อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 16/3 วันที่ 6 มี.ค. 56


อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 16/3 วันที่ 6 มี.ค. 56

“อา ได้เจอกำนันก็ดี กำนันเห็นอะไรแปลกๆ แถวนี้บ้างไหม” สารวัตรถาม
กำนันย้อนถามกลับ “อะไรละครับสารวัตร”
ทหารเยอรมันกวาดตามองรอบๆ อังศุมาลินสังเกตนิ่ง
สารวัตรองอาจถามอีก “มีคนแปลกปลอม หรือมีใครแปลกหน้ามามั่วสุมบ้างหรือเปล่า”
“ใครจะเข้ามาละครับ มันก็มีแต่คนแถวนี้ทั้งนั้น” กำนันว่า

“แล้วแถวนี้มีกระต๊อบเล็กๆ ที่มีผู้ชายแก่ๆ ผอมๆ สองคนอยู่ไหม” สารวัตรองอาจถาม



“มีสิสารวัตร”
สารวัตรหันขวับ กำนันพูดต่อ
“แต่สารวัตรจะหาใครละ แถบนี้มันก็มีทั้งนั้นละคนแก่ กะกระต๊อบน่ะ”
ทหารเยอรมันรีบมากระซิบบอกกับฮิชิดะบางอย่าง ฮิชิดะเดินมาพูดบางเบาๆ กับสารวัตรองอาจ อังศุมาลินมองไม่วางตา
“ฝรั่งคนนี้บอกว่า มีพวกใต้ดินมาสุมหัวกันอยู่ คอยช่วยพวกเชลยฝรั่ง โดยวิธีเอาใส่โลงศพ หลบออกไปนอกเมือง” สารวัตรบอก
“มั่วสุมใต้ดิน แล้วใส่โลงศพด้วยเหรอครับ เอ…” กำนันพูดขึ้น
“เขายืนยันว่า จำต้นฝรั่งนี่ได้” สารวัตรยืนยัน
อังศุมาลินพยายามข่มใจนิ่ง
“แล้วฝรั่งแต่ละต้นมันต่างกันหรือครับ” กำนันว่าอีก
“กำนันพูดแก้เหมือนรู้เรื่องดีเชียวนะ” สารวัตรองอาจว่า
“เปล่าสารวัตร ผมก็ว่าตามเนื้อผ้า แต่ถ้าตรงนี้คงไม่ใช่หรอก เพราะนี่เรากำลังจะรำโทนกัน”
ฮิชิดะมองจ้องหน้ากำนัน เขม็ง มีทีท่าไม่สบอารมณ์นัก
ฮิชิดะสั่งการ “ค้นให้ทั่ว”
ทหารญี่ปุ่นร้อง “ไฮ้”
จากนั้นทหารญี่ปุ่นแยกย้าย ค้นรอบ ฮิชิดะ และทหารเยอรมันเดินมองจ้องหน้าชายชาวบ้านแต่ละคนรอบกำนันนุ่มมองนิ่ง อังศุมาลินเครียด
เสียงโกโบริดังขึ้น “มีเรื่องอะไรกันหรือ”
ทุกคนหันไปทางเสียง บนคันดินสูง โกโบริยืนเด่นอยู่
อังศุมาลินมองไปที่โกโบริ ดีใจ อุ่นใจ ใจชื้นขึ้นมา โกโบริมองมา เลิกคิ้วสูงเล็กน้อย แปลกตาในตัวอังศุมาลิน ที่แต่งตัวสวยสดใส ทัดดอกไม้ที่หู แถมในมือ ก็ยังถือดอกไม้อยู่
ทั้งสองคนสบตากัน ท่ามกลางแสงไฟตะเกียงนวลกระจ่าง พอดีกำนันรีบเร่งให้วงเล่นเพลงโดยบังเอิญ ยายเมี้ยน ตาแกละ แมวช่วยกันร้อง แต่ตรงกับความรู้สึก
ตาแกละร้องนำหมู่มวล
“ตามองตา สายตาก็จ้องมองกัน รู้สึกเสียวซ่าน..หัวใจ จะว่ารักฉันก็ไม่รัก หลงฉันก็ไม่หลง ฉันยังอดโค้ง..เธอไม่ได้ เธอช่างงามวิไล เธอช่างงามวิไล เหมือนดอกไม้ ที่เธอถือมา"

ทุกคนทำตัวรื่นเริงในบรรยากาศอึมครึมอึดอัด
ตรงที่เคยเป็นบริเวณกระท่อมท้ายสวน ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า โกโบริเดินลงมาจากคันดินลงมาที่กลางวง เสียงเพลงรำโทนยังร้องกันอย่างสนุกสนาน

ทหารญี่ปุ่นหยุดค้น ต่างหันมาทำความเคารพพรึบพับ รวมทั้งฮิชิดะ อังศุมาลินเกร็ง ลุ้น มือกำดอกไม้แน่น ลืมตัว
ฮิชิดะวิ่งเข้าไปรายงานกับโกโบริเร็วปรื๋อ โกโบริฟังอย่างตั้งใจ เสียงวงรำลดเสียงลง เหมือนทุกคนต่างลุ้นฟังไปด้วย สารวัตรองอาจจับตามองทุกคน
โกโบริพูดด้วยท่าทีประหลาดใจ “ไม่มี ผมไม่เคยเห็นอะไรอย่างนั้นแถวนี้นะ”
และทหารญี่ปุ่นทุกคนสีหน้าเริ่มมองกันไปมา ไม่มั่นใจ เยอรมันเดินเข้ามาหาฮิชิดะทำนองสำทับยืนยันว่าใช่แน่นอน
ฮิชิดะบอกอีก “เขายืนยันว่าใช่ที่นี่แน่นอนครับ”
“อืม แต่ทำไมผมก็ไม่เคยรู้เรื่อง...งั้นเรามาดูกันเลยดีกว่า มา”
อังศุมาลินที่จัดดอกไม้อยู่กับแม่วัน เหลือบมองไม่วางตาจับกำดอกไม้จนแน่น กำนันที่ปรบมือฮาเฮอยู่ที่วงรำโทนก็จับตาไม่ห่าง
โกโบริเดินตรงเข้าไปที่จุดที่ทหารญี่ปุ่นกำลังเอาไฟส่องๆ เอาเท้าเตะๆ ก้มๆเงยๆ หยิบเศษข้าวของบางอย่ามาดู แล้วโยนทิ้ง รอบๆ บริเวณนั้น อยู่
“มีอะไรผิดปกติบ้างไหม” โกโบริถาม
“ไม่มีครับ”
ทหารบอกด้วยท่าทีต่างเกรงๆ ค้นเพียงผ่านๆ ไม่จริงจังเหมือนทีแรก
โกโบริทำเนียน เข้าไปก้มๆ เงยๆ หยิบนั่นนี่มาดูด้วย ฮิชิดะร้อนใจ รีบเข้าไปคุยถามกับเยอรมัน ที่ยังพยายามยืนยันมั่นใจว่าใช่แน่
ทหารเยอรมันชำเลืองไปทางโกโบริที่ยืนมือไพล่หลังดูการค้นอยู่ไม่ไกล โกโบริเหลียวมามองพอดี เยอรมันจำต้องพยายามพยักหน้ารับกับฮิชิดะแบบเสียไม่ได้ แต่ยังกวาดตามองบริเวณโดยรอบอย่างคนยืนยัน
ทหารญี่ปุ่นต่างทยอยมาหยุดยืนรวมกันฮิชิดะมองทหารทุกคนจนแน่ใจ
“เสร็จเรียบร้อยแล้วหรือ” โกโบริถาม
“ครับผม ผู้กองโกโบริ ผมขอตัวไปที่อื่นต่อ” ฮิชิดะบอก
ฮิชิดะทำความเคารพโกโบริ ทุกคนเคารพ โกโบริเคารพตอบ จากนั้นพวกทหารญี่ปุ่นเดินไปหาสารวัตรองอาจ เป็นเชิงปรึกษากัน สารวัตรองอาจออกอาการไม่มีความเห็น
อังศุมาลินค่อยคลายมือลงจากดอกไม้ในมือที่จับกำจนแน่น
กำนันยังนิ่งร้องรำอยู่กับวงต่อ ทหารญี่ปุ่นทำความเคารพโกโบริ แล้วทยอยเดินออกไป
สารวัตรองอาจสั่งตำรวจลูกน้อง “ไป” พูดกับโกโบริ “ขอบคุณผู้กองโกโบริมาก” หันมาทางกำนัน “โชคดีครับกำนัน”
“ครับสารวัตร โชคดีนะ”
สารวัตรองอาจยิ้มๆ พาตำรวจเดินออกตามไป

พวกวงรำโทนดีใจ เฮ และร้องเพลงที่ดังขึ้น แม่วันและแม่บ้านสองสามคนเอาถาดของกินเล่น พวกถั่ว ผลไม้ดอง ของเปรี้ยว ขนมหวานมาวางแจก เด็กๆ และหนุ่มสาวๆมารุมกินกัน
โกโบริหันมาสบตาอังศุมาลิน ต่างยังมีความกังวลเหลืออยู่
โกโบริยิ้มเป็นเชิงปลอบ ว่าไม่มีอะไรแล้ว อังศุมาลินรีบก้มหน้า แล้วหันไปอีกทาง เพราะกลัวคนมองเห็นว่ารู้กัน เดี๋ยวโกโบริจะซวย
แต่โกโบริกลับเข้าใจว่าอังศุมาลินไม่อยากเห็นหน้าตน แอบอึ้ง และเศร้าใจอีก

เสียงร้องรำโทน เฮฮาดังครื้นเครงต่อเนื่องโกโบริขยับมองไปที่อังศุมาลินแต่อังศุมาลินไม่ยอมมองมา ยายเมี้ยน แมว เดินรี่เข้ามาหาโกโบริ
“อุ๊ย พอนายช่างมาทุกอย่างก็เรียบร้อย นี่มาสนุกด้วยกันใช่ไหมจ๊ะ หรือว่ามาตาม...” ยายเมี้ยนหันไปมองทางอังศุมาลิน
“เปล่า พอดีผมผ่านมา แล้วเดี๋ยว..ก็จะกลับละ” โกโบริแอบชำเลืองดูอังศุมาลิน ท่าทีน้อยใจ
อังศุมาลินหันข้างให้ แต่แอบฟังที่โกโบริพูด
แมวแซวขึ้น “อย่ารีบกลับสิจ๊ะ งานกำลังเพิ่งเริ่มๆ กันเอง”
กำนันผสมโรงอย่างจริงใจ “เชิญๆๆ..นายช่าง นายช่างต้องอยู่สนุกกันก่อน”
อังศุมาลินแอบมองๆ มา โกโบริเหล่อังศุมาลิน
“ผมอยู่ เดี๋ยวจะไม่สนุกกันน่ะสิ”
“แหม...แม่อังก็อยู่นี่ทั้งคน จะรีบไปไหน มาๆ”
ยายเมี้ยนดึงโกโบริไปที่หน้าวง ที่มีตาแกละร่ำสุราอยู่สนุกสนาน
“โธ่..มากินเหล้ากันสักตั้งน่า นายช่างกินเหล้าได้ไหมล่ะ”
“ก็ได้นิดหน่อย” โกโบริว่า
ตาแกละถูกใจ “อา..งั้นมาเลยๆ นี่มีหลายแบบ เลือกเอาเลยนายช่าง แต่จะดีเท่าสาเกของนายช่างหรือเปล่าไม่รู้นา”
โกโบริเหลียวมองไปทางอังศุมาลินที่ชำเลืองมาแล้วรีบหันหลังให้
“คงไม่ได้มากนะ ผมต้องกลับไปทำงานต่อ”
“เชิญเลยครับนายช่าง หวานๆกลมกล่อมทั้งน้าน นี่เอาๆ” ตาแกละหยิบกระบอกน้ำตาลส่งให้
พวกผู้ชายเข้ามาล้อม วางเครื่องดื่มให้เลือกสารพัด
“นี่..เรียกว่า..ตาตั๊กแตน ไอ้นี่..เรียกว่า..อุ นี่เรียกว่ากะแช่ นี่ น้ำตาลเมา” ตาแกละว่า
อังศุมาลินเหลือบมองเป็นระยะ
โกโบริรับจอกที่ส่งมา ชิมนั่นนิด เบ้หน้า วาง บางอันชิมแล้วรสดี ก็ดื่มหมดเฉย เพื่อเอาใจทุกคน
บางคนเอาพวกของเปรี้ยว ของดอง และพวกถั่วยำๆ ใส่เกลือ มาวางให้เป็นจานเล็กๆ สำหรับแกล้มเหล้า
อังศุมาลินมอง อย่างห่วงใย
“เฮ้ย เบาๆหน่อยละแกละ เกรงใจแม่อังเขาด้วย”
โกโบริได้ยินที่กำนันว่า หันไปมองอังศุมาลิน อังศุมาลินรีบเมิน หันไปตบมือให้พวกรำวง ทำเป็นไม่สนใจ โกโบริรู้สึกน้อยใจ
พวกหนุ่มๆ มาตบหลังตบไหล่ ร้องเชียร์ๆ ส่งที่โกโบริกินหมดจอกตะกี๊มาให้ใหม่

โกโบริหันมาโค้ง ขอบคุณๆ แล้วกระดกหมดอีกครั้ง
วงรำโทนเปลี่ยนเพลงไปอีกเพลงแล้ว อังศุมาลินกำลังช่วยแม่วันเก็บถาดรองใบตอง ที่วางขนมของกินที่หมดแล้วซ้อนๆ กัน

พวกชาวบ้าน ตาแกละ เวียนกันมาเอาใจโกโบริ รินบ้าง เปลี่ยนใหม่บ้าง ยกชนบ้าง ป้อนบ้าง กระบอกแล้วกระบอกเล่า โกโบริหน้าเริ่มแดงเรื่อๆ อังศุมาลินถอนใจเบาๆ แม่วันมองตาม
“อย่างนี้โดนพวกนั้นมอมอ่วมแน่” แม่วันบอก
“นั่นสิคะ” อังศุมาลินกังวล
กำนันนุ่มเดินเข้ามาพอดี อังศุมาลินรีบบอกให้ช่วย
“ลุงกำนันคะ เดี๋ยวโกโบริจะเมาแย่”
“ไม่เป็นไรหรอก กำลังเข้ากันกะพวกนั้นได้ดีเชียวล่ะ หนูกลับไปก่อนก็ได้”
อังศุมาลินอิดออด “ก็กำลังว่าจะกลับนี่ละคะ ห่วงก็แต่โกโบริ”
โกโบริกำลังรำเก้กัง ตามที่ตาแกละ ยายเมี้ยนสอน
“มามา..นายช่างโกโบริต้องรำวงกะเราก่อน” ตาแกละบอก
อังศุมาลินมอง ห่วงมากขึ้น แล้วมองหน้ากำนันนุ่มขอความช่วยเหลือ
กำนันเห็นใจ ยิ้มอย่างใจดี “เอาเถอะ ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวทางนี้ลุงดูแลให้ ถ้าเมาก็จะให้คนไปส่ง...แหม แต่ท่าทางจะคอแข็งไม่ใช่เล่นเลย”
“หนูว่าอย่าให้เขาโดนมอมจนเมาเลย ถ้ายังไงก็ไปส่งที่อู่เลยนะคะ เพราะเห็นว่าต้องไปทำงานต่ออีก”
“อย่างมากก็เมา จะเป็นไรไป หนูไปเถอะ”
อังศุมาลินลังเลเล็กน้อยไม่วายหันไปดูโกโบริอีกครั้ง
ยายเมี้ยน กะแมวรีบหันมา พากันมาดึงอังศุมาลินไป
“แม่อัง จะไปไหน ไปรำกะนายช่างก่อน”
ตาแกละดันโกโบริมาหาพอดี สอน “โค้งเลย นายช่าง โค้งเลย เมียเราเอง จะกลัวอะไร”
แมวทั้งลาก ทั้งจูง ทั้งผลัก จนอังศุมาลิน จนมาอยู่กลางวง “เอาเลยๆ อังศุมาลิน รำกะสามีหน่อย”
สองคนมาเผชิญกัน เพราะต่างโดนผลักมา ใต้พวงดอกไม้ ที่ห้อยลงมาจากสายที่ถูกผูกโยงระหว่างเสาลงมาเป็นเส้นๆ ระหว่างทั้งสองคน แสงตะเกียงเรืองรอง ส่องเห็นดวงหน้าและแสงตาสวยงาม
วงรำโทนร้องเพลง “เจ้าช่อมาลี คนดีของพี่ก็มา สวยจริงหนาเวลาค่ำคืน...เอ้า เจ้าช่อมาลี คนดีของพี่ก็มา..สวยจริงหน้าเวลาค่ำคืน…”
ทั้งสองมองหน้ากัน โกโบริเมา ตาเชื่อม อังศุมาลินหน้าแดง ในที่สุด ปลดมือพวกยายเมี้ยนกะแมวออก
“ไม่เอา ฉันต้องกลับก่อนล่ะ”
อังศุมาลินรีบหันเดินหนี ฝ่าหมู่มวลออกมาซึ่งๆ หน้า
พวกชาวบ้านเฮขำกัน มีคนเอาเหล้าเข้าไปให้โกโบริอีก โกโบริมองตามอังศุมาลินไป แววตาเศร้า รับจอกเหล้าที่คนมาส่งให้
เสียงเพลงจากวงรำโทนดังขึ้นอีก
“ดวงจันทร์ไปไหน..ทำไมถึงไม่ส่องแสง จันทร์มาแฝงแสงสว่าง..เมฆน้อยลอยมาบัง แสงสว่างก็หายไป (ซ้ำ) เจ้าช่อมาลี คนดีของพี่ก็มา สวยจริงหนาเวลาค่ำคืน..เอ้า เจ้าช่อมาลี คนดีของพี่ก็มา..สวยจริงหน้าเวลาค่ำคืน ดวงจันทร์ไปไหน..ทำไมถึงไม่ส่องแสง จันทร์มาแฝงแสงสว่าง..เมฆน้อยลอยมาบัง แสงสว่างก็หายไป”
โกโบริหน้าแดงระเรื่อ ดื่มและมองตามหลังอังศุมาลินที่เดินหายไปในความมืด
อังศุมาลินเดินจำอ้าวมา ยินเสียงเพลงนั้นแว่วมา

อังศุมาลินที่เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ก้มกราบพระลงบนหมอนเสร็จ เสียงรำโทนเงียบขาดไปมีเสียงคนเฮฮาแว่วผ่านไปเป็นระยะ
อังศุมาลินมองไปรอบๆ ห้อง ฉากกั้นที่เคยถูกโกโบริเอามาขวางกลางห้อง ตอนคืนส่งตัว ได้ไปอยู่ตรงมุมล้างหน้า ที่มีโต๊ะล้างหน้า มีอ่างน้ำ เหยือกน้ำ และกระจกส่องหน้า แขวนผ้าเช็ดหน้าเช็ดตัว ประโยชน์ใช้สอยคือไว้กั้นแยกจากส่วนนั้นกับที่นอน เหมือนเป็นห้องน้ำ มุมผลัดผ้า มีตู้เสื้อผ้าข้างๆ มีหน้าต่างใกล้ๆ
ที่นอนแบบญี่ปุ่นที่ใช้นอนแทนเตียง อังศุมาลินเอามาปูแค่ที่เดียวกลางห้อง ที่นอนโกโบริไม่มี ถูกเก็บไปแล้ว เพราะนอนคนเดียว
อังศุมาลินนั่งเหม่อคิดไปถึงคนที่อยู่ท้ายสวนนิดหนึ่ง ก่อนจะลุกเดินไปที่ตะเกียงดับไฟลง แล้วล้มตัวลงนอน ดึงผ้าห่มคลุมตัวก่อนข่มตาหลับ แต่พลันก็ได้ยินเสียงคนเดินเมาอ้อแอ้แว่วเข้ามาทางหน้าต่าง
“แม่อัง...แม่อัง” ชาวบ้านคนแรกตะโกน
เสียงชาวบ้านบอกกันดังขึ้นมาอีก “เฮ้ย ระวังๆ พยุงนายช่างดีๆ เดี๋ยวกลิ้งลงไปหรอก กะไดยิ่งชันๆ”
อังศุมาลินรีบสะบัดผ้าลุกขึ้น ตรงไปปลดกลอนหน้าต่างแล้วชะโงกหน้าออกไปดู
อังศุมาลินตะโกนบอกเบาๆ “ค่อยๆหน่อยคะ กำลังจะลงไป”
ที่ด้านล่าง ชายชาวบ้าน 3 คน แบกร่างโกโบริมานั่งเอนพิงบันได
“พวกเราเอานายช่างมาส่ง เมาพับไปแล้ว” ชาวบ้านร้องบอก
โกโบริเมาปลิ้นนั่งคอตกคอพับ แต่ยังพยายามจะลุก แล้วลุกไม่ขึ้น แต่ก็พยายามลุกนั่งๆ อยู่
“อ้าว..ก็..ทำไมไม่พาไป...”
อังศุมาลินจะพูดว่าไปที่อู่ แต่ยั้งความคิดไว้ ตัดสินใจเปิดประตูออกไป

อังศุมาลินรีบเปิดประตูห้องออกมา กำลังตรงไปที่ประตูชานเรือน แม่อรเปิดประตูแง้มออกมาดู
“อะไรน่ะลูก”
“ไม่มีอะไรหรอกคะแม่”
“ใครมาล่ะ”
“โกโบริเมามาค่ะ พวกที่วงรำโทนพามาส่ง แม่นอนเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูจัดการเอง”

โกโบริอยู่ในสภาพเมาคอพับคออ่อน มีชาวบ้านช่วยพยุงปีกซ้ายขวายืนค้ำเกร็งไปมาไม่ให้ล้มกัน และพากันปีนบันไดมาถึงข้างบน หน้าประตูเรือน เสียงบ่นพูดกันไปมา ก่อนจะร้องเรียก
“อย่างข้าว่ามั้ยละ คอแกแข็ง นี่ซัดไปหลายสิบกระบอกกว่าจะเมา”
“เออ เยี่ยมจริงนายช่างเรา”
“แม่อังศุมาลิน แม่อัง”
โกโบริขึ้นมาบนเรือน ยืนเท้าประตูเรือน ยันตัวเอาไว้ บนขั้นบันไดต่ำลงไป ชาวบ้าน 3 คน ยืนช่วยกันเอามือยัน ไม่ให้โกโบริล้มตกลงไป
ยินเสียงปลดกลอนประตู พร้อมกับอังศุมาลินเปิดประตูออกมา พลันร่างของโกโบริล้มเอนมาใส่เต็มๆ อังศุมาลินตกใจรีบใช้แขนยันไว้
“อะไรนี่”
ชาวบ้าน 2 คน เมาปลิ้น หัวเราะคิกคักชอบอกชอบใจ
“นายช่างเมาจ้ะ” ชาวบ้านบอก
“แล้วทำไมกินอะไรกันขนาดนี้”
“พวกเราเล่นพนันกัน ใครแพ้ ต้องกินให้หมด นายช่างแพ้บ่อยกว่าใคร กำนันให้เอามาส่ง ไปกันเหอะพวกเรา” ชาวบ้านบอก
“อ้าว แล้วนี่ให้ฉันทำยังไง”
“นอนสักพัก กินน้ำเย็นๆ สักหน่อย เดี๋ยวก็หาย ไปละนะ”
อังศุมาลินร้องเรียก “นี่...”
ชาวบ้านทั้งสอง รีบเดินลงเรือนไป
“สนุกชิบ..วันนี้ ไม่น่าเลิกเร็วเลยนิ”

อังศุมาลินยืนเก้กัง เพราะโกโบริมาพักพิงตัวเอง กลายเป็นเสาหลักแทนประตู ไม่รู้จะทำยังไง
อังศุมาลินพยายามพาร่างโกโบริที่ตาปิดสนิท หน้าแดงก่ำ ยืนโงนเงนจะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่เข้ามาที่นอกชาน

โกโบริคว้าเสานึงไว้ได้ ใช้เป็นหลักยึด แต่แล้วทำท่าจะรูดล้มตัวลง
“เดี๋ยวค่ะ อย่าเพิ่งนอนตรงนี้” อังศุมาลินรีบดึงให้ยืนขึ้น
โกโบริเงยมา ส่งเสียงดัง ชูมือสูง “ขอบคุณมาก เป็นการต้อนรับอันแสนอบอุ่น...จงเจริญๆ”
อังศุมาลินเอ็ด “เงียบๆ หน่อยค่ะ”
โกโบริเสียงดังขึ้นอีก “สนุกมาก สนุกมากๆๆๆ”
อังศุมาลินดุ ตีที่ตัวเบาๆ “นี่ อย่าเอ็ดไปสิ”
โกโบริมองหน้าอังศุมาลิน ยิ้มๆ ร้องเพลงรำวงเฉย “เจ้า-ช่อ-มา-ลี คนดีของพี่..ก็มา..สวยจริงหนา..เวลาค่ำคืน”
อังศุมาลินจุ๊ปาก ชู่ววว..
โกโบริร้องดังขึ้น เอื้อมมือขึ้นฟ้า “ดวงจันทร์ไปไหน..ทำไมถึงไม่ส่องแสง...”
อังศุมาลินชักฉุนพูดญี่ปุ่นออกไป “เงียบๆ อย่าส่งเสียงดัง”
โกโบริอ้อแอ้ๆ เมาหนัก “ใครทำเสียงดัง” เหมือนได้สติขึ้นมา พยายามตั้งตัวให้ตรง เบิกตากว้าง “นี่เวลาเท่าไร”
อังศุมาลินบอก “ดึกมากแล้ว แต่คุณต้องไปนั่งโน่น”
อังศุมาลิน พยายามพยุงกึ่งลากโกโบริเข้ามานั่งที่ยกพื้น
“นั่งอยู่นี่นะ จะไปปิดประตู”
อังศุมาลินปิดล็อกประตูเสร็จ หันกลับมา

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 16/3 วันที่ 6 มี.ค. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager