อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 15/2 วันที่ 2 มี.ค. 56


อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 15/2 วันที่ 2 มี.ค. 56

พอถ่ายเสร็จ อังศุมาลินมองหาอีกที เห็นโกโบริกำลังคุยยิ้มแย้ม กะพวกข้าราชการไทย และพูดไทยได้ดี
“ละครหรือครับ..ไม่เคยดูครับ ละครแบบไทยแท้ๆ เลยหรือครับ”
“ไม่ใช่ค่ะ เป็นละครสมัยใหม่ มีเพลง มีวงดนตรีวงใหญ่ แต่งตัวแบบทันสมัยด้วย” หญิงไทยบอก
“แบบอุปรากรน่ะหรือครับ น่าสนใจมากครับ”
อังศุมาลินมอง ทึ่งอีกแล้ว

จังหวะนั้น ยายศร แม่อร กำนันนุ่ม และแม่วันกำลังจะเข้ามาหา แต่แล้วก็มีพวกแขกไฮโซญี่ปุ่นอีกกลุ่ม รีบดึงอังศุมาลินไปแนะนำใครอีก อังศุมาลินหันไปมองพวกที่บ้านห่วงๆ



ยายส่งยิ้มมา โบกมือให้ไปเถอะๆ อย่าห่วงยิ้ม ให้กำลังใจหลาน อังศุมาลินพยักตอบ
อังศุมาลินไปทำความรู้จักพวกไฮโซญี่ปุ่นกลุ่มนั้น กล่าวขอบคุณ โค้งๆๆ กันไป ให้สมกับชุดที่สวมอยู่ อังศุมาลินโค้งแล้วโค้งอีก จนเหนื่อย พอเงยมาอีกที ก็รู้สึกอบอุ่นวาบ เพราะโกโบริมายืนข้างๆ เมื่อไหร่ไม่รู้
โกโบริมองมาอย่างห่วงใย “เมื่อยไหม”
อังศุมาลินโคลงศีรษะตอบเบาๆ โดยไม่เงยหน้า
เสียงนักข่าวญี่ปุ่นคนหนึ่งดังขึ้น “คู่บ่าวสาวมองทางนี้หน่อยครับ”
โกโบริจับมืออังศุมาลินมากุม แล้วนำให้เหลียวมองไปทางกล้อง อังศุมาลินหันตามและเงยหน้าขึ้นเพียงเล็กน้อย เสียงชัตเตอร์ดังระงมและแสงแฟลชวูบวาบไปมา แล้วสองคนหันมามองหน้ากันนิ่งๆ

นาทีนั้นทั้งคู่จับมือกัน มองหน้าสบสายตาซึ้งๆ ท่าทางรักใคร่กันมากมาย
ส่วนที่มุมหนึ่งในงาน คุณหลวงชลาสิน แม่อร ยายศร ยืนคุยอยู่กับกำนัน และแม่วัน มีฑูตวัฒนธรรมฝ่ายไทยมายืนคุยด้วย

“แล้วนี่คู่บ่าวสาวใช้เรือนหอที่ไหนละครับคุณหลวง” ฑูตวัฒนธรรมถาม
“ก็เป็นที่บ้านแม่อร ทีแรกทางกองทัพก็เตรียมบ้านรับรองไว้ให้เหมือนกัน แต่โกโบริเขาบอกคืนไป”
“ก็คงจะห่วงงานที่อู่นั่นละ คงคิดว่าอยู่บ้านฉันแล้วมันใกล้ที่ทำงานดี ไปมาง่าย” แม่อรว่า
“อืมพ่อคนนี้เขาเอาห่วงงานจริงๆ” ยายพยักหน้ายิ้มๆ
“ก็ดีนะ” กำนันเห็นงามด้วย
ทุกคนยิ้มๆ บรรยากาศชื่นมื่น
สารวัตรองอาจเดินมา เมียงมอง คุณหลวงชลาสินธุราชหันสบตา อย่างรู้กัน จากนั้นสารวัตรองอาจเดินนำไปอีกทาง
“ฉันขอตัวไปห้องน้ำสักครู่นะ” คุณหลวงบอกคนอื่นๆ
“เชิญจ้ะ” กำนันพยักหน้ารับรู้
คุณหลวงแยกตัวออกไป

ไม่นานนักหลวงชลาสินธุราชเดินมาตามทางเดิน ผ่านนายทหารญี่ปุ่นบางคนยิ้มแย้มทักทายกัน แล้วเดินไปต่อ คุณหลวงเดินเลี้ยวมาเข้าห้องน้ำ ผงะเมื่อชนกับสารวัตรองอาจที่เดินสวนออกมาพอดี
“อา...คุณหลวง เชิญครับ”
“สารวัตร…”
องอาจบิดตัวหลบเปิดทางให้ คุณหลวงเดินผ่านเข้าไป
สารวัตรองอาจมองจนคนอื่นๆ ออกไปหมด แล้ว จึงเดินกลับเข้ามาหาคุณหลวง ที่กำลังทำทีเป็นล้างมืออยู่
สองคนเดินหลบมาคุยในมุมปลอดภัยของห้องน้ำ คุณหลวงรีบถาม
“ว่ายังไง”
“เมื่อคืน ได้ตัวสปายอังกฤษมาคนหนึ่งครับ”
“พวกเชลยหรือ”
“ไม่ใช่ครับ เป็นคนไทย แต่เป็นนักเรียนอังกฤษ มาจากลังกา...บอกว่าขึ้นฝั่งมาจากแถวพังงา ตอนนี้อยู่ที่สันติบาล”
หลวงชลาสินธุราชตะลึง พอดีมีชายคนหนึ่งเดินเข้าห้องน้ำมา คุณหลวงรีบผละออก แล้วเดินสวนออกไป ส่วนสารวัตรองอาจทำเป็นล้างมือ

ตกตอนกลางคืน ชาวตลาดและชาวฝั่งธนมารวมตัวกันอยู่ที่ท่าน้ำบ้านอังศุมาลินรอดูบ่าวสาว เห็นตะเกียงเจ้าพายุโคมโตในมือตาบัว เดินไปมาแล้วหยุดที่ริมท่าน้ำ ก่อนจะยกตะเกียงขึ้นสูงระยะสายตา ตาบัวมองออกไปทางคุ้งน้ำนอกท่าตลอดเวลา

ด้านตาผล และคนอื่นๆ ที่นั่งรออยู่ตรงท่าน้ำชะเง้อมองตาม โกเม้ง วิภา และชาวตลาด ทุกคนแต่งตัวสวยหล่อกันเป็นพิเศษ ต่างรอดูใจจดจ่อ
ตาบัวหันกลับจะเดินวนต่อไปอีกทาง แต่ไปเจอหน้าเคสุเกะที่เดินมาป๊ะกันพอดี
“หยา...จะทำอะไร” ตาผลตั้งท่ายกการ์ดมวย
เคสุเกะผงะ “อาไร”
ตาบัวเต้นฟุตเวิร์ค “ไอ้เต้าหู้ อย่านะโว้ย”
ว่าแล้วตาผลจะพุ่งเข้าใส่ อาโกรีบลุกขึ้นมาห้ามมวย
ตาผลบอกกับเคสุเกะ “เฮ้ย เดินเข้ามาจะหาเรื่องเหรอวะไอ้เต้าหู้”
อาโกบ่นห้ามงึมงำ “อ๊ายหยา ไม่เอาๆ งานดีงานมงคล อย่ามาตีกัง” แล้วหันมาถามเคสุเกะ “แล้วลื้อจะมาเอาอะไร”
“ไม่เอาๆ-มาดู-ด้วย” เคสุเกะ ชี้ไปทางคุ้งน้ำ
ยายเมี้ยน ตาแกละ แมว ในชุดสวยจัดเต็ม เดินแหวกกลุ่มชาวบ้านพรวดๆ เข้ามา
“ไหนๆ มากันแล้วเหรอ”
“ดูซิๆ” ตาแกละร้อง
แมวมองหา “ไหนจ๊ะ”
คนที่นั่งๆกันอยู่ลุกพรวดขึ้นชะเง้อชะแง้ดูกันพรึบพับ
“ไหนๆ” / “มาแล้วเหรอ”
“ก็นี่ไงละ ไทยญี่ปุ่นทะเลาะกันอยู่เนี่ย” อาเม้งบอก
“หา...เชอะ ไอ้พวกนี้เหรอ ไม่เอ๊าไม่ดู ฉันจะมาดูเจ้าบ่าวเจ้าสาว” ยายเมี้ยนว่า
วิภาเหลียวไปเห็นเรือยนตร์ลำโตแล่นใกล้มุ่งเข้ามา
“นั่นๆ คงลำใหญ่ที่กำลังมานั่นแน่เลย”

ไม่นานนัก หมอโยชิ กับ หมอทาเคดะ ก้าวนำขึ้นท่ามาก่อน ก่อนที่ โกโบริจะตาม แล้วหันไปประคองรับมืออังศุมาลินให้ก้าวขึ้นมาจากเรือยนต์ กำนันประคองยายศร ตามมาด้วย แม่อร แม่วัน และหลวงชลาสินธุราช
เคสุเกะ เมี้ยน แมว แกละ โก เม้ง วิภา และชาวตลาด แย่งกันแซงหน้าเพื่อมุงใกล้ๆ
ตาบัวกะตาผล ทำหน้าที่แหวกทางให้คณะที่มาอย่างขันแข็งเป็นพิเศษทันที
“เอ้าๆ ไทยมุง ทั้งหลายหลบๆ” ตาบัวว่า
ตาผลบอก “ไปๆ หลบไป ให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวเขาเดิน”
ชาวบ้านต่างฮือฮา เรียกชื่ออังศุมาลินกัน โกโบริที่มีสีหน้าเหนื่อยล้า จูงมืออังศุมาลินที่ยังคงสีหน้านิ่งๆ อเงยมองเล็กน้อยแล้วก้มหน้าเดินต่อ
วิภาตะโกน “อุ๊ย เจ้าสาวสวยจัง ยังกับตุ๊กตาญี่ปุ่น”
แมวร้องลั่น “ว้าย นี่เหรอสวย.. ทำไมหน้าเจ้าสาวขาวว่อก ยังกะใส่หน้ากากแบบนั้นล่ะ”
ยายเมี้ยนปรามลูกสาว “จุ๊ๆ นั่งนี่..แม่อังๆ เหนื่อยมั้ยจ๊ะ ป้าเมี้ยนเองจ้ะ”
“ลุงแกละก็มาจ้ะแม่อัง”
หลวงชลาสินธุราชเดินผ่าน ตาบัวเหลือบเห็น ชิดเท้าแข็งขันเยี่ยงทหารขึ้นมาทันที
“เชิญครับท่าน”
ตาผลบอกอย่างเข้มแข็ง “ครับพ้ม”
คุณหลวงตกใจเล็กน้อยหันไปมอง ตาบัวยิ้มแฉ่ง แต่พอพวกนายทหารญี่ปุ่นเดินผ่าน ตาบัว ตาผล กลับเงียบเกร็งๆ ขึ้นมาทันที

ไม่นานต่อมาพานของมงคลพิธีปูที่นอน ถูกนำมาวางบนโต๊ะเตี้ยข้างฟูกนอนแบบญี่ปุ่นที่เป็นสองฟูกปูเรียงติดกันอยู่บนเสื่อกกสีธรรมชาติผืนโตปูเต็มห้อง
กำนันนุ่ม กับแม่วันเป็นผู้นำของมงคลมาวาง กำนันอุ้มไก่ แม่วันอุ้มแมวขาว ภายในห้องถูกจัดแจงตกแต่งใหม่ดูแปลกตา ตามแบบญี่ปุ่น ด้านหนึ่ง เหมือนเป็นมุมแต่งตัว มีฉากกระดาษเขียนลายทิวทัศน์ญี่ปุ่นตั้งกั้นแบ่งเป็นอีกส่วน
“ขอให้คู่สมรสจงมีน้ำใจใสสะอาดดุจน้ำในหม้อนี้ ให้อยู่เย็นเป็นสุขดังน้ำและลูกฟัก ให้มีใจหนักแน่นเหมือนดั่งหิน” กำนันเอ่ยขึ้น
แม่วันเสริม “มีอายุยืนยาว ถือไม้เท้ายอดทองตะบองยอดเพชร รักบ้านรักเรือนดังแมวคราว นอนดึกลุกเช้า เฝ้าขยันหมั่นเพียรดั่งไก่งาม”
กำนันว่าต่อ “และให้มีความเจริญวัฒนาเหมือนถั่วงาและข้าวเปลือกที่งอกงามบริบูรณ์”
กำนันนุ่ม และแม่วันวางหมอนเคียงกัน
กำนันนุ่มกะแม่วันยกมือไหว้พระ ก้มลงกราบลงบนหมอน 3 ครั้ง แล้วล้มตัวนอนลงบนหมอนคนละใบ กำนันนอนข้างขวา แม่วันข้างซ้าย
โกโบรินั่งคุกเข่าพับขาแบบญี่ปุ่น ดูอย่างทึ่งๆ ข้างๆ ฟูกถัดออกไปริมผนัง มีหมอโยชิคอยอธิบายให้ นายพลโทโมยูกิ หมอทาเคดะ และฑูตวัฒนธรรมญี่ปุ่นฟัง โดยมี ทูตวัฒนธรรมไทย นั่งเรียงกันอยู่ใกล้ๆ
ประตูห้องเปิดออก แม่อร และหลวงชลาสินธุราชพาอังศุมาลินเดินเข้ามา โกโบริหันไปมอง

แม่อรและคุณหลวงพาอังศุมาลินมาส่งตัวเข้าหอ
อังศุมาลินนั่งลงก้มหน้า ไม่ยอมมองใคร แม่อรแตะตัวเตือน อังศุมาลินจึงก้มลงกราบโกโบริตามประเพณี โกโบริมองแบบทึ่งๆ ตื้นตัน

“แม่ขอฝากอังศุมาลินให้พ่อโกโบริช่วยดูแล อังเขายังเด็กถ้ามีอะไรบกพร่อง วู่วาม ก็ขอให้พ่อโกโบริว่ากล่าวตักเตือน รักใคร่เอ็นดูเหมือนน้องสาว เลี้ยงดูยายอัง อย่าได้ทอดทิ้ง” แม่อรบอกฝากฝังอังศุมาลิน
“ครับ ผมจะดูแลอังศุมาลิน..เท่าชีวิตของผม” โกโบริรับปาก
อังศุมาลินก้มหน้านิ่ง เก็บความสับสนงุนงงไม่แน่ใจในสิ่งที่เกิดขึ้นไว้ภายใน
คุณหลวงเอ่ยขึ้น “ยายอัง วันนี้แล้วที่ชีวิตของลูกจะเปลี่ยนไป...” จู่ๆ ก็นิ่ง พูดต่อไม่ออก “พ่อขอขอบใจในทุกสิ่งที่ลูกได้ทำมาแล้ว ต่อไปก็..ขอให้ลูกเป็นภรรยาที่ดีของโกโบริ” ในที่สุดคุณหลวงก็พูดอย่างจริงใจ “ให้มีชีวิตภายภาคหน้าที่มีความสุข...” แล้วคุณหลวงพูดไม่ออกอีก คอตีบตันขึ้นมา
ทั้งหมดเงียบไปครู่หนึ่ง บรรยากาศเกิดช่องว่างขึ้นมา
แม่อรน้ำตาจะไหล รีบพูดขึ้นมาเพื่อกลบความเงียบ “แม่ก็ขอให้ลูกมีความสุขนะลูกนะ ลูกแต่งงานแล้ว...เป็นสมบัติของเขาแล้ว อย่าหยิ่ง อย่าถืออย่าทะนงตัวต่อไปอีก มีอะไรก็ค่อยๆพูดค่อยๆจาปรองดองกัน ขอให้มีความสุขนะลูกนะ”
ยายศร นายพลโทโมยูกิ หมอทาเคดะ หมอโยชิและทูตวัฒนธรรม มองคู่บ่าวสาวอย่างชื่นชม

แม่วัน และกำนัน กำกับชี้ บอกพลางจับตัวให้โกโบริ อังศุมาลินค่อยๆ ล้มตัวลงบนฟูกนอน โดยโกโบรินอนขวา อังศุมาลินซ้าย
โกโบริอดแอบเหลียวมองอังศุมาลินที่สีหน้านิ่งนอนอยู่ข้างๆ

แม่อร และยายศร ออกจากห้องเป็นคนสุดท้ายก่อนปิดประตูห้องลง
โกโบริ นอนนิ่งมองเพดานค้างอยู่ อังศุมาลิน นอนเหลือบตามองไปทางประตูว่าไปกันหมดแน่หรือยังทั้งสองนอนค้างนิ่ง โกโบริค่อยๆ เหลียวมองอังศุมาลินไม่รู้จะทำอะไรยังไงต่อ ทั้งสองขยับลุกขึ้นนั่งมาพร้อมๆ กันโดยไม่ได้นัด
“คุณ”
ทั้งสองที่ต่างหันมาเอ่ยๆ พร้อมกัน สบตากันไม่ทันตั้งตัว ต่างรีบหันหลบกลับ
โกโบริค่อยๆชำเลืองมอง
“คุณ...ถอดชุดออกก่อน ดีไหม”
อังศุมาลินสะดุ้ง หันขวับไปทันที
“คุณจะทำไม”
โกโบริตกใจ และรู้ได้ทันทีรีบตอบ
“เปล่า...ผมแค่คิดว่า คุณคงเหนื่อยกับชุดนี้มาทั้งวัน..ก็ควรที่จะ...”
“ไม่ต้อง ฉันรู้ฉันจัดการของฉันเอง”
“ให้ผมช่วยไหม”
“ไม่”
อังศุมาลินขยับหันหลังให้
“ฉันจะเปลี่ยนชุด...”
“ใช่...ผมคงต้องออกไปข้างนอก แต่...ไม่รู้จะได้ไหม”
โกโบริลุกจากฟูก เดินไปที่ประตู อังศุมาลินมองตามติด

ทุกคนอยู่บนชานเรือน แม่อร ยาย หลวงชลาสินธุราช กำนัน แม่วัน ตาบัว ตาผล ยายเมี้ยน ตาแกละ แมว อาโก เฮียเม้ง และวิภา ยืนคุยกันไปมา ถัดไปเป็นกลุ่มของโทโมยูกิ ทาเคดะ โยชิ ทูตวัฒนธรรมญี่ปุ่น พูดคุยกันและเตรียมตัวจะกลับ
“สมกันจริงเลยนะคะคุณหลวง แม่หนูอังศุมาลินกะพ่อโกโบริ กิ่งทองกับใบหยกยังไงยังงั้นเลย” ยายเมี้ยนว่า
ตาแกละเสริม “ใช่ เลยคุณหลวง ช่างเป็นบุญพาวาสนาส่งแม่อังจริงๆ ได้คู่ครองดีมียศถาบรรดาศักดิ์ เป็นเจ้าคนนายคนใหญ่โต อีกหน่อยแม่อรก็สบายแล้ว ไม่ต้องทำแล้วสงสวน”
คุณหลวงยิ้มเจื่อนๆ ไป
“โอย ไม่ถึงอย่างนั้นหรอก..พ่อแกละก็พูดเกินไป” แม่อรบอก
ยายศรเสริม “ใช่ยังไงเสีย ฉันก็ต้องทำสวนของฉันต่อวันยังค่ำ”
ตาบัวกะตาผล ที่ยืนฟัง ยิ้มพยักพเยิดอยู่ด้วย เหลือบหันไปเห็น
“อ้าว นายช่างออกมาทำไมนั่น”
ทุกคนในกลุ่มเหลียวมองเป็นตาเดียวกัน
โกโบริหันหลังดึงปิดประตูห้องอังศุมาลินปิดลงเบาๆ หันมาถึงผงะ ที่ทุกสายตามองมายังตนเป็นตาเดียว

อังศุมาลินกำลังลุกยืนจะหาทางปลดชุดออกเงอะๆ เงิ่นๆ ไปมาทุกอย่างในตัวยังอยู่เหมือนเดิม เสียงประตูเปิดออก พร้อมด้วยเสียงผู้คนหน้าประตูเอะอะเซ็งแซ่
“ไม่ได้ๆ พ่อดอกมะลิ เข้าไปๆ”
อังศุมาลินหันไป
เห็นโกโบริถูกผลักเดินกลับเข้ามา มียายศรโผล่มาหน้าประตูกำชับ
“อังลูก...ห้ามให้พ่อดอกมะลิออกมาอีกเชียวนะ ตายละ โบราณเข้ายิ่งห้ามๆ เข้าไปๆ”
ประตูปิดลง โกโบริเดินหน้าเจื่อนเดินมา อังศุมาลินยืนนิ่งทำอะไรต่อไม่ถูก
“ต้องขอโทษด้วย ผมออกไปไม่ได้จริงๆ”
โกโบริเดินหลบไปมุมหนึ่ง เห็นอังศุมาลินยังเก้กัง
“คุณ น่าจะถอดหมวกผ้ากับช้องออกก่อน” โกโบริขยับเดินเข้าไป “ผมช่วยเอาออกให้ดีกว่า”
อังศุมาลินหันขวับ โกโบริหยุดกึก
“รับรอง ผมสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรคุณ”
โกโบริบอกแล้วเข้าไปหาอังศุมาลินอังศุมาลินยืนตัวเกร็ง
“คุณนั่งลงก่อน จะดีกว่า”
อังศุมาลินมองหน้า โกโบริมอง จริงจัง อังศุมาลินจึงค่อยๆ นั่งคุกเข่าลง
โกโบรินั่งลงประจันหน้า ปลดเครื่องประดับบนศีรษะอังศุมาลินออกทีละชิ้นวางลง อังศุมาลินตัวแข็ง พยายามจะเบี่ยงตัว
“คุณต้องนั่งนิ่ง ไม่งั้นเข็มจะโดนคุณเจ็บ”
“พอแล้ว ฉันแกะเอง”
“จะเสร็จแล้ว”
ช้องบนศีรษะถูกปลดวางลง ผมยาวประบ่าของอังศุมาลินคลี่สยายลงมา
“ค่อยเป็นตัวคุณคนเดิมหน่อย” โกโบริว่า พลางจ้องมองอังศุมาลิน “ไม่ใช่เหมือนตัวตุ๊กตาที่ยืนเฉยนิ่ง โดยไม่พูดกับผมเลยสักคำวันนี้ทั้งวัน...แต่ถ้าคุณเป็นตัวตุ๊กตาจริงก็คงจะดี”
ใบหน้าโกโบริก้มคล้อยลงมาใกล้ อังศุมาลินเบือนหน้าหนี
“ขอโทษ”
โกโบริขยับลุกขึ้น เดินไปยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง อังศุมาลินอึ้ง

ดึกแล้วโกโบริ ยังยืนอยู่ที่เดิม มองออกไปยังสวนที่มืดมิด แล้วหันกลับมาอังศุมาลิน
“วันนี้ผมคงกลับไปนอนที่อู่ไม่ได้ คงต้องขออาศัยนอนที่นี่ไปก่อน จะให้ผมนอนตรงไหนก็ได้”
โกโบริหันเห็นอังศุมาลินยืนหน้ากระจกเงาบานใหญ่ พยายามแกะปมชุดไปมาเก้กัง
“ให้ผมช่วยเถอะ”
อังศุมาลินหันขวับ “ไม่ต้อง”
โกโบริขยับเดินตรงเข้าไปหาอังศุมาลินทันที อังศุมาลินตกใจจะขยับถอย โกโบริคว้าดึงไว้ได้ก่อน
“นี่คุณ”

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 15/2 วันที่ 2 มี.ค. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager