อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 5/4 วันที่ 5 ก.พ. 56

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 5/4 วันที่ 5 ก.พ. 56

หมอทาเคดะพูดเรียบๆ “แผลลึกมาก -ต้องเย็บ”
อังศุมาลินหน้าซีดหนัก “ยังไงล่ะคะ เครื่องมือก็ไม่มีด้วย”
หมอทาเคดะหนักใจ “กระเป๋าผม..ตก ตอนต่อสู้กัน ของ-กระเด็น-คงหายไปหมดแล้ว ถ้ากลับไปเอาที่อู่ กว่าจะกลับมา กลัว-เลือด-จะไหลมากๆ ออกมา...จนหมดตัว”
โกโบริค่อยๆกระพริบตา เหมือนได้สติวูบมา ขยับตัวจะออกจากการจับยึดโดยสัญชาตญาณ

อังศุมาลินกดมือลงเบาๆ พูดอย่างสงบ เหมือนเป็นเรื่องเล็กๆ “อย่าค่ะ..อย่าพลิกตัว” พอนึกได้ บอกเป็นภาษาญี่ปุ่น “อยู่นิ่งๆ คุณได้รับบาดเจ็บนิดหน่อย อย่าตกใจนะคะ หมอกำลังหาทางช่วยอยู่”



โกโบริสงบลงไป หลับตาลงใหม่ เหมือนจะหมดสติไปอีก
หมอทาเคดะพูดเบาๆ กลัวโกโบริได้ยิน “คุณมีด้าย เข็มเย็บผ้า และแอลกอฮอล์ไหม”
แม่อรยกกาน้ำร้อน พร้อมภาชนะที่รอง และผ้ารองใต้กามาวาง นั่งลงดู
“สาหัสมากไหม จะถึง..ตายไหมลูก..โธ่”
อังศุมาลินเสียงแห้งผากขณะบอก “หมอขอเข็มเย็บผ้า ด้าย แอลกอฮอล์ค่ะ”
แม่อรหน้าซีด “อะไรกัน จะเย็บอย่างนี้นะเรอะ”
“เร็วเถอะค่ะ..แม่..เดี๋ยวเลือดจะออกมาก”
แม่อรรีบลุกไป

หมอทาเคดะที่ถกแขนเสื้อขึ้นเหนือศอกล้างมือด้วยสบู่ด่างในขัน พยายามให้สะอาดสุดความสามารถ อยู่ที่ตุ่มตรงชานบ้าน แม่อรช่วยเอาขันตัดน้ำ เท-รดล้างให้ซ้ำๆ
อังศุมาลินล้างมือจนสะอาด แม่อรช่วยราดน้ำให้
ข้างๆโกโบริ มีถาดของที่บ้าน วางสำลี ผ้าพันแผล ทิงเจอร์ แอลกอฮอล์ล้างแผล เข็ม ด้าย กาน้ำร้อน ภาชนะสำหรับใส่น้ำ
อังศุมาลินยัดหมอนรองใต้ตัวโกโบริ แล้ววางตัวโกโบริลง ในตำแหน่งที่น่าจะดีสำหรับที่หมอจะเย็บแผล
หมอมานั่งลง รินน้ำร้อนลงภาชนะ ควันโขมง / อังศุมาลินเอาเข็มเย็บผ้าหลายเล่ม มาแช่ในน้ำร้อน / ทิงเจอร์ถูกหมอรินลงแก้ว / อังศุมาลิน เอาเข็มที่ถูกนำขึ้นจากน้ำร้อน มาร้อยด้าย ด้วยความยาวที่ไม่ยาวนัก / หมอเอาเข็มที่ร้อยด้ายแล้ว แช่ในแก้วทิงเจอร์เป็นแถวรอบๆ
อังศุมาลินมอง ลุ้นๆ นั่งข้างคอยช่วย
แม่อร ยืนห่างออกไป มองมาแบบไม่อยากจะเห็น สลับกับมองออกไปหน้าบ้าน ว่าจะมีคนมาหรือเปล่า
หมอหยิบสำลีมาชุบๆๆ แอลกอฮอล์ แล้วค่อยๆ เช็ดแผลอย่างประณีต
โกโบริได้สติมาอีกครั้ง แล้วขยับตัว ทำให้แผลขยาย เลือดปรี่ออกมาอีก โกโบริสะดุ้งเฮือก ทำเสียงอึกเพราะเจ็บแปลบขึ้นมา
อังศุมาลินแตะแขน บอกเบาๆ “กรุณานอนนิ่งๆค่ะ หมอกำลังทำแผล”
โกโบริหันมา จนเห็นหน้าหมอ มีสติเต็มร้อย “เกิดอะไรขึ้น หมอ..?”
“มีคนดักทำร้าย ตอนที่เราจะกลับอู่ ที่ทางเดินในสวน..ด้านหลัง”
“นั่นสิ รู้สึก..ว่าเจ็บมาก..ยังกับโดนฟ้าผ่า หมอล่ะ เป็นยังไงบ้าง”
“นิดหน่อย..โดนที่ไหล่ขวา แต่มันพลาดไป”
โกโบริพูดไทย “ใคร”
หมอทาเคดะเหลือบมองอังศุมาลินแว้บหนึ่ง อังศุมาลินผงะ ตัวแข็งชา
ทาเคดะ พูดเสียงเรียบๆ “ไม่รู้ใคร มา 2 คน ยังดี คุณอังศุมาลินตามไปช่วยทัน..มันเลยหนีไป”
โกโบริเหลือบตาไปทางอังศุมาลินนิดหนึ่ง ทอดเสียงยาวๆ แปลกๆ “อ๋อ..เหรอ…” ทอดแววตาไปอีกทาง ดูอ่อนเปลี้ย ท้อใจ ก่อนจะหลับตาลง

อังศุมาลินหน้าซีดเผือด หวั่นๆ ในใจ หันไปมองแม่ที่ยืนห่างๆ แม่อรหันมาสบตา อึ้งๆ กันไป
ฝ่ายสองคนวิ่งหนีกันมาตามทางริมน้ำในสวนซึ่งมืดๆ ตาบัววิ่งนำ ตาผลวิ่งอยู่ข้างหลัง จังหวะหนึ่งตาผลหยุดกึก ลิ้นห้อย หอบแฮ่กๆ ตาผลหันไปมองหลังดูว่ามีใครตามมาไหม เมื่อเห็นว่าไม่มีใคร เลยตะโกนบอกตาบัวที่วิ่งนำไป

“เฮ้ย..ไม่ต้องวิ่งแล้ว มาไกลขนาดนี้..แฮ่กๆๆๆ ไม่มีใครตามทันแล้ว โอ๊ยย”
“นั่นสิ ข้าก็ว่า..แฮ่กๆ วิ่งมาเป็นชั่วโมงแล้ว ป่านนี้คงถึงบางพลัดแล้วกระมัง” ตาบัวว่า
ตาผลปลดผ้าคลุมหน้าออก “ข้า..ข้า..หาย..ใจ ไม่ออก”
“เฮ้ยๆ เป็นไรๆ”
“มัน..แน่น..แน่น..หน้าอก..สงสัย ข้าจะ..เป็น..ลม” ตาผลล้มหัวทิ่มลง ดาบหล่นจากมือ
ตาบัวตกใจ “ไอ้ผลๆๆ”
ตาผลครวญคราง “ช่วยข้า..ด้วย..ไอ้บัว..อย่า ปล่อยให้..ข้า ตาย”
ตาบัวรีบเข้าไปเขย่าตัว “ไอ้ผลๆ ถึงเอ็งจะตาย..ชีวิตเอ็งก็คุ้มค่าแล้ว เพราะเอ็งคือ…มือดาบ...ที่ปลิดชีวิตไอ้นายช่างโกโบริ เอ็งฆ่าญี่ปุ่น ศัตรูของชาติ เอ็งคือผู้กล้าหาญของชาวไทย ข้าจะจารึกชื่อของเอ็งไว้ที่กำแพงวัด”
ตาบัวรีบดึงคอเสื้อตาผลขึ้นมาจนเสื้อรัดคอ
“ไอ้บัวๆๆ ปล่อยย เว้ยย.. ข้าจะตายเพราะโดนเอ็งรัดคอนี่แหละ.. นี่ๆ..แกว่า..นายช่างมันตายแล้วแน่เหรอวะ” ตาผลชักไม่แน่ใจผลงาน
“มันล้มคว่ำแน่นิ่งไป..แล้วข้าได้ยิน..ตอนเอ็งฟันมัน..เสียงดังชัวะ..ยังกะฟันหยวก เลือดพุ่งออกมาเป็นสาย”
“เออๆ ไม่ตาย.. มันก็เลี้ยงไม่โตล่ะวะ”
สองคนหัวเราะเสียงดังชอบอกชอบใจ
ทันใด แสงไฟฉายกราดมา ทั้งสองเงียบกริบ รีบกลิ้งตัวหลบ
คนที่เดินฉายไฟมาคือกำนันนุ่มนั่นเอง กำนันฉายไฟมาบนพื้นแล้วผงะ เห็นดาบที่หล่นอยู่ที่พื้นมีเลือดเปรอะ
กำนันฉายไฟไปใกล้ๆ ก้มลงมองงงๆ แล้วค่อยเก็บดาบขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ไม่ให้มือโดนเลือด
ตาบัวกะตาผล สบตากันซีด ก้มหัวหลบนิ่งเอามือปิดปาก เงียบกริบ
กำนันเอาไฟฉายส่องดาบที่คม มีคราบเลือดสดติดเป็นแห่งๆ กำนันมองรอบๆ อย่างระวัง ระแวง

ฝ่ายโกโบรินอนคว่ำ ตะแคงหน้าไปคนละทางที่อังศุมาลินและหมอนั่งอยู่ ทั้งคู่กำลังเตรียมเย็บแผลอยู่ด้านหลัง
แม่อรเดินถือขันน้ำเข้ามานั่งข้างหน้าโกโบริ บิดผ้าขนหนูที่อยู่ในนั้นแล้วเช็ดหน้าตาให้ รวมถึงคราบเลือดที่หลงเหลือตามที่ต่างๆ
โกโบริมองอย่างรู้คุณ “ขอบ..คุณ..ครับ”
แม่อรสงสารจับใจ “พ่อคุณ..ไม่น่าเลย”
แม่อรหันมาสบตาลูกสาว อังศุมาลินก้มหน้า หลบตาแม่
“ยายอัง.. ช่วยพ่อดอกมะลิหันหน้าไปอีกทางซิ”
ไม่ทันที่อังศุมาลินจะยื่นมือเข้ามาช่วย โกโบริก็หันหน้ากลับไปเอง มองอังศุมาลินอย่างเรียบเฉย แม่อรเขยิบไปเช็ดหน้าอีกด้าน หนักใจ หันไปมองไปทางหมอกำลังหยิบเข็มที่ลวกแล้วขึ้นมาวางบนลำสีสะอาด ตกใจ
“ตายแล้ว.. นี่ใจคอจะเย็บกันสดๆ ทั้งอย่างนี้เหรอ..ยาสลบสะหลับก็ไม่เห็นมี”
หมอทาเคดะพยักหน้าให้ หน้าเครียด มือหมอกำลังปั้นสำลีเป็นก้อนๆ แยกไว้ต่างหาก
แม่อรหันไปดูหน้าโกโบริ ที่หลับตาอยู่ มองที่แผลฉกรรจ์ ก้มเก็บอุปกรณ์การเช็ดหน้า แล้วน้ำตาคลอ
“เข็มตำมือเรานิดเดียว ยังแทบตาย..นี่เย็บเข้าไปดื้อๆ มิแย่หรือ” พลางจ้องมองอังศุมาลินอย่างเจ็บใจลูกตัวเอง ที่มีส่วนทำให้เกิดเรื่อง
หมอทาเคดะเริ่มหยิบเข็มที่ร้อยด้ายแล้วขึ้นมา หันมามองหน้าอังศุมาลิน
“คุณต้องเป็น-ผู้ช่วยหมอ -ด้วยความจำเป็นแล้ว.. คุณ-ไม่กลัว-แน่ๆ นะครับ”
อังศุมาลินมองหน้า หนักแน่น ตั้งใจจริง “ไม่กลัวค่ะ”
หมอทาเคดะจับแขนโกโบริ แตะมือเรียก “โกโบริ คุณทนได้ไหม เดี๋ยวจะเย็บแผลให้”
โกโบริขยับนิดนึง ปรือตาขึ้นมา อ่อนเพลียจัด “ฮื่อ…”
อังศุมาลินมองสภาพ โกโบริสงสารจับใจ “หมอ..ถ้าฉันวิ่งไปเอายาชาที่อู่มาให้…ใกล้แค่นี้คงไม่ถึง…20 นาที…หมอจะห้ามเลือดรอ”
อังศุมาลินพูดพลางทำท่าจะลุกขึ้น ออกไปจริงๆ
โกโบริเหลือบตามามองนิดหนึ่ง “ไม่เป็นไร”
อังศุมาลินหยุด มองงงๆ
“ผมคง-ไม่เจ็บ-ไปมากกว่านี้”
โกโบริมองเข้าไปในดวงตาของอังศุมาลิน
หมอทาเคดะอธิบายกับอัง ใช้ภาษามือประกอบ “ไม่ต้องไป กลางคืน- มืด ไม่มีคนรู้-ว่ายา-อยู่ตรงไหน -จะ-ไม่ทัน-เวลา”
อังศุมาลินค่อยๆ กลับมานั่งลงที่เดิม ไม่กล้าสู้หน้าโกโบริ
“ตอนนี้คุณ-ช่วยจับ-แผล ให้ติด เรียบร้อย ตอนผม- เย็บแล้ว-ช่วย-ดู-อย่าให้ แผล ยับ หรือ ทับกัน ไม่- มีระเบียบ ตอนผม ผูก..ด้าย”
อังศุมาลินรับคำด้วยสุ้มเสียงแน่วแน่ “ค่ะ!”
หมอทาเคดะตั้งสติ มองแผลที่ทำความสะอาดแล้ว แล้วหันมาสบตาอังศุมาลิน
อังศุมาลินกัดฟัน แล้วใช้ทั้งสองมือ แตะขอบแผลสองข้างให้มาติดกัน หมอทาเคดะบอกช้า
“บีบ-ให้ เนื้อ ที่ติดกัน -สูงขึ้น- เพราะเข็มนี้ -ไม่ใช่เข็ม-ที่-โค้งงอ-ขึ้น เย็บลำบาก”
อังศุมาลินขบฟันแน่น ทำตามสั่ง เลือดโกโบริยังไหลซึมออกมาเปื้อนมืออังศุมาลิน หมอทาเคดะแทงเข็มด้วยความมั่นใจ จึ้กหนึ่ง ปักลง แล้วแทงขึ้นอย่างเร็วเหมือนเย็บผ้า
คุณแม่อรรีบหันหลัง หลับตาปี๋ ทนดูไม่ได้
โกโบริสะดุ้ง ขบฟันแน่น เบือนหน้าออกไปอีกทางที่อังศุมาลินนั่งอยู่ เห็นบริเวณเนื้อสั่นระริก
“คุณ-แต่ง รอยเย็บ ให้เรียบ เมื่อแผลหาย จะได้ไม่-เป็นแผล-นูนๆ-น่าเกลียด”
หมอทาเคดะผูกปม อังศุมาลินจับเนื้อไว้ ให้เรียบและเนียนติดกันดีๆ
“คุณแม่.. ซับเลือดตรงนี้ให้หน่อย” หมอพูดญี่ปุ่นแล้วมองหน้าอังศุมาลิน ประมาณจะให้ช่วยแปลด้วย
อังศุมาลินหันมามองหน้าแม่ แปล “แม่คะ หมอขอ..ให้ช่วยซับเลือดด้วยค่ะ”
แม่อรสยองมาก แต่กัดฟัน ช่วยทำ หมอทาเคดะตัดด้ายที่ผูกออก ใช้วิธีเย็บขึ้นลงที แล้วผูก 1 ปมทันที แล้วเย็บใหม่
โกโบริสะดุ้ง เหงื่อแตก กัดฟันแน่น อังศุมาลิน ตั้งอกตั้งใจ ทำงานอย่างมุ่งมั่น จริงจัง ไม่มีสีหน้าหวาดกลัว เมื่อจบด้ายของเข็มแรก ก็เอาเข็มใหม่ที่ฆ่าเชื้อและร้อยด้ายไว้ ส่งให้หมอ
หมอทาเคดะทำไป ยกแขนเอาไหล่ซับเหงื่อไป

ส่วนแม่อรคอยช่วยซับเลือดไปเรื่อยๆ แอบพนมมือไหว้คุณพระคุณเจ้า พึมพำ พุทโธๆๆ
ทางด้านกำนันนุ่มเห็นว่าสถานการณ์ไม่ชอบมาพากล ส่องไฟไปมา เดินหารอบๆ ท่าทางพร้อมลุยตาบัวกะตาผล ซุ่มนิ่ง

กำนันกระชับดาบนั้น วัดแรง น้ำหนักดาบในมือ คิดๆ แล้วเดินต่อไป
“ชิบแล้ว..กำนันเอาดาบข้าไป” ตาผลคราง
“ชู่ววว…” ตาบัวจุ๊ปาก
“บัว..เอ็งไปเอาดาบข้ามาคืนที”
ตาบัวร้องห้ามอีก “ชู้ววว..เอ็งอยากติดคุกข้อหาฆ่าคนตายเหรอวะ”
“แต่ข้าฆ่าญี่ปุ่นนะเว้ย ไม่ได้ฆ่าคน”
“แล้วญี่ปุ่นไม่ใช่คนรึไงวะ”
“ก็คนไง..แต่มันเป็นพวกคนที่เป็นศัตรูของคนไทย ของชาติไทย!”
“แต่มันคือมหามิตรของรัฐบาลไทย เอ็งอย่าลืม ถ้าโปลิสของรัฐบาลไทยจับเอ็งได้ ว่าเอ็งฆ่าฟันมิตรภาพของเขา เอ็งอาจจะโดนยิงเป้าก็ได้”
ตาผลร้อง “หา…”
“อ้าว ก็เราอยู่ในระหว่างสงคราม เขาต้องขึ้นศาลทหารกัน แล้วคราวที่แล้ว เอ็งโดนกรอกน้ำมันไปแล้ว คราวนี้..ก็ยิงเป้าแน่นอน”
“งั้น..ถ้า..ถ้ากำนันจำดาบข้าได้ล่ะ กำนันก็ต้องรู้ ..ว่าข้า..เพิ่งไปฟันคนมา” ตาผลโวยวายไม่เลิก
“นั่นสิดาบประจำตระกูลตกทอดมาตั้งแต่สมัยปู่เอ็งไปปราบฮ่อซะด้วย” ตาบัวว่า
“ใช่..มีแกะสลักชื่อวงศ์ตระกูลด้วย”
ตาบัวฉงน “...วงศ์ตระกูลอะไรวะ”
“วงศ์ตระกูลอินทรสุระเสนา” ตาผลบอก
“ฮ้า..วงศ์ตระกูลของเอ็ง..คือตระกูล..อินทระ..อะไรเนี่ย” ตาบัวอย่างทึ่ง
“ป่าว..ตระกูลของ..เจ้าของดาบ..ที่ปู่ข้าไปโขมยมา”
ตาบัวฟังแล้วเซ็ง

ส่วนที่บนเรือนอังศุมาลิน หมอทาเคดะเอาทิงเจอร์ ทาเบาๆ ไปบนแผลที่เย็บเสร็จ แผลยาวจากไหล่ พาดเฉียงไปถึงกลางหลัง เย็บเป็นรอยฝีเข็มสม่ำเสมอ 1 ข้อ ต่อ 1 ปม ยาวเท่าตะขาบยักษ์ 3 ตัวต่อกัน
โกโบริกัดฟันแน่น หายใจสม่ำเสมอ แบบคนตั้งสมาธิแน่วแน่ อังศุมาลินเช็ดมือที่เปื้อนเลือดกับผ้าขนหนูที่อยู่ในขัน หมอทาเคดะพยักหน้า ส่งต่อ ให้อังศุมาลินช่วยแต้มยา ต่อจากหมอ
หมอคาเคดะหันไป ตัดผ้าพันแผลเป็นแถบยาวๆ แม่อรช่วยเก็บอุปกรณ์การเย็บที่เสร็จแล้ว เลิกใช้ออกไป จากนั้นหมอประคองโกโบรินั่ง ดึงเอาเสื้อที่โดนตัดขาดแล้วออกไปจากตัว
โกโบริเจ็บมาก เวลาทรงตัว ใช้กล้ามเนื้อส่งตัวให้นั่งตรง ขัดสมาธิ ระบายลมหายใจช้าๆ เหงื่อไหลเต็มหน้า
อังศุมาลิน สีหน้าเรียบเย็น ส่งผ้าพันแผลที่จัดไว้เรียบร้อยแล้วให้หมอ
หมอทาบผ้าพันแผลปิดรอบเย็บเฉียงลงมา แล้วพันรอบหัวไหล่ สลับกับอีกแนวที่พันขวางรอบอก
อังศุมาลินต้องวางมือ เข้ามาคุกเข้าตรงหน้า ช่วยประคองให้โกโบรินั่งให้ตรง
โกโบริมองหน้าอังศุมาลิน ที่ช่วยจับประคองตนให้นั่งตัวตรง สีหน้าเรียบเฉย จนหมอพันเสร็จ
อังศุมาลินเหลือบมอง เห็นสายตาโกโบริ ที่มองมา แววตาไม่เข้าใจ สงสัย เต็มไปด้วยคำถาม
อังศุมาลิน พยายามฝืนยิ้มให้แบบให้กำลังใจทั้งๆ ที่ตัวอังศุมาลินเองซีดสนิท แล้วหลบตาก้มหน้าลง
“เสร็จแล้ว เสียเลือดไปเยอะเหมือนกัน”
โกโบริรู้สึกดีขึ้น พึมพำเบาๆ “ขอบใจมากหมอ”
“ดีที่ได้คุณอังศุมาลิน และคุณแม่มาช่วย ไม่อย่างนั้นคงอีกนานกว่าจะเย็บเสร็จ”
โกโบริเหลือบตามองอังศุมาลิน
“ขอบคุณมาก”
อังศุมาลินก้มหน้า รู้สึกผิดมากมาย
“คุณเป็นผู้หญิงที่ใจแข็ง…”
อังศุมาลินสะดุ้ง หันไปมอง
โกโบริพูดต่อ “ไม่กลัวเลือด”
อังศุมาลินโล่ง เริ่มไม่แน่ใจว่าโกโบริหมายความอย่างนั้นจริงหรือเปล่า
โกโบริ หันไปมองหมอพูดญี่ปุ่น “แล้วหมอ..เจ็บตรงไหนบ้าง”
อังศุมาลินนึกได้ “จริงด้วย”
ทาเคดะเหลือบตามองอังศุมาลิน “ผม ไม่-เป็นไรมาก..เดี๋ยว ให้-ทหาร-ผู้ช่วยหมอ-ที่อู่-ดู-ก็ได้”
อังศุมาลินร้อนใจ “ให้ดิฉันดูเถอะค่ะ เป็นความผิดของดิฉันเอง..ที่…”
โกโบริพูดแทรกขึ้นมาลอยๆ “คนไทย-ก็รู้จัก-คำว่า-ความพยาบาท-เป็นของหวาน คุณอังศุมาลินพูดถูกจริงๆ”
อังศุมาลินนิ่งชะงัก หมอมองทั้งคู่ งงๆ
โกโบริทำเสียงเรียบเย็น “เสียอย่างเดียว…ที่เขาลอบทำร้าย...”
อังศุมาลินหันขวับ มามองหน้าโกโบริเขม็ง
โกโบริสบตาแล้วก้มหัวให้ก่อนจะพูดต่อ “แต่ยังดีที่คุณอังศุมาลิน ‘เปลี่ยนใจ’...ลงไปช่วยเราสองคนได้ทันเวลา”
อังศุมาลินดวงตาวาววับ ขยับปากจะแก้ตัว
หมอทาเคดะรีบขัดขึ้น “เออ.. ถ้าอย่างนั้นคุณอังศุมาลิน..กรุณา..ช่วยดูแลแผลให้ผมด้วยดีกว่าครับ”
อังศุมาลินหันมา มองหน้าหมอ แล้วรีบเข้ามาดู ขณะที่หมอถอดเสื้อออก

โกโบริมองมาแววตาสับสนข้องใจ แล้วค่อยๆ กระถดตัวไปนั่งพิงเสาไว้ มองเหม่อ
ขณะเดียวกัน กำนันนุ่มถือดาบเดินขึ้นระเบียงบ้านมา แม่วันเห็นก็ร้องทักท่าทีตกใจไม่น้อย

“อุ๊ย พ่อ..นั่นมีดไม้อะไรของใคร เอามาจากไหน”
“เก็บได้…”
“หา เก็บมีดดาบได้หรือพ่อมันอะไรยังไง”
“สงสัยโจรผู้ร้ายมันไปปล้นชิงอะไรใครมา แล้วหนีมา แต่ทำไมมันถึงทิ้งดาบซะก็ไม่รู้” กำนันมองดูดาบ “หรือว่ามันจะทำลายหลักฐาน...เดี๋ยวพรุ่งนี้ คงต้องลองไปสืบหา ว่ามีใครบาดเจ็บล้มตายโดนฆ่าโดนฟันกันหรือเปล่า”
“น่ากลัวจริง ยุคข้าวยากหมากแพงอย่างนี้ ผู้คนมันใจทมิฬหินชาติกันขึ้นเยอะนะพ่อนะ”
กำนันนุ่มและแม่วันเดินเข้าไปในบ้าน
ส่วนในดงไม้ข้างหน้าบ้าน ตาบัวกะตาผลโผล่มาแอบดู แล้วหน้าซีด หันมองหน้ากัน
“หายนะแล้วไหมล่ะ กำนันจะสงสัยเราหรือเปล่า”
“สงสัยเราจะอยู่ตำบลนี้กันต่อไปไม่ได้แล้ว..ไอ้ผลเอ๋ย”
ทั้งสองเกลอซีดสนิท

อังศุมาลินผูกผ้าพันแผลลงบนแผลเฉี่ยวที่ไหล่ของหมอทาเคดะ หลังจากทำแผลเพียงทายาเสร็จแล้ว
โกโบริที่มีผ้าขาวม้าคลุมไหล่ ถอดเสื้อ มีผ้าพันแผล นั่งพิงเสา มองด้วยแววตาครุ่นคิดเครียด หน้าซีดส่วนหนึ่ง โกรธอังศุมาลิน ที่ทำให้หมอต้องมาพลอยบาดเจ็บไปด้วย แล้วตอนนี้มาทำเป็นคอยดูแล
“ขอบคุณมาก” หมอทาเคดะโค้งให้เล็กน้อย ตลบเสื้อที่ถอดกระดุม และลดลงปกคลุมแขน ขึ้นคลุมบ่าให้เรียบร้อย ติดกระดุม “ดึกมากแล้ว..ผมคงต้องไป” หมอว่าพลางขยับลุก
โกโบริได้ยิน รีบพยายามจะลุกบ้าง โดยยึดเสาเป็นตัวช่วย แต่ก็ไม่มีแรงพอ ลุกมายืนแบบไม่ไหวสุดๆ ตัวเอียงกะเท่เร่แบบหมดสภาพ
อังศุมาลินหันไปเห็น ตกใจ “จะไปไหวหรือ”
โกโบริบอกเสียงเย็นชา “ผม-ไม่เจ็บแล้ว ไม่รู้สึกอะไร…ภาษาไทยเรียกว่าอะไรนะ...ด้านชา…ใช่ไหม?”
โกโบริเหมือนจะยิ้มให้ แต่ดวงตาเรียบเฉย ไม่มีความรู้สึกใดๆ
“ขอบคุณอีกครั้งที่คุณอุตส่าห์ให้ความช่วยเหลือ” โกโบริจงใจพูดแดกดันอังศุมาลิน และพยายามจะเดินไป “ไปกันเถอะหมอ”
หมอทาเคดะก้าวมาหา “คุณไปไม่ได้ คุณคงต้องพักอยู่ที่นี่ซักคืน” มองอังศุมาลิน สีหน้าขอร้อง
“โกโบริ-เลือดออกไป ไม่น้อย ถ้าแผล-ที่เย็บ-สะเทือน-จะ-บอบช้ำ-มากเกินไป”
อังศุมาลินห่วงจริงใจ “จริงด้วย…จะเดินกลับไปได้ยังไงกว่าจะไปถึงอู่อีกตั้งไกล”
โกโบริพยายามยืนตรง “เมื่อกี้ตอนที่คุณจะวิ่งไปเอายาชา…คุณยังบอกว่าใกล้แค่นี้เอง”
โกโบริรีบก้าว แต่ดูโงนเงน แม่อรกลับออกมา เห็นเข้าพอดี ร้อนใจ รีบก้าวมาขวาง
“อย่าเพิ่งกลับเลยพ่อคุณ..เจ็บกันคนละไม่ใช่น้อย นี่ก็ดึกแล้ว จะไปทางเรือน้ำก็ลง เทียบท่าลำบาก ยัยอังบอกให้คุณหมอกับพ่อดอกมะลิพักอยู่ที่นี่ก่อนลูก..เดี๋ยวแม่จะเตรียมที่หลับที่นอนให้ทั้งสองคนนั่นแหละ” แม่อะรีบเข้าไปทำตามที่พูด
ทาเคดะกับอังศุมาลินเกรงใจที่ต้องรบกวน “ผมไม่เป็นไร แต่โกโบริ…”
อังศุมาลินบอกอย่างจริงจัง รู้สึกผิดที่สุด “คุณหมอพักอยู่ด้วยเถอะค่ะ..เหนื่อยมากแล้ว..อย่ากลับเลย ดิฉันเสียใจค่ะ ที่เกิดเหตุการณ์ร้ายอย่างนี้ขึ้น เสียใจมากจริงๆ.. เดี๋ยวดิฉันขอตัวไปช่วยแม่เตรียมที่ทางก่อน..ขอร้องนะคะ อย่าปฎิเสธเลย…”
“ผมไม่…”
“โกโบริ!” หมอพูดดุจริงจัง ดึงโกโบริไปเจรจาสองคน
อังศุมาลินรีบเข้าไปช่วยแม่ในห้อง

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 5/4 วันที่ 5 ก.พ. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager