อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 17/2 วันที่ 9 มี.ค. 56


อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 17/2 วันที่ 9 มี.ค. 56

ไม่นานต่อมาอังศุมาลินจัดการปูเสื่อลงบนพื้นดินตรงร่องลึกในสวน เสร็จแล้วรีบดับไฟฉาย ประคองยายนั่งลง แล้วคลี่ผ้าห่มคลุมให้ยาย
แม่อรนึกได้ “ตายจริง”
อังศุมาลินฉงน “อะไรคะแม่”
“แม่ลืมดับไฟ” แม่อรว่า
ยายศรกลัวจนตัวสั่น “แย่แล้ว เครื่องบินมันจะเห็นละสิเนี่ย”
“งั้น เดี๋ยวหนูไปดูเอง”

“ยัยอัง…” แม่ห่วงไม่อยากให้ไป
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวหนูมา”
“อ้อ กระเป๋าแม่ด้วย แม่ลืมไว้ข้างประตู...ระวังนะลูก”
อังศุมาลินลุกพรวดรีบออกไป

แสงไฟฉายกวัดแกว่งส่องตามทางเดินในสวนที่ลดเลี้ยวมืดมิด อังศุมาลินกึ่งเดิน กึ่งวิ่ง กดไฟฉายลงต่ำกวาดไปตามพื้น พลันเสียงเครื่องบินครางฮือฝูงใหญ่ใกล้เข้ามา อังศุมาลินแหงนมองท้องฟ้า รีบดับไฟในมือลง แล้วรีบก้าวจ้ำต่อไป



มืออังศุมาลินไขกุญแจประตูเรือนทุลักทุเล เสียงหวอสัญญาณยังดังโหยหวนระคนเสียงเครื่องบินยักษ์กระหึ่มดังชัดมากขึ้น
พอประตูชานเรือนถูกผลักเปิดพรวด อังศุมาลินรีบเข้ามาตรงรี่ไปที่ตะเกียงเจ้าพายุที่แขวนอยู่หัวเสากลางชานเรือนแล้วรีบดับลง แล้วหันไปคว้าเสื่อผืนใหญ่ขึ้นมา
ไม่นานเสียงและแรงสั่นสะเทือนดังตูม...เกิดขึ้น พื้นเรือนไหวๆ ตามแรงนั้น กระจก ถ้วยชาม หม้อไห ในบ้านดังเคล้งๆๆ ตามมาด้วยเสียงปืนกลต่อต้านดังระรัว ทำเอาอังศุมาลินชักหวั่นๆ
อังศุมาลินรีบเดินไปที่เพื่อจะหยิบคว้ากระเป๋าที่หน้าประตู พลันมีมือของใครคนหนึ่งมาหยิบคว้าไว้เสียก่อน
อังศุมาลินเงยหน้ามอง ตกใจ
“ฮิเดโกะ”
เป็นโกโบรินั่นเอง อังศุมาลินดีใจขึ้นมาบัดดล
“แล้วคนอื่นละ” โกโบริถามอย่างร้อนใจ
“ไปกันหมดแล้วคะ”
“แล้วทำไมคุณยังไม่ไป”
“แม่ลืมดับไฟค่ะเลยรีบกลับมา”
“โธ่ ไฟดวงนิดเดียว เครื่องบินที่ไหนก็ไม่มีทางเห็นหรอก”
“ห่วงกลัวไฟจะไหม้บ้านนะค่ะ” อังศุมาลินว่า
“รีบไปเถอะ ระลอกแรกอีกเดี๋ยวคงมา โจมตีแรงแบบนี้ มายืนอย่างนี้ไม่ปลอดภัย”
โกโบริคว้าแขวนอังศุมาลินลงบันได พอดีกับเสียงระเบิดกึกก้องสะท้าน ทำเอาตัวเรือนไหวสะเทือน
ตาม อังศุมาลินรีบคว้าเกาะแขนโกโบริไว้
“โกโบริ”
โกโบริพลันคว้าเอวอังศุมาลินเข้ามาแนบตัวไว้ แล้วรีบก้าวพาลงบันไดที่กำลังไหวโคลงเคลงไปมา
“ประตูค่ะ”
โกโบริปล่อยอังศุมาลินครู่หนึ่ง ก่อนหันโน้มเอื้อมผลักปิดประตูลง

โกโบริประคองพาอังศุมาลินรุดลงบันไดเรือนลงมาถึงหน้าเรือนด้านล่าง
“นี่เป็นระเบิดชุดสุดท้ายของระลอกแรก คุณระวังตัวดีๆ” โกโบริพูดด้วยอาการห่วงหา และอาวรณ์ “ถ้ามีเสียงปืนต้องรีบหมอบราบก้มลงพื้น เข้าใจไหม”
“ค่ะ”
โกโบริยื่นกระเป๋าให้อังศุมาลิน
“รีบไปเร็วเข้า คงไม่เกินสิบนาที ระลอกแรกจะบินกลับมา”
โกโบริรุนหลังอังศุมาลินให้วิ่งไป แต่อังศุมาลินกลับลังเล
“รีบไปเร็วๆ”
“คุณระวังตัวหน่อยนะคะ”
โกโบริมองสบตาอังศุมาลิน พลันคว้าเกี่ยวตัวอังศุมาลินเข้ามากอดแน่นแนบอก รักและห่วงใยเหลือแสน
“ฮิเดโกะ”
อังศุมาลินทำอะไรไม่ถูก
โกโบริที่ราวกับจะฝากความห่วงใยทั้งหมดไปในอ้อมกอดนั้น ก่อนรีบผละออก
“ไปเถอะ ผมจะไปอู่เหมือนกัน”
อังศุมาลินพยักรับก่อนหันผละรีบเดินไป โกโบริมองส่งตาม
พอเดินไปถึงมุมเลี้ยว อังศุมาลินเหลียวกลับมามอง โกโบริพยักหน้าให้รีบไป
อังศุมาลินรีบหันก้าวเดินจ้ำเลี้ยวหายไป โกโบริหันออกตัวไปอีกทาง

กองกำลังทางอากาศของฝ่ายสัมพันธมิตรโจมตีด้วยการทิ้งระเบิด โดยเลือกเวลาตอนกลางคืน
หมู่ปืนต่อสู้อากาศยานของญี่ปุ่นและอักษะยิงกราดขึ้นไปทั่วฟ้า
ระเบิดพลุถูกทิ้งลงจากเครื่องบิน แล้วจุดระเบิดสว่างจ้ากลางอากาศ มองเห็นหมู่แมกไม้บ้านเรือนเบื้องล่างชัดเจนไปทั่วบริเวณ
ป้อมบินยักษ์ปลดระเบิดทิ้งลงมาเป็นสาย พื้นที่ต่างๆ เบื้องล่าง ถูกระเบิดบอมบ์กระจายเป็นหย่อมๆ เครื่องบินคุ้มกันขับไล่โฉบยิงกราด

เสียงเครื่องบินระลอกแรกไล่หลังใกล้เข้ามามาก อังศุมาลินรีบวิ่งเร็วสุดชีวิต มือหนึ่งปัดป่ายกิ่งไม้ที่ขวางไปมาอีกมืออุ้มหอบเสื่อและกระเป๋าทุลักทุเล
อังศุมาลินใจไม่ดีหันกลับ นึกกังวลถึงโกโบริที่วิ่งกลับไปอู่ เสียงปืนกลต่อต้านดังจากอู่ชุดแรกปะทุกระหึ่ม อังศุมาลินตกใจ เสียหลัก เซถลาล้มลงไป ข้าวของที่หอบมากระจัดกระจาย
ฉับพลันทันใดนั้นแสงสว่างจ้าจากเบื้องบนก็วาบขึ้น จนทำให้แมกไม้และทางเดินในสวนสว่างชัดราวกับกลางวัน อังศุมาลินเหลียวหันขึ้นไปดู
เสียงยิงต้านจากท้องฟ้าเหนืออู่พุ่งขึ้นฟ้าระรัวไม่ยั้ง พร้อมกับเสียงหวีดแหลมของห่าฝนเหล็กพุ่งสวบสาบปะทะลงพื้นดินตูมสะเทือน 3-4 ตูมไล่ระยะใกล้เข้ามา
อังศุมาลินก้มหมอบยกมือปิดหูเสียงดังอื้ออึงที่ใกล้เข้ามา จนกระทั่งมีอยู่ลูกหนึ่งแหวกอากาศลงมาเสียงดังแหลม และมาหล่นดังตั้บ ตามด้วยเสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาท อังศุมาลินร้องวี้ด
เปลวไฟพุ่งพุ่งวาบขึ้นที่หลังแมกไม้บนท้องฟ้าเหนืออู่ เสียงทหารที่อู่ร้องโหวกเหวกดังระงม

อังศุมาลินเหลียวมอง หน้าซีดเป็นกังวล ห่วงโกโบริจับใจ
ที่อู่ต่อเรือ เห็นไฟลุกท่วมใกล้โกดังอู่ที่มีป้อมปืนกลต่อต้านเครื่องบินตั้งอยู่ ป้อมปืนกลถูกไฟลุกท่วมเสียหายหนัก พลยิงตายคาที่ ทหารบางส่วนวิ่งตระกายหนีเปลวเพลิงกันออกมา พลุไฟยังส่องสว่างจ้าลงมา

เครื่องบินขับไล่โฉบยิงกราดลงมา ขณะที่โกโบริวิ่งมาถึงปากทางเข้าอู่ รีบล้มตัวพุ่งหมอบนิ่ง แนวกระสุนกราดไล่ไปโดนอะไรบางอย่างระเบิดไฟลุก ทหารบางคนทะเล่อทะล่าวิ่ง โดนยิงล้มไป
ป้อมปืนกลอีกจุดหนึ่งยิงต้านสู้สุดชีวิต แนวกราดปืนกลจากเครื่องบินขับไล่พุ่งมาถูกพลยิงเสียชีวิตคาที่ เคสุเกะที่หมอบหลบอยู่มุมหนึ่งใกล้ๆ หันไปเห็น

ส่วนที่ท้องร่องในสวนแม่อร ยายศร ห่มคลุมผ้ากอดกันแน่น เสียงระเบิด ปืนกลต่อสู้ยังดังสนั่น พลันอังศุมาลินพรวดลงมาถึง
“ยายอัง”
“แม่ขา คุณยาย หมอบไว้คะ”
อังศุมาลินรีบโอบคนทั้งสองกดลงราบกับพื้นท้องร่อง
ปืนกลกราด ยอดไม้เหนือหัวพวกอังศุมาลิน หักเป็นแถบ ไล่ไปยังบริเวณอู่ ตามมาด้วยเสียงตูมดังจากอู่ขึ้นอีกครั้ง ลูกไฟโชนพวยพุ่งเหนืออู่ อังศุมาลินเหลียวมอง ประกายไฟวาบกระทบหน้าพลันนึกหวั่นห่วงกังวลโกโบริ

ที่อู่เรือญี่ปุ่น เสียงปืนกลยิงต้านยังดังสนั่น หมอทาเคดะที่ได้รับบาดเจ็บ พยายามตะกายคลานต่ำออกมาจากอาคารพยาบาลที่เพลิงกำลังโหมไหม้ เพื่อเข้าไปหาที่หลบในหลืบเงามืดใกล้ๆ พลันโกโบริพุ่งมาคว้าดึงตัว
“หมอ เป็นไงบ้าง”
“โกโบริซัง”
แนวปืนกลกราดดิ่งพื้นเป็นแนวไล่หลังเข้ามา
“เร็ว ไป”
โกโบริ รีบดึงกึ่งลากพาหมอทาเคดะกระโจนหลบ กลิ้งกันไปที่มุมกำบังมุมหนึ่งได้ทัน
ด้านเคสุเกะกำลังกราดป้อมปืนกลยิงขึ้นฟ้าต้านสู้สุดชีวิต

ที่ท้องร่องในสวน เสียงเครื่องบินระลอกแรกค่อยๆห่างออกไป แม่อรก้มขดสั่น เสียงเครือ นอนราบนิ่ง ข้างๆ มียายศรนอนคลุมผ้าสวดมนตร์พึมพำๆ อังศุมาลินก็ขดยกมือพนมนอนราบกับพื้น
อังศุมาลินพึมพำเบาๆ กับตัวเอง “คุณพระคุณเจ้าช่วย..อย่าให้เขาเป็นอะไร อย่าเป็นอะไร”

อู่ต่อเรือญี่ปุ่นถูกถล่มอย่างหนัก โกโบริ และหมอทาเคดะ ก้มนิ่งอยู่ที่มุมกำบัง แรงระเบิดทำให้เศษไหม้จากตัวอาคาร กระเด็นปลิวตกลงมาใกล้ๆ โกโบริหันขวับไปมองซากไหม้อาคารที่อยู่ใกล้มาก
หอคอยกำลังโยกคลอนจะพังล้มรอมร่อ
“หมอไป”
โกโบริ รีบดึงกระชากตัวหมอทาเคดะขึ้น จะวิ่งหลบ แต่หมอทาเคดะตั้งตัวไม่ทัน ก้าวลื่นจะล้มคะมำ โกโบริเลยผลักทาเคดะให้พุ่งไถลไปทางหนึ่ง หอคอย โค่นล้มครืนลงมา
โกโบริที่ล้มหงายอยู่รีบกระเสือกตัวกระโจนสุดชีวิต หอคอยล้มโครมฟาดพื้นดังสนั่น
หมอทาเคดะล้มกลิ้งไปอยู่ฝั่งหนึ่ง โกโบริกลิ้งฟุบกับพื้น พลาดไปเส้นยาแดง อีกฝั่งหนึ่ง เครื่องบินขับไล่พุ่งแหวกโฉบต่ำลงมา แนวปืนกลกราดไล่แนวมายังร่างโกโบริที่นอนฟุบอยู่ เคสุเกะที่บังคับปืนอยู่ตรงจุดใกล้ มองเห็นโกโบริ หันปืนกราดยิงขึ้นต้าน
เคสุเกะตะโกนดัง “ผู้กองโกโบริ”
โกโบริตั้งสติได้ รีบกลิ้งพลิกตัวหลบแนวกระสุนกราดไปได้หวุดหวิด โกโบริหันไปทางเคสุเกะ เห็นเคสุเกะยังรัวยิงต้านไม่ยั้ง
โกโบริมองขอบใจ เสียงหวีดดังแหวกอากาศพุ่งดิ่งลงมาอย่างรวดเร็ว โกโบริแหงนมอง ลูกระเบิดแหวกอากาศดิ่งลงมาที่ป้อมปืนกล เสียงตกดังตึ้บ ก่อนระเบิดตู้ม
โกโบริตะโกนสุดเสียง “เคสุเกะ”

ขณะเดียวกันที่ท้องร่องในสวน เสียงระเบิดตูมใหญ่ พื้นสั่นสะเทือนเลื่อน ทั้งสามร้องวี้ดเลิกสวดกันเป็นแถบ แล้วรีบฟุบราบพื้นกัน เศษดิน กิ่งไม้ลอยคลุ้งปลิวตกกระจายเต็มเสียงเครื่องฝูงบินระลอกแรกห่างไกลออกไป
ยายศรร้อง “โอ๊ะ”
อังศุมาลินตกใจเรียกเสียงดัง “คุณยาย คุณยายเป็นอะไรคะ”
อังศุมาลินรีบผงกศีรษะขึ้นมาดู แม่อรลืมกลัวพรวดขึ้นดูตาม
แม่อรเรียกเสียงดัง “แม่คะ แม่เป็นอะไร โดนตรงไหนหรือเปล่า ยัยอังดูคุณยายสิ”
อังศุมาลิน กับแม่อรลุกขึ้นนั่งลูบคลำทั่วตัวยายกันไปมา
“ตรงไหนคะ โดนตรงไหน” อังศุมาลินถาม
“หลัง…” ยายบอก
อังศุมาลินรีบก้มไปดูที่หลังยาย คลำดูเห็นเป็นโคลนเลนติดมือขึ้นมาเต็ม เลยถอนใจเฮือก
“มีแต่โคลนค่ะคุณยาย”
“เหรอ..มิน่าละ”
แม่อรกำชับ “โคลนอย่างเดียวหรือลูก ดูดีๆ นะ”
“ค่ะ”
“โล่งไปที แผ่นดินแทบถล่ม ใครโดนเข้าไม่รู้” ยายปรารภ
“น่ากลัวลงที่อู่นี่ละ มันใกล้เหลือเกิน” แม่อรว่า
อังศุมาลินที่ปัดๆ โคลนดูให้แน่ใจ พลางกังวลขึ้นมาอีก
“มันไปกันแล้วใช่มั้ย” ยายศรถาม
“อย่าเพิ่งค่ะ ยังไม่มีสัญญาณ”
พลันมีเสียงระเบิดลงเป็นชุดแถวฝั่งพระนคร เสียงดังกระเทือนสนั่นแว่วกระหึ่มมา
ยายศร และแม่อร สะดุ้ง สีหน้าตระหนก
“นั่นค่ะ ระบิดระลอกสอง”

อังศุมาลินใจหวิว หวั่นวิตกและเป็นห่วงโกโบริมากยิ่งขึ้น
การโจมตีทิ้งระเบิดของฝ่ายสัมพันธมิตร เห็นพื้นที่ต่างๆ เบื้องล่างถูกระเบิดบอมบ์กระจาย อาคารบ้านเรือนเสียหาย ไฟลุกท่วมทุกหย่อมหญ้า

ตกตอนค่ำ เสียงหวอสัญญาณปลอดภัยดังยาว อังศุมาลิน แม่อร ยายศร ที่ต่างนอนหมอบก้มกันอยู่พลางค่อยขยับพลอยโล่งใจ ค่อยลุกกันขึ้นเสียงทหารอู่แว่วโหวกเหวกกันไปมา แม่อร จับประคองยายให้ลุก
“โอย แล้วนี่พ่อดอกมะลิ จะเป็นยังไงบ้างหรือเปล่าหนา” ยายศรนึกห่วงหลานเขย
อังศุมาลินมีสีหน้ากังวล

สามคนเดินมาถึงหน้าเรือนที่มีเศษกิ่งไม้ ใบไม้ เศษกระเบื้องหลังคา กระจายเกลื่อน แม่อรมองอังศุมาลินที่ดูกังวลร้อนใจในที
“ตายดูซิ ดูไม่จืด” ยายรีบบอกอังศุมาลิน “หนูรีบไปดูพ่อดอกมะลิที่อู่เถอะ”
“ค่ะ”
อังศุมาลินผละไปวางเสื่อไว้ที่บันได แล้วรีบวิ่งออกไปทางสวน

อังศุมาลินวิ่งมาถึงสะพานข้ามลำประโดง หน้าทางเข้าอู่ เสียงโหวกเหวกวุ่นวายดังทั่วแว่วมา อังศุมาลินถึงกับหยุดชะงัก เปลวเพลิงสะท้อนวูบวาบบนใบหน้า
สภาพอู่ยับเยิน ไฟลุกท่วมเป็นแถบ อาคารกว่าครึ่งพังกองกลายเป็นซาก โดยเฉพาะบริเวณที่ทำงานของโกโบริ อังศุมาลินหน้าซีด แทบหมดแรง

อังศุมาลินยืนว้าวุ่นอยู่ริมประตูทางเข้า ชะโงกชะแง้ มองเข้าไปภายในอู่ สภาพวุ่นวายโกลาหล ไฟสปอตดวงใหญ่ส่องสว่างจ้า ผสมกับไฟจากกองเพลิงที่ลุกท่วมที่ทหารญี่ปุ่นกำลังรุมกันดับวุ่นวาย วิ่งวุ่น บ้างช่วยพยุงหามคนเจ็บ บ้างเลือดนองตัวเดินไปมา
อังศุมาลินใจชักไม่ดี รีบมองหาทางเข้าไป
เพลิงยังโหมลุกไหม้ไม่มีทีท่าจะมอดลง ภาพตรงหน้าเห็นมีแต่คนถูกลำเลียงออกมาจากซากสิ่งก่อสร้างและกองเพลิง อังศุมาลินว้าวุ่นหนัก
เสียงโกโบริตะโกนลั่น “เร็วเข้า รีบเอาคนเจ็บออกไปก่อน เดี๋ยวอาคารจะพัง”
อังศุมาลินรีบสอดส่ายมองหาเสียงนั้น
เสียงโกโบริตะโกนลั่น “เร็วๆ มีตรงนี้อีกสองคน”
ทหารวิ่งวุ่น พลันเห็นโกโบริเดินแบกเคสุเกะที่บาดเจ็บขาหักพาดไหล่ออกมา อังศุมาลินเพ่งมองจนแน่ใจว่าใช่ สีหน้าโล่ง พลางถอนใจยาว
“เคสุเกะ ไหวไหม”
“ขา..ขาผม ยังอยู่ครบไหม” เคสุเกะถาม
“ครบสิ ครบ”
อังศุมาลินโล่งใจ ถอยตัวหันกลับเดินออกไป โดยที่โกโบริไม่เห็น

ดวงอาทิตย์แดงระเรื่อโผล่ขึ้นเหนือแนวขอบฟ้า เช้านั้น เห็นหลังคาบ้านอาโกในตลาดชุมชนเป็นรูเบ้อเริ่ม เสียงชาวบ้านฮือฮาวิจารณ์เซ็งแซ่ ตาแกละ ยายเมี้ยน แหงนเงยมองอย่างสงสัย แล้วก้มมองลงมาที่พื้นล่าง
เด็กหนุ่มสองคนกำลังก้มคุ้ยแงะหลุมใหญ่บนพื้นกลางร้าน มีอาโกยืนลุ้นมองใกล้ๆ ชาวบ้านมุงรอบเต็ม
“โอ้โห..นี่ใช่มั้ยนี่ ที่เขาเรียกว่าบุญหล่นทับ” ยายเมี้ยนว่า
“อ๋อ เออ..เว้ย อย่างนี้เขาเรียกซวยมาเยือนซีวะ ร้านอั๊วพังอย่างงี้..ดีเมื่อคืนไม่ลงเอากะบาลอั๊วะก็บุญแล้ว” อาโกว่า
กำนันนุ่มรีบแหวกโผล่เข้ามา
“ไหนๆ มันอะไรกันโก”
เด็กหนุ่มสองคนคุ้ยลึกจนเห็นเป็นหางของลูกระเบิดขนาดใหญ่
เฮียเม้งชี้ “นั่นๆ อะไรวะนั่น”
“เฮ้ย นี่มันลูกระเบิด” กำนันบอก
วิภาร้องลั่น “เตี่ย หนีเร็ว”
“อ๊ายหยา”
อาโกหันตัวโกยอ้าวเป็นคนแรก ไทยมุงทั้งมวลรีบตะกายหนีแหวกแตกหือกันคนละทิศละทาง เมี้ยนไปหลบอยู่มุมหนึ่งแกละอีกมุมหนึ่ง โกกระโจนเกือบลงน้ำ เหลือกำนันนุ่มยืนนิ่งอยู่กับที่กับเด็กที่ขุดหลุม
“เอ้าๆ นี่ ถ้ามันจะระเบิดก็ตั้งแต่เมื่อคืนนู้น มาๆ แกละ โกมาช่วยเด็กมันยกนี่ ไม่รีบมาช่วยเดี๋ยวมันก็ระเบิดเข้าจริงๆหรอก เร้ว มายกออกไปเสียก่อน ลูกขนาดนี้ได้ตายกันทั้งตลาด”
“ไอ้แกละ ไปกันเถอะ..ไม่ใช่กิจของชาวบ้าน ทำไมชอบยุ่งเรื่องคนอื่นนัก” ยายเมี้ยนบอกผัว
“นั่นสิ ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน ไอ้โกควรช่วยตัวเอง”
ตาแกละ อาโก ออกอาการแหยงๆ เกี่ยงกันเดินกลับไปที่หลุม

ที่อู่ต่อเรือญี่ปุ่น เช้าวันเดียวกันโกโบริ กับหมอทาเคดะ และทหารญี่ปุ่นมากมาย สำรวจความเสียหาย เห็นเรือที่จอดซ่อมอยู่ที่ท่าพังยับไหม้เป็นแถบ มีทหารยืนฉีดน้ำเลี้ยงให้ดับสนิท 2-3 สายฉีด
อาคารหลักของอู่พังดำไหม้เป็นตอตะโก ควันคละคลุ้งทหาร 3-4 คนช่วยกันรื้อยกซากไม้ออก เจอแขนคนโผล่ออกมา เสียงตะโกนบอก
“เจออีกหนึ่งศพ”
โกโบริที่เดินอยู่ไม่ไกลหันมา เดินเข้ามาดูใกล้ โกโบริกับหมอทาเคดะ สลดหดหู่ใจ

ส่วนบริเวณเรือนอังศุมาลิน เศษแตกกระจายของแก้ว กระจก กระเบื้องเกลื่อนพื้น ถูกกวาดมากองรวมกันโดยอังศุมาลิน ที่ก้มเก็บเศษแตกๆ ลงถังอย่างระวัง
แม่อรยกกรอบรูปที่ตกแตกขึ้นมามองอย่างเสียดาย พลางถอนใจ ยายศรเดินดูตู้กระจกที่ร้าวเป็นทาง ข้างในตู้มีชามล้มบิ่นบ้างร้าวบ้าง ถึงกับส่ายหน้าอ่อนใจ
“หมดเลย ชามโคมฉัน ของเก่าแก่สมัยยายชวด”

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 17/2 วันที่ 9 มี.ค. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager