๆ นำไปในสวน พวกสันติบาลเดินตาม แม่อรวิ่งตามไป
“สารวัตรคะ..สารวัตรจะไปไหน”
สารวัตรองอาจหันมา “อ้าว...ไปช่วยคุณอังศุมาลินในสวนไงครับ เผื่อเธอจะต้องการแรงงานไปช่วยยกผักผลไม้อะไร”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ”
“ทำไมล่ะครับ”
“ก็...อังศุมาลิน...มีคนช่วยแล้ว”
“ใครกันครับ”
“ก็..มีพวกชาวบ้านชาวสวนเรานี่แหละค่ะ ช่วยๆ กัน”
พอดีกับที่กำนันนุ่มและแม่วัน ช่วยกันยกฟักทองลูกใหญ่ๆ กันมา4ลูก
“นั่นไงๆ...มาแล้ว..นั่นไงๆ กำนัน กับแม่วัน...ยกมาแล้วพอดี”
“อะไรกันหรือ” กำนันงง
แม่อรรีบส่งเสียงกลบเกลื่อน “ขอบใจกำนัน..มาๆ ถ้าสารวัตรอยากช่วย...ก็มาช่วยกำนันยกฟักทองสิคะ หนักออก”
“อ๋อ เล็กน้อยๆ ไม่เป็นไรๆ”
แม่วันอวดใหญ่ “แม่อร...ฟักทองนี่ ฉันปลูกเองหลังบ้านเลยนะ รดด้วยน้ำล้างชาม ดูสิ ว่าลูกโตเบ่อเร่อเบ่อร่าเอามาให้แกงเลี้ยงแขกพรุ่งนี้ไง”
สารวัตรองอาจฉงน “อ้าว..ก็ไม่ใช่ฟักทองของในสวนนี้..ที่คุณอังศุมาลินจะเข้าไปเอาน่ะสิครับ”

แม่อรหน้าซีดขาวราวกระดาษ
ด้านตาบัวกะตาผลมองหน้ากันท่าทีอึดอัดใจ ตาบัวอยากไปแยกไมเคิลออกมา แต่ตาผลดึงไว้ ให้อยู่เฉยๆ อังศุมาลินหน้าตึงมองไมเคิล อย่างไม่พอใจที่ถูกอบรม

ไมเคิลหันไปทางสองเกลอ แล้วขยับมาใกล้อังศุมาลิน ลดเสียงลง ไม่ต้องการให้สองคนนั้นมาร่วมวงสนทนาด้วย “ขอโทษ...ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าทำไมคุณช่วยผม ทั้งๆ ที่คุณมีสัมพันธไมตรีอันดี...กับทางญี่ปุ่น”
อังศุมาลินหน้าตึง “เรามีเหตุผล...ที่ต้องทำอย่างนั้น”
“ถ้าเหตุผลคือ...คุณต้องแต่งเพื่อกลบเกลื่อนเรื่องของคุณพ่อคุณ..ผมก็เสียใจด้วย แต่...ถึงยังไง ผมก็รู้สึกว่า เขาเป็นลูกผู้ชายแท้ๆ คนหนึ่ง เชื่อผมเถอะ...ว่าเขาเป็นคนดี” ไมเคิลย้ำ
อังศุมาลินย้อนถาม “ทั้งๆ ที่เขาเป็นศัตรูของคุณ”
“ด้วยหน้าที่...เราเป็นศัตรูกันจริง แต่ถ้าเป็นความเห็นส่วนตัว...เป็นอีกอย่าง วันนั้น...เขามีโอกาสจับผมได้ แต่เขาไม่ทำ”
อังศุมาลินประชด “อ้อ ความดีของเขาอยู่ตรงนี้นี่เอง”
“ความดีของเขา ไม่ได้อยู่ที่เขาปล่อยผมมา แต่อยู่ที่เขาแสดงให้ผมเห็นว่าผู้ชนะที่ดีนั้น...เขาเป็นกันอย่างไร”
อังศุมาลินอึ้ง ยอมจำนน พูดไม่ออก
ไมเคิลเข้ามาใกล้ พูดเน้น จริงจัง “คุณเป็นผู้หญิงใจแข็ง หัวแข็ง...ปักใจมั่น ดันทุรัง ทั้งๆ ที่รู้ว่าผิด”อังศุมาลินฉุนกึก “เอ๊ะ”
“อย่าเพิ่งโกรธผม ลักษณะคุณเป็นแบบนั้นจริงๆ คุณลองถามใจตัวเองซะใหม่ ก่อนที่จะสายเกินไป เชื่อผมเถอะ...บางที คุณอาจจะค้นพบว่า ความสุขนั้น อยู่ใกล้แค่มือเอื้อมนี่เอง”
อังศุมาลินเชิดหน้า “ขอบคุณ แต่ดิฉันรู้ตัวเองดีว่า ต้องการอะไรในชีวิตแน่ มนุษย์เรา ถ้าหากว่าปราศจากเกียรติศักดิ์เสียอย่างเดียว ถึงอยู่ไปก็ไม่มีประโยชน์” พร้อมกับสะบัดหน้า เดินจากไปแบบดื้อรั้น
ไมเคิลมองตามไป เหนื่อยใจ ไม่เห็นด้วย

อังศุมาลินเดินเร็วๆมา แล้วชะงักรีบแอบ เห็นข้างหน้า คือแม่อร กำนันนุ่ม แม่วัน กำลังคุยกับสารวัตรองอาจมา
“อ้าว แล้วนี่สารวัตรองอาจจะมาจับใครกันอีกล่ะ นี่บ้านคู่หมั้นนายทหารญี่ปุ่นนะ จะมีพวกใต้ดินที่ไหนมาให้จับหรือจ๊ะ”
สารวัตรอึกอัก แม่อรใจหายวาบ
“ไม่ใช่...ผมกับลูกน้อง...จะมาดู...ว่าเผื่อคุณอังศุมาลินมีอะไรจะให้ผมช่วยหรือเปล่าน่ะครับ”
อังศุมาลินถอยเป็นการใหญ่
พอดี ตาบัว กะตาผลตามมา อังศุมาลินหันไปเห็น แล้วทำสัญญาณบอกใบ้ ให้ตามมาอีกทางทั้งสองตามอังศุมาลินไป
แม่อรกับกำนันนุ่มรุมองอาจ
“โอ๊ย..ไม่ต้องรบกวนสารวัตรหรอก แม่อังเขาลูกน้องเยอะ”
“แปลกจังนะครับ ทำไม...ทุกคนถึงไม่อยากให้ผมเข้าไปในสวน มันมีอะไรหรือครับ”
“แล้วทำไมสารวัตรถึงอยากจะเข้าไปล่ะ ในเมื่อเจ้าของที่เขาไม่ได้เชิญ ถ้าไม่มีหมายค้น...เขาเรียกว่าบุกรุกหรือเปล่า กำนัน” แม่วันว่า
แม่อรรีบบอกกลัวจะไปกันใหญ่ “เอ่อ..มันก็ไม่ถึงกับอย่างนั้นหรอกจ้ะ แม่วัน สารวัตรเขาก็ไม่ได้จะไปค้นหาอะไร”
ทันใดนั้น อังศุมาลินเดินนำเข้ามา มีตาบัวกะตาผล ช่วยกันยกเข่งใหญ่ตามมา
“อ้าว แม่..ลุงกำนัน ป้าวัน” อังศุมาลินไหว้ “มาคุยอะไรกันตรงนี้คะ” อังศุมาลินมององอาจ ซึ่งทำหน้าซีด มีพิรุธ “สารวัตรองอาจ..มีอะไรเหรอคะ”
“ผม..ยังไม่ได้แสดงความยินดีกับคุณเลย” องอาจเฉไฉ
“ขอบคุณค่ะ ขอโทษจริงๆ ไม่มีเวลาต้อนรับคุณสารวัตรเลย..มัวแต่ยุ่งๆ”
“อะไร...ในเข่งน่ะครับ”
อังศุมาลินอึกอัก “เอ้อ..อ้า”
สองสันติบาลลูกน้องถือวิสาสะ เปิดใบตองทิ่ปิดเข่งออก เห็นในนั้น คือหมากมากมาย และพลูเขียวขจีเป็นตับ
แม่อร กำนันนุ่ม แม่วัน สบตากันถอนใจโล่ง
อังศุมาลินจ๋อยๆ ยิ้มแหะๆ “พวกเรายังลักลอบขายหมากพลูกัน ให้พวกคนแก่ๆ ที่อดหมากไม่ได้ ถ้าสารวัตรจะจับ...พวกเราก็คง..ต้องขอความกรุณา...ให้ช่วยงดเว้นพวกเราสักครั้งเถอะนะคะ แล้วทีหลัง พวกเราจะไม่ทำอีกแล้ว”
สารวัตรอึ้ง

แม่วันเดินขรึมๆ มากับกำนันนุ่ม
“นี่ขนาดกำลังจะหมั้นกันอยู่วันนี้พรุ่งนี้ ทางตำรวจสันติบาลไทย ก็ยังตามจับผิดไปทุกฝีก้าวเลยหรือ แสดงว่า..เรื่องที่ลือกันว่า” ลดเสียงเบา มองรอบๆ เลิ่กลั่ก “คุณหลวงชลาสินธุราช เป็นเสรีไทยตัวยง ที่ทางรัฐบาลกำลังตามล่า ก็คือเรื่องจริงน่ะสิ”
“พวกนั้นถือโอกาส เอาเรื่องอื้อฉาวของหนูอังกะนายช่าง มาเป็นเครื่องมือจริงๆ” กำนันว่า
แม่วันงง “เงื่อนไขอะไร”
“นี่เป็นความเห็นส่วนตัวของฉันนะ ผิดถูก...แม่วันก็ต้องตรองเอาเอง พวกญี่ปุ่น กะตำรวจไทย ตั้งใจจะให้เรื่องที่ลูกสาวหลวงชลาสินธุราชแต่งงานกะทหารญี่ปุ่น เป็นสาเหตุ ที่จะเสี้ยม..ให้พวกเสรีไทยในต่างประเทศ และพวกสัมพันธมิตร ไม่ไว้วางใจหลวงชลาฯ และเห็นหลวงชลาฯ เป็นคนทรยศ นกสองหัวไงล่ะ”
“โอ้โห แล้วแบบนี้ คุณหลวงกะพวกแม่อังเขารู้ตัวหรือเปล่า”
“ก็คงรู้ แต่ก็ต้องเล่นไปตามเพลง”
“อ้าว แบบนี้ แม่อังมิตกอยู่ในอันตรายหรือ”
“อยู่กลางเขาวัวเขาควายเชียวล่ะ ต่อไปนี้ ความลับอะไรของญี่ปุ่น ที่หลวงชลาฯ เกิดรู้เข้า แล้วเอาไปบอกพวกเสรีไทย นายช่าง กะแม่อังก็ต้องโดนสงสัย หรือถ้าความลับของเสรีไทย ดันหลุดไปถึงหูญี่ปุ่น แม่อังกะคุณพ่อก็คงแย่”

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 14 วันที่ 26 ก.พ. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager