อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 15 วันที่ 1 มี.ค. 56


อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 15 วันที่ 1 มี.ค. 56

อังศุมาลินหน้าร้อนวูบ
โกโบริสีหน้าอ่อนโยน พูดสุ้มเสียงนุ่มนวล
“มีผู้หญิงคนหนึ่ง..คอยผมอยู่เสมอ คงเป็นผู้หญิงคนเดียว..ที่รักผมอย่างจริงใจ และอาจเป็นผู้หญิงคนเดียว ที่สวดมนตร์ให้ผมทุกคืน ในขณะที่ผู้หญิงคนอื่น...” คิดขึ้นมาแล้วท้อใจ อ่อนล้า “ช่างเถอะ สำหรับตัวผมมีแค่นี้ก็ดีถมไปแล้ว ไม่เคยได้มีอะไรเป็นของตัวเองจริงๆ เลย..ชีวิตเป็นของพระจักรพรรดิ หัวใจเป็นของคนอื่น ร่างกายก็คงต้องฝากไว้กับพระแม่ธรณี...แต่จะที่ไหนก็ยังไม่ทราบ” โกโบริยิ้มออกมาขำๆ ปลงๆ “ตลกดีนะครับ ที่คนเราเกิดในที่นึง แต่ตอนตาย...ต้องไปนอนอ้างว้างโดดเดี่ยว..อยู่ในที่อีกแห่งนึง”

อังศุมาลินอึ้ง แต่ก็ฝืนปลอบใจอย่างหดหู่ “สักวัน...คุณก็จะได้กลับไปหาเธอ”
โกโบริมองหน้าอังศุมาลิน ยิ้มสะใจ “ไม่ใช่เธอ แต่เป็นท่าน...เพราะผู้หญิงคนนั้น คือแม่ของผมเอง...ดึกแล้ว คุณเสียเวลาคุยกับผมนานเทียว ผมคงต้องขอลาเสียที” ก้มโค้งลา แล้วหันกลับ เดินจากไป


อังศุมาลินน้ำตารื้น เรียกไว้โดยไม่ทันตั้งตัว “โกโบริ”
โกโบริหยุดยืนนิ่งรอฟัง
อังศุมาลินบอกอย่างจริงใจ “คืนนี้..ฉันจะสวดมนตร์ให้คุณ”
โกโบริยิ้มขมขื่นขณะหันมา “ขอบคุณ...แต่อย่าเลย คุณควรสวดให้คนที่คุณรอดีกว่า เพราะชีวิตเขามีความหมายกว่าผม” โค้งอีกที ต่ำกว่าเดิม แล้วหันกลับ เดินหายไปในความมืด
อังศุมาลินมองตามไป ใจหาย น้ำตาไหลริน
ทันใดนั้น มีสายลมเย็นกระโชกมาพัดใบไม้แห้งที่พื้น ปลิวขึ้นมา
อังศุมาลินกอดตัวเอง มองรอบๆ ลมพัดโชยใบหน้าเสื้อผ้าผมปลิวสยาย แหงนมองสูงผ่านต้นไม้ ที่ไหวแกว่งในสายลมไปสู่ท้องฟ้าสีเทาเบื้องบน
อังศุมาลินกระซิบไปในสายลม
“วนัสกลับมา...เอาคำสั่นสัญญาของคุณคืนไป วนัส เอาคืนไป...ๆ”
ปลายเสียงของอังศุมาลินสะท้อนกลับมาเบาๆ

อังศุมาลินกอดตัวเองยืนเดียวดายเพียงลำพังในสายลมแรงนั้น
ช่วงตอนบ่าย ก่อนวันแต่งงานหนึ่งวัน โกโบริพาตัวเองมาอยู่ที่มุมนั่งเล่นบนชานบ้านชั้นสอง ซึ่งเป็นบ้านพักรับรองแห่งหนึ่งในพระนคร ถ้วยชาควันกรุ่นๆ ถูกยกขึ้นจิบ พลโทโทโมยูกิอยู่ในชุดกิโมโนอยู่บ้าน นั่งจิบชาพร้อมกับอบรมโกโบริ

“แกคิดว่าชั้นเดินทางมาจากสิงคโปร์เพื่อมาดูแกเล่นขายของหรือไงทุกอย่างเตรียมไว้อย่างลงตัวหมดแล้ว แกก็เป็นแกวันยังค่ำ ใช้แต่อารมณ์ตัวเองเป็นใหญ่ ถามเหตุผลอะไรก็ไม่ยอมบอก” โทโมยูกิหันมา หาหลานชาย “ตอนนี้ที่แกต้องทำก็คือ เตรียมตัวเป็นเจ้าบ่าวในงานแต่งงานวันมะรืนนี้ได้แล้ว”
โกโบริในชุดเป็นทางการ ยืนหน้าเสียก้มฟังนิ่ง

ส่วนบริเวณเรือนรับรอง หลังเล็กๆ ทาสีขาวทั้งหลัง ตั้งอยู่ริมคลอง ซึ่งจะเป็นเรือนหอของบ่าวสาว โกโบริ อังศุมาลิน มีทหารญี่ปุ่น 2-3 บางส่วน กำลังช่วยกันตกแต่ง ปูหญ้า และปลูกไม้ดอกต้นเล็กๆ อยู่หน้าเรือนหลังนั้น
อีกด้านหนึ่ง หมอทาเคดะดูแลการติดตั้งประตูบานเลื่อนกระดาษแบบญี่ปุ่น
และหมอโยชิยืนกำกับการติดรูปภาพเขียนดอกซากุระบนผนัง
“รูปนี้ โกโบริจะได้หายคิดถึงบ้าน และอังศุมาลินก็ชอบ ตอนเด็กๆ เธอเคยวาดรูปดอกซากุระ เมื่อผมเล่าเรื่องดอกไม้ต่างๆของญี่ปุ่น ให้เธอฟัง” หมอโยชิว่า
“เป็นเรือนหอเล็กๆ ที่น่าอยู่มากๆ ผมหวังว่าทั้งสองคนจะมีความสุข” หมอทาเคดะยิ้มๆ
ทันใดนั้น เคสุเกะขี่ก็จักรยานเข้ามาจอด รีบร้อนลงมาหา
“สวัสดีครับ..ๆๆ” เคสุเกะโค้งทหารที่ยศใหญ่กว่าทุกคน “มีจดหมาย จากนายช่างโกโบริครับ” โค้ง และยื่นให้หมอโยชิ
หมอรับจม.นั้นไปเปิดอ่าน แล้วอึ้ง เงยหน้าขึ้น บอกทุกคน
“ทุกคน หยุดทำงานได้แล้ว”
ทุกคนอึ้ง
หมอทาเคดะสงสัย “โกโบริ..เขียนอะไรมาครับ”
“เขาขอคืนเรือนหอ...เอ้อ...เรือนพักรับรองหลังนี้ จะไม่ขอใช้ เขาจะขออนุญาตพักนอนในห้องพักเดิมที่อู่ต่อไป”
หมอทาเคดะสงสัยอยู่อย่างนั้น “อ้าว...ทำไม”
ทุกคนอึ้ง นิ่งงันกันไป

ตกตอนเย็น มองไปในคลองชาวบ้านทอดแหหาปลาริมน้ำ บางคนยกสุ่มจับปลาปลา
อังศุมาลินใช้ไม้กวาดทางมะพร้าว กวาดฝุ่น กวาดใบไม้ ทำความสะอาดท่าน้ำอยู่ ยินเสียงเรือเร็วแล่นใกล้เข้ามาจอดเทียบท่าอังศุมาลินเงยหน้ามอง
เห็นเรือเร็วสีขาวจอดอยู่ห่างพอประมาณ มีโกโบรินั่งอยู่ข้างพลขับ มองมา
“ผมกลับมาจากกองบัญชาการ และที่พักคุณลุง” โกโบริทักท่าทีเมินเฉย ไม่สบตา ดูเย็นชา “ผมลองเจรจาเรื่องของเราแล้ว”
อังศุมาลินเม้มปากน้อยๆ ฟังเงียบๆ
“ผมเสียใจที่ทำให้คุณได้ไม่สำเร็จ กำหนดการแก้ไขเปลี่ยนแปลงอีกไม่ได้แล้ว คุณจะทำยังไง”
“ก็..ไม่มีอะไรต้องทำอีกแล้ว” อังศุมาลินว่า
“แต่คนนั้น...ของคุณ”
อังศุมาลินบอกเสียงเรียบ “เขาอยู่ไกล คงไม่ได้ทราบ”
“ถ้าอย่างนั้น...หลังจากงานพิธี ผมจะรีบหาทางย้ายออกไปจากที่นี่...เร็วขึ้น ผมเลยบอกคืนบ้านพักที่เขาจัดไว้ให้ ไปแล้ว ผมจะอยู่ที่อู่ตามเดิม คุณก็จะอยู่ที่นี่ คุณคงไม่มีปัญหาอะไร คุณอยากให้ผมทำอะไรอีกไหม”
อังศุมาลินสั่นศีรษะเบาๆ สะเทือนใจ พูดอะไรไม่ออก
“ผมแวะมาบอกเท่านี้ละ ระหว่างนี้ผมจะ..ไม่มาอีก เพื่อจะได้ไม่รบกวนคุณ หากคุณต้องการอะไร ให้ตาสองคนนั่นไปตามผมได้”
“ไม่เป็นไร”
“ผมลาละ”
เรือเร็วแล่นฉิวแหวกคลื่นไกลออกไปจากท่าทุกทีๆ โดยที่โกโบริไม่หันกลับมามองอีกเลย
อังศุมาลินนั่งเหลียวมองตามนิ่ง ปวดใจ แต่ทิฐิยังแรงกล้า

กลางดึก ตะเกียงที่หัวเสาชานเรือนดับลง ก่อนจะเห็นแม่อรเดินกลับห้อง พลันเหลือบไปเห็นแสงไฟส่องลอดออกมาจากประตูห้องอังศุมาลิน
อังศุมาลินนั่งเหม่ออยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง สายตาทอดต่ำลงไปที่ลิ้นชักที่เปิดค้างอยู่ เห็นซองจดหมาย และโปสการ์ดของวนัสในลิ้นชัก
เสียงประตูแง้มเปิดออกดังขึ้น อังศุมาลินรีบดันลิ้นชักเล็กปิดกลับ หันขวับไปทางประตู เห็นแม่อรเปิดห้องโผล่หน้าเข้ามา
“หนูยังไม่ได้ลงกลอน”
“ออ..ค่ะ กำลังว่าจะลุกไปพอดี”
อังศุมาลินลุกเดินไปที่ประตู
“นอนได้แล้วนะลูก พรุ่งนี้จะได้สดใส”
“ค่ะ ก็ว่าจะนอนแล้วคะ”
“จ้ะ นอนเถอะ”
อังศุมาลินดึงประตูปิด แล้วลงกลอนเดินกลับไปที่โต๊ะ หยิบผ้าเช็ดหน้าสีโอลด์โรสที่โกโบริเคยให้ ที่วางอยู่บนเตียงขึ้นมาดู แล้วนำไปวางบนโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วเอื้อมดับตะเกียงลง

โกโบริยังไม่หลับ อยู่ในห้องพัก ใส่เพียงกางเกงไม่ได้สวมเสื้อ กำลังยืนติดเข็มประดับยศ และเครื่องหมายต่างๆ ลงบนชุดนายทหารยศเรือเอกเต็มเครื่องแบบสีขาวที่แขวนอยู่
เสร็จแล้วโกโบริถอยออกมาดู แววตาอบอุ่น ภายใต้ใบหน้าที่ดูอ่อนเพลียของโกโบริ
ถัดจากนั้นโกโบริเดินไปหยิบผ้าเช็ดหน้าสีโอลด์โรสของอังศุมาลินที่ยึดมา ซักรีดแล้วเรียบร้อย แต่เห็นรอยเปื้อนเลือดที่ซักไม่ออกตกค้างยังคงคาอยู่สีซีดจาง

โกโบริมองผ้าผืนนั้นนิ่ง เห็นความทรงจำสีจางๆ ในนั้นผุดพร่างขึ้น ก่อนจะพับเป็นชิ้นเล็กๆ ใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อของเครื่องแบบชุดนั้น
งานแต่งระหว่างโกโบริ และอังศุมาลิน จัดขึ้นที่ห้องประชุมกองบัญชาการกองทัพญี่ปุ่น หอการค้าจีน ถนนสาธรทุกคนพร้อมหน้ากันตั้งแต่เช้าแล้ว

จนถึงช่วงตอนกลางวัน พิธีการกำลังเริ่มขึ้น
โกโบริในชุดเรือเอกสุดหล่อ กำลังยกถ้วยสาเกขึ้นจิบเป็นครั้งสุดท้ายแล้วเหลียวมองทางซ้ายมือ เห็นอังศุมาลินสวยเฉิดฉายอยู่ในชุดกิโมโนขาวบริสุทธิ์ สวมหมวกคลุมตามประเพณีญี่ปุ่น ที่อยู่ทางซ้ายโกโบริ กำลังก้มหน้าจิบสาเกถ้วยสุดท้าย
หลวงชลาสินธุราชในชุดทหารเรือไทยเต็มยศ แม่อร ยายศร กำนันนุ่ม แม่วัน งดงามสง่าสมวัยอยู่ในชุดไทยประยุกต์ออกแนวสากล ทุกคนกำลังมองดูสองบ่าวสาว เช่นเดียวกับโทโมยูกิ โยชิ และทาเคดะ

ทูตวัฒนธรรมญี่ปุ่นคนหนึ่งที่เป็นเจ้าพิธีให้สัญญาณ
โกโบริและอังศุมาลินกำลังจะวางถ้วยสาเกลงพร้อมกันบนโต๊ะตรงหน้า ซึ่งตามเคล็ดและความเชื่อของชาวญี่ปุ่นบ่าวสาวต้องวางถ้วยสาเกลงพร้อมๆ กัน
มีถ้วยสาเกที่จิบแล้ว ตั้งอยู่ตรงหน้าทั้งสองคน คนละ 2 ใบ
โกโบริยื่นแขนจะวางถ้วยแล้วเหลียวมองอังศุมาลินอีกครั้ง โกโบริ มองอังศุมาลินที่ก้มหน้านิ่ง กำลังจะวางแก้วลงสัมผัสโต๊ะ และถ้วยถูกวางลงสัมผัสโต๊ะ
นาทีนั้นอังศุมาลินเกิดฉุนกลิ่นเหล้าสาเก ที่ไม่คุ้นอยากจาม แต่พยายามกลั้นสุดๆ แต่ในที่สุดอังศุมาลินกลั้นไม่ไหว จามออกมาเบาๆ นิดเดียว โกโบริมีสีหน้าไม่ดีนัก เหลียวมามอง เห็นอังศุมาลินเพิ่งจะวางแก้วลงสัมผัสโต๊ะทีหลังตน!
ทูตวัฒนธรรมเจ้าพิธีหน้าเสีย เช่นเดียวกับ 3 ชาวญี่ปุ่น โทโมยูกิ โยชิ ทาเคดะ ต่างตะลึงนึกไม่ถึง

ไม่นานหลังจากนั้นแลเห็นริ้วธงไทยและธงญี่ปุ่น จีบระย้าห้อยประดับในงานพิธีแต่งในห้องประชุมกองบัญชาการกองทัพญี่ปุ่น เสียงสนทนาดังอื้ออึง ทั้งไทย ญี่ปุ่น และอังกฤษ ในงานเลี้ยง
แขกเหรื่อมาร่วมงานพิธีคับคั่ง เต็มไปด้วยนายทหารทั้งไทยและญี่ปุ่น มีโกโบริและอังศุมาลินยืนเด่นอยู่ท่ามกลาง นายพลนาการมูระแม่ทัพใหญ่ ฮิชิดะ โทโมยูกิ โยชิ ทาเคดะและนายทหารติดตามอื่นๆ ต่างยืนถือแก้วเหล้าเตรียมดื่มอวยพร เช่นเดียวกับโกโบริที่ยืนถือแก้วในมือ อังศุมาลินยืนประสานมือนิ่งอยู่ข้างๆ
“ในนามของกองทัพข้าพเจ้าขออำนวยพรให้ท่านทั้งสองจงมีแต่ความสุขความเจริญ อายุยืนนาน และเพื่อความสัมพันธไมตรีอันดีงามของทั้งสองประเทศ”
ทุกคนยกแก้วดื่มอวยพร โกโบริที่สีหน้าแดงเรื่อๆ ยกดื่มตาม
นายพลโทโมยูกิเดินเข้ามาตบบ่า อวยพร
“มีความสุขมากๆนะหลานรัก” ก่อนจะหันมองไปที่อังศุมาลิน “และหลานสาวด้วยเช่นกัน”
โกโบริยิ้ม “ขอบคุณครับคุณลุง”
อังศุมาลินฟังนิ่งเฉย ก่อนผงกศีรษะรับเบาๆ
ถัดจากนั้นนักข่าวญี่ปุ่น 2-3 คนเดินตรงเข้ามา
“ขอถ่ายรูปคู่บ่าวสาวหน่อยครับ”
โกโบริแตะแขนอังศุมาลิน แล้วขยับตัวหันไปทางกลุ่มนักข่าว แสงแฟลชกระทบวูบวาบที่คนทั้งสอง
“ขอรูปคู่บ่าวสาวกับท่านนายพลด้วยครับ” นักข่าวญี่ปุ่นอีกคนบอก
นากามูระ และ โทโมยูกิ มองๆ กันแล้วเดินเข้ามาประกบยืนข้างบ่าวสาว นักข่าวอีกหลายสำนักวิ่งเข้ามารุมเพิ่ม แสงแฟลชกระทบวูบวาบระรัวที่คนทั้งสี่

ด้านหลวงชลาสินธุราช ที่ยืนคุยอยู่กับนายทหารระดับสูงฝ่ายไทย 4-5 นาย หันมามอง เป็นจังหวะที่อังศุมาลินเหลือบไปมองเห็นหลวงชลาสินธุราช ที่ทำหน้าเป็นเชิงขอบคุณลูกมากๆ ท่าทีห่วงใย แล้วเหลียวหา
อังศุมาลินมองหาจนเห็นแม่อร ยายศร กำนันนุ่ม กับแม่วันยืนคุยกันไปมาห่างๆ ที่อีกมุมในห้อง
ฝ่ายโกโบริคุยกับนายพลนากามูระ ใบหน้ายิ้มแย้ม “ใช่ครับ ผมเริ่มคุ้นคยกับอาหารเผ็ดๆ แล้วครับ
“ผมชอบกินต้มยำกุ้งมากๆ” แม่ทัพใหญ่ว่า
กลุ่มที่คุยอยู่ด้วย หัวเราะเฮฮากัน
แสงแฟลชยังระรัว อังศุมาลินยังคงยิ้มแย้ม มีคุณนายชาวญี่ปุ่น ในชุดกิโมโนลายและสีสวยๆ มาขอถ่ายรูปด้วย 3-4 คน อังศุมาลินมองหาโกโบริ
เห็นโกโบริคุยกับหลวงชลาสินธุราช และกลุ่มนักการเมืองไทยเป็นภาษาอังกฤษ
“I know that the financial situation of Thailand is in crisis. We worry about next year…” โกโบริว่า
“in my point of view, mr. ปรีดี พนมยงค์ should concern about it very well…” คุณหลวงตอบ
อังศุมาลินมองอย่างทึ่ง
พวกทหารญี่ปุ่นหนุ่มๆ มาขอถ่ายรูปกะอังศุมาลิน
พอถ่ายเสร็จ อังศุมาลินมองหาอีกที เห็นโกโบริกำลังคุยยิ้มแย้ม กะพวกข้าราชการไทย และพูดไทยได้ดี

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 15 วันที่ 1 มี.ค. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager