อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 17/5 วันที่ 11 มี.ค. 56


อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 17/5 วันที่ 11 มี.ค. 56

นายทหารญี่ปุ่นระดับสูง 3 นายพูดคุยสนุกสนาน ยิ้มแย้มกันไปมาในวงน้ำชา โกโบริที่นั่งร่วมวงดื่มชาแบบญี่ปุ่นอยู่ด้วย ต่างหัวเราะอารมณ์ดี
อังศุมาลินเดินมาวางกาน้ำชา ที่ไปชงเพิ่มมาวางลงที่วง สีหน้าขรึม สงบ มีเรื่องในใจ
“รับชาเพิ่มกันมั้ยคะ” อังศุมาลินบอก
โกโบริหันไปส่งภาษาถามพรรคพวก ก่อนหันมาหาอังศุมาลิน พูดยิ้มๆ

“พอแล้ว เขาอิ่มแปล้กันแล้ว เขาบอกว่าอร่อยมาก วันหลังขอมาทานอีก”
นายทหารหันมองอังศุมาลินยิ้มให้ แล้วโค้งขอบคุณกัน



นายทหารคนหนึ่งพูดแซวขึ้นมา ประมาณถ้าผมมีผู้หญิงอย่างนี้กับเขาสักคน ขอไม่กลับญี่ปุ่นไปจนตาย โกโบริยิ้มนิดๆ ทุกคนที่เหลือหัวเราะกันเบาๆ
อังศุมาลินยิ้มตอบ แล้วก้มหน้า แต่ดูขรึม เฉย โกโบริมองๆ ผิดสังเกตในความเฉยที่ไม่มีวี่แววยิ้มหัวขี้เล่นใดๆ

นายทหารญี่ปุ่นกลับไปแล้ว ขณะที่อังศุมาลินจัดวางขนมที่เหลือ แยกไว้ อันไหนเก็บ อันไหนทิ้ง แล้วกลับยืนนิ่งเหม่อลอย ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างครัว
ต้นแขนอังศุมาลินมีมือยื่นมาแตะเบาๆ อังศุมาลินสะดุ้งเฮือกหันไปเห็นโกโบริมายืนอยู่
“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า”
อังศุมาลินไม่ตอบ ส่ายหัวไปมาเบาๆ
โกโบริเป็นห่วงเลยดึงตัวมาใกล้ แล้วใช้หลังมือทาบที่ แขน คอ และหน้าผากเบาๆ
“คุณก็ไม่มีไข้นะ ทำไมดูหน้าเซียวๆ หรือคุณเหนื่อยมากไป เมื่อสายผมก็เห็นกะละมังซักผ้าที่ท่าน้ำ คุณอย่าเอาชุดผมไปซักเลยผ้ามันหนา ทิ้งไว้อย่างนั้น เพราะผมจะเก็บไปให้ทหารซักเอง”
อังศุมาลินรู้สึกถึงความอาทร ความเต็มตื้นภายในจึงพุ่งล้นออกมาเป็นน้ำตาคลอๆ ในดวงตากลมโต
โกโบริงงเล็กน้อย ก่อนใช้มือจับแขนทั้งสองไว้
“ฮิเดโกะ เกิดอะไรขึ้นหรือ”
อังศุมาลินไม่ตอบ ได้แต่ส่ายศีรษะเบาๆ อีก แต่น้ำตากลับเอ่อท้นมากขึ้น
โกโบริรีบรั้งตัวอังศุมาลินเข้ามาโอบกอด ปลอบประโลมเบาๆ
“ต้องมีอะไรแน่ ไม่งั้นคุณจะไม่ร้องไห้อย่างนี้แน่”
อังศุมาลินซบหน้ากับแผ่นอกโกโบรินิ่งนาน
“ฮิเดโกะ บอกผมหน่อยได้ไหม คุณเหนื่อยหรือเบื่อที่ต้องรับรองแขกหรือเปล่า คุณเป็นอะไร”
“ไม่..ค่ะ”
โกโบริแนบคางลงกับศีรษะอังศุมาลินอย่างอ่อนโยน
“รู้มั้ย เมื่อกี้พวกนั้นเขาว่าอะไรผมมา...เขาว่าถ้าผู้หญิงไทยเป็นแบบคุณทุกคน ทหารญี่ปุ่นคงไม่มีใครกลับประเทศกันแน่”
“แต่คุณต้องได้กลับประเทศคุณใช่ไหม” อังศุมาลินมอง ถามด้วยความอยากรู้จริงๆ
โกโบริถึงกับอึ้งไปครู่ มองสบตาจริงจัง
“คุณต้องการให้ผมกลับไป”
อังศุมาลินหลบตาวูบ “คุณสัญญาแล้วว่า…”
โกโบรินิ่งงัน ปวดร้าวในใจขณะพูดออกมา
“จะปล่อยคุณเป็นอิสระ”
โกโบริถึงกับแขนตกลงทันที พลางขยับถอยออกมาเล็กน้อย จ้องมองอังศุมาลินจริงจัง แววตาเศร้าๆ
“ผม...จะรักษาสัญญานั้นเอาไว้แน่ๆ แต่ผมไม่รู้เลย...ว่า จนเดี๋ยวนี้...คุณก็ยังต้องการมันมากขนาดนั้น”

โกโบริพกเอาความน้อยใจ เสียใจติดไป ขณะเดินออกไปจากครัว
อังศุมาลินเดินออกมาที่ชานเรือน มองหา เห็นโกโบริยืนเหม่อๆ อยู่ที่บันไดบริเวณที่มีกระถางต้นไม้ตั้งอยู่ อังศุมาลินมองๆ คิดๆ แล้วตัดสินใจตามไปยืนข้างหลัง

“ถ้าคุณรักษาสัญญานั้นได้ ฉันก็จะให้สัญญาคุณไว้ข้อหนึ่ง”
“ผมไม่ต้องการ” โกโบริหันมามองหน้า แล้วเดินหนี
“แต่ฉันจะให้ค่ะ” อังศุมาลินบอกในท่าทีจริงจัง น้ำเสียงมุ่งมั่น ขณะตามมาดักหน้าให้โกโบริ สองคนมองหน้ากัน “ระหว่างที่คุณ...อยู่ที่นี่ ฉันก็จะไม่เป็นศัตรูกับคุณอีก! จนกว่า...จะถึงวันที่ฉันขอ...อิสระ”
โกโบริมองมาอย่างท้าทาย “อาทิตย์หน้า หรือมะรืนนี้ หรือพรุ่งนี้”
อังศุมาลินซึมไป “ไม่เร็วอย่างนั้นหรอกค่ะ”
โกโบริหันหลังขวับ
“การแลกเปลี่ยน...ความสุขชั่วคราว กับอิสรภาพของคุณหรือ”
อังศุมาลินอึกอัก “คือ…”
โกโบริหันขวับกลับมาหา หน้าซีดเผือด
“ตกลง...ความสุขชั่วคราวของผม กับอิสรภาพของคุณ”
พูดจบโกโบริยิ้มเยาะตัวเอง
“ที่จริง คุณไม่ต้องยอมทำเพื่อแลกสัญญากับผมก็ได้ คุณคิดหรือว่าชีวิตทหารจะอยู่ยืดยาวไปจนสิ้นสงคราม คุณไม่ต้องห่วงหรอกว่าจะผูกพันอยู่กับผมไปตลอดชีวิต คุณไม่ต้องกลัวหรอกว่าต้องอยู่กับสิ่งที่คุณเกลียดชังตลอดไป อิสระของคุณขึ้นกับความตายของผม และคุณจะได้มันแน่ๆ”
“ไม่ใช่ค่ะ...โกโบริ คือชั้น...” อังศุมาลินพยายามจะอธิบาย
แต่โกโบริหันตัวเดินออกไปปังๆ แล้วเข้าห้องนอนไปทันที
อังศุมาลินขยับตามไป แต่ก็ไม่เคยง้อใคร จึงหยุดชะงัก ยืนนิ่งอยู่ เซ็งมากๆ

ที่เรือนกำนันนุ่ม จดหมายวนัสในมือกำนันแล้ว กำนันนุ่มสวมแว่น กวาดสายตาอ่านข้อความจดหมายอย่างรวดเร็ว เสียงแม่วันสะอื้นอยู่เบาๆ
แม่วันที่นั่งสะอื้นเสียใจอยู่ไม่ห่าง มีแม่อรนั่งสีหน้าไม่ดีปลอบโยนอยู่ข้างๆ
ครู่ต่อมากำนันละจดหมายลง พลางถอนใจออกมาเบาๆ ยกมือไหว้ท่วมหัว
“เจ้าประคุณ คุณพระคุณเจ้า พระสยามเทวาธิราช สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายช่วยปกปักษ์คุ้มครองไอ้หนูให้มันแคล้วคลาดจากภยันตรายทั้งปวง ให้ไอ้หนูทำหน้าที่ให้ประเทศชาติได้สำเร็จอย่างที่มุ่งหมาย ให้ไอ้หนูได้กลับมาบ้านปลอดภัยด้วยเทิ้ด...” กำนันหันไปปลอบเมีย “เอาน่าแม่ ได้รู้ว่าลูกมันอยู่รอดปลอดภัยก็ดีแล้ว ยังไงคนดีอย่างไอ้หนูพระย่อมคุ้มครอง”
แม่อรช่วยปลอบอีกแรง “ทำใจดีๆ น่าพี่วัน พ่อกำนันพูดถูก ฉันเองก็เชื่อว่ายังไงเสียพ่อวนัสต้องไม่เป็นอะไร แล้วก็...จะกลับมาได้แน่”
แม่วันสะอื้น “ฉันก็ไม่อะไรหรอก...ก็ไม่รู้เป็นอะไร พอเห็นลายมือลูกก็กลั้นเอาไว้แทบไม่อยู่ แต่คิดไปถึงวันที่เจ้านัสกลับมาจริงนี่สิ...”
แม่อรฟังแล้วสะอึก เข้าใจได้ทันทีว่าเรื่องอังศุมาลินนั่นเอง
“ฉันน่ะเสียดาย เสียดายเด็กดีๆ อย่างแม่อัง ไม่น่าเลย ต้องไปตบไปแต่งกับ…”
แม่วันพูดไม่ทันจบกำนันนุ่มพูดแทรกกึ่งตัดบท กึ่งปลอบ มองแม่อร อย่างเกรงใจ
“แล้วไปแล้วก็ปล่อยมันไปเถอะน่า”
แม่วันไม่วายครวญคร่ำ “ก่อนไปไอ้หนูมันก็พูดจาฝากฝังแม่อังกับเราไว้เสียแข็งแรง แล้วถ้ามารู้อย่างนี้เข้า...”
แม่วันพูดต่อไม่ออก ได้แต่สะอื้นไห้ต่อไป
“จะว่าไป...ทางฉันเองก็เป็นผู้ใหญ่ที่ช่วยพูดช่วยสื่อให้สองคนเขาได้ตบได้แต่งกัน” กำนันถอนใจ “เฮ้อ...เอาเถอะแม่ อย่างไปห่วงไปกังวลอะไรให้มากไปเลย อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด เราไม่มีทางห้ามไม่ให้มันเกิดได้หรอก อีกอย่างทางนั้นเขาก็ใช่ว่าเลวร้ายอะไรที่ไหน ก็เป็นคนดีคนหนึ่ง หลายเรื่องเขาก็ช่วยเหลือเป็นหนังหน้าไฟแบกรับไว้ไม่ให้แม่อังเดือดร้อน ถ้าไม่ใช่พ่อโกโบริคนนี้ ก็ไม่รู้ว่าเรื่องราวมันจะเป็นยังไง ถึงไอ้หนูจะมารู้เข้า ฉันก็เชื่อว่าไอ้หนูต้องเข้าใจ”

แม่อรได้แต่ฟังเงียบๆ นึกสะท้อนใจ
หลายเดือนต่อมา ที่สนามบินกองกำลัง ๑๓๖ กัลกัตตา ประเทศอินเดีย เวลาตอนเย็น

ฝีเท้านายทหาร 3 นายกำลังเดินมา ที่แท้เป็น วนัส ท่านชายวิชาญ และอรุณ อยู่ในชุดนักบินโดดร่มกองทัพอังกฤษ แต่ละคนมีสัมภาระมาเต็มหลัง เดินคุยกันมา ที่ด้านหลัง 3 คน เห็นเป็นโรงเก็บเครื่องบิน และลานกว้างของสนามบินของกองกำลัง ๑๓๖ กัลกัตตา กลางภูเขา ในประเทศอินเดีย
“ตื่นเต้นสิลำพู เงียบมาตลอดทาง” ท่านชายถามวนัส
วนัสยิ้มๆ พลางบอก “นิดหน่อยครับท่าน...เอ้อ แซม” วนัสเรียกชื่อฉายาแทน
“ไม่รู้ว่าเครียดเรื่องจะได้กลับบ้าน หรือเรื่องพริชาร์ต กับ แอพพรีซิเอชั่น1ขาดการติดต่อ” อรุณว่า
วนัสยิ้มๆ อีก “จะเป็นตายร้ายดียังไง พวกเราก็ต้องกลับไปเหยียบแผ่นดินไทย ถึงตรงนั้นค่อยว่ากัน”
“ถูกแล้วลำพู..มา”
ท่านชายบอก แล้วหันมาหยุดเดิน ทั้งสองหยุดตาม เห็นท้ายเครื่องบิน บี 24 เปิด ramp รอให้ขึ้นอยู่ใกล้ๆ มีนักบินยืนคุยรออยู่สองนาย
ท่านชายวิชาญ ยื่นมือออกมา ทั้งสองยื่นมือมาจับประสานรวมใจ แบบสานมืองัดข้อสามเส้า
ท่านชานมองหน้าทั้งสองสหาย พลางอธิษฐานขอพร “ขอพระสยามเทวาธิราช ได้โปรดคุ้มครองพวกเราแอพพรีซิเอชั่น 2 จงสำเร็จบรรลุผล”
ทั้งสามประสานเสียงพร้อมกัน ดังลั่น “Free Thai”
ฟรี ไทย คือ เสรี ไทย ซึ่งมีความหมายว่าปลดปล่อยประเทศไทย!
ทั้งสามมองหน้ากันมุ่งมั่น มั่นใจ เปี่ยมล้น และมีพลัง

ที่เมืองไทยก็ค่ำแล้ว ดวงอาทิตย์แลลับเหนือขอบแมกไม้ในสวน ยายศรกำลังกินข้าวอื่ม ดื่มน้ำจากขันเล็กๆ อังศุมาลินเก็บสำรับที่กินอิ่มใส่ถาด
“แล้วนี่แม่เขาทำไมหายไปนานจัง จนค่ำมืดแล้ว” ยายศรถามถึแม่อร ที่ไปบ้านกำนันนุ่มยังไม่กลับ
“คงคุยธุระกับลุงกำนันยาวมังคะ แล้วลุงกำนันคงเลี้ยงข้าวเย็นเสียเลย”
“อืม..แล้วพ่อมะลิเขาไม่กินข้าวเย็นจริงหรือ ยายว่าหนูน่าจะเข้าไปถามเขาอีกทีให้แน่ดีกว่า”
อังศุมาลินที่ก้มหน้าก้มตาเช็ดโต๊ะ ตรงที่เพิ่งเก็บวงข้าวเย็น กลุ้มใจ

ตะเกียงไขแสงสว่างจ้าไปทั่วบริเวณห้องนอน แลเห็นดินสอแท่งสั้นแท่งยาวเกลื่อน กล่องเครื่องมือเขียนแบบเปิดอ้า จนได้เห็นว่าโกโบริกำลังก้มหน้าคร่ำเคร่งขีดเขียนลงไปบนแบบพิมพ์เขียวใบโตที่ปูวางอยู่เต็มโต๊ะ
อังศุมาลินเข้ามาในห้อง ถามเสียงเย็นชา
“อาบน้ำก่อนไหมคะ”
“เดี๋ยว...” โกโบริคร่ำเคร่งทำงานต่อ
อังศุมาลินเมียงมอง แล้วทำเสียงตวัดใส่ “รับประทานข้าวไหม”
โกโบริพูดโดยไม่ยอมหันมามอง “ผมไม่หิว กินขนมไปเยอะตอนบ่าย ตอนนี้คงต้องขออาศัยทำงานที่นี่ก่อน เพราะที่อู่ผมไม่มีอะไรเหลือเลย แบบพิมพ์เขียวนี่ก็ต้องไปขอมาใหม่”
จากนั้นโกโบริก้มหน้าก้มตาขีดเขียนต่อไป อังศุมาลินเดินเข้ามาตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าเปิดหยิบชุด และผ้าเช็ดตัว เหลียวมองโกโบริที่ยังก้มหน้าตา คร่ำเคร่ง หมั่นไส้นิดๆ แล้วค้อนให้หนึ่งวง ก่อนเดินจะกลับออกไป
โกโบริรับรู้จากเสียง เหลียวมองตาม สีหน้าเศร้า ถอนใจ

คืนนี้เป็นคืนพระจันทร์ข้างแรม ที่เห็นเป็นจันทร์เสี้ยวลอยเด่นอยู่เหนือเรือนไม้บ้านอังศุมาลิน
อังศุมาลินอยู่ในชุดใหม่ หลังอาบน้ำเสร็จเปิดประตูห้องนอนเข้ามา ทำหน้าบึ้งตึง พร้อมกับแก้วกาแฟร้อนๆ
ที่มีควันหอมฉุยถูกวางลงบนโต๊ะทำงาน
โกโบริที่ขะมักเขม้นอยู่กับการขีดเขียนแบบอยู่เหมือนเดิม ละสายตามามองเพียงเล็กน้อย
“ขอบคุณ”
อังศุมาลินยืนดูกองดินสอทู่มากมายวางเกลื่อนอยู่บนโต๊ะ เลยยื่นมือไปคว้ารวบขึ้นมาไว้ โกโบริหันมามองเต็มตา
อังศุมาลินบอกเรียบๆ “จะไปเหลาให้ค่ะ”
โกโบริกลับปฏิเสธ “ไม่ต้อง ผมทำเองได้”
“ไม่เป็นไรค่ะ” อังศุมาลินตาคว่ำ
โกโบริรีบวางมือทับมืออังศุมาลินไว้
“ฮิเดโกะ...คุณโกรธผมทำไม”
“เปล่า”
“แต่ผมรู้ว่าคุณโกรธผม”
อังศุมาลินดึงมือออกแต่โกโบริกลับรีบตวัดรั้งสะเอวอังศุมาลินเข้ามาไว้ โกโบริแหงนเงยมองหน้าด้วยสีหน้าทุกข์ร้อน
“โกรธเพราะเรื่องเมื่อเย็นหรืเปล่า”
อังศุมาลินมองหน้า ฉงน งวยงงว่าใครโกรธใครกันแน่? แล้วรีบดึงรั้งตัวให้หลุดจากวงแขนโกโบริ
“คุณก็รู้ ทำไมผมถึงพูดไปอย่างนั้น เอาเถอะ ลืมมันเสียผมให้สัญญากับคุณแล้ว และคุณก็สัญญาจะให้ข้อแลกเปลี่ยนกับผม ผมจะพยายามไม่นึกถึงอะไรล่วงหน้าอีก นอกจากวันนี้ในขณะนี้...เราอยู่ด้วยกันอย่างเป็นสุข จนกว่าคุณจะ...ขอให้ผมทำตามสัญญา ตกลงไหม”
อังศุมาลินพยายามแกะแขนโกโบริออก แต่โกโบริกลับรั้งแน่นเข้ามาอีก
“คุณอย่าขี้โกงสิ คุณเองเป็นคนให้สัญญานี่ งั้นถ้าคุณโกง ผมก็จะโกงบ้างละ”
โกโบริแนบจมูกลงไปที่ต้นแขนอังศุมาลินอย่างทะนุทะนอม เอามือมากอบกุมไว้โดยนุ่มนวล
“ฮิเดโกะ..ผมรักคุณ ถึงยังไงผมก็ยังรักคุณอยู่ดี หากผมต้องทรมานเพราะต้องรักใครด้วยใจสักคนหนึ่งผมยินดี..แม้เวลาแห่งความสุขจะมีเหลือเพียงน้อยนิด ผมก็จะขอตักตวงเอาไว้เพื่อให้คุ้มกับความทรมานต่อไปในภายหน้า บางที..ผมก็จะได้รำลึกถึงวันนี้เอาไว้เป็นเครื่องปลอบใจตัวเองว่า ผมเคยรู้รสความสุขในรักมาแล้วว่าเป็นอย่างไร ผมยินดีที่จะแลกเปลี่ยนสัญานั้นกับคุณ ฮิเดโกะ”
อังศุมาลินฟังแล้วเศร้า แต่พยายามยิ้ม “ตกลงค่ะ สักวันหนึ่ง ฉันก็จะอธิบายให้คุณฟังว่าทำไมฉันถึงขอสัญญานี้จากคุณ”
“อย่าเลยฮิเดโกะ หากคุณยิ่งอธิบายมันอาจยิ่งย้ำให้เราเจ็บปวดกันยิ่งขึ้น คุณมีเหตุผลของคุณ ผมมีหัวใจของผมเท่านั้นก็พอ ถ้าผมตาย ผมก็จะพาหัวใจรักนี้ของผมไปด้วย แต่คุณ...อาจต้องลำบากหน่อย ที่ต้องอธิบายความให้คนของคุณได้เข้าใจ แต่ถ้าผมเป็นเขา เพียงได้หัวใจรักของคุณ เรื่องอื่นมันก็ไม่สำคัญอีกต่อไป..เราอย่าพูดเรื่องนี้อีกเลย ดีไหม”
อังศุมาลินน้ำเสียงแจ่มใสขึ้น “ดีค่ะ...ฉันจะไปเหลาดินสอมาให้”
“อืม แล้วคุณแม่คุณไปไหนหรือ ผมเห็นแต่คุณยาย”
อังศุมาลินบอกไม่เต็มเสียง “ไปบ้านลุงกำนันค่ะ”
“ลุงกำนัน...เป็นคนที่ฉลาดมาก” โกโบริพูดอย่างชื่นชม
อังศุมาลินมองหน้า หมายความว่าไง? โกโบริหน้าตาเรียบๆ ก้มลงทำงานต่อ
ปล่อยให้อังศุมาลินงงอยู่อย่างนั้น ว่าที่พูดความหมายคืออะไร
ไม่นานต่อมา ดินสอแท่งแล้วแท่งเล่าถูกเหลาไปมาอย่างประณีต สีหน้าอังศุมาลินเหลาดินสอไปมาย่างเบิกบานในใจ
ครู่หนึ่งดินสอ 4-5 แท่ง ที่ถูกเหลาสวยงาม ถูกยื่นให้โกโบริ
“นี่ค่ะ”
โกโบริหันมา วางมือจากการขีดเขียน ยิ้มรับสดใส
“คุณจะทำอะไรก็ไปทำเถอะ หรือถ้าง่วงก็นอนได้เลย ไม่ต้องห่วงผม”
“ค่ะ”
อังศุมาลินพลางยื่นหน้าไปดูแบบบนโต๊ะเอียงคอมองไปมาอย่างสนใจ โกโบริยิ้มๆ
“รู้เรื่องไหม ฝีมือผม”
อังศุมาลินสั่นศีรษะ “ทำไมเส้นอะไรมันมากนักคะ นี่เรือหรืออะไร”

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 17/5 วันที่ 11 มี.ค. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager