อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 16/4 วันที่ 7 มี.ค. 56


อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 16/4 วันที่ 7 มี.ค. 56

เห็นโกโบรินอนแผ่หลาเหยียดยาว แขนขาเปะปะ พึมพำ “น้ำเปล่า..ขอน้ำเปล่า”
ขันน้ำเปล่าถูกจ่อลงให้ตรงเข้าปาก อังศุมาลินประคองศีรษะโกโบริขึ้นดื่มน้ำ
“ดีๆ เดี๋ยวจะหกหมด”
โกโบริดื่มน้ำเกลี้ยงขัน แล้วฟุบราบกับพื้นต่อ อังศุมาลินมองอย่างอ่อนใจ

กระดุมเสื้อโกโบริถูกปลดลงทีละเม็ดจนเกือบครึ่ง เผยให้เห็นแผ่นอกหนา แดงเรื่อ เหงื่อซึมทั่ว ของโกโบริที่ยังไม่ได้สติ

โกโบริพึมพำเบาๆ ในลำคอ “ฮิเดโกะ”
อังศุมาลินหยิบผ้าชุบน้ำในขันข้างๆ มาลูบเช็ดทั่วหน้า ทั่วตัวโกโบริขยับตัวเล็กน้อย



“เป็นยังไงบ้างคะ หายดีหรือยัง”
โกโบริถาม “คุณ-เป็นใคร”
ระหว่างนั้นยุงเริ่มมาบินตอมทั่วหน้าทั่วตัวโกโบริ ส่งเสียงวี้ๆๆ อังศุมาลินใช้มือตบเปี๊ยะ และผ้าเหวี่ยงปัดไปมา
“คุณลุกขึ้นไหวไหม”
โกโบรินิ่ง ไม่มีเสียงตอบกลับ
อังศุมาลินถอนใจแรง ตัดสินใจดึงชุด ช้อนตัวโกโบริขึ้น
“ลุก ไปเร็ว ไปนอนในห้อง ยุงจะได้ไม่กัด”
อังศุมาลินออกแรงเต็มที่ กว่าจะดึงโกโบริขึ้นมาได้ ก็ทุลักทุเลเอาการ โกโบริจะล้มพังพาบไปอีกอังศุมาลิน โมโหหยิกบิดต้นแขนโกโบริเข้าเต็มแรง
“ลุกสิ”

ในที่สุดร่างโกโบริถูกทิ้งฟุบลงบนฟูกเบาะในห้องนอน
อังศุมาลินมองอย่างเหน็ดเหนื่อย เหงื่อกาฬแตกทั่วตัว หอบเหนื่อย
“เอ้า นอน”
โกโบริบ่นงึมงำในคอไปมา เหวี่ยงไม้เหวี่ยงมือปัดดึงเสื้อตัวเองวุ่นวาย อังศุมาลินปาดเหงื่อ ถอนใจ
“ร้อนละซิ มา เดี๋ยวฉันจะถอดเสื้อออกให้”
อังศุมาลินนั่งลงไปโน้มดึงเสื้อออกจากตัวโกโบริอย่างยากลำบาก โกโบริพยายามลืมตาที่หรี่ปรือฉ่ำเยิ้มมองมา
“หือ...”
“อยู่เฉยๆ หลับได้แล้ว”
“ฮิเดโกะ…” โกโบริเรียกอีก
“คุณเมามาก หลับซะ”
โกโบริมองๆ แล้วถาม “ที่ไหน”
“ช่างเถอะ คุณนอนได้แล้ว”
โกโบริลูบๆ คลำๆ ฟูก “ที่นอนนี่”
อังศุมาลินโน้มไปใกล้เพื่อดึงแขนเสื้อให้ออกเป็นส่วนสุดท้าย โกโบริจ้องมองหน้าอังศุมาลิน
“ฮิเดโกะ”
“คุณนอนนี่ละ เดี๋ยวฉันออกไปปูของฉันใหม่”
“ทำไม”
โกโบริคว้าดึงตัวอังศุมาลินเข้ามาเต็มแรง อังศุมาลินปลิวถลาล้มลงแนบซบชิดแผ่นอกโกโบริ
โกโบริถามอย่างดุเดือด “ทำไม ผมเลวนักหรือ คุณถึงไม่รักผม เพราะอะไร”
อังศุมาลินตกใจ “โกโบริ”
อังศุมาลินพยายามดันตัวออกสุดแรง แต่โกโบริกอดรัดรั้งไว้เต็มที่ แล้วถามอีกด้วยน้ำเสียงขมขื่น
“บอกมาซิ ผมเลวตรงไหน บอกผมมา”
“ปล่อย..บอกให้ปล่อยนะ” อังศุมาลินเสียงดังขึ้น
“ในสายตาคุณ ยังไงยังไง..ผมก็ไม่มีทางเป็นคนดีขึ้นมา มันคงไม่แปลกอะไรถ้าผมจะเลวอย่างนั้นจริงๆ เสียที”
“กรุณาเถอะค่ะ..ปล่อยดิฉัน”
“คุณไม่เคยกรุณาผมเลย ไม่เคยแม้แต่จะพูดจาดีๆ ให้ผมชื่นใจบ้างสักนิด” โกโบริพรั่งพรูความรู้สึก
“วันหลังเถอะคะ วันหลังเราค่อยพูดดีๆ กันใหม่ คุณกำลังเมามาก นอนเถอะคะ..ปล่อยฉันเถอะ”
โกโบริพลิกตัว ให้อังศุมาลินอยู่ล่าง แล้วประทับริมฝีปากลงบนซอกแก้มอังศุมาลินอย่างร้อนแรง อังศุมาลินพยายามดิ้นๆๆ แต่ไม่พ้น และไม่มีทางสู้แรง จึงตัดสินใจกัดเข้าที่หัวไหล่โกโบริอย่างแรง
โกโบริสะดุ้ง อารมณ์เดือดดาลพลุ่งพล่าน
“คุณแต่งงานกับผมแล้ว คุณไม่มีทางหนีผมไปได้อีกแล้ว”
อังศุมาลินดิ้นสู้สุดฤทธิ์ กลับถูกโกโบริกระชากรั้งเหนี่ยวไว้อย่างบ้าคลั่งรุนแรง จนต่างกลิ้งพลิกไปมา
อังศุมาลินทุบ ถีบ จิกตีโกโบริ
โกโบริรวบมือทั้งสองข้างของอังศุมาลินไว้ได้ กดแน่นขึงพืดทับไว้กับฟูกนอน แล้วก้มลงมาจะจูบ
อังศุมาลินหันหน้าหลบ โกโบริก็จูบไล่ไปตามแก้ม ผม และหู
อังศุมาลินหมดหนทางสู้ จึงขย้ำกัดลงไปที่เดิมอีกครั้ง เลือดค่อยๆ ไหลซึมออกมา แต่อังศุมาลินกลับกัดแน่นไม่ยอมปล่อย

โกโบริทำหน้ายอมรับความเจ็บปวด แต่กอดทับร่างอังศุมาลินไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย
อังศุมาลินปิดล็อกประตูเสร็จ หันกลับมา
พระอาทิตย์แย้มแสงหลังก้อนเมฆ แต่ท้องฟ้าโดยรวมยังมืดมิดอยู่ ลำแสงแรกยามรุ่งเช้าจางๆ สาดส่องผ่านหน้าต่างมากระทบลายเส้นบนฉากกั้นในห้องนอน

ผ้าแพรเพลาะยับย่น ในมืออังศุมาลินที่จิกขยำขยุ้มผ้านั้นไว้แน่น มองเรื่อยไล่ขึ้นมาเห็นอังศุมาลินนอนหงายผมยุ่งเผ้ากระจาย
อังศุมาลินนอนลืมตาเหม่อมองเพดานนิ่ง เม้มริมฝีปากแน่น สองมือกุมจับขอบผ้าห่มแพรที่คลุมปิดร่าง ไม่ยอมขยับเขยื้อนตัว
โกโบรินอนตะแคง มองหน้าอังศุมาลินนิ่งๆ ตรงหัวไหล่มีรอยฟันอังศุมาลินที่กัด และเป็นรอยแดงช้ำเหวอะ
โกโบริเดือดเนื้อร้อนใจด้วยความรู้สึกผิดมากกับเหตุการณ์เมื่อคืนนี้
“ฮิเดโกะ..ผมเสียใจ”
โกโบริลูบๆ ผมอังศุมาลินอย่างทะนุถนอม แล้วก้มลงจุมพิตหน้าผากขาวซีดของอังศุมาลินที่ยังคงนอนนิ่งไม่ไหวติงใดๆ
“ผมเป็นคนผิดเอง..เพราะ..ผมรักคุณเหลือเกิน”
อังศุมาลินยังคงนิ่งเหมือนเดิม
“ผมเลว คุณจะให้ผมทำยังไง ผมยอมทั้งนั้น”
อังศุมาลินเหมือนไม่มีชีวิต ปล่อยให้โกโบริขอโทษอยู่อย่างนั้น
“ผมเมามาก ผมไม่ทันยั้งคิด ผมรู้แต่ว่า..ผมรักคุณ..ผมรักคุณ..ผมรักคุณ..อย่าโกรธผมเลย ฮิเดโกะ”
อังศุมาลินเหม่อมอง แววตาเลื่อนลอย เหมือนคนที่คิดไม่ออก ว่าชีวิตจะไปยังไงต่อ
“พูดกับผมซักนิดเถอะ ผมเสียใจจริงๆ นะ..ฮิเดโกะ โกรธผม ด่าว่าผม ทำอะไรๆ ผมก็ได้ทั้งนั้น...แต่อย่านิ่งอย่างนี้ ผมใจไม่ดี” โกโบริพร่ำรำพันขอโทษไม่เลิกรา
อังศุมาลินยังนิ่ง เหมือนหุ่นที่ไม่มีชีวิตไปแล้ว แต่ประกายตาวูบไหวปวดร้าว
“พูดอะไรก็ได้...สักนิดเถอะ”
อังศุมาลินนิ่ง
โกโบริร้อนรน ขยับตัว จับมืออังศุมาลินขึ้นมา แล้วจับมืออังศุมาลินมา ตบๆๆๆ ที่ใบหน้าตน
ทว่ามือของอังศุมาลินไม่มีปฏิกิริยา เหมือนจับมือหุ่นที่ไร้ชีวิตไร้แรง
โกโบริจับมืออังศุมาลินให้กระชับขึ้น แล้วจับมาตบๆๆ ให้แรงขึ้นอีก เพื่อให้ตนเจ็บจริงๆ
แต่มืออังศุมาลินยังคงปล่อยวาง
โกโบริยอมแพ้ เอามืออังศุมาลินมาจูบอย่างดูดดื่ม แล้ววางมืออังศุมาลินอย่างอ่อนโยน ทะนุถนอม แล้วผวาเข้าไปกอดอังศุมาลินแน่น ด้วยความกลัวจับขั้วหัวใจว่าจะสูญเสียไปเพราะความเกลียดที่อังศุมาลินจะมีต่อตนมากขึ้นอีกหรือเปล่า
อังศุมาลินยังนอนนิ่ง เหมือนวิญญาณออกจากร่างไปแล้ว ดวงตาเหม่อลอย

น้ำในคลองไหลไปเรื่อยเอื่อย แสงสะท้อนเงินยวงเทาชมพูทองๆ เงินๆ ของอาทิตย์ยามเช้าส่องกระทบ กอดอกผักตบชวาสีม่วง ไหลไปตามน้ำ แลเห็นผึ้งตอมดอมดมดอกไม้สวยงาม
ส่วนในห้องนอน อังศุมาลินยังคงนอนนิ่งงันในอ้อมกอดโกโบริ
“ผมจะไม่โทษเหล้า ไม่โทษความเมา...เพราะผม..ไม่ได้ทำไปโดยไร้สติ แต่ผมผิดที่ข่มสติไว้ไม่อยู่ สติที่ผมพยายามข่มไว้ตลอดมา ผมผิด..ตรงที่รักคุณมากจนเกินไป มากจน...เวลาปกติ ผมไม่กล้าผิดสัญญา แต่ความเมามันทำให้...”
โกโบริพูดต่อไม่ออก พลางถอนใจยาว และหนักหน่วง
“เอาเป็นว่า..ผมไม่เคยเสียสัญญากับใคร นอกจากครั้งนี้...ฮิเดโกะ แต่ไม่ว่าอย่างไรผมก็ยังรักคุณ ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงรู้สึกลึกซึ้งเพียงนี้ ผมรู้แต่ว่า ชั่วชีวิตของคนเรา หากจะเลือกรักใครได้สักคนด้วยหัวใจทั้งหมด ผมก็ได้เลือกแล้ว ทั้งๆ ที่รู้ว่าคุณไม่ชอบผมเลย”
สีหน้าอังศุมาลินเศร้าลงเหมือนยอมรับฟัง แต่แล้วกลับตัดสินใจ พลิกตะแคงหันหลังให้
โกโบริยิ่งสะเทือนใจมาก “ผมเคยถามตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมผมจะต้องรักคุณ เพราะรักแล้วก็มีแต่ความทุกข์ตลอดมา ทุกข์เพราะผิดหวัง ทุกข์เพราะสลัดความรู้สึกเหล่านั้นไม่ได้ และยังทุกข์..เพราะรู้ดี ว่าคุณมีคนอื่นที่ไม่ใช่ผม”
คำพูดนี้กระแทกเข้าใบหน้าอังศุมาลิน จนเจ็บปวดขึ้น
โกโบริไม่เห็นสีหน้าอังศุมาลินแล้ว ไม่รู้ว่าอังศุมาลินรู้สึกยังไง ได้แต่กอดไว้จากข้างหลัง ตั้งใจสารภาพทั้งหมดแบบเปิดใจ
“วันที่เราแต่งงานกัน คุณรู้ไหม ฮิเดโกะ ผมอยากบอกใครๆ ทั้งโลกว่า คุณเป็นของผมแล้ว ถึงผมจะแตะต้องคุณไม่ได้แม้ปลายเล็บ แต่ผมก็พอใจ คงเหมือนกับเด็กที่ได้ของที่ตัวรักมาเก็บใส่ตู้ไว้ดูคนเดียว ผมอาจเห็นแก่ตัวไปบ้าง แต่ก็เพราะรักอย่างเดียว! ผมคิดว่าจะพอใจเพียงแค่ความฝันลมๆ แล้งๆ ไปอย่างนั้นจนถึงวันที่เราจากกัน”
ดวงตาของอังศุมาลินวูบไหวขึ้น แต่ไม่ร้องไห้

ดวงอาทิตย์ลอยตัวสูงขึ้น จนเหนือทิวมะพร้าวริมคลอง กระรอกน้อยกระโดดไประหว่างต้นไม้หาอาหารเปลือกไม้สุดโปรด
ขณะที่อังศุมาลินยังคงนอนหันหลังให้โกโบริ พยายามรวมรวมความคิดตัวเอง โกโบริตัดสินใจ ลุกขึ้น นั่งคุกเข่าสารภาพจริงจังอย่างซามูไร
“จริงๆ นะครับ...ฮิเดโกะ..ผมคิดเสมอมาจริงๆ ว่าสงครามทำให้ชีวิตผมคงไม่ยืนนานนักหรอก ผมตั้งใจไว้ว่า...ในยามนั้น...ผมคงพาความสุขจากความรู้สึกที่ได้ชื่นชมคุณเพียงในฝันแค่นั้น...ติดตามไปในโลกหน้าด้วย คุณเองก็จะได้เป็นอิสระ ได้ไปพบกับคนที่คุณรักเขาอย่างจริงใจ”
โกโบริเมียงมอง แล้วตัดสินใจ เอื้อมมือไปแตะแขนเบาๆ สัมผัสรับรู้ว่าอังศุมาลินตัวแข็งทื่อ แล้วจังหวะต่อมาตัดสินใจ พลิกขยับตัวหันกลับมานอนหงาย ภาษากายแสดงความหวงตัวมาก ดึงผ้าแพรปิดถึงคอ เหมือนประกาศว่าอย่ามาแตะ
โกโบริหดมือกลับ ก้มหัวลง “ผมไม่คิดเลย ว่าจะมีเวลาที่..ผมคุมตัวเองไม่ได้ คุมสติไม่อยู่ขนาดนี้ ผมเสียใจเหลือเกิน ผมไม่หวัง...ว่าคุณจะรักผมได้ ผมขอหวังเพียงว่า..คุณจะยอมยกโทษให้..ได้ใช่ไหม..ฮิเดโกะ”
โกโบริมองหน้า ดวงตาอังศุมาลินวาววับขึ้นมา
โกโบริใช้มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าอังศุมาลินอย่างทะนุถนอม พูดแผ่วเบา ก้มลงไปจนชิดใกล้
“ยกโทษให้ผมนะ..ฮิเดโกะ”
อังศุมาลินสบตานิ่ง เย็นชา ตอบด้วยเสียงแผ่วเบา แต่ชัดเจนจับขั้วใจ
“ไม่มีวัน...ไม่มีวัน”
โกโบริสบตาคู่นั้นใกล้ ถึงกับผงะ แล้วถอยออกมา
อังศุมาลินหันมามองตาม “ไม่มีวัน..ที่ฉันจะลืมความเกลียดครั้งนี้”
ความหวังที่จะได้รับการอภัยเป็นศูนย์ โกโบริใจแป้วเหมือนโดนฟาดด้วยแส้ครางออกมาแผ่วๆ

“ฮิเดโกะ”
อังศุมาลินนอนท่าเดิมผินหน้ามองไปทางอื่น ดวงตาคู่งามแข็งกร้าวคมกริบ

“ฟังฉันบ้างนะ” ย้อนด้วยสำนวนของโกโบริเอง “ไม่ว่าฉันจะอยู่หรือฉันจะตาย ฉันจะเอาความรู้สึกนี้ติดตัวไปด้วยทุกขณะจิต” อารมณ์โกรธเกลียดมาเป็นริ้วๆ อังศุมาค่อยๆ พูดแรงขึ้น อย่างลืมตัว “ไป ไปให้พ้น ไปเดี๋ยวนี้”
โกโบริเกรงใจห้องข้างๆ “ค่อยๆ ยังเช้าอยู่นะ”
อังศูมาลินพูดโดยไม่ยอมมองหน้าอีก “ฉันบอกให้ไป!”
“ผมยังไปไม่ได้ จนกว่าเราจะคุยกันรู้เรื่อง..คุณกำลังโกรธ ผมรู้ว่าผมเป็นคนไม่ดี แต่คุณฟังผมก่อนได้ไหม”
อังศูมาลินขึ้นเสียงใส่ “ไม่ ฉันไม่ฟัง ไป๊”
“ฮิเดโกะ”
อังศูมาลินเหลียวขวับมา “ฉันไม่ใช่ชื่อนี้ และไม่มีวันที่ฉันจะปลงใจเห็นดีกับคนญี่ปุ่น ไม่ว่าหน้าไหนทั้งสิ้น”
โกโบริถอนใจเบาๆ ลูบไล้ผมอังศุมาลิน แต่ถูกอังศุมาลินปัดออกอย่างรุนแรง
“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน”
โกโบริผงะ มองอังศุมาลินนิ่งครู่หนึ่ง
“วันนี้เราคงคุยกันไม่รู้เรื่องแล้ว..เช้าแล้ว ผมมีงานด่วนค้างอยู่ เอาไว้เย็นๆ คุณพอสบายใจขึ้น ผมจะมาใหม่”
โกโบริโน้มลงมาจะจุมพิตหน้าผาก อังศุมาลินรีบเบี่ยงหลบทันควัน โกโบริชะงักไว้
“คุณจะโกรธผมยังไงก็ตาม...แต่ผมก็ยังรักคุณอยู่นั่นเอง”
โกโบริลุกขึ้น เครื่องแบบที่ถูกถอดวางไว้ที่พื้น ยังกองงอยู่ โกโบริเก็บเสื้อผ้า แล้วเดินหายออกไปหลังฉาก
อังศุมาลินนอนนิ่ง ใบหน้าหมองหม่น แววตาเจ็บปวด ร้าวราน สับสน

ตรงฝั่งที่มีฉากกั้น โกโบริล้างหน้าล้างตาที่ริมหน้าต่าง ด้วยเหยือกน้ำและอ่างที่โต๊ะล้างหน้า เสร็จแล้วคว้าหาผ้าเช็ดหน้า ที่ราวแขวนผ้า มีผ้าขนหนูของอังศุมาลินพาดอยู่
โกโบริหยิบมา แล้วเอามาดม หลับตาลงด้วยความซาบซึ้งในกลิ่นหอมนั้น โกโบริเช็ดๆ หน้า แล้วเช็ดมาที่บ่าที่มีน้ำเปื้อน แล้วสะดุ้ง แผลที่อังศุมาลินกัด เจ็บมาก
แต่โกโบริทำหน้าสะใจ เอามือแตะเบาๆ ที่แผลนั้น
โกโบริมาดูที่กระจกตรงโต๊ะล้างหน้า ดูแผลตัวเองในเงากระจก แล้วยิ้มออกมาอย่างปวดร้าวแต่สาแก่ใจ สมน้ำหน้าตัวเอง

ครู่ต่อมาโกโบริเดินกลับมาที่ฉาก พร้อมสวมชุดเครื่องแบบกำลังติดกระดุม มองมาที่อังศุมาลิน
เห็นอังศุมาลินนอนนิ่งในท่าเดิม แต่หลับตาไม่อยากรับรู้อะไร
“ผมไปละ เย็นนี้เราค่อยคุยกัน”
โกโบริลังเล อยากเข้ามาหาอีก แต่ระงับใจไว้ ตัดใจเดินออกไป
เสียงประตูห้องปิดลง อังศุมาลินค่อยๆจิกกดกำมือแน่น กัดริมฝีปากแน่นจนเจ็บ อาการหายใจขัดๆทวีขึ้น น้ำตารื้นเป็นริ้ว ค่อยๆ เอ่อล้นรินไหลเป็นทาง
เสียงโกโบริในความทรงจำ ดังหลอกหลอน
“ฮิเดโกะ ผมรักคุณ”
อังศุมาลินพูดออกมา เหมือนเถียงกับเสียงนั้น
“ไม่! ฉันเกลียด..ฉันเกลียดแก”
อังศุมาลินร้องไห้ ความรู้สึกขัดแย้งรุนแรง และยิ่งเกลียดตัวเอง ที่ความจริง ดันไปรู้สึกดีมาก กับความรักของโกโบริ

มืออังศุมาลินกำแน่น จนเมื่อคลายออก จึงเห็นรอยเล็บ ที่จิกลงบนฝ่ามือตัวเองเป็นแผลลึก

เวลาผ่านไป ภายในครัว เห็นไฟจากถ่านสีแดงในเตา ถูกน้ำที่ล้นเดือดจากหม้อข้าวหยดใส่ปุดๆ แม่อรที่ขยับหม้อข้าวบนเตาไฟไปมาจนเสร็จ จึงผละออกมานั่งลงที่เขียง ตรงชานเรือน ถัดไม่ไกลยายศรนั่งเจียนหมากอยู่
เสียงอังศุมาลินดังขึ้น “ทำอะไรคะ”
“ซอยหอมเจียวไข่จ้ะ แล้วพ่อโกโบริตื่นรึยังล่ะลูก”
แม่อรที่กำลังหั่นซอยหอมยิก หันไปทางเสียง
อังศุมาลินโผล่เข้ามาจากหน้าบันได ตัวเปียก ผมเปียก ใส่กระโจมอกที่ผลัดแห้งแล้ว มีผ้าขนหนูคลุมบ่าไหล่ ถือผ้าเปียกในมือ
“ไปแล้วค่ะ” อังศุมาลินบอกห้วนๆ แล้วรีบหันหน้าหนี เดินไปตากผ้าเปียกที่นอกชาน
ยายบ่น “อาไร้ ไปแต่เช้าเชียว ข่าวปลายังไม่ได้ทันได้กิน”
“แล้วเมื่อคืนได้ยินว่าเมามากเลยหรือลูก”
“ค่ะ” อังศุมาลิน เดินเช็ดผมมาเมียงมองยายกะแม่ รีบเปลี่ยนเรื่อง “แล้วหมูทอดนั่นใส่บาตรหรือคะ”
ยายศรจดจ่ออยู่แต่โกโบริ “เขาไปเมาที่ไหนมาละ”
“ที่วงรำโทนค่ะ” อังศุมาลินว่า
“งั้นก็คงโดนมอมนั่นละ แล้วนี่เย็นๆ จะกลับมากินข้าวหรือเปล่าล่ะ” แม่อรบอก พลางถาม
“ไม่..ไม่ทราบสิคะ แต่คงไม่มาหรอกค่ะคงอยู่ที่อู่มากกว่า”
แม่อรติง “หนูควรถามเขานะลูก”
“ช่างเถอะค่ะแม่”
อังศุมาลิรีบเดินหนีเข้าห้องไป แม่อรมองหน้ายายศร บ่นอุบ
“ลุกขึ้นอาบน้ำแต่เช้า เขาไม่เคยหนาวเลยนะ แม่คนนี้”

ตอนสายๆ โกโบริยืนใจลอยอยู่ท่ามกลางพวกทหารในอู่ ที่ทำงานกันอยู่ หมอทาเคดะเดินมา แล้วตบลงบนบ่าข้างที่โดนสาวไทยกัดเต็มแรง
โกโบริสะดุ้งโหยง “โอ๊ย”
หมอทาเคดะงง “เป็นอะไร”
“เปล่าๆ” โกโบริถอยเอาๆ
หมอทาเคดะมองสำรวจ “ทำไมผู้กองทำท่าเหมือนเจ็บมาก เป็นอะไรอีกหรือเปล่า”
“เปล่าๆ” โกโบริเอามือจับที่แผลไว้
“ตรงนั้นเป็นอะไร มีแผลอะไรเหรอ”
“ไม่มี…”
หมอทาเคดะซักไซ้ “แล้ว..เพราะอะไรถึงทำยังกับว่า...”
“นี่..คนป่วยอยู่กันเต็มห้องพยาบาล คุณจะมาสนใจอะไรผมนักนะ แปลกจริง” โกโบริตัดบท
“ใครกันแน่ที่แปลก”
โกโบริหันตัวจะเดินหนี เจอกับเคสุเกะที่พรวดพราดเข้ามา
“ไฮ้ ผู้กอง..ผู้กองโกโบริ”
“มีอะไร”

ไม่นานต่อมาเคสุเกะชิดเท้าพรึบตัวตรงแน๋วทำความเคารพอยู่ตรงชานเรือน บ้านอังศุมาลิน พูดตะกุกตะกัก แต่พยายามพูดไทย
“ผู้กองโกโบริ ฝากมาแจ้งต้องไปที่กองบัญชาการด่วน เย็นนี้มาไม่ได้ ครับ”

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 16/4 วันที่ 7 มี.ค. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager