อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 8/4 วันที่ 13 ก.พ. 56

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 8/4 วันที่ 13 ก.พ. 56

คอยคนของเราอยู่เหมือนกัน เขาโชคดีแค่ไหน...ที่มาอยู่อย่างสมบูรณ์พูนสุข แต่วนัสล่ะคะแม่ วนัสจะสบายแบบเค้าหรือเปล่า...มีใครรู้ไหม”
อังศุมาลินนิ่งไป รู้สึกว่าไม่น่าพูดออกมาเล้ย พร้อมที่จะถูกปฏิเสธ สองคนคุยกันเรื่องตาผล
“หมอพูดนานแล้ว ว่าจะไปฉีดยา แต่คงลืม เพราะมี-เรื่องราว-ต่างๆ เพราะระเบิด-มาก ตาผล เป็นอะไรมากไหม”
“กำลังจับไข้ค่ะ”

“กินยาที่หมอให้หรือเปล่า”
“กินค่ะ แต่ ยังทุรนทุรายมาก อยากให้หมอไปฉีดยา”



โกโบริงงๆ “ทุรน ทุราย”
อังศุมาลินแปล “ทรมานมากๆ...ปวดหัว หนาวมาก”
“งั้น...ผมไปเอง”
อังศุมาลินอึกอักอิดออด “แต่...”
โกโบริบอกเสียงเข้ม “ผมฉีดยาได้ ก่อนมา ต้อง-เรียน ทุกอย่าง ที่จำเป็น”
อังศุมาลินเกรงใจ “คุณยุ่งอยู่ไม่ใช่เหรอ”
“ผมมี-คน-ผู้ช่วย งาน-รอได้ แต่ตาผล-ทุรนทุรายมาก” โกโบริพยายามพูดคำเลียนแบบ “คงรอไม่ได้ รอ เดี๋ยวนะครับ” รีบหันกลับ เดินแกมวิ่งไปอย่างเร็ว
อังศุมาลินอ้าปากค้าง ค้านไม่ทัน

รองเท้าบู้ธย่ำมาบนทางเดินดินในสวน โกโบริในชุดกางเกงขาสั้นกากี แต่สวมเสื้อยูกาตะ ถือกระเป๋าหมอ เดินนำมาข้างหน้าอย่างเร่งรีบรุดไป
อังศุมาลินพยายามก้าวตามหลังให้เร็ว แต่ไม่ทัน โกโบริจ้ำอ้าวพรวดๆๆ อังศุมาลินเลยต้องวิ่ง
โกโบริดูเหมือนจะเดินเร็วขึ้นอีก อังศุมาลินตามไม่ทัน หอบๆ โมโห
“นี่!..คุณ..คุ้ณ”
โกโบริได้ยิน หันมา แล้วขำ เห็นอังศุมาลินที่ล้าหลังอยู่ไกล รีบสาวเท้าเดินเร็วๆ เข้ามา พลางหอบๆนิดๆ
โกโบริหัวเราะเบาๆ “ขอโทษ ผมเดินเร็วไปหน่อย” ยืนรอ จนอังศุมาลินตามมาจนทัน จึงมองอย่างเอ็นดูและอธิบาย “คนญี่ปุ่น ..ผู้ชาย..ต้องเดินหน้า ผู้หญิง..เดินตามหลัง ต้องรีบตามให้ทัน เพราะ..ผู้ชายเป็น-นักรบ จะได้ คุ้มครอง-ดูแล-ผู้หญิง-ที่อยู่ข้างหลัง-ได้”
อังศุมาลินประชด “งั้นก็รีบไปก่อนเถอะ เดี๋ยวจะตามไป” ทิ้งตัวยืนเฉย
โกโบริแอบขำ แล้วแกล้งเดินไปแบบช้าๆ

อังศุมาลินเดินตามไปด้วย โกโบริเดินไป 2 ก้าว หยุด อังศุมาลินเกือบชน
โกโบริเงยมองดูต้นไม้ แล้วรั้งกิ่งไม้ลงมาดู ชมรายละเอียดของใบมัน
อังศุมาลินชะงัก แล้วทำไม่สนใจ เดินต่อไปจนแซงโกโบริไปหลายก้าว หันมาดู
โกโบริเดินตามมาช้าๆ อังศุมาลินเดินต่อ
จังหวะต่อมา โกโบริเดินตามมาช้าๆ อีก 3 ก้าว แล้วหยุด ดูปลาในท้องร่อง ก้มเก็บกิ่งไม้เล็กๆ มาเขี่ยจอกแหนในคูเล่น แล้วหันมามองอังศุมาลิน ว่ารู้สึกไง
อังศุมาลินสุดทน “ป่านนี้ลุงผลคงจะตายไปแล้วมั้ง
โกโบริโยนกิ่งไม้ทิ้ง รีบตามมา “อ้าว เขาเจ็บมากหรือ”
“ก็ไม่มาก แต่ถ้าหมอเป็นแบบนี้ คนไข้คงไม่รอด”
“หมอ-คนไข้” โกโบริศึกษาภาษาคำไทย
“ใช่..หมอ คู่กับ คนไข้ หรือคนเจ็บ”
โกโบริพูดเน้นๆ พยายามอธิบาย “เวลาที่-หมอ..เป็น-คนไข้ เป็น-คนเจ็บ-เอง คงต้องรักษาตัวเอง ถ้าหาย-ก็ดี ถ้าไม่หาย -ตาย...คงมีคน-หัวเราะ เยาะ ว่า-เป็นหมอ แต่ตัวเอง ก็รักษาไม่ได้”
โกโบริสบตาอังศุมาลิน สื่อให้รู้ว่าอังศุมาลินนั่นเอง คือคนที่จะหัวเราะเยาะนั้น

อังศุมาลินเงียบ เมินหน้าหนีไป นัยน์ตาดื้อรั้น
ไม่นานต่อมา ที่เพิงท้ายสวนฝรั่งน้ำในกาบุบบิบขนาดใหญ่ เดือดพ่นควันโขมง โกโบริกำลังค้นหาเทอร์โมมิเตอร์-ปรอทวัดไข้ ในกระเป๋าหมอแต่หาไม่เจอ หน้าตายุ่ง ค้นดูช่องนั้นช่องนี้ อังศุมาลินมองๆ แล้วยื่นมือมาหยิบหลอดโครเมี่ยมตรงที่เก็บปรอทให้

“ไฮ้! ขอบคุณ” โกโบริเปิดฝา แล้วหยิบปรอทวัดไข้ออกมาสะบัดแรงๆ แล้วหันไป ยื่นที่หน้าตาผล
ตาผลหน้าตื่นๆ มองหน้าอังศุมาลินที หน้าตาบัวที และหน้าโกโบริอีกที
โกโบริมองแบบจริงจัง ตาผลจำใจอ้าปากอย่างหวาดกลัว
โกโบริหันไป ก้มหน้าก้มตาเอากล่องไซริง หลอดยา ออกมาวางเรียงราย ท่าทางเก้งก้าง งงๆ ลังเลว่าอะไรเป็นอะไรเล็กน้อย
เสียงโกโบริสั่ง “ขอน้ำร้อน”
ตาบัวมองหน้าอังศุมาลิน อังศุมาลินพยักหน้าให้ไปเอามาสิ
ตาบัวเร่เข้ามาใกล้ กระซิบๆ “จะให้ไอ้นี่มันรักษาจริงๆ เรอะ แม่อัง”
อังศุมาลินกระซิบตอบ ไม่ค่อยมั่นใจเหมือนกัน “หมอไม่อยู่..เขาจะมาฉีดยาให้”
“แล้วมันจะรักษาได้เหรอ”
อังศุมาลินถอนใจ “ได้หรือไม่ได้ ก็คอยดูเอาเอง”
ตาบัวกลืนน้ำลายเอื๊อก “ท่ามันจะไม่เหมาะนา...” แต่ออกไปเอาน้าร้อน เทใส่อ่าง เอาผ้าจับยกมา
โกโบริหยิบทำทุกอย่าง เห็นได้ชัดว่าไม่คล่อง โกโบริพูดเหมือนบอกตัวเองมากกว่า
“ไม่เป็นไรๆ” เอาสำลีชุบแอลกอฮอลล์ ทาถูที่จุดที่จะฉีด “เย็นๆ เย็นๆ...”
ตาผลสยองสบตาตาบัว เหมือนขอให้ช่วย
ท่าหยิบเข็ม ดูดยาจากหลอดแก้ว เข้าไซริง ดูเหมือนจับอาวุธกดไล่อากาศ มีฝอยน้ำพุ่งจากปลายเข็มนิดๆ โกบโบริหันมา ถือเข็มเป็นโฟร์กราวนด์ตรงหน้าตาผล ที่ตาเหลือกลาน
โกโบริยิ้ม “รับรอง ว่าไม่มีปัญหาอะไร ไม่ต้องกลัว”
ตาผลเหงื่อแตก เหมือนไข้หายปลิดทิ้ง “ไว้รอให้หมอมาก่อนจะดีกว่ามั้ง”
โกโบริดุๆ “หมอไปรักษาคนเจ็บถูกระเบิด มาฉีดยา-ให้ก่อน จะได้ดีขึ้น”
ตาผลไม่วายถาม “ฉีดได้แน่นะ”
“เคยเรียนมา แต่-ฉีดจริงๆ-ครั้งนี้ ครั้งแรก” โกโบริบอกหน้าเฉย
ขณะที่ทุกคนมัวแต่ตกใจ โกโบริฉวยโอกาสปักเข็มดังฉึก ตาบัวผงะ ตาค้าง อังศุมาลินตาโต มองลุ้น
โกโบริค่อยๆ กดฉีดยาเข้าไปช้าๆ จนหมด สักพัก ถอนเข็มออก
ตาผลนิ่งให้ฉีดตั้งนาน เพิ่งนึกได้ ร้องออกมา “โอ๊ย”
โกโบริถอนเข็มออกมา แล้วหันมายิ้มกะอังศุมาลินอย่างภาคภูมิ “เห็นไหม เท่านี้-ก็-เรียบร้อย”
โกโบริหันไป เก็บข้าวเก็บของ อังศุมาลินถอนใจ โล่งอก
ส่วนตาผลนิ่งๆ ทำหน้าเบลอๆ เหมือนจะหน้ามืดครางฮือๆ เบาๆ
ตาบัวถามหน้าตื่นๆ “แน่ใจหรือเปล่า ว่าไม่ได้หยิบยาผิด”
โกโบริแกล้ง หัวเราะนิดๆ “เดี๋ยวก็รู้”
ตาบัวร้อง “เฮ้ย”
โกโบริไม่สนใจ ขณะที่ตาผลอยู่ๆ ตาเหลือกขึ้น
“โอ๊ย..ปวด..ปวด..ปวดไปหมดทั้งตัว แม่อัง ไอ้บัว..ข้า..ข้า..ข้าโดนไอ้ยุ่นมันฉีดยาพิษเข้าแล้ว!”
โกโบริหันมา แล้วหัวเราะแบบเต็มเสียง เหมือนสะใจมากๆ อังศุมาลินตกใจ
ตาบัวปลอบ “เฮ่ย..ไม่เป็นไรหรอกน่า..ทำใจดีๆ เข้าไว้ เดี๋ยวก็หาย”
ตาผลดิ้นใหญ่ โวยลั่น “ไม่..ไม่หาย ข้าแย่แล้ว..มันฉีดยาพิษให้ข้าแน่ๆ อูย... ถ้าข้าไม่รอด ไอ้บัว แก้..แก้แค้น..ให้ ข้า..ด้วย...”
อังศุมาลินมองหน้าโกโบริ นึกสงสัย

โกโบริยิ้มๆ เช็ดไม้เช็ดมือ แล้วปัดมือไปมา เป็นเชิงบอกว่า เสร็จแระ เรียบร้อย
ส่วนที่อู่ต่อเรือ พวกทหารญี่ปุ่นทำความเคารพกันพึ่บพั่บ เคสุเกะโผล่มาเห็นถึงกับผงะ ออกอาการตกใจ

พลโทโทโมยูกิ กับพันโทมาซาโอะ เดินเข้ามาในระหว่างเรือ 4 – 5 ลำ ที่กำลังซ่อมกัน พวกช่าง คนงาน ที่ทำงาน รีบผละจากงาน ลุกมายืน ทำความเคารพกัน
นายพลโทโมยุกิกวาดตา พยักหน้าให้ทุกคน แล้วหันมาเห็นเคสุเกะ
เคสุเกะรีบทำความเคารพ
พลโทโทโมยูกิยังคงมองหาขณะถาม “ผู้กองโกโบริล่ะ”
เคสุเกะอึกอักนิดๆ “ผู้กองโกโบริ...ไม่อยู่ ครับพ้ม!”
พันโทมาซาโอะไม่พอใจนิดๆ “อีกแล้วหรือ”
“ผู้กองโกโบริ..ไปไหน” แม่ทัพใหญ่ถาม
พันโทมาซาโอะขมวดคิ้ว เคสุเกะอึ้ง ส่วนคนอื่นมองหน้ากันไปมา
สีหน้าพลโทโทโมยูกิสีเย็นเยือก รอฟัง

โกโบริใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดมือตัวเองช้าๆ ใจเย็นๆ อังศุมาลินยืนมองอยู่ข้างๆ ขัดใจ ว่าทำไมโกโบริดูสบายๆ กวนๆ ไม่สนใจอะไร
ตาผลมีอาการทุรนทุรายมากขึ้นๆๆ
“ฮือๆๆ..อูย..โอย…”
โกโบริไม่สนใจ ยกกระเป๋าขึ้น
“เสร็จธุระแล้ว เรา-ควรจะ-กลับกัน-ได้-แล้ว” โกโบริเดินออกไป
อังศุมาลินหันไปมองสองคนนั้น ตาผลดูทุรนทุรายมากมาย รีบวิ่งตามโกโบริออกไป

โกโบริเดินสะพายกระเป๋าไปแบบไม่เร่งร้อน สบายๆ อังศุมาลินวิ่งตามมาดัก
“เดี๋ยว..คุณ..แน่ใจนะ ว่าไม่ได้..เอ้อ..ฉีดยาผิด”
โกโบริขำอังศุมาลิน ปนเซ็ง ที่ทำไมสาวไทยคนนี้ ช่างเห็นตนเป็นยักษ์มารหรืองี่เง่าอะไรซะขนาดนั้น “รับรองครับ..ว่าไม่เป็นอะไร อีกสิบ ถึงสิบห้านาที- ก็จะสร่างไข้”
“จริงนะ”
“จริงสิครับ เป็นห่วงอยู่อย่างเดียว”
“อะไรคะ” อังศุมาลินร้อนใจ
“น่าจะได้-เจาะ-เลือด ไปตรวจดูให้แน่ใจ เพราะตอนนี้ หมอจะมาดูทุกวัน-เหมือน-ที่ผ่านมา-ไม่ได้ เพราะ-ต่อไปนี้ พวกศัตรู คงจะ-บินมา-ทิ้งระเบิด บ่อยๆ กว่าเดิม หมอต้องไปช่วย-โรงพยาบาล-ทางฝั่งโน้น มีคนเจ็บ-ต้องรักษา –จำนวนมากๆ”
“แปลว่า..หมอจะย้ายไปจากที่นี่หรือคะ”
“หมอ –จะ-ไม่ได้อยู่ประจำที่นี่อีกแล้ว แต่จะ มาเยี่ยม-เป็นครั้งๆ”
อังศุมาลินแก้ให้ “เป็นครั้งคราว”
โกโบริพูดตาม “เป็นครั้งคราว”
“แล้วถ้าเจาะเลือด ใครจะเป็นคนตรวจ”
“ที่อู่ เวลานี้-มี นายสิบ–ทหารหมอ-มาช่วย ทำงานดีพอใช้ ถ้าเจาะเลือด-ก็จะ-วินิจ วิฉัย..ไม่ใช่...” โกโบริหาคำไม่ถูก “วินัย”
อังศุมาลินบอกให้ “วินิจฉัย”
“วินิจฉัย-โรค จาก-ลักษณะ ของ-เม็ดเลือด-ได้”
“แล้วจะเจาะยังไง”
“ส่งตัว..ตาผล..ไป-เจาะเลือด ที่ –ห้องพยาบาล-ที่อู่ ได้” โกโบริบอก
“แกไม่ยอมไปแน่ๆ”
“เอาเข็มฉีดยา ดูดเลือดไป”
“ถ้าบอกแกตรงๆ แกไม่ยอมแน่ คนไทยเขาถือ”
โกโบริทำหน้าไม่เข้าใจ งงจริงจัง
“ถือ? ถืออะไร?”

ส่วนที่เพิงตาผลค่อยๆ สงบลง
“ตอนนี้เป็นไงวะ”
“เอ...เหมือนว่า..คล้ายๆ..จะดีขึ้นว่ะ” ตาผลบอก
“จริงเหรอ”
“จริง..ค่อยๆ หายปวดหัวขึ้นแล้ว”
“โหววว..ไอ่นี่..เกือบไปแล้วไหมล่ะ ข้าเกือบจะคว้าดาบที่ซ่อนไว้บนหลังคา...วิ่งตามไปแทงไอ้โกโบริให้มันตะ...”
ตาบัวพูดไม่ทันจบ โกโบริเดินกลับเข้ามาพอดี ตาบัวหุบปากหงับ โกโบริได้ยินทั้งหมด แววตาเยือกเย็น ตาผลพลันนอนตัวแข็งไป
อังศุมาลินตามเข้ามา
“อะ..อะ..อะไรกันอีกหรือแม่อัง” ตาผลมองโกโบริ ประเมินจิตใจไม่ถูก
อังศุมาลินโกหก “เอ่อ..เขาบอกว่า..อาการตาผลจะดีขึ้น..ถ้ายอมให้เขาฉีดยา..อีกซักเข็ม”
ตาผลไม่เอา “โอ๊ย..ไม่เอาแล้ว..เข็มเดียวก็พอแล้ว ไอ้ยุ่นนี่มันไม่ใช่มดไม่ใช่หมอ ขืนฉีดผิดฉีดถูก ฉันจะตายพอดี ดูลูกตามันก็รู้..ตามันบอกเห็นชัดๆ ว่ามันอาฆาตพยาบาท ที่ลุงไปฟันมัน”
ตาผลชะงัก หันไปมองหน้าคู่กรณี
โกโบริก้มหน้าก้มตาหยิบของออกมาจากกระเป๋าอีก มีไซริงค์ สายยางรัดแขนทำท่าไม่รู้เรื่องราว
ตาผลกระซิบ “มันเอาลุงตายแน่”
อังศุมาลินมองอย่างระอา “แล้วไอ้ที่เขาฉีดเมื่อตะกี๊..ตอนนี้เป็นยังไงมั่งล่ะ”
“ก็..ปวดๆ” ตาผลฟอร์ม “แต่ที่ยังไม่เป็นไร เพราะมันอาจจะวางยาลุงให้ตายช้าๆ ก็ได้ จะได้ทรมานๆ ขืนลุงยอมให้มันฉีดอีกเข็ม..อาจจะตายคาที่เลยก็ได้นา..แม่อั๊ง...”
อังศุมาลินเมื่อยใจ “ตามใจ..ไม่ฉีดก็ไม่ฉีด แต่ถ้ามันขึ้นสมอง..ก่อนตาย จะบ้าก่อน”
ตาบัวตกใจ “ฮ้า..บ้าก่อนเหรอ ไม่เอานา ข้าไม่อยู่พยาบาลเอ็งแน่”
“ชั้นก็จะไม่ไปตามใครมารักษาลุงอีกแล้วนะ”
ตาผลชักลังเล “แม่อังรับรองได้หรือเปล่าล่ะ ว่าจะไม่ให้มันฉีดยาพิษ”
อังศุมาลินถอนใจ “รับรอง”
ตาบัวไม่แน่ใจนัก “ก็...ลองดูหน่อยวะ”
“เอาก็เอา”

โกโบริหันมามองหน้าอังศุมาลินเป็นเชิงถาม อังศุมาลิน พยักหน้าให้สัญญาณ
ส่วนที่อู่ต่อเรือ บรรยากาศเครียดสุดๆ ทหาร 2 คน ยืนก้มหน้าท่าทีหวาดกลัว

“มีผู้หญิงมาตามโกโบริงั้นหรือ” นายพลโทโมยูกิย้อนถาม
“ครับผม” ทหารตอบ
“ผู้หญิง..มาตาม ถึงในอู่นี่เลยเหรอ” โทโมยูกิถามอีก
“ครับผม” ทหารคนเดิมตอบอีก
“ใครรู้จักผู้หญิงคนนั้นบ้าง” พันโทมาซาโอะมองมาที่เคสุเกะ รู้อยู่แล้ว ว่าเคสุเกะรู้
เคสุเกะก้มหน้า
“เคสุเกะ ได้ยินมาว่า นายรู้จักนังโสเภณีคนนั้นดี ไม่ใช่หรือ”
เคสุเกะโกรธแทน “คุณผู้หญิง” พูดเน้นๆ คำ “สุภาพสตรีสาวคนนั้น..เป็นคนดี และใจดีมากครับผม”
“งั้นเหรอ งั้นแกเล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ ว่าเขาคือใคร และดีอย่างไร ถึงกล้ามาหาผู้ชาย..ถึงในอู่ต่อเรือแบบนี้”
เคสุเกะเงยมองแม่ทัพใหญ่ หน้าตาร้อนใจ

ฟากโกโบริถือสายยางเตรียมผูก พร้อมทำแขนให้ดู “งอแขน กำมือ-แบบนี้”
“ฮะ จะฉีดที่แขนเหรอ ทุกทีเห็นฉีดที่ก้น!” ตาผลสงสัย
อังศุมาลินเข้าไปช่วยจับ “ก็ต้องเปลี่ยนที่บ้างสิลุง เดี๋ยวตะโพกจะระบมมากไป” เบี่ยงแขนมา เอาตัวบังไม่ให้ตาผลเห็น ว่าตัวเองกำลังโดนทำอะไร
โกโบริเอาสายยางผูกรัด แล้วเคาะๆ ที่เส้นเลือด ท่าทางไม่มั่นใจนัก กดดูเส้นเลือดที่ข้อพับแขน ไม่แน่ใจว่าจะเอาตรงไหนดี แล้วเอาสำลี ชุบแอลกอฮอล์ เช็ดตรงจุดที่จะเจาะ
อังศุมาลินอดถามไม่ได้ “นี่ก็คงเป็นครั้งแรกอีกเหมือนกันสินะ”
โกโบริยิ้มๆ ไม่ตอบ ลงมือเอาเข็มจิ้มลงไป แล้วค่อยๆ ผ่อนไซริงค์ ดูดเลือดขึ้นมา
ตาผลเมินไม่กล้ามอง หน้านิ่วๆ กลัวอยู่แล้ว ไม่อยากดูนัก
ตาบัวมองไปมองมา เห็นอังศุมาลินมองหน้ากะอังศุมาลิน แล้วดูเหมือนลุ้นๆ ท่าทีแปลกๆ
ตาบัวชักสงสัย ยื่นหน้ามาชะโงกดู ตรงข้างหน้าตาบัว หลอดเข็มฉีดยา ที่มีเลือดแดง ถูกดูดขึ้นมาเกือบเต็มเข็ม
“ชิบแล้ว..ไอ้ผล”
“อะไร”
“ไอ้นายช่างมันสูบเลือดเอ็งออกมาจะหมดตัวอยู่แล้ว”
“อ๊ากไอ้ยุ่นระยำ มึงจะฆ่ากู!”
ตาผลแหกปาก พร้อมกับสะบัดแขนเต็มแรง เข็มหักเป๊าะคาแขน หลอดไซริงค์กระเด็นตกพื้นแตกหัก เลือดกระจาย
ทุกคนตกใจ
“ไม่ใช่อย่างนั้น” โกโบริพยายามจะเข้ามาดูแล
“ตายซะเถอะมึง” ตาผลเหวี่ยงหมัดสะเปะ แต่แม่นเข้าซอกคอโกโบริดังปั๊ก
โกโบริแทบทรุด เซไป ตาผลตาม เตะต่อยซ้ำ โกโบริถอยๆหลบๆ
“เดี๋ยวสิ ฟังก่อน” โกโบริบอก

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 8/4 วันที่ 13 ก.พ. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager