อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 9/4 วันที่ 16 ก.พ. 56

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 9/4 วันที่ 16 ก.พ. 56

ทั้งสองต่างอยู่ในท่าหอบสี่ขาเป็นหมาอยู่ด้วยกัน หันไปเห็นพร้อมกัน มีทหารญี่ปุ่นสามนายมาคว้าที่ไหล่คนทั้งสอง มีโกโบริยืนอยู่หลังถัดไปกับเคสุเกะ
ตาบัวตกใจ “หยา..ปะป่าว จ๊า ฉันไม่เกี่ยว อะ ไอ้ผลมันยุพวกตลาดจ๊ะ”
“เจี๊ยก ไอ้เวร..ฉันก็ป่าว ก็ญี่ปุ่นหน้าโหดนั่นมะ มันควักปืนยิง ฉันก็หนีสิ” ตาผลบอก
โกโบริสงสัยพิรุธในท่าที และถ้อยคำ
“อะไร ใครยิงอะไร”

เสียงปืนดังลั่นหนึ่งนัดห่างไปไกลๆ โกโบริหันขวับ
ขณะเดียวกันปลายกระบอกปืนสั้นที่ยิงขึ้นฟ้าด้วยฝีมือมาซาโอะ ควันเขม่ายังไม่ทันจาง อังศุมาลินยืนทื่อ เสียงปืนก้องเต็มหู



พวกคนไทยกลัวแทบตาย เพราะนึกว่าอังศุมาลินจะโดนยิง
หมอโยชิมองตาแทบปะทุ โกรธมาซาโอะมาก แม่อรน้ำตาไหล สะอื้นจนตัวสั่น
มาซาโอะหัวเราะอาการคลั่งสติแตก
“ชั้นไม่ยิงผู้หญิงหรอก..เสียศักดิ์ศรี!”
มาซาโอะเหวี่ยงอังศุมาลินเซไป แม่อรผวารับอังศุมาลินไปกอด ร้องไห้ไม่หยุด เพราะนึกว่าลูกจะตายซะแล้ว
อาโกค่อยๆ ตะกาย ลุกขึ้น มาซาโอะมายืนขวาง
“แต่ไอ้เจ๊กนี่ ทำร้ายทหารของสมเด็จพระจักพรรดิ”
มาซาโอะยกปืนขึ้นเล็งหัวอาโก ขึ้นไกอีกครั้ง
“อย่า อย่า”
อาโกยกมือป้อง ร้องขอ กลัวสุดชีวิต
“มาซาโอะ!” หมอโยชิทั้งโกรธทั้งโมโห
“อย่า...” อังศุมาลินร้องห้ามลั่น แต่แม่อรก็รั้งตัวไว้ พวกแม่ค้าชาวตลาดร้องวี๊ด แทบไม่อยากเห็น
เสียงปืนดังสนั่นขึ้นอีกครั้งสองนัดซ้อน ก่อนจะเห็นมาซาโอะเก็บปืนสั้นเข้าซองเอว
มาซาโอะประกาศก้องดัง “ฉัน พันโท โมริยะ มาซาโอะ ขอประกาศให้รู้ว่า หากมันผู้ใดทำร้ายพี่น้องร่วมชาติของฉันเช่นนี้อีก มันจะต้องรับผลกลับไปเท่ากัน และขอบอกชาวไทยที่ยังคิดร้ายต่อญี่ปุ่นไว้เลยว่า กองทัพแห่งสมเด็จพระจักรพรรดิ จะได้รับชัยชนะในทุกสนามรบ อีกไม่ช้าแน่นอน” หันไปสั่งนายทหาร “พาตัวโยชิ และเพื่อนทหารที่เจ็บกลับ”
นายทหารรับ “ไฮ้” พร้อมกัน
มาซาโอะตรงไปขึ้นรถจี๊บ โยชิหมดแรง และโดนพวกทหารหิ้วปีกขึ้นมาด้วยจนหมด มีพลขับ ขับออกไป

อังศุมาลินได้สติก่อนใคร รีบวิ่งออกมาดูอาโกที่นอนขดตัวงอนิ่งอยู่กับพื้น แม่อร และแม่ค้าชาวตลาด ค่อยๆ ตามเข้ามาลุ้นมุงๆห่างๆ
อังศุมาลินวิ่งเข้าไปถึง ทรุดตัวลงไปดูตัวอาโก เขย่าๆ ตัวเรียก มองหาบาดแผล ร้องเรียก
“อาโก อาโก”
“อาโก เป็นยังไงบ้าง” แม่อรถาม
อาโกนอน นิ่งไม่ไหวติง ครอบครัวยายเมี้ยนโผล่มา เที่ยวสอดส่ายสายตา สนใจ
“อะไรๆๆกัน”
ยายเมี้ยนร้องลั่น “ว้าย ตาย..อาโกตายแล้ว”
“โธ่ อาโก...ไม่น่าเลย..ฮือๆๆ” แมวร้องตาม
ทุกคนนิ่งอึ้งไปหมด

ที่ริมท่าน้ำตลาด เรือของโกโบริ และเคสุเกะที่เพิ่งมาถึง พร้อมนายทหารอีกคน ต่างรีบพากันกระโดดขึ้นจากเรือ
แม่ค้าชาวตลาดที่มุงกันอยู่ หันมาเห็นโกโบริ และพวกที่เดินพรวดเข้ามาจากด้านหลัง จึงรีบแหวกทางกันฮือออกทันที
โกโบริ เดินผ่านสายตากลุ่มคนที่มองพวกเขา ทีแรกตกใจปนหวาดๆ มองกันเงียบๆ แต่จากนั้นเริ่มเปลี่ยนเป็นสีหน้า แววตาและอารมณ์ที่เคียดแค้น โกรธเคือง และรังเกียจ
ตาแกละร้องบอกทุกคน “นั่นๆๆ พวกมันมากันอีกแล้ว”
ยายเมี้ยนด่า “ไอ้พวกเลว”
แมวด่าตาม “ป่าเถื่อน”
โกโบริ โดนกำผักบุ้งเขวี้ยงมาโดนอย่างจังตรงอก ชะงักกึก เคสุเกะที่ตามหลังก็โดนผักอย่างอื่นขว้างใส่ไปด้วย แม่ค้าด่ากันขรม
“เห็นคนเป็นผักเป็นปลา ฆ่ากันง่ายๆ ใช่ไหม”
“เอามันเลยดีมั้ยพวกเรา”
“เลว” แม่ค้าอีกคนเขวี้ยงผักใส่
โกโบริ และพวกถูกรุมเขวี้ยงใส่ทั่วสารทิศ จนเดินต่อไปไหนไม่ไหว
“เดี๋ยวครับๆ..ผมจะมาช่วยพวกคนไทยที่ถูกทำร้ายนะครับ” โกโบริบอกกับทุกคน
แม่ค้าอีกคน ตรงรี่มาด้วยความเคียดแค้น แหวกทางคนอื่นๆ เอาฝรั่ง มาเขวี้ยงใส่หน้าโกโบริเต็มแรง โกโบริหน้าเป็นรอยแดงทันที
“มาช่วยเหรอ พวกแกยิงผัวฉันปางตายนี่นะ ชั่ว”
“ไป ออกไป ไอ้พวกเลวไป”
พวกแม่ค้าเปลี่ยนมารุมล้อมโห่ไล่ ขว้างปาโกโบริ และพวก
อังศุมาลินเห็นรอยกระสุนที่เหนือหัวอาโก ตรงผนังร้านกาแฟสองรู ก็นึกออก
“แม่คะ..อาโกไม่ได้โดนปืนนะคะ”
“อัง..ลูก.. พ่อดอกมะลิ”
อังศุมาลินหันไปดูพวกกลุ่มแม่ค้าข้างหลังว่าโวยวาย เสียงดังอะไร ปล่อยอาโกไว้ แล้วรีบลุกไป อังศุมาลินเห็นโกโบริ เคสุเกะ และนายทหารอีกคน กำลังเอามือปัดป้องข้าวของที่เขวี้ยงเข้าใส่ แต่ละคนสะบักสะบอม
อังศุมาลินรีบแหวกพวกแม่ค้าที่กำลังรุมประชาทัณฑ์เข้าไป
“พอคะ พอได้แล้ว หยุด หนูขอเถอะ”
แม่ค้าไม่ยอม “หลบไปอีหนู ไปช่วยมันทำไม”
อังศุมาลินบอกอีก “พอเถอะ ทำเขาทำไมคะ เขาไม่เกี่ยว”
“มันก็พวกเดียวกันนั่นละ” คนหนึ่งว่า
อีกคนบอก “ใช่ ต้องให้มันสาสม”
ว่าแล้วพวกแม่ค้าก็รุมเขวี้ยงต่อไม่ยัง จนไปโดนอังศุมาลินด้วย
อังศุมาลินโดนของกระแทกหน้าร้อง “โอ้ย”
“ฮิเดโกะ ออกไปก่อน”
โกโบริ เห็นอังศุมาลินโดนขว้างไปด้วย รีบพุ่งเข้ามาใช้ตัวบังแทนจนหมวกของโกโบริหลุดไป ท่อนไม้อันหนึ่งขว้างมาโดนเข้าที่กลางหัวโกโบริอย่างจัง
โกโบริเจ็บมา ร้องเสียงดัง “โอ๊ะ”
แม่อรพยายามแหวกกลุ่มแม่ค้าเข้ามา
“ยัยอัง ออกมา” แม่อรบอกกับพวกแม่ค้า “นี่หยุดได้แล้ว หยุดเถอะ”
เลือดจากหัวโกโบริหยดลงมาที่แขนอังศุมาลินหลายหยด อังศุมาลินเห็นตกใจ หันไปดูหน้าโกโบริ ร้องด้วยความตกใจ
“โกโบริ”
โกโบริยิ้มให้ มีเลือดไหลจากกลางศีรษะลงมาเป็นหยด ติ๋งๆๆ
อังศุมาลินหน้าซีดเผือด

ทันใดเสียงปืนดังสนั่นขึ้นอีกนัด พวกแม่ค้าที่กลุ้มรุม ตกใจสะดุ้งโหยง
เป็นสารวัตรองอาจตะโกนก้อง “หยุดเดี๋ยวนี้ นี่ตำรวจ”
พวกแม่ค้าผวา หยุดปากันทันที พากันแตกฮือ เห็นสารวัตรองอาจยกปืนยิงขึ้นฟ้า และกำนันนุ่ม โผล่มาถึง
“ทุกคน อยู่ในความสงบ ห้ามใครหนีไปไหนทั้งนั้น”
อังศุมาลินยังมองตะลึง เหมือนจะเป็นลม เพราะเห็นเลือดที่ไหลเป็นน้ำ
“โกโบริ คุณเลือดไหล”
โกโบริยังยิ้มให้ เลือดไหลแดงหยดติ๋งๆไม่หยุด
“ฮิเดโกะซัง คุณไม่เป็นอะไรนะ”
รอบๆ คนทั้งสอง พวกแม่ค้าที่กลุ้มรุมล้อมทั้งสองกำลังแตกหือหนีจ้าละหวั่น อังศุมาลินรีบดึงเอาผ้าเช็ดหน้าที่เหน็บชายพกอยู่ออกมาซับเลือดที่หน้าโกโบริ
“คุณเลือดออกมาก”
“ไม่เป็นไร...นิดเดียว”
“นิดเดียวอะไร” อังศุมาลินดุ “ไม่ดูสภาพตัวเองเลย ก้มหัวลงมาให้ฉันดูสิ”
โกโบริทำตามโดยดี อังศุมาลินใช้ผ้าเช็ดหน้ากดที่แผลบนศีรษะโกโบริไว้
“เอา คุณจับผ้าไว้อย่างนี้ เลือดจะได้หยุด”
โกโบริเอื้อมมือขึ้นมาจับที่มือของอังศุมาลินพอดี อังศุมาลินสะท้าน รีบดึงมือออก โกโบริรู้สึกตัวรีบปล่อย
“ขอโทษผมไม่ได้ตั้งใจ..ขอบคุณมากครับ ฮิเดโกะ”
กำนันนุ่ม สารวัตรองอาจ และพวกแหวกคนเข้ามา
“กำนั้น..กำนัน มานี่ ญี่ปุ่นมันยิงคนตายๆๆ ไอ้โกก็ตาย ตายกันเป็นใบไม้ร่วงเลย”
ยายเมี้ยนฟ้องใหญ่ กำนันรีบไปดู
“ชั้นเป็นพยานได้ กำนัน คนไทยไม่ผิด ไอ้พวกนั้นน่ะ ผิด” ตาแกละชี้ไปที่พวกโกโบริ
“พวกแกเห็นเหตุการณ์แต่แรกหรือเปล่า”
“ค่ะๆๆ เห็นแต่แรกเลย นะพ่อ แม่..นะๆๆ” แมวพยักพเยิด
“ทุกคน ถอยไป ผู้กองโกโบริ เป็นไงมั่งครับ”
องอาจเข้าดูแลโกโบริ
อังศุมาลินถดตัวออก มาหาแม่อร จับมือกัน อังศัมลินไม่วายหันไปมองโกโบริอย่างห่วงใย

โกโบริเอามือกดแผล สายตาไม่วายมองตามดูอังศุมาลิน
แดดยามบ่ายสาดส่องบนผืนธงอาทิตย์อุทัยที่ปลิวไสวเหนือลานอู่ต่อเรือ ยินเสียงเคสุเกะดังมาจากห้องพยาบาล ร้องโอดโอยดังขึ้นทันทีที่สำลีชุบทิงเจอร์ ถูกคีบและยกออกจากแผลบนใบหน้าเคสุเกะ

“บะ..เบาหมอ อ๊า”
นายสิบผู้ช่วยหมอยิ้ม เอาผ้าปิดแผลปิดทับให้
“ไม่ต้องร้อง เสร็จแล้ว”
“โอยแสบ เสร็จแน่นะ..อาาา”
เคสุเกะลุกจากเตียงพยาบาล เห็นที่ใบหน้ามีแต่ผ้าปิดแผลปิดทั่วหน้า ดูแล้วตลกๆ ที่เปลือกตาบ้าง ที่ปลายจมูก ปากเจ่อ ตาเขียวเป็นหมีแพนด้า
ส่วนโกโบริซึ่งมีผ้าปิดที่ศีรษะ ตามรอยขีดข่วนหลายจุดเดินเข้ามา พร้อมสารวัตรองอาจ และกำนันนุ่ม
หมอทาเคดะที่เพิ่งเสร็จจากเตียงข้างใน มือยังถือถาดใส่หัวกระสุน เดินออกมาพอดี
โกโบริร้องถาม “เป็นอย่างไรบ้างหมอ”
“ผ่าเอาหัวกระสุนออกให้หมดทั้งสามคนแล้ว ไม่มีใครน่าห่วงอะไร เหลือทำแผลให้อีกนิดหน่อย” หมอทาเคดะเอียงถาดให้ดูกระสุน มีเลือดเปื้อนเปรอะ
“จุ๊ๆๆ ผ่าได้เก่งจริงๆ ถ้างั้น ให้ทางผมเอาตัวกลับได้เลยหรือเปล่าหมอ” สารวัตรว่า
“จะให้ดี ก็ให้นอนพักที่นี่ไปสักคืนก่อน” หมอบอก
“ผมเห็นด้วย...ว่าควรตกลงก็ให้ทั้งสามนอนอยู่ที่นี่คืนนี้ ไว้วันพรุ่งนี้พาออกไปรักษาต่อที่โอสถสภาใกล้ๆ ขืนรีบย้ายไปย้ายมาเดี๋ยวจะบอบช้ำไปใหญ่” กำนันนุ่มว่า
“อย่างนั้นกำนันรีบออกไปบอกชาวบ้านกับพวกญาติๆ ที่มารอกันอยู่หน้าอู่เสียก่อนดีกว่า”
“ครับผม”
กำนันรับคำแล้วรีบเดินกลับออกไป

ครู่ต่อมาสารวัตรองอาจ เดินคุยมากับโกโบริที่หลังอู่
“เท่าที่ผมฟังๆ ดู เหมือนจะเป็นการทะเลาะวิวาท แล้วอาจจะเข้าใจผิดกัน ทั้งสองฝ่าย…แต่ถึงยังไง ทางการไทยก็ต้องขอบคุณผู้กองโกโบริมาก ที่เอื้อเฟื้อ...ช่วยพาคนเจ็บมารักษาที่นี่”
“ไม่เป็นไร เราเป็นเพื่อนมนุษย์เหมือนกัน”
องอาจอึ้งไปนิด มองหน้าโกโบริ
“คุณตำรวจ” โกโบริก้มตัวลงโค้ง “ผมรู้สึกเสียใจกับเรื่องนี้มาก มันเป็นความรับผิดชอบของกองทัพญี่ปุ่น ที่มีการวิวาทกัน ทำให้คนไทยบาดเจ็บรุนแรง”
องอาจท้วง “แต่ผู้กองก็พลอยโดนลูกหลงไปด้วย”
โกโบริหัวเราะเบาๆ
“เล็กน้อยครับ ไม่เป็นไร”
องอาจมองโกโบริอย่างพินิจ ว่าจริงใจหรือไงกันแน่ กำนันนุ่มเดินเข้ามาสมทบพอดี
กำนันส่ายหัวขณะบอก “พวกชาวบ้านเขาไม่อยากให้คนป่วยอยู่กะพวกญี่ปุ่น”
องอาจร้อง “อ้าว...”
“เขาไม่ไว้ใจพวกทหารญี่ปุ่นกัน” กำนันมองโกโบริอย่างเกรงใจ “จะขอเข้ามาดูให้เห็นกับตา แต่ผมว่าคงไม่เหมาะ ดูท่าจะวุ่นวาย ผมเลยเจรจากับชาวบ้านไป ว่าผมเป็นคนรับประกันความปลอดภัย และจะเข้ามาดูแลให้ ก็เลยยอมทยอยกันกลับไปเมื่อครู่”
ทันใดนั้น ตำรวจไทย 4 นาย ควบคุมตัวตาบัวตาผล ที่ดิ้นรน ขัดขืนเข้ามา
“กำนัน ช่วยด้วยๆๆ” ตาบัวร้อง
“ชั้นเปล่า ชั้นไม่เกี่ยว” ตาผลโวยวาย
โกโบริร้องถาม “อะไรกันน่ะ”
“นายช่าง นายทรยศนี่ ไหนว่าเราพวกเดียวกันไง ให้ไอ้พวกนี้ไปจับเรามาทำไม” ตาบัวร้องโวยวาย
“2 คนนี้ ยุยงคนไทยให้เกลียดญี่ปุ่นครับ” ตำรวจคนหนึ่งรายงาน
อีกคนเสริม “มีสายของเราในตลาด เป็นพยาน ว่า 2 คนนี้ เที่ยวปลุกใจคนไทย ให้รักชาติครับน่าจะเป็นต้นเหตุของเหตุการณ์เมื่อเช้า”
“นายบัว นายผล” กำนันนุ่มอึ้ง เครียด พูดเสียงขรึม “คุณตำรวจไปพาตัวมาจากไหน”
ตำรวจคนที่สามบอก “พอดีเราเห็นมาปะปนซอกแซกอยู่ในหมู่ญาติผู้ถูกยิง แต่ท่าทางมีพิรุธ ไม่น่าไว้ใจ สงสัยจะเป็นสายพวกใต้ดินครับ”
โกโบริส่ายหน้าระอากับสองเกลอ “แบบนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะช่วยยังไงแล้วนะ”
“ไม่ต้องมาทำพูดดีหรอก จำเอาไว้เลย ผู้กองโกโบริ!” ตาผลพูดอย่างอาฆาต
“ดูมัน..อาฆาตมาดร้ายแบบนี้ ไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาแน่ๆ ถ้ากำนันไม่ขัดข้องอะไร ผมขอนำตัวสองคนนี้ไปสอบสวนเองแล้วกัน” องอาจบอก
กำนันอึ้ง ตาบัวกะตาผลซีดหนัก

ผ้าขาวบางมัดลูกประคบ ถูกยกขึ้นมา แม่อรกำลังประคบเย็นรอยแผลฟกช้ำตามหน้าตามแขนให้อังศุมาลิน
“ตาบัว ตาผลนี่แหละ ตัวดี ปลุกปั่นผู้คนจนเรื่องราวลุกลาม แล้วพอเกิดเรื่องก็หายตัว”
“หา สองคนนี้อีกแล้วหรือ” ยายศรร้องเสียงหลง
“แต่ยังไง นายทหารญี่ปุ่นคนนั้นก็ทำเกินกว่าเหตุ สมควรโดนข้อหาเจตนาฆ่า ยังไงเราต้องเอาเรื่องมันให้ได้คะแม่ อยู่ดีๆ จะมาใช้กฎป่าเถื่อนยิงคนอย่างนี้ไม่ได้ หรือว่ามันเห็นพวกเราไม่ใช่คน เป็นแค่ประเทศบริวารที่ถูกยึด นึกจะทำอะไรยังไงก็ได้ ไอ้พวกเลว” อังศุมาลินยังแค้นไม่หาย
แม่อรเครียด เอ็ดเสียงดัง “อังศุมาลิน! พอเถอะ ปล่อยให้เป็นเรื่องของเจ้าหน้าที่ตำรวจเขาไป จนเจอเรื่องใหญ่โตขนาดนี้..ยังไม่เข็ดอีก!”
“ใช่ ยายเห็นด้วยกับแม่เค้า หนูเป็นสาวเป็นนางอย่าผลีผลาม คิดอะไร ทำอะไรแบบคนหัวรุนแรงให้มากนักเลย ยายขอร้อง..วันหลังอย่าไปยุ่งกับเขาอีก” ยายศรเห็นด้วย
“นี่ดีนะ ที่พ่อโกโบริเขาช่วยเอาไว้ ไม่งั้นคงได้หัวร้างข้างแตกแน่”
อังศุมาลินเงียบไป
ยายศรแปลกใจ คาดไม่ถึง“อะไรนะ พ่อมะลิเรานี่เหรอ”
“ค่ะแม่ พ่อมะลิเขาเห็นยัยอังโดนลูกหลงเข้าไปด้วย รีบเขามาบังไว้ จนหัวแตกเสียเอง”
“หนูตังหากนะคะแม่..ที่เข้าไปช่วยตานั่น...” อังศุมาลินท้วง
“โถ โถ อะไรกันนักน้อ” ยายครวญคร่ำ
“เอาละ เรียบร้อยแล้ว รอเอายาในครกคุณยายมาแต้ม”
แม่อรละมือลง อังศุมาลินเลยแตะรอยฟกช้ำตัวเองไปมา
“เดี๋ยวเย็นๆ แม่ว่าจะเดินไปดูพวกคนเจ็บที่โดนยิง กับพ่อโกโบริที่อู่เสียหน่อย หนูจะไปด้วยไหม”
อังศุมาลินหยุดแตะแผลกึกทันที พูดโดยไม่มองหน้า
“แล้วทำไมหนูจะต้องไปด้วยละ”

คุณยายศรมองหลานสาวจอมรั้น แล้วถอนใจอย่างระอา
เวลาตอนแดดร่มลมตก แสงยามเย็นสาดลอดยอดไม้ในสวน ทหารยามที่ป้อมทางเข้าอู่มองมา เห็นแม่อรที่ถือกระจาดส้มโอ และอังศุมาลินที่เปลี่ยนชุดใหม่ในมือประคองถือกล้วยทั้งเครือที่เริ่มสุกนวลๆ เดินข้ามสะพานต้นมะพร้าวมาหยุด

ทหารยามจำได้รีบตรงทำความเคารพ แล้วเปิดไม้กั้นให้เข้า
“หนูแน่ใจนะว่าไม่เข้าไปด้วย”
“แล้วแม่จะถือของหมดนี่ไหวหรือคะ”
อังศุมาลินพูดพลางทำหน้าตัดพ้อ แม่อรยิ้มๆ

แม่อรเดินมาหน้าห้องพยาบาล วางกระจาดส้มลง มองผ่านหลังแม่อรที่หยุดอยู่หน้าหน่วยพยาบาล มีทหารเดินเข้าออกมองมา เสียงอังศุมาลินบอกแม่
“นี่ละค่ะ ห้องพยาบาล”
อังศุมาลินวางเครือกล้วยลงพิงเสาไว้
“คราวนี้หนูไม่เข้าไปด้วยจริงๆ แล้วนะ เดี๋ยวให้ใครมายกไปก็แล้วกัน”
แม่อรยิ้ม
“ขอบใจจ้ะ ที่ยังห่วงแม่ แล้วนี่พ่อโกโบริเขาอยู่ที่นี่หรือ”

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 9/4 วันที่ 16 ก.พ. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager