อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 17/4 วันที่ 11 มี.ค. 56


อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 17/4 วันที่ 11 มี.ค. 56

เวลาผ่านไป มองจากมุมสูงลอดสอดส่องเข้าไปในมุ้ง เห็นอิริยาบถต่างๆ ของอังศุมาลินที่นอนบนที่นอน แต่โกโบริอยู่บนพื้นเรือน สองคนนอนชิดคนละฟากของมุ้งอยู่ในท่านั้น กระทั่งแสงเปลี่ยนมาเป็นรุ่งสาง
อังศุมาลินนอนนิ่งใต้ผ้าห่มเหยียดตัวตรง โกโบรินอนตะแคงแล้วพลิกหงายตัวมา

อีกจังหวะอังศุมาลินที่นอนนิ่งใต้ผ้าห่มตัวตรง พลางขยับเอียงหัวเล็กน้อย โกโบริตะแคงหันหน้ามาหาอังศุมาลิน
อังศุมาลินนอนนิ่งใต้ผ้าห่มเหยียดตัวตรง โกโบริหงายตัวแล้วดิ้นกระตุกเบาๆ เหมือนฝันร้าย แล้วหันตะแคงหันหน้ากลับหาอังศุมาลิน มือไม้ป่ายเข้าไปใกล้ตัวอังศุมาลิน


อังศุมาลินขยับตัวใต้ผ้าห่ม ตะแคงหันหลังให้โกโบริ โกโบริกลิ้งตัวมือไม้ป่ายเข้าไปใกล้อังศุมาลินเข้าไปอีก
อังศุมาลิขยับตะแคงกลับข้างหันหน้ามาทางโกโบริ โกโบริพลิกขยับตัวหันหลังให้ ทั้งอังศุมาลิและโกโบริ ต่างขยับ พลิก หงาย ตัว กันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วขยับคนละที กลายเป็นพลิกตะแคงหันหน้าจนหัวมาชิดหากัน

รุ่งเช้าโกโบริขยับพลิกตัวหงาย รู้สึกตัวตื่น ลืมตามา ตกใจเห็นมุ้ง เห็นตัวเองไม่ได้ใส่เสื้อ แล้วหันมาเจออังศุมาลินยิ่งสะดุ้ง
อังศุมาลินยังนอนตะแคงหลับตาพริ้มใต้ผ้าห่ม
โกโบริเลยตะแคงตัวมามองยิ้มๆ ก่อนคัดจมูกจนจะจาม รีบยกมือปิดจาม มีเสียงลอดออกมา อังศุมาลินรู้สึกตัว ลืมตามาเห็นหน้าโกโบริตรงหน้า ก็ตกใจ พลิกตัวลุกนั่งพรวดขึ้นทันที
“ขอโทษ ผมไม่ตั้งใจทำให้คุณตื่น”
ไวเท่าความคิดอังศุมาลินรีบสำรวจตัวเองว่าปกติดีใช่ไหม
“เมื่อวานแค่อาบน้ำแล้วว่าจะพักสายตาเดี๋ยวค่อยลุกกลับอู่ ไม่รู้เหมือนกันว่าหลับไปได้ยังไงตั้งแต่เมื่อไหร่ มารู้ตัวเมื่อกี้เอง”
อังศุมาลินรวบจัดผมเผ้าให้เข้าที่ หน้าแดงระเรื่อนิดๆ จากนั้นอังศุมาลินรีบรวบผ้าห่มมาพับ แล้ววางไว้ที่ปลายฟูกจะลุกรวบมุ้งอย่างปกติที่เคย แต่โกโบริกลับขยับตัวมานอนบนที่นอนแทน เลยชะงัก
“เดี๋ยวผมจะเก็บให้ กรุณาให้ผมนอนอีกสักครู่ได้ไหม ได้นอนที่นอนนิ่มๆ แบบนี้ มันดีมากๆ”
อังศุมาลินนึกสงสาร “เชิญค่ะ..อ้อ แล้วถ้าลุก...ก็ทิ้งไว้อย่างนี้นะคะ ฉันจะมาเก็บเอง แล้วเช้านี้จะรับประทานอะไรคะ”
“อะไรๆ ผมก็กินได้”
“กาแฟที่เอามา คนที่นี่ไม่กินกัน”
“ผมกินได้ แต่ที่อู่...ไม่ค่อยกิน เพราะคนชงไม่อร่อย”
โกโบริขยับยันตัวด้วยแขนซ้าย อังศุมาลินไว้ตัวผละถอยหนีแล้วลุกขึ้น
“นี่แขนคุณเป็นยังไงบ้าง”
“ระบมนิดหน่อย วันสองวันคงหาย เชิญคุณเถอะ ไม่ต้องห่วงผม”
อังศุมาลินรีบหันเดินไป แอบพึมพำ “ธุระอะไรต้องห่วง”
โกโบริหลับตาลง

ในตอนเช้า โกโบริอยู่ในชุดฟอร์มทหารเรียบร้อย สีหน้าสดใสเปี่ยมสุข ก้าวเดินออกมาจากห้อง มองทอดสายตาออกไปรับแสงแดดสีทองที่ส่องเป็นประกายเข้ามา
อังศุมาลินกำลังกวาดบ้านอยู่ โกโบริที่มองหาอยู่จนเจอพอดี เลยเข้ามายื่นแขนซ้ายไปให้ติดกระดุม
“เสื้อเบิกมาใหม่นี่หลวมไปหน่อย ส่วนกางเกงก็คับไปนิด” พลางส่ายหัวยิ้มๆ
อังศุมาลินเดินมาติดกระดุมแขนเสื้อให้โดยดี ไม่ตอบโต้อะไร
โกโบริถามเสียงเรียบๆ “ตาบัว ตาผลเป็นยังไงบ้าง”
อังศุมาลินมองหน้า แต่ตอบจริงจัง “ไม่ทราบเลยคะ เงียบหายไปเลย”
โกโบริยิ้มบางๆ บอกด้วยสุ้มเสียงอ่อนโยน “เมื่อวานผมพบคุณพ่อคุณด้วย…”
อังศุมาลินเงยหน้ามอง สบตากับโกโบริที่ก้มมองยิ้มๆ มาพอดี
“แล้วท่านก็ถามผมมาว่า อีกนานไหมจะมีหลานให้ท่าน”
อังศุมาลินเม้มปาก หน้าแดงระเรื่อ
“ผมก็เรียนไปว่า ถ้ามี ผมก็ขอให้เป็นผู้ชาย พอถึงเทศกาลผมก็จะแขวนปลาตะเพียนตัวเล็กๆไว้เป็นเครื่องหมาย” โกโบริพูดอย่างเอาจริงเอาจัง “ฮิเดโกะ...หากเป็นไปได้ตอนนี้ ผมอยากให้โลกหยุดหมุน อยากให้เวลาหยุดนิ่ง เพราะ..ผมกำลังมีความสุขเหลือเกิน อย่างน้อยคุณก็แสดงให้ผมเห็นแล้วว่าคุณไว้ใจผม...แค่นี้ก็พอแล้ว”
อังศุมาลินก้มหน้า ซ่อนความสุขในใจ
โกโบริพยายามมองหน้า แล้วจับที่คาง ให้อังศุมาลินหันมาสบตา “อังศุมาลิน...รู้ไหม...ผมกลัวเวลาข้างหน้า เวลาที่ผมสังหรณ์ในใจว่าในวันหนึ่ง...คุณก็จะหลุดลอยไปจากผมชั่วชีวิต”
อังศุมาลินเบือนหน้า จับมือโกโบริออก โกโบริเหลียวมองรอบบ้านๆ ยิ้มออกมาบางๆ
“ไม่ว่าหลับหรือตื่น ผมจำที่นี่ได้แม่นยำเสมอ บ้านไม้ ยกพื้น มีนอกชาน สวนที่มีต้นไม้สีเขียว ดอกไม้ที่ออกดอกสีสดตลอดปี แล้วก็...คุณ”
โกโบริก้มมองอังศุมาลิน ยิ้มๆ
“ผู้หญิงตัวเล็ก...ใจแข็ง และไม่เคยรู้ว่าความรักเป็นอย่างไร”
อังศุมาลินเสียงแข็ง แหงนมองสบตาสู้ “ไม่จริง”
“นึกว่าคุณจะไม่ยอมพูดกับผมเสียอีก เอาเป็นว่า...คุณรู้จักความรักละ เพียงแต่ไม่ใช่สำหรับผมเท่านั้นเอง”
โกโบริขยับแขนที่อังศุมาลินติดเสร็จแล้วเดินไป แต่หยุดหันมา ยิ้มซื่อๆ อังศุมาลินหันหน้าหนี รีบเดินหนีไป

ที่บริเวณท่าน้ำบ้านอังศุมาลินยามสาย ชุดฟอร์มทหารถูกขยี้อย่างแรงอยู่ในกะละมัง โดยอังศุมาลินที่ปาดเหงื่อไปมา ก่อนออกแรงขยี้ซักต่อ
ครู่หนึ่งเห็นหัวเรือลอยนิ่งพุ่งดิ่งช้าๆ เข้าไปหาอังศุมาลินที่กำลังก้มหน้าซักผ้ากึ่งหันหลังให้ อยู่ที่ท่าน้ำ มือของชายคนหนึ่งมาคว้าหมับที่เสาท่าน้ำ อังศุมาลินตกใจหันขวับไปเงยหน้ามอง
เห็นตาบัว กะตาผลที่แต่งตัวโก้ดูเป็นชาวพระนคร เต็มที่ ใส่ถุงเท้า รองเท้าหนังสวมหมวก

สองเกลอกระโดดลงจากเรือมา ยิ้มแฉ่ง ดูแปลกตาไปจากที่เคยเห็นมากๆ
ตรงบริเวณท่าน้ำบ้านอังศุมาลิน ตอนสาย อังศุมาลินตกใจสีหน้าไม่สู้ดี

“ละ ลุงผล..ลุงบัว”
ตาบัว กะตาผลยังยืนยิ้มยิงฟัน
“ไง แม่อัง ทางนี้เป็นไงกันมั่ง” ตาผลเข้ามาถาม
อังศุมาลินรีบวางมือทิ้งงาน ซึ่งเป็นชุดทหารของโกโบริ หันมองซ้ายขวารีบลุก
“ลุงมาทำไม”
“อ้าว แล้วยังไงเหรอ”
ตาผลงงทำหน้าเหลอหลา พลางขยับผ้าขาวม้าเคียนพุงไปมา
“ไปเร็วรีบขึ้นบ้าน เดี๋ยวใครจะมาเห็นเข้า”
ตาบัวงงมั่ง “ก็แล้วทำไมจะต้องหลบๆ ซ่อนๆ ด้วยละ แม่อัง”
อังศุมาลินวางงานตรงรี่เข้าไปดันหลัง “โธ่ลุง ก็บอกให้รีบขึ้นเรือน เร็วเข้าแล้วกัน”
“เอ๊ะแล้วมันเป็นยังไง”
ตาผลบ่น ตาบัว สีหน้างงๆ แต่ยอมออกเดินไปโดยดี

อังศุมาลินเดินไล่ประกบหลังตาบัว กะตาผล มาถึงหน้าเรือน พลางเหลียวดูทางข้างหลังไปมา
“เร็วๆลุง แล้วมานี่ มีใครเห็นเข้าบ้างมั้ย”
ตาบัวซัก “เห็นแล้วจะทำไม”
“ไม่ทำไมหรอก...เอ่อ..ลุงไปแวะที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า”
“ก็ไปขอยืมเรือของพรรคพวกจากฝั่งกะนู้น พายมานี่แหละ” ตาบัวว่า
“ไม่ได้แวะที่ไหนก่อนแน่นะ” อังศุมาลินถามย้ำ
“ก็กะว่าเดี๋ยวจะไป” ตาผลบอก
“งั้นดีแล้ว ลุงไม่ต้องไปไหนแล้ว”
อังศุมาลินรีบเดินนำลากทั้งสองคนขึ้นเรือน
“อ้าว มันเกิดมิกสัญญีอะไรเข้าละ” ตาบัวถาม
ตาผลกะตาบัว มีสีหน้างงๆ กันต่อไป

พอขึ้นมาบนชานเรือน ตาบัว หันไปคว้าลูกละมุดมาคนละใบส่งยื่นให้ตาผล แล้วกัดเข้าปาก
“แหม หวานชื่นใจ” ตาบัวว่าเคี้ยวหยับๆ
อังศุมาลินเดินมานั่งลงห่างๆ มองอย่างระอา
“อย่าเข้าใจผิดนา ว่าเราสองคนอยากจะกลับมาอยู่ที่นี่” ตาผลออกตัว
“แม่น.. อยู่นู้น...สบายกว่าเป็นกอง” ตาบัวคุย
“แล้วไปอยู่กับใครกันละ” แม่อรถาม
ตาผลตอบท่าทางภูมิใจมาก “พลกะพรรค...ที่อยู่ที่กินแสนสบาย”
“ใช่ ถ้าไม่มีธุระเราจะกลับมาทำไม” ตาบัวว่า
ยายศรสงสัย “ธุระอะไร”
“เอาจดหมายมาให้…” ตาผลบอก
อังศุมาลินถามเร็วรี่ “จดหมายใคร”

ขณะเดียวกันเรือเร็วโกโบริแล่นตรงมาจอดเทียบท่าน้ำ มีพลขับมากับโกโบริ
อังศุมาลินได้ยินเสียงผงะลุกพรวดชะเง้อไปดูที่ช่องนอกชาน
“ลุงเร็ว รีบหลบไปเร็ว..เร็วเข้า”
ตาบัว ตาผล ที่เคี้ยวละมุดต่อถึงกับตกใจ

โกโบริก้าวลงจากเรือขึ้นท่า มองเห็นกะละลังมักซักผ้า ที่มีชุดทหารแช่อยู่ แล้วหันไปมองเรือตาบัวตาผล สีหน้าฉงนเล็กน้อย
ส่วนบนเรือนตาสองเกลอ ลุกเต้นไปมา
ตาผลพูดทั้งที่ละมุดเต็มปาก “ละ..หลบอะไรไปไหน”
ตาบัวมองหน้าตาตื่นเลิกลัก หาทาง “แล้วจะให้ฉันหนีลงหน้าต่างหรือยังไง”
อังศุมาลินคิดออก “งั้นรีบไปที่ครัว เร้ว”

ครู่ต่อมาโกโบริก้าวโผล่หน้ามาที่ประตูเรือน พลางถอดหมวก มองกวาดตามองเล็กน้อย ก่อนมาหยุดยืนยิ้มให้ อังศุมาลินที่ทำกุลีกุจอช่วยเก็บของ ใบตอง กระจาดกับยาย แม่อร หันมามอง
“เมื่อเช้าผมลืมบอกไป วันนี้จะมีนายทหารจากกองบัญชาการมาดูความเสียหายที่อู่ ซึ่งเราอาจต้องต้อนรับพวกเขาที่บ้านนี้ด้วยบ้างนิดหน่อย ทางคุณจะมีอะไรขัดข้องไหม”
“มากันสักกี่คนคะ”
“คงไม่เกินสามคน เดี๋ยวผมจะข้ามไปรับเขา”
“ได้ค่ะ” อังศุมาลินรีบรับปาก
“เอ่อ…”
เหมือนโกโบริมองหาอะไรบางอย่าง อังศุมาลินเห็นท่าไม่สู้ดี แถมโกโบริยังทำท่าจะไปที่ครัว
ยายศรรีบมาขวางไว้ “มีอะไรอีกหรือ พ่อ..หาอะไร”
“เปล่า...ผมนึกว่ามีแขกมาบนบ้านนี้ เห็นมีเรือจอดอยู่”
อังศุมาลินซีดสะอึกไป แม่อรรีบทำลุกชะโงกไปดูที่ท่า
“อ้อ คงเป็นเรือเด็กที่จะมาเอาผักในสวนละมั้ง” แม่อรแก้ให้
“ออครับ..งั้นผมไปล่ะ”
โกโบริหันเดินกลับลงไป
อังศุมาลิน แม่อร ยายศร พากันโล่งเป็นแถบ ก่อนค่อยๆ ลุกเดินไปมองตามออกไปว่าโกโบริไปอู่แน่แล้ว
ตาผลกะตาบัวค่อยๆ เยี่ยมหน้าโผล่ออกมาจากครัว
“มัน..เอ้ย นายช่างเขาไปแล้วใช่ไหมแม่อัง” ตาผลถาม
“ออกมาเถอะลุง”
อังศุมาลินสีหน้าหนักใจ ตาบัวตาผลพลางเดินออกมาจากครัว มาคว้าละมุดกันอีกคนละหมับ
“เฮ้ย ไอ้ผล เห็นทีเราต้องไปกันได้แล้วมั้งว่ะ” ตาบัวว่า
“ใช่ ขืนรอประเดี๋ยวจะไปสวนกับเรือไอ้ยุ่นเข้า” ตาผลบอก
อังศุมาลินเตือน “ลุงอย่าข้ามตรงนี้แล้วกัน พายล่องไปหน้าวัดแล้วค่อยตัดข้ามฝากไป”
“เอ้า...จดหมายเขาฝากมาให้ ไปละ” ตาผลบอก
“ไปละแม่อร แม่อัง คุณยาย”
ตาผลยัดจดหมายใส่มือให้อังศุมาลิน ก่อนพากันเดินเดินหายกันลงไป อังศุมาลิน แม่อร ยายศร มองตาม ส่ายหน้าถอนใจเบาๆ

อังศุมาลินดูจดหมายแล้ว ทั้งอึ้ง งง และสังหรณ์อย่างประหลาด
จดหมายในมืออังศุมาลิน สภาพซองจดหมายยับยุ่ยพับ 4 ตอน สีขะมุกขะมอม ถูกคลี่ออก แม่อรมองมานึกสงสัย

“จดหมายอะไรละลูก”
“ไม่ทราบซิคะ ของใครยังไงก็ไม่บอก”
อังศุมาลินเห็นลายมือหมึกหนา สีน้ำเงินจางๆ คำว่า “อังศุมาลิน” ข้างหน้าซอง ก็ร้อนวูบ มือสั่นขึ้นมาทันที
“ของใครลูก”
อังศุมาลินตื่นเต้นไม่แน่ใจ “ไม่..ไม่ทราบคะ...แต่คล้ายลายมือวนัส”
อังศุมาลินรีบร้อนฉีกมุมจดหมายออก ดึงกระดาษจดหมายมากลางออก
จดหมายเขียนด้วยลายมือหวัดไปมา เหมือนรีบร้อนเขียน เห็นจั่วหัวขึ้นต้น “อังศุมาลิน” และข้อความถัดมา
อังศุมาลินกวาดตาอ่าน สีหน้าตะลึงหวามไหว ไล่เรียงข้อความในจดหมาย ราวกับวนัสมากระซิบอ่านข้างๆ หู
“จำลายมือนัสได้ไหม ขณะที่เขียนนี่ นัสกำลังเตรียมปฏิบัติงานอยู่ที่แห่งหนึ่งซึ่งคงบอกไม่ได้ แต่ไม่ไกลจากประเทศไทยนัก”
ที่แท้วนัส นั่งเขียนจกหมายฉบับนี้ที่เต็นท์ในป่าประเทศอินเดียว ท่ามกลางแสงตะเกียง ตอนกลางคืน
วนัสเขียนต่อ
“วันนี้จะมีสายเข้าไปในประเทศไทย นัสเลยรีบเขียนจดหมายฉบับนี้ฝากมา ไม่รู้ว่าจะมาถึงมืออังหรือเปล่า” เขียนถึงตรงนี้ วนัสเงยขึ้น คิดอยู่สักพัก จึงเขียนต่อ “แต่ก็ภาวนาด้วยแรงใจ แรงคิดถึง แรงรัก ให้ช่วยคุ้มครองและนำพาจดหมายฉบับนี้มาถึงมืออังให้ได้ เพื่อจะบอกอังว่า...”
อังศุมาลิน น้ำตาคลอเบ้า ดวงตาไหวระริก เอ่อจวนไหล
“นัสยังคิดถึงและตั้งตารอที่จะมาเจอหน้าอัง หากโชคดี อีกไม่นานนัสจะได้เข้ามาในประเทศไทยแล้ว ฝากบอกทุกคนที่บ้านด้วยว่าไม่ต้องห่วง เขียนได้แค่นี้ล่ะ ไม่มีเวลาแล้ว...คิดถึงสุดหัวใจ...วนัส”
กระดาษจดหมายในมืออังศุมาลินสั่นไหวระริก
ยายศรสงสัย “อะไร..ยายอัง...จดหมายใคร”
อังศุมาลินพูดคล้ายคนละเมอ “วนัส...วนัสค่ะ”
แม่อรตะลึงแกมฉงน รีบคว้ากระดาษในมืออังศุมาลินมาเพ่งดู
“ก็ไหนว่าอยู่เมืองนอกนี่ แล้วนี่ส่งมาได้ยังไง”
“เขาคงกำลังทำงานกับพวกใต้ดินมังคะ” อังศุมาลินว่า
ยายออกอาการตกใจ “แล้วทำที่ไหน ยังไงกันเนี่ย โธ่เอ๊ย อยู่ดีไม่ว่าดีนะ ไปยุ่งกะเขาทำไม”
แม่อรอ่านจบ “แล้วนี่ว่าอยู่ไม่ไกล...มันที่ไหนกัน”
“คงแถวๆพม่า หรืออินเดีย ไม่ก็จีน...” อังศุมาลินคาดเดา
“เฮ้อ...แล้วยังจะเข้ามาอีก เกิดเขาจับได้ละจะทำยังไง” แม่อรวิตกหันไปสบตายายศร ตัดสินใจ “ขอจดหมายนี่นะลูก แม่จะเอาไปให้ลุงกำนันดู”
แม่อรขมีขมันถือจดหมายเดินลงเรือนไป
อังศุมาลินนั่งนิ่งมองเหม่อเหมือนกับจะส่งคำถามออกไปถึงคนที่อยู่แดนไกล ยายศรมองหน้า สีหน้าห่วงใยหลานที่ดูสับสนเหลือแสน

ตกตอนบ่าย บนยกพื้นของชานเรือนถูกใช้เป็นที่รับรอง นายทหารญี่ปุ่น 3 นาย เห็นจานของว่างสำหรับกินกับน้ำชา ซึ่งเป็นข้าวต้มมัดไส้กล้วย มีถั่วดำวางไว้ในจาน ตัดเป็นคำๆ รองด้วยใบตองเจียน กล้วยไข่เชื่อมเคี่ยวจนแห้ง มีกะทิข้นราด ใส่ในถ้วยเล็ก และผลไม้คือส้มโอที่แกะเป็นกลีบเล็ก พอคำ ถูกตักพร่องไปแล้วมากมาย
นายทหารญี่ปุ่นระดับสูง 3 นายพูดคุยสนุกสนาน ยิ้มแย้มกันไปมาในวงน้ำชา โกโบริที่นั่งร่วมวงดื่มชาแบบญี่ปุ่นอยู่ด้วย ต่างหัวเราะอารมณ์ดี

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 17/4 วันที่ 11 มี.ค. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager