อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 17/3 วันที่ 10 มี.ค. 56


อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 17/3 วันที่ 10 มี.ค. 56

แม่อรยกกรอบรูปที่ตกแตกขึ้นมามองอย่างเสียดาย พลางถอนใจ ยายศรเดินดูตู้กระจกที่ร้าวเป็นทาง ข้างในตู้มีชามล้มบิ่นบ้างร้าวบ้าง ถึงกับส่ายหน้าอ่อนใจ
“หมดเลย ชามโคมฉัน ของเก่าแก่สมัยยายชวด”
“ช่างมันเถอะค่ะแม่ ตัวเราไม่บิ่นเหมือนชามนั่นก็ดีถมแล้ว”
“ฉันเสียดาย..เฮ้อ แล้วที่อู่เป็นยังไงกันบ้างละยัยอัง” ยายหันมาถามอังศุมาลิน
“ก็เห็นคนเจ็บหลายคนค่ะ”

“พังกันไปครึ่งอู่อย่างนี้ คงอีกนานสิกว่าจะทำงานกันต่อได้”
“โอ้ยรบกันไปรบกันมาก็เท่านั้น ใครชนะก็ได้แต่ของหักๆพังๆ ใครที่แพ้ก็เหลือแต่ของหักๆพังๆเหมือนกัน ฆ่าฟันกันทั้งที่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตากัน ไม่รู้จะรบกันไปถึงไหน เออ..จะว่าฆ่ากันเพราะมีเรื่องบาดหมางเคืองแค้นกันก็ไปอย่าง แต่นี่ไม่มีอะไรกัน มาทิ้งระเบิดกันโครมๆ ไม่รู้ละว่ามันจะโดนใคร หรือไอ้ที่ยิงขึ้นไปนั่นก็ยิ่งไม่รู้ว่า คนข้างบนมันหน้าตาเป็นยังไง เจ้าประคุณเอ๊ย เมื่อไรมันจะเลิกยุ่งกันซะที”
อังศุมาลินฟังแล้วสะดุดใจ พลางก้มเก็บเศษแตกๆ ต่อไปเงียบๆ



ส่วนที่วัดตอนบ่ายวันนั้น โกโบริก้มเล็กน้อย สีหน้าเรียบนิ่งสงบเสียงพระ 2 รูป สวดบังสุกุลดัง ที่หน้าเมรุเผาศพ โกโบริมือขวาพันแผล หมอทาเคดะแขนสะพายเข้าเฝือกอ่อน และนายทหารอีก 3-4 นายเรียงแถว ยืนสงบนิ่งไว้อาลัย
ส่วนเคสุเกะมีที่ค้ำจักกะแร้ช่วยยืน เพราะขาเข้าเฝือก ข้างหน้าทุกคนมีโลงศพ 6 โลงมีธงอาทิตย์อุทัยคลุมวางเรียง

ไม่นานหลังจากนั้นโกโบริก้าวขึ้นบันไดฉับๆ อังศุมาลินที่กำลังช่วยยายเรียงจัดข้าวของในตู้ให้เข้าที่ รู้ได้ทันที เลยค่อยๆ หันไปมอง
โกโบริที่มอมแมมทั้งตัว มือขวาถูกพันแผล ก้าวเดินขึ้นมา แม่อรเดินออกมาจากครัว
“เป็นไงบ้างพ่อดอกมะลิ”
“อ้าวมาละ เมื่อคืนยายอังเขาวิ่งไปดูที่อู่ เห็นว่าไม่เป็นไร แต่อู่พังหมดเลยนี่พ่อ”
โกโบริหันมามองอังศุมาลิน อังศุมาลินหน้าร้อนผ่าว ทำไม่รู้ไม่ชี้จัดของต่อไป
“เอ๊ะ..เมื่อคืน” โกโบริประหลาดใจ งงๆ “ฮิเดโกะ..เอ่อ..อังศุมาลินไปที่อู่ตอนไหน”
“ตอนหวอดังปลอดภัยแล้วน่ะจ้ะ เขาวิ่งไปดู”
โกโบริยิ้มบางๆ พอใจ “อ้อ...”
“นั่นมือโดนอะไรเข้าล่ะ” แม่อรถาม
“ไม่แน่ใจครับ กระจก กับสังกะสีปลิวว่อน เมื่อคืนโดนโจมตีสองระลอก”
โกโบริเดินมานั่งลงใกล้ๆ มองอังศุมาลินกับยายจัดของไปมา
“ใครเป็นอะไรกันบ้างไหม”
โกโบรินิ่งไปครู่ สลดเล็กน้อยขณะบอก “ตายไปหก เจ็บสาหัสอีกเจ็ด ห้องผมก็พัง เสื้อผ้าข้าวของไม่เหลือเลย”
“แล้วทำยังไงกันละนี่” แม่อรถาม
“ก็ต้องซ่อมกันใหม่ครับ”
“นี่มอมมาทั้งตัว ไปอาบน้ำอาบท่าก่อนไป๊” ยายบอก
“แล้วนี่มีเสื้อผ้าอยู่นี่บ้างหรือเปล่า อังไปดูให้สิลูก”
อังศุมาลินอึกอักๆ เงยหน้าละงานหันมามองเห็นหน้าโกโบริมอมแมมอิดโรย เลยใจอ่อน
“ขอผมล้างหน้านิดเดียว เสื้อผ้าคงต้องไปเบิกใหม่ เดี๋ยวผมต้องข้ามไปรายงานที่กองบัญชาการด้วย”

อังศุมาลินถอนใจเล็กน้อย ก่อนขยับตัวลุกเดินไป
อังศุมาลินจ้วงตักน้ำจากโอ่งตรงมุมนอกชานขึ้นมา โกโบริมอง งงว่าจะยื่นให้ หรือจะราดให้ เลยเอื้อมมือจะไปรับขันแทน อังศุมาลินถอนใจ พลางบอก

“ยื่นแขน”
โกโบริรีบยื่นแขนออกมา อังศุมาลินเทน้ำราดล้างให้ โกโบริใช้มือเดียวถูข้างขาวไปมา ไล่ตั้งแต่ต้นแขนลงมา แต่พอถึงข้างซ้ายเลยต้องกำมือขวาถู
อังศุมาลินเห็นแล้วรำคาญตา เลยเอื้อมมือไปช่วยถูให้ โกโบริมองยิ้มชื่นใจอย่างบอกไม่ถูก
“ฮิเดโกะ..ขอบคุณนะ ที่วิ่งไปดูผม..เมื่อคืน”
อังศุมาลินเห็นถูแรงขึ้นไปมา ทำไม่สนใจ
“ถ้าผมตาย คุณจะร้องไห้ไหม”
“ไม่”
“งั้น ผมจะคอยดู”
อังศุมาลินดุ “นี่ คนไทยเขาถือ”
โกโบริฉงน “ถือ..ถืออะไร ไม่เข้าใจ”
“เขาไม่เอาเรื่องตายมาพูดเล่นๆ”
“งั้นมาพูดเรื่องจริงๆ ก็ได้ ตอนนี้ผมไม่มีที่อยู่แล้ว เรือนผมที่อู่พังไม่มีเหลือ แล้วผมควรจะทำยังไง คุณช่วยคิดหน่อยสิ”
อังศุมาลินวางขันน้ำทิ้งลงในโอ่งทันที หันตัวจะเดินหนี
“ผมพูดความจริง..ก็ไม่ได้อีก แล้วเอายังไง”
โกโบริถอนใจ พลางตักน้ำขึ้นมาล้างหน้าเองไปมาเก้กังจน น้ำเปียกเสื้อเป็นทาง
อังศุมาลินกลับหยุดแล้วแอบหันมองแวบหนึ่ง
“ผ้าเช็ดตัวอยู่ในห้อง”
โกโบริแทบวางขัน เงยหน้ามองจนน้ำเข้าตาหยี

ครู่ต่อมาผ้าเช็ดตัวผืนหนึ่ง ถูกยื่นมาให้ แต่เป็นแบบแทบโยนใส่ที่อก โกโบริรับมาเช็ดๆ ตัวไปมา เมียงมองอังศุมาลิน ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แอบชื่นใจมากมาย ดึงแขนเสื้อที่พับขึ้นไว้ลงมา เพื่อติดกระดุมปลายแขน แต่พอมาถึงข้างซ้ายเลยจนปัญญา ต้องยื่นไปให้อังศุมาลินที่ยืนดูห่างๆ ให้ช่วย
อังศุมาลินที่ทำทีเป็นไม่ค่อยสนใจ เดินเข้ามาก้มหน้าก้มตาติดให้
“ผมจะไปฝั่งนู้น คุณอยากได้อะไรไหม”
“ไม่”
โกโบริมองด้วยแววตามีความสุข

แสงจากดวงอาทิตย์ยามเย็นส่องกระทบริ้วธงไทย และธงญี่ปุ่น ที่ปลิวไสวอยู่คู่กัน ที่หน้าอาคารกองอำนวยการคณะกรรมการผสม สนามเสือป่า พระนคร
หลวงชลาสินธุราช ที่นั่งคุยกับแม่ทัพเรือ และสารวัตรองอาจกันเพิ่งเสร็จ ก็กำลังลุกจะแยกย้ายกลับ เหลียวมองไปทางโกโบริที่เดินคุยออกมากับพวกนายทหารญี่ปุ่น 5-6 นาย แล้วหันมองมาที่คุณหลวงพอดี โกโบริเลยแยกตัวเดินตรงมา สองคนทักทาย ถามไถ่กันไปมา
“สวัสดีครับ” โกโบริโค้งศีรษะให้
“สวัสดีโกโบริ สบายดีนะ ผมเสียใจด้วยนะเรื่องการสูญเสียที่อู่เรือ”
“ครับ แล้วท่านสบายดี”
“ใช่สบายดี แล้วยัยอัง..เออ อังศุมาลินเป็นยังไงบ้าง”
“อังศุมาลินและทุกคนที่นั่นปลอดภัยดี ท่านมีอะไรจะฝากถึงไหมครับ”
“บ้านนั้นก็ใกล้อู่เหลือเกิน ฝากให้คุณดูแลอังศุมาลินกับแม่และยายเขาแทนผมด้วย”
“ครับ”
“นี่กลับไปคงยุ่งมากสินะ แล้วอย่างนี้เมื่อไหร่จะมีหลานมาให้ผมละ”
“เอ่อ...”
โกโบริอึกอักไม่รู้จะตอบยังไง หลวงชลาสินธุราชมองแล้วรู้สึกเป็นมิตรกับโกโบริมากขึ้น

หลังจากนั้นไม่นาน ที่ชานเรือน บ้านอังศุมาลินยามเย็น ห่อข้าวของในมือพะรุงพะรังทั้งสองมือ สีหน้าโกโบริยิ้มแฉ่งจนตาหยี อย่างอารมณ์ดี อังศุมาลินมองท่าทีเฉยๆ แล้วตรงเข้าไปช่วยถือ ข้าวของถูกโกโบริเอามาวางลงที่ยกชาน
“นี่น้ำตาล นม นี่กาแฟ มีเครื่องกระป๋อง แล้วนี่ห่อเสื้อผ้าผมเองกับมีสบู่หอมของคุณ”
โกโบริที่วางของลงเสร็จหมด รีบล้วงหยิบซองยาวสีน้ำตาลหนาออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นส่งให้ อังศุมาลินเงยมองอย่างสงสัย
โกโบริยิ้มเขินๆ
“ซองเงินเดือนผม”
อังศุมาลินรีบหันข้างให้ ไปสนใจแก้ข้าวของออกดูแทน โกโบริรีบคว้ามืออังศุมาลินมายัดซองใส่มือรับไป
“ยังไงคุณก็ต้องรับไปเพราะ...เอ่อ ร้อนจัง”
อังศุมาลินรีบวางซองลง มองหน้า แล้วลุกหนีไป โกโบริมองตาม งงๆ

ครู่ต่อมาโกโบริปลดกระดุมเสื้อ โกโบริกระพือพัดให้คลายร้อนไปมา ขันน้ำลอยดอกมะลิมาวางให้ตรงหน้า
โกโบริยกขันน้ำขึ้นดื่มพรวดเดียวหมดอย่างชื่นใจ
“เดี๋ยวผมต้องไปที่อู่ต่อ”
โกโบริลุกขึ้นยืนอ้อยอิ่ง อังศุมาลินหันมาชำเลืองมอง
“กลับมากินข้าวเย็นหรือเปล่า”
“ไม่เป็นไร ผมกินกับทหารที่อู่ได้ เพราะไปดูเรื่องที่พักทหาร ต้องรีบซ่อมให้ใช้งานได้เร็วๆ”
โกโบริเล่าเหนื่อยๆ
“นายสิบที่อยู่บ้านใกล้บ้านผมตาย” โกโบริพูดเบาลงเล็กน้อย “ยังไม่รู้เลย ว่าจะเขียนจดหมายไปบอกลูกเมียเขายังไง”
อังศุมาลินซัก “มีลูกกี่คนคะ”
“มีสองคนครับ กำลังน่ารักทั้งคู่”
อังศุมาลินใจหาย
โกโบริหนักใจ “นี่ละนะสงคราม ไม่ว่าจะฝ่ายไหน ก็จะมีคนที่รักรอคอยอยู่ข้างหลัง” โกโบริถอนใจยาว “ผมไปละ..ไม่รู้คุณผิดหวังแค่ไหนที่คนตายยังไม่ใช่ผม”
โกโบริขยับใส่หมวกอีกที แล้วหันเดินออกไป

อังศุมาลินอึ้ง ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนมือสั่นๆ จัดวางข้าวของต่อไป
ตกตอนเย็น ชายสองคนเดินวนไปมาที่บ้านไม้ในสวนริมแม่น้ำ ที่เคยเป็นที่ทำการของเหล่าเสรีไทยในไทย ที่แท้เป็นตาบัวตาผลที่วันนี้แต่งตัวดูดีขึ้นกว่าปกติที่เคยเห็น สองเกลอเดินสวนกันไปมาจนน่าเวียนหัว

“ทำไมลูกพี่เล่นนัดซะเย็น” ตาบัวเดินบ่น
“นั่นสิวะ นี่ถ้าข้าหยุดเดิน ยุงมันหามเอาแน่” ตาผลบ่นตาม
จังหวะนั้นชายรูปร่างผอมหน้านิ่ง คนของหลวงชลาสินธุราชก็ปรากฏตัวขึ้น พลางกวาดตามองรอบๆ แล้วตรงเข้ามาหาตาบัวกะตาผล จากนั้นจึงเห็นชายหน้านิ่งเข้ามายื่นอะไรบางอย่างยัดใส่มือให้ตาผล แล้วโน้มตัวเข้าไปกระซิบกระซาบ ตาบัวตาผลฟังแล้วพยักหน้ารับ

ค่ำแล้ว ไฟจากตะเกียงหัวเสาส่องสว่างไปทั่วเรือน กระจาดและใบตองแห้งวางเกลื่อนนอกชาน ข้างๆมีกองละมุดที่แม่อรกับอังศุมาลินกำลังช่วยกันคัดเรียงและนับใส่กระจาดอยู่
“ขนาดใหญ่ได้เท่าไรแล้วลูก”
อังศุมาลินที่เหม่อๆ อยู่ถึงกับสะดุ้ง
“กำลังเพลินๆ ลืมเลย”
“แล้วกัน แม่ว่าหนูไปนอนเสียทีดีมั้ง มันดึกแล้ว ที่เหลือนี่แม่ทำเอง”
“ไม่เป็นไรคะ ช่วยๆ กันดีกว่า จะได้เสร็จเร็ว”
“แล้วนี่พ่อดอกมะลิไปนอนเสียทีไหน ก็เห็นว่าที่พักพังหมด แล้วนี่ก็หอบของมาเสียเยอะแยะน้ำตาลทรายขาวนะดีจัง เพราะในตลาดมีแต่สีรำ แต่กาแฟไม่รู้ใครจะกิน วันหลังหนูก็บอกแกด้วยว่าไม่ต้องเอามา”
ยินเสียงเคาะประตูเรือนดังขึ้น ทั้งสองคนรามือหันไป
อังศุมาลินตะโกนถาม “ใคร”
เสียงโกโบริดังขึ้น “ผมเอง”
อังศุมาลินเปิดประตูออก โกโบริยืนยิ้มให้

ไม่นานนักโกโบริเดินมานั่งลงข้างแม่อร
“ผมเพิ่งเสร็จงาน เลยจะมาเอาเสื้อที่ลืมไว้ที่นี่ครับ”
“แล้วนอนกันยังไงละ” แม่อรเป็นห่วง
“เรือนพักชั่วคราวเสร็จแล้ว พออาศัยนอนกันไปก่อนครับ”
“งั้นพ่อคุณก็มานอนที่บ้านก่อน หรือต้องอยู่ที่อู่ตลอดละ” แม่อรบอก
“คือ…”
โกโบริอึกอักหันไปมองอังศุมาลินที่ทำเฉยนับละมุดนิ่งต่อไป แม่อรเอ่ยขึ้น
“ไปอาบน้ำอาบท่าเปลี่ยนชุดก่อนไป ยายอัง...ไปดูเสื้อผ้าให้หน่อยสิลูก”
อังศุมาลินพูดโดยไม่ยอมมอง “เสื้อผ้ามีในตู้”
“ไม่เป็นไรครับ ผมขอแค่อาบน้ำเปลี่ยนชุดนี่ก็พอ”
โกโบริลุกไป อังศุมาลินนิ่ง อึ้งๆ

ละมุดแต่ละใบบรรจงวางลงกระจาดที่ปูใบตองรอง เป็นอังศุมาลินกำลังทยอยวางละมุดช้าๆ ปากนับไปมุบมิบ เสียงประตูห้องเปิดออกมา
เห็นโกโบริในชุดนุ่งกางเกงขาสั้น มีผ้าขนหนูคลุมตัว เดินออกมาจากห้องอังศุมาลินแล้วเลี้ยวไปนอกชาน แม่อรมองๆ โกโบริแล้วมามองอังศุมาลินที่ยังบรรจงนับละมุดไป ทำไม่สนใจ
โกโบริตักน้ำในโอ่งราดตัว แล้วถูตัวไปมาเก้กัง เพราะแผลที่มือขวา
อังศุมาลินเรียงจนเสร็จ หันไปดึงกระจาดเดิมกลับมาอีก แล้วเริ่มนับใหม่ เสียงอาบน้ำยังดังอีกครู่ก่อนหยุดลง
โกโบริเดินใส่ขาสั้น เอาผ้าขนหนูคลุมตัว กลับเข้าห้องไป แม่อรมองตามโกโบริแล้วมามองอังศุมาลินอีก
“อ้าว นั่นหนูจะนับซ้ำอีกทำไมละ แม่นับไปแล้ว เข้าไปดูพ่อดอกมะลิ หาผ้งหาผ้าให้เขาไป เมื่อกี้นึกว่าจะมาอาบโทงๆ แบบทหารคนอื่นที่เขาว่ากัน”
อังศุมาลินหน้าร้อนผ่าว รีบก้มหน้างุดทำเป็นนับต่อ
“อืม แกดูเรียบร้อยนะ ถ้าไม่บอกว่าเป็นญี่ปุ่น ก็นึกว่าคนไทยเลย อังไปดูสิไป”
อังศุมาลินจำต้องทำตามที่แม่บอก

ประตูห้องค่อยๆ เปิดออก อังศุมาลินโผล่หน้ามากวาดตามองรอบห้องไปมา แต่ไม่เห็นโกโบริอยู่ อังศุมาลินเดินช้าๆ ตรงไปไขตะเกียงให้สูงขึ้น แล้วค่อยๆก้าวเดินไปที่ฉาก กะจะโผล่หน้าเข้าไปดู แต่แล้วเท้าอังศุมาลินไปสะกิดโดนเท้าโกโบริที่เหยียดยาวมาตรงมุมฉาก
“ว้าย”
อังศุมาลินสะดุ้งยกเท้าถอย รีบปิดปาก
โกโบรินอนหงายเก๋งเหยียดยาวบนพื้นกระดานเปล่าๆ สวมกางเกงขาสั้นเพียงตัวเดียว อังศุมาลินพยายามชะโงกเข้ามาดูใกล้ให้ชัด
โกโบรินอนหลับสนิทไม่ไหวติง มองไล่จากอกที่กระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะ ขึ้นไปที่หน้าที่หลับเป็นตาย สีหน้าเหนื่อยล้าเต็มที่ มียุงบินมาเกาะที่หน้าผาก อังศุมาลินอึ้ง เวทนา หมอนถูกสอดใต้หัวโกโบริ ผ้าห่มถูกห่มตัวโกโบริ
ครู่ต่อมามุ้งถูกกางเสร็จ แล้วคลี่ลงมาคลุมตัวโกโบริ โกโบริพลิกตัว อังศุมาลินชะงักหยุดมองเหนื่อยใจ
อังศุมาลินถอนใจ รำพึงออกมา “แล้วจะยังไงละนี่”

เสื้อโกโบริที่เพิ่งถอดออก กองขยุกขยุยอยู่บนโต๊ะ ถูกคลี่ออกพับ จนพออังศุมาลินพับเสร็จ เหลือบไปเห็นตู้เสื้อผ้าที่เลื่อนเผยอออกมา
เห็นกองเสื้อผ้าที่พับไว้ถูกรื้อหาของ แล้วดึงตัวที่อยู่ข้างล่างกองออกไป มีกระเป๋าเงินเปิดอ้าอยู่ภายในมีเงินติดอยู่ไม่กี่ใบ
อังศุมาลินยืนมอง แล้วหันไปมองโกโบริ คิดอยู่ครู่แล้ว ก้มไปหยิบซองเงินที่ได้มา แล้วดึงธนบัตรออกมาปึกหนึ่ง
อังศุมาลินหยิบกระเป๋าเงินโกโบริขึ้นมา แล้วยัดปึกธนบัตรลงไป แต่มีอะไรบางอย่างร่วงออกมา อังศุมาลินก้มไปหยิบขึ้นมา เป็นรูปถ่ายใบเล็กๆ
รูปถ่ายนั้นโกโบริอยู่ในชุดเครื่องแบบขาวเต็มยศ ยืนยิ้มมีความสุขพร้อมด้วยพ่อในชุดสากล และแม่ในชุดกิโมโนที่ยืนประกบซ้ายขวา
อังศุมาลินก้มดูอย่างพิจารณา จนเผลออมยิ้มเล็กๆ ขึ้นมาไม่ได้

ยินเสียงโกโบริถอนหายใจขยับตัว อังศุมาลินเลยรีบเก็บกระเป๋าและซองเงินเข้าที่
แสงจันทร์สลัวส่องลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอน อังศุมาลินกราบพระเสร็จแล้ว ค่อยๆ ทิ้งตัวลงนอนเบาๆ ช้าๆ ฉากกั้นในห้องถูกยกออกไป และอังศุมาลินปูที่นอนเพิ่มร่วมมุ้งกับโกโบริ

แต่ตัวโกโบริอยู่นอกที่นอนเหมือนเดิม คือมีแค่หมอนหนุน มีผ้าห่มให้
อังศุมาลินดึงผ้าขึ้นมาห่มคลุมตัวแน่นหนาก่อนจะหันไปมองด้านข้างๆ ช้าๆ
อังศุมาลินหันจ้องมองมา เห็นโกโบรินอนตะแคงหลับนิ่ง อังศุมาลินหันหน้ากลับมานอนปกติ แล้วค่อยๆ ปิดตาลง

เวลาผ่านไป มองจากมุมสูงลอดสอดส่องเข้าไปในมุ้ง เห็นอิริยาบถต่างๆ ของอังศุมาลินที่นอนบนที่นอน แต่โกโบริอยู่บนพื้นเรือน สองคนนอนชิดคนละฟากของมุ้งอยู่ในท่านั้น กระทั่งแสงเปลี่ยนมาเป็นรุ่งสาง

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 17/3 วันที่ 10 มี.ค. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager