อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 16 วันที่ 5 มี.ค. 56


อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 16 วันที่ 5 มี.ค. 56

“ผมไปด้วย ไปไหนไปกัน” โกโบริแย่งไฟฉายไปถือ
อังศุมาลินฉุนขาด “ไม่ใช่ธุระของคุณ”
โกโบริมองๆ แล้วทำมาดกวน “แต่เดี๋ยวนี้...ธุระของคุณก็เป็นธุระของผมไปด้วยแล้ว” หันมามอง ตาดุ “สองคนนั่นจะพาคุณไปไหน”
ตาบัวกะตาผล สะดุ้งโหยง

“แม่อัง ไว้พรุ่งนี้ก็ได้นะ มันมืดแล้ว งั้นเรากลับกันก่อนล่ะ” ตาบัวบอก



สองเกลอถอยจะไป
“เดี๋ยว จะไปไหน”
ตาผลร้อง “เย้ย”
ตาบัวบอก “กะ กลับบ้าน สิจ๊ะ”
“กลับไม่ได้ ตอบมาก่อนว่าจะไปไหนกัน หรือจะให้พาไปคุยที่อู่ หา”
ถูกโกโบริขู่ ตาบัว กะตาผล ซีด อึกอักขาสั่น
อังศุมาลินพูดบอกเสียงหนักแน่น “เราจะข้ามไปฝั่งโน้น”
โกโบริขมวดคิ้ว มองอังศุมาลิน ด้วยสีหน้าสงสัย ตาบัว กะตาผล อาศัยจังหวะรีบพรวดหายไปทันที
โกโบริยิ่งทะแม่ง ก้าวเข้ามา
“คุณจะข้ามไปทำไม”
อังศุมาลินจ้องนิ่ง สู้ตา “มีธุระ”
“คุณรู้ใช่ไหม ว่าฝั่งโน้น..ไม่ปลอดภัย”
อังศุมาลินออกอาการดูถูก พูดเหยียดหยามเน้นคำ “คุณก็รู้นี่..ว่าทำไม..ผู้หญิงไทย..ถึงไม่ปลอดภัย”
โกโบริมองอย่างเจ็บใจ “คุณจะให้ทำไงล่ะ ทหารที่ไปรบ..นานๆ ถึงจะได้เจอผู้หญิงซักครั้ง...” โกโบริกวาดตามองทั่วตัวเร็วๆ “แต่ก็ยังมีผู้หญิงอยู่คนนึงนะ...ที่ปลอดภัย...จนมีโอกาสมายืนถามคำถามนี้ได้”
อังศุมาลินหน้าชา
โกโบริคิดไปคิดมา “มีเรื่องใหญ่ใช่ไหม ถึงจะต้องข้ามไปฝั่งโน้น...เวลานี้ให้ได้”
อังศุมาลินมอง ทำหน้าดื้อ เม้มผากแน่น
โกโบริคุ้นกับท่าทางแบบนี้ดี ถอนใจ ส่ายหัว “ท่าแบบนี้...แปลว่า...ต้องมีปัญหาสำคัญมากๆ”
อังศุมาลินจ้องตอบ เป็นเชิงท้าอย่าหวังว่าจะบอก
โกโบริทั้งหมั่นไส้ หมั่นเขี้ยว ในที่สุด ปิดไฟฉายมืดลง เข้ามากุมต้นแขนอังศุมาลินแน่น แล้วลากไป

อังศุมาลินตกใจร้อง “ว้าย”
โกโบริลากแขนอังศุมาลินมาที่ศาลาท่าน้ำ

“นี่..จะทำอะไร ปล่อยนะ” อังศุมาลินทุบโกโบริพัลวัน
โกโบริไม่สน ลากมาจนถึงท่าน้ำแล้วกดตัวให้นั่งลง
“นั่งลง...เอาละ...พูดมา”
โกโบริโน้มตัวลงมามองใกล้ๆ อังศุมาลินพยายามเบี่ยงหลบ
“มันไม่เกี่ยวกับคุณ”
“ตอนนี้มีเรื่องอะไรเกี่ยวกับคุณ ก็ต้องเกี่ยวมาถึงผมด้วย คุณจะไปหาพ่อคุณเพื่ออะไร”
อังศุมาลินหันขวับมา โกโบริโน้มเข้าไปเค้นถามใกล้ๆ
“แสดงว่าผมเข้าใจถูก คุณมีธุระอะไรที่นั่น...หรือว่าส่งข่าวเรื่องพวกใต้ดิน”
อังศุมาลินรีบปฏิเสธ “เปล่า”
“งั้นเรื่องอะไร มันต้องเป็นเรื่องสำคัญมาก ใช่ไหม”
อังศุมาลินเงียบ นิ่งงัน โกโบริบีบไหล่ทั้งสองข้างจะเขย่าแต่เปลี่ยนใจ ปล่อยมือ พลางถอนใจพูดด้วยน้ำเสียงเบาลง บ่นๆ หน่ายๆ
“คุณนี่ดื้อจริงๆ มิน่าละ วันแต่งงานถึงถูกสอนว่าอย่าดื้อ..อย่าดื้อ”
โกโบริทำเสียงเน้นคำ แล้วถอนใจ ส่ายหัวเบาๆ
อังศุมาลินเผลอหลุดขำ
“ตาสองคนนั่นคงก่อเรื่องมาให้คุณอีกใช่ไหม”
อังศุมาลินนิ่งเงียบกริบ
“มา..คุณไม่ตอบ งั้นผมก็จะยืนถามอยู่อย่างนี้ล่ะ”
โกโบริโน้มตัวกางแขนคร่อมตัวอังศุมาลินไว้
จังหวะนั้นยินเสียงพายเรือ ตามมาเสียงคนคุยกันจากคุ้งน้ำใกล้เข้ามา อังศุมาลินขยับตัวอย่างอึดอัด เสียงยายเมี้ยนดังขึ้น
“พายเร็วๆหน่อยสิ ตาแกละ..เอ๊อ”
อังศุมาลินรีบบอก “ปล่อยค่ะ เดี๋ยวคนมาเห็นเอา”
“อา พูดแล้วหรือ...ก็ปล่อยให้คนเห็นไปสิ จะเป็นไร”
โกโบริว่า พร้อมกับยิ่งโน้มตัวเข้าใกล้ ราวกับจะจูบ
“นี่ ถอยไปนะ” อังศุมาลินกระซิบแหวใส่
“ไม่ จนกว่าคุณจะบอกผม”
อังศุมาลินบอก “นั่น เสียงยายเมี้ยนนะคะ”
“ออ ยายเมี้ยนปากปลาร้านั่นใช่ไหม ก็ดีซิ จะได้เอาไปพูดกันต่อ ว่าคุณกับผมกำลัง...”
“ตกลงๆ” อังศุมาลินดันแขนโกโบริออก

ยายเมี้ยน ตาแกละ และแมวพายเรือหนึ่งลำ และมีชาวบ้าน 2-3 คนพายกันมาอีกลำ ผ่านมาใกล้
ท่าน้ำ ยายเมี้ยนเขม้นมอง
“เอ้า นั่นใคร...มานั่งคุยกันมืดค่ำที่หัวตะพานนี่”
เห็นโกโบริ อังศุมาลินนั่งอยู่บนท่าน้ำ ตาแกละหัวเราะท่าทีคึกคัก
“แหม วันนี้อากาศดี๊ดี”
ทุกคนในเรือหัวเราะกันสนุกสนาน
ส่วนที่ท่าน้ำ เห็นโกโบริ ยืนไพล่หลังหันมา อังศุมาลินนั่งอยู่ม้านั่งที่เดิม
โกโบริตะโกนเสียงห้าวโหดเป็นภาษาญี่ปุ่น “เรือใครจะมาขโมยอะไรแถวนี้!!”
ยายเมี้ยน ตาแกละ แมว และชาวบ้านต่างสะดุ้ง มองหน้ากันเลิกลัก เงียบกริบกันทันที พลางรีบจ้วงพายหายไปในความมืด

โกโบริชะเง้อมองตามไปทางคุ้งน้ำพลางหัวเราะหึๆ อย่างพอใจ อังศุมาลินอดยิ้มไม่ได้
“คงไม่กล้ามายุ่งอีกนาน” โกโบริว่า
โกโบริหันมานั่งทิ้งตัวลงข้างๆ อังศุมาลิน
“ถึงตาคุณที่ต้องเล่าให้ผมฟังได้แล้ว”
อังศุมาลินยังก้มหน้านิ่ง ลังเล
โกโบริลดเสียงพูดอ่อนโยน “ฮิเดโกะ”
อังศุมาลินเหลือบมองโกโบริที่จ้องนิ่ง จริงจัง เป็นเชิงขอร้อง
โกโบริถอนใจ “ถ้าคุณยังไม่พูด กลับไปผมก็นอนไม่หลับ เพราะผมเป็นห่วงคุณ”
โกโบริส่งสายตาเว้าวอน

ฝ่ายตาบัวกะตาผล กึ่งเดิน กึ่งวิ่ง มาตามทางเดินในสวนมืดๆ
“ฉิบหาย ฉิบหายจริงๆ ฉิบหายสองชั้นละมึง” ตาผลบ่น
“ข้าว่า เรารีบพาไอ้เยระมันนี่ไปที่อื่นก่อนเถอะ ไม่งั้นจะซวยทั้งขึ้นทั้งล่อง” ตาบัวบอก
“เอางั้นเหรอ”
“เออสิ” ตาบัวย้ำ
สองเกลอเดินมาถึงหน้ากระท่อม รีบตรงเข้าไปที่กระท่อม
“เฮ้ หอย..หอย” ตาบัวตะโกนเรียก
ตาบัวกะตาผล ชะโงกหน้ามองหาข้างใน ข้างนอกไปมา
“ไอ้หอยเบื้อก” ตาผลตะโกน
ตาบัวเรียกตาม “หอยจ๋า หอย”
สองเกลอเดินหาจนทั่ว แปลกใจที่ไม่เจอ
“ไปไหนของมัน” ตาผลบ่นขณะมองหา
“เดี๋ยวคงมา คงไปทำธุระส่วนตัวมัน” ตาบัวว่า
ตาบัวกะตาผล มาทิ้งตัวนั่งลงที่กระท่อม ระหว่างนั้นตาบัวหันไปควานหากระบอกไฟฉาย เปิดส่องไปมาในกระท่อม ตาผลชักผิดสังเกต
“เงียบแท้วะ..หรือว่า”
ตาบัวฉงน “อะไร”
“จะฉิบหายชั้นที่สาม” ตาผลว่า
สองเกลอเหลียวมองหน้ากัน

ส่วนโกโบริอึ้งๆ ขยับจ้องมองอย่างจริงจัง
โกโบริถามเสียงกระซิบต่ำ “เยอรมันจากที่ไหน”
“ฉันไม่ทราบ ยังไม่ได้ไปพบ เพราะแกสองคนเพิ่งมาบอก”
“ดีแล้ว” โกโบริบอกอย่างจริงจัง “คุณอย่าไปให้เขาเห็นเด็ดขาด เดี๋ยวจะยุ่งกันใหญ่...อาจจะเป็นเยอรมันพวกพลเรือนที่ตกค้างอยู่ตอนสงครามเริ่ม ขออย่าให้เป็นทหารเลย ไม่งั้นเป็นได้ยุ่งแน่ เพราะผมอาจช่วยอะไรไม่ได้เลย...นี่ใช่ไหมที่คุณจะไปบอกพ่อคุณ”
“ค่ะ แต่เรื่องนี้ฉันก็ไม่รู้อะไรไปมากกว่านี้”
โกโบริผุดลุกขึ้น
“งั้นเรายังพอมีเวลา” โกโบริคิดแผนเร็วรี่ “คุณไปหาคนมาช่วยสักสี่ห้าคนได้ไหมตอนนี้”
“อาจจะ..ได้ค่ะ”
“ผมคงไปช่วยคุณด้วยตัวเองไม่ได้ แต่อย่างแรก คุณไปบอกให้ตาสองคนนั่นพารีบเยอรมันคนนั้นลงเรือ พายวกวนไปมาให้จำทางไม่ได้ แล้วพาไปส่งลงที่ท่าอื่น อย่างที่สอง คุณรีบไปหาคนมารื้อกระต๊อบหลังนั้นให้หมด อย่าให้เหลือร่องรอยอะไรทั้งนั้น รวมทั้งต้นไม้รกแถวนั้นด้วย ต้องถางให้เรียบ คุณเข้าใจไหม”
อังศุมาลินพยักหน้า “ค่ะ”
“ส่วนผมจะไปรอคุณอยู่ที่บ้าน เพราะอย่างน้อย คุณอาจต้องการพยาน สถานที่อยู่ คนที่อู่เห็นผมหายไป ก็คงคิดว่าผมมาอยู่กับคุณ..คุณรีบไปเถอะ เดี๋ยวจะไม่ทันการณ์”
อังศุมาลินรีบผุดลุกขึ้น จนเกือบชนโกโบริโกโบริ ที่หันมาพอดี
ทั้งสองสบตากันใกล้ๆ โกโบริประคองจับแขนทั้งสองของอังศุมาลินไว้มองด้วยแววตาห่วงใย
“ฮิเดโกะ คุณต้องระวังตัวนะ อย่าให้เยอรมันนั่นเห็นคุณ”
“ค่ะ..ขอบคุณ”
ทั้งสองสบตากัน อังศุมาลินรับรู้ถึงความรู้สึกอบอุ่นและห่วงใย
“แล้วพอเสร็จเรื่อง คุณให้ตาสองคนนั่นหลบไปอยู่ที่อื่นสักพัก ขอแต่คุณอย่าไปเจอเยอรมันนั่นเข้าแล้วกัน”
“ค่ะ”
อังศุมาลินจะปลีกตัวเดินไป แต่โกโบริกลับเกี่ยวคว้าตัวเธอเข้ามากอดแน่นในอ้อมอก พูดพร่ำความในใจ
“คิดถึงคุณเหลือเกิน..ไม่มีสักช่วงเวลาที่ผมไม่เป็นห่วงคุณ”
อังศุมาลินตัวเกร็งใบหน้าแนบนิ่งในอ้อมอกโกโบริครู่หนึ่ง นิ้วมือของโกโบริสอดเสยผมอังศุมาลินไปมา อังศุมาลินกลั้นใจ รีบผละออก
“ขอโทษ..ผมลืมตัวไป ผมสัญญากับคุณไว้”
อังศุมาลินนิ่งเงียบ ก่อนจะหันเดินต่อ
โกโบริรีบเกี่ยวดึงมือไว้ พูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“ผมเปลี่ยนใจละ”

อังศุมาลิหันมามองท่าทีงวยงง
ไฟฉายที่ไม่ได้เปิดใช้กวัดแกว่งไปมาในมือโกโบริ โกโบริก้าวนำไปอย่างชำนาญ มีอีกมือคอยจูงประคองอังศุมาลินเดินไปตามทางเดินมืดแคบ ลดเลี้ยวในสวน

“คุณพอเดินได้ไหม”
“ค่ะ แต่คุณกลับไปได้แล้ว ใครมาพบเข้าจะลำบากมากกว่านี้”
“ไม่เป็นไร คุณเดินคนเดียวจะอันตรายกว่า”
อังศุมาลิน สะดุดซวนเซ โกโบริคว้าประคองไว้
“ไม่เป็นไรค่ะ”
ทั้งสองหยุดรอกัน พอดีกับมีแสงไฟฉายกวาดแกว่งพุ่งเข้ามา พร้อมเสียงคนคุยกัน
“มีคนเดินมาค่ะ หลบก่อน เดี๋ยวจะเห็นคุณเข้า”
โกโบริยัดไฟฉายใส่มืออังศุมาลินกระซิบ
“ผมจะอยู่แถวนี้ละ”
โกโบริรีบหลบวูบหายเข้าความมืดไป ไฟกราดมาที่อังศุมาลินพอดี
“เฮ้ย นั่นๆ ใช่หรือเปล่า” เสียงตาบัวเอ่ยขึ้น
“ไหน...อ้าว แม่อังนี่...มาทำไมอีก” ตาผลบอก
อังศุมาลินโล่ง
“จะไปหาลุงนะสิ แล้วจะไปไหนกัน”
“หาไอ้เยอรมัน ไม่รู้ไปเดินเซ่ออยู่ที่ไหน”
อังศุมาลินตกใจ “หา ไม่อยู่ที่กระต๊อบแล้วหรือลุง”
ตาผลยืนยัน “ใช่นะสิ”
อังศุมาลินเหงื่อตก พลางชำเลืองมองไปในมุมมืดที่โกโบริน่าจะอยู่ แต่แล้วรีบตัดสินใจทันที
“งั้นคงช้าไม่ได้ละลุง รีบๆ เข้าเถอะ ไปเร็ว มีงานที่ต้องทำเดี๋ยวนี้”
ตาบัวกะตาผล ยังตั้งตัวไม่ติด

กองไฟกองใหญ่ลุกโชน ข้าวของเสื้อผ้าของตาบัว ตาผลถูกโยนลงไปในนั้น อังศุมาลินที่กำลังฟาดมีดถางไม้เลื้อยรกๆ รอบบริเวณ พลางแหงนมองหวาดๆ ไปบนท้องฟ้า
ตาบัว ตาผลหอบเศษสิ่งของเศษไม้มาโยนลงกองไฟ ก็พลางแหงนขึ้นดูบ้าง
“หวอมาซะตอนนี้คงดีพิลึกเชียวมาเทลงซักลูกแถวนี้ จะได้จบๆ เรื่องกันไป” ตาบัวบ่น
ตาผลซึ่งเร่งมือทุบดินหลุมเสาให้เสมอกันอยู่หันมาโวย
“เรียกให้มันมาลงหัวแกรึ ประเดี๋ยวได้โผล่มาจริงๆ ละ”
“ลุงเร่งๆ มือกันเข้าเถอะ ยังจะทะเลาะกันอยู่ได้”
เสียงกำนันนุ่มดังขึ้น “ใครมาเผาอะไรกันมืดๆ นี่ กลางค่ำกลางคืนเขาห้ามสุมไฟ ยิ่งใกล้อู่ด้วย หวอมาจะฉิบหายยกใหญ่”
กำนันโผล่มายืนจังก้า
ทุกคนใจหายเป็นแถบ
“โถ นึกว่าใคร กำนันนี่เอง” ตาผลเอ่ยขึ้น
“นี่เอ็งมารื้อบ้านดึกดื่นยามนี้กันทำไมวะ จะย้ายไปไหน มันเรื่องอะไร..อ้าว” หันไปเห็นอังศุมาลิน “ยัยอังมาทำอะไรกับเขาด้วยละลูก ไอ้บัว ไอ้ผลเอ็งราไฟลงหน่อยสิ หลวงเขายิ่งห้ามอยู่ เดี๋ยวจะซวยโดนหาว่าเป็นสายจุดไฟให้เป็นเป้าพวกเรือบินทิ้งระเบิดเอาล่ะ ไหน ยายอัง ไหนเล่ามาซิ หนูมาช่วยไอ้ลิงแก่สองตัวนี่ทำไม”
สองเกลอกุลีกุจอมาเขี่ยเพื่อเบาไฟ
อังศุมาลินวางมีดลง อึกอักไม่รู้จะพูดอย่างไร กำนันโผมาคว้ามือหมับ
กำนันนุ่มถามคาดคั้น “มันเรื่องอะไรกัน”
อังศุมาลินลังเล
“คือ...”

พอได้ฟังกำนันนุ่มเขกกระบาล ตาบัวกะ ตาผลคนละโป๊ก กำนันฉุนจัดด่าลั่น
“เอ็งสองคนละมันระยำ หาแต่เรื่องเดือดร้อน”
กำนันนุ่มยืนกวาดตามองทั่วบริเวณ แล้วหันมาหนักใจ

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 16 วันที่ 5 มี.ค. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager