อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 18 วันที่ 12 มี.ค. 56


อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 18 วันที่ 12 มี.ค. 56

“รู้เรื่องไหม ฝีมือผม”
อังศุมาลินสั่นศีรษะ “ทำไมเส้นอะไรมันมากนักคะ นี่เรือหรืออะไร”
โกโบริยิ้มขำ พลางบอก “เรือครับ เรือระบายพล”
อังศุมาลินหัวเราะตาม แกล้งยื่นหน้าเข้าไปดูอีกก่อนถอยออกมามองไปที่แก้วกาแฟ
อังศุมาลินถามคล่องปรื๋อ “ภาษาญี่ปุ่นเรียกนี่ว่าอะไร”

โกโบริตอบแข็งขัน “กาแฟ” พลางยิ้มๆ “คุณนี่พูดภาษาญี่ปุ่นได้ดีทีเดียว”



“เสียใจ แต่ฉันไม่ค่อยเข้าใจมันนัก” อังศุมาลินว่าเป็นคำญี่ปุ่น
“ไม่เป็นไร วันหลังผมจะสอนให้คุณเอง มันมีอยู่ประโยคหนึ่งที่คุณควรหัดพูดไว้ก่อนเพื่อนเลย”
โกโบริมองด้วยสายตาเป็นประกายกรุ้มกริ่ม อังศุมาลินไหวตัวทัน
“เอ๊ะมีคนมา”
อังศุมาลินรีบผละเดินออกไป
“อ้าว เดี๋ยวสิ ฟังประโยคนี้ก่อน ไม่ยากหรอก”
อังศุมาลินเปิดประตูออกไป แล้วโผล่หน้าเข้ามา
“เก็บไว้พูดคนเดียวเถอะ”
“วันหลังผมจะสอนให้นะ”

อังศุมาลินปิดประตู โกโบริยิ้มเต็มยิ้มจนตาหยี สุขแสนสุข
คืนนั้น ขณะที่แม่อรซึ่งเพิ่งกลับมาถึงเรือนกำลังนั่งดื่มน้ำ อังศุมาลินเดินออกมาจากห้องพอดี เห็นแม่ หน้าที่ยิ้ม ค่อยๆ เลือนลง เมื่อนึกได้ว่าแม่ไปไหนมา

“ลุงกำนันว่ายังไงบ้างคะ”
อังศุมาลินถามขณะลงนั่งที่ยกชาน
“ก็...พูดกันต่อนานเลย”
“หนูเดาว่าคุณป้าต้องร้องไห้”
“ก็ตามเคยนั่นละ”
แม่อรมาทิ้งตัวลงใกล้ๆ อังศุมาลิน
“แล้วพ่อดอกมะลิล่ะ”
“เรียบร้อยแล้วค่ะ เขียนแบบอยู่ในห้องโน่น” อังศุมาลินขรึมไป สับสน ว้าวุ่น ด้วยรู้สึกผิด “จดหมายนัส..?”
“แม่ก็ต้องให้พ่อแม่เขาไป จะเอามาเก็บไว้บ้านนี้ได้หรือ ถึง...พ่อโกโบริจะอ่านไม่ออกก็เถอะ”
อังศุมาลินถอนใจ สับสน เดินลงจากเรือนไป

อังศุมาลินเดินมาหยุดยืนมองต้นลำพูริมน้ำ แม่อรตามมามองลูกสีหน้าห่วงใย แต่ก็ขัดใจ แม่อรเข้ามาโอบปลอบลูก
“แม่ว่าเรื่องอย่างนี้มันเป็นบุพเพ เราเคยสร้างสมกันมาอย่างไร มันก็เป็นของมันไปอย่างนั้น ใครจะไปทำยังไงได้ พ่อดอกมะลิก็ยกเสียอย่างเดียวว่าเป็นคนชาติอื่น นอกจากนั้นก็หาที่ติเขาไม่ได้”
อังศุมาลินท้วง “แต่...”
แม่อรบีบแขน ถือโอกาสพูดตักเตือนชุดใหญ่ “เขาเป็นคนดีนะลูก แม่เห็นหนูทำพยศพะเกียรติกับเขาบ่อยๆ ผู้หญิงน่ะ ที่สุดมันก็อยู่ที่แต่งงาน มีครอบมีครัวกันเท่านั้น จะดีหรือเลวยังไงก็ต้องถนอมน้ำใจกันให้มันยั่งยืน นี่เราก็ตบแต่งไปแล้ว เรื่องคุณพ่อเองก็ยังอีหลักอีเหลื่ออยู่ หนูน่ะอย่าเอาแต่ใจตัวเองนัก”
“ก็ ไม่มีอะไรนี่คะ”
“หนูก็ว่าไม่มีไม่มีอะไร แต่ทำไมแม่เห็นพ่อดอกมะลิดูซึมๆ ไป ตอนเจอกันใหม่ๆ แกดูสดใสช่างพูดช่างหัวเราะ แต่หลังๆ มานี่แกดูเศร้า ทำแต่งานๆ ยังกับจะไม่ให้ตัวเองมีเวลายังงั้นล่ะ..สงครามมันเรื่องการเมืองนะลูก หนูอย่าเอาเรื่องการบ้านเข้าไปเกี่ยวกันไม่ได้ แกก็พยายามทำหน้าที่ของแกที่มีต่อชาติให้ดีที่สุด และหนูเองก็ได้ช่วยเหลือบ้านเมืองอย่างที่ผู้หญิงตัวเล็กๆพึงทำได้มาอย่างดีแล้ว แต่เรื่องในบ้านหนูต้องแยกไว้ต่างหาก หนูทำหน้าที่หนูให้กับคนอื่นได้ แต่ทำไมกับคนของเราหนูกลับทำให้ไม่ได้…”
อังศุมาลินรู้สึกวาบขึ้นมาทันที ได้แต่ฟังเงียบๆ เหลือบมองต่ำ
“ลูกผู้หญิงชั่วดีถี่ห่างก็ต้องผัวเดียวเมียเดียว ซื่อสัตย์ต่อกันจนวันตายจึงจะนับว่าประเสริฐคน ไอ้คิดจะแยกร้างกันมันไม่ควร หนูอย่าไปดูพ่อดอกมะลิแกแค่แง่เดียว แม่อยากให้หนูมองดูแกให้มากกว่านี้ แล้วเวลาข้างหน้าอาจทำให้หนูเปลี่ยนใจ”
อังศุมาลินพลางถอนใจยาว
“แล้วพ่อดอกมะลิ แกรู้เรื่องวนัสหรือเปล่า”
“ทราบค่ะ...เขาว่า วันไหนที่หนูต้องการอิสระ...เขาก็จะให้”
แม่อรไม่ใคร่ชอบใจนักเมื่อได้ฟัง
“หึ นี่พ่อดอกมะลิมาพูดอย่างนี้มันไม่ถูก คนเราไม่ใช่ข้าวใช่ของจะมาหยิบยกให้กันง่ายๆ ได้ที่ไหน ทางพ่อวนัสมารู้เข้าแล้วจะว่ายังไง...เราก็ยังไม่รู้”
อังศุมาลินเงียบกริบนิ่งงันไป

ในเวลาต่อมาอังศุมาลิน มองโกโบริที่กำลังนั่งค้อมตัวลงใกล้ จ้องแบบพิมพ์เขียวบนโต๊ะ ขีดเขียนอย่างจดจ่อมียุงกลุ่มหนึ่งเกาะแขนตัวเปล่ง
“คุณง่วงก็นอนเสียเถอะ ไม่ต้องห่วงผมเลย”
โกโบริหันมามอง พลางขยับสะบัดแขนคลายความเมื่อยล้าไปมา ยุงที่เกาะแขนบินแตกฮือ
อังศุมาลินขยับมายืนอยู่ไม่ไกล
“คุณควรอาบน้ำเสียก่อนดีกว่า เดี๋ยวค่อยกลับมาเขียนต่อ”
อังศุมาลินเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดดึงผ้าเช็ดตัวและกางเกงขาสั้นประจำของโกโบริออกมา
พอโกโบริเห็นรีบวางมือ แล้วลุกผึงทันที
“ฮิเดโกะ เดี๋ยวผมหยิบเองได้”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”
อังศุมาลินเดินถือเสื้อผ้ามา โกโบริตื้นตันยิ้มเต็มยิ้มสีหน้าเปี่ยมสุข
“ผมจะไม่มีวันลืมวันเวลาเหล่านี้หรอก ถึงมันจะสั้นสักแค่ไหนก็ตาม”
อังศุมาลินก้มหลบสายตา มองผ้าเช็ดตัวและกางเกงในมือ
“ขอโทษ...ผมอาจจะเผลอพูดอะไรไปจนไปกระทบใจคุณเข้า ลืมมันเสียเถอะ ผมก็จะพยายามลืมด้วยเหมือนกันว่าตัวเองมีเวลาน้อยแค่ไหน”
โกโบริรับเสื้อผ้ามา อังศุมาลินเดินเลี่ยงไปทางหลังฉาก

แสงจันทร์นวลผ่องสาดกระทบยอดไม้ริมหน้าต่างที่พลิ้วไหวไปมาตามแรงลม โกโบริอาบน้ำเสร็จเดินเข้ามามองไป เห็นแก้วกาแฟร้อนกรุ่นเต็มแก้ว ดินสอปลายเหลาแหลมมาเสียบอยู่ในถ้วยแก้ว พร้อมยากันยุงเป็นแท่งธูป ถูกจุดไว้ใต้โต๊ะ
โกโบริในชุดกางเกงขาสั้นตัวเดียว มีผ้าเช็ดตัวเช็ดถูหัวหูไปมายืนนิ่งมองที่โต๊ะ ก่อนหันไปดูที่ฉากกั้นที่ยกมาวางกั้นระหว่าง 2 ฟูก ฟูกของโกโบรินั้นอยู่ฝั่งเดียวกะโต๊ะทำงาน
“ฮิเดโกะ..อาทิตย์หน้าจะมีเรือบินบรรทุกสัมภาระจากญี่ปุ่น คุณอยากได้อะไรไหม กิโมโน ของใช้ผู้หญิง ฮิเดโกะ”
พลางโกโบริเดินมาเขย่งมองข้ามฉากไปมา เห็นแผ่นหลังเป็นเงาๆ ของอังศุมาลินในมุ้งนอนหันหลังอยู่
“ฮิเดโกะ หลับแล้วหรือ”
โกโบริเรียกแล้วยืนรอฟังคำตอบอยู่ครู่ก่อนเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน
ที่แท้อังศุมาลินแกล้งทำเป็นหลับ แต่นอนกลั้นขำอยู่ แล้วค่อยๆ แอบหันไปดูทางฉาก เห็นเงาโกโบริไปนั่งอยู่ที่โต๊ะแล้ว

อังศุมาลินยิ้มๆ มานอนตะแคงอย่างเดิม แต่ไม่วายเล็งที่ฉาก ที่กั้นที่นอนอีกอันไว้
ตีสองแล้ว ตะเกียงบนโต๊ะถูกดับลง อังศุมาลินพลิกตัวขดหนาวหลับปุ๋ยมือซุกใต้หมอนอยู่
มือโกโบริ ค่อยๆ บรรจงคลี่ดึงผ้าห่มจากปลายเท้าขึ้นมาห่มคลุมตัวให้

อังศุมาลินซึ่งอยู่ในอาการครึ่งหลับครึ่งตื่น รู้สึกตัวรีบหันมาปัดมือที่กำลังดึงห่มมาที่ตัวเอง โกโบริที่ดึงผ้าห่มผงะชะงัก
“อ้าว ผมเห็นคุณนอนขดคิดว่าคงหนาว เลยจะห่มผ้าให้”
อังศุมาลินปรือตาง่วงๆ งงๆ “คะ”
“ห่มผ้าเสีย อากาศชักเริ่มเย็น”
โกโบริดึงผ้าห่มให้อังศุมาลินขึ้นต่อ จนจรดต้นคอ แล้วยัดซุกปลายลงที่บ่าอังศุมาลินอย่างแน่นหนา
“หลับต่อเถอะ”
โกโบริมองอังศุมาลินที่ง่วงหลับตาลงพริ้มต่อ เลยโน้มไปจะจุมพิตที่หน้าผาก แต่อังศุมาลินรู้สึกตัวเสียก่อนรีบทำเป็นขยับตัว
“งานเสร็จแล้วหรือคะ”
“ยัง...เห็นว่าดึกแล้ว เลยว่าจะนอน พอดีมาเห็นคุณนอนขดอยู่”
โกโบริฉวยโอกาสเอนตัวลงนอนข้างๆ อังศุมาลิน พลางลูบเส้นผมอังศุมาลินเล่นไปมา อังศุมาลินพยายามจะขยับหลบ แต่โกโบริทำไม่รู้ไม่ชี้
“นี่กี่ทุ่มแล้วคะ”
“ไม่รู้สิ แต่คงดึกมากแล้ว”
“งั้นนอนเสียเถอะค่ะ”
“ใช่ ผมก็ว่าอย่างนั้น”
โกโบริทิ้งตัวลงนอนเบียดข้างอังศุมาลิน อ้อมแขนโอบไว้เหนือศีรษะอังศุมาลิน ถอนใจยาวอย่างสบายใจ
“ฟูกคุณอยู่ทางโน้นค่ะ” อังศุมาลินบอก
“ไม่เป็นไรหรอก”
“แต่...”
“คุณนอนไปเถอะ ไม่ต้องห่วงผม”
โกโบริใช้นิ้วพันผมอังศุมาลินเล่นไปมา ทำเอาอังศุมาลินฉุนพลิกหันมา
“ฉันไม่ได้ห่วงคุณ แต่ฉันว่าคุณ...”
“ทำไมละ ไม่เห็นเป็นไรนี่ ผมจะนอนที่ฟูกโน้นหรือข้างฟูกนี้ ก็อยู่ใกล้คุณเหมือนกัน”
“แต่ที่นอนคุณอยู่นั่น ไม่ใช่ตรงนี้”
“ฟูกผมไม่มีผ้าห่ม”
อังศุมาลินพยายามข่มอารมณ์ “มีค่ะ ก็..ฉันวางไว้เอง”
โกโบริถามเนือยๆ “ไหนล่ะ”
อังศุมาลินผุดลุกขึ้นนั่ง พลางสะบัดตัวออกจากผ้าห่มแล้วลุก เดินอ้อมฉากไป
โกโบริมองตาม ยิ้มๆ

อังศุมาลินทำหน้ามีชัย ที่เห็นปลายฟูกฝั่งโกโบริมีผ้าห่มวางอยู่จริงๆ อังศุมาลินรีบหยิบคว้าผ้าห่มที่พับอยู่ปลายฟูกขึ้นมาสะบัดให้เห็น
“นี่ไงคะผ้าห่ม เห็นมั้ย...คุณมานอนนี่ได้แล้ว”
โกโบริลุก แล้วยกฉากที่กั้นกลางออกไปให้พ้น เหมือนทำเพื่อมองดูอังศุมาลิน
“ออ มีจริงด้วย”
อังศุมาลินพูดแกมขู่ “คราวนี้นอนได้แล้วนะ”
โกโบริตวัดคว้าตัวอังศุมาลินที่จะเดินหนีกลับไปจนเสียหลักล้มลงบนที่นอนของตน ในอ้อมอกตนพอดี
“ใช่ นอนได้แล้ว”
“ปล่อยค่ะ ฉันจะไปนอนทางโน้น”
“ก็คุณมานี่เอง ช่วยไม่ได้ ทีผมไปขอแทรกนอนด้วยนิดเดียวยังว่า ตรงนี้คุณจะนอนให้เต็มฟูกไปเลยก็ไม่มีใครว่า เพราะผมใจดี และผมขอที่แค่นิดเดียว คุณก็นอนไป”
โกโบริโอบรัดอังศุมาลินไว้เบาๆ อังศุมาลินพยายามดิ้นไปมาแต่ไม่เป็นผล โกโบริหลับตาลง กระซิบบอกเบาๆ “หลับได้แล้ว”
โกโบริขยับเหยียดท่อนแขนสอดรองศีรษะแทนหมอนหนุนให้อังศุมาลิน แล้วขยับตัวให้อังศุมาลินเหยียดนอนได้สบาย อังศุมาลินพลิกหันหลังให้
โกโบริถอนใจดัง กระซิบขึ้นมาอีกครั้ง

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 18 วันที่ 12 มี.ค. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager