อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 18/3 วันที่ 14 มี.ค. 56


อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 18/3 วันที่ 14 มี.ค. 56

“วันนี้เป็นวันพักของผม คุณเข้ามาพอดี ผมกำลังว่าจะไปบอกคุณ”
“อะ อะไรคะ” อังศุมาลินงวยงง
โกโบริเดินรี่เข้าไปหาอังศุมาลินที่งงๆ อยู่ตรงหน้าประตูห้อง
“คุณช่วยออกไปกับผมหน่อย นะ เปลี่ยนชุดสวยๆ เลย”
“นี่คุณ…” อังศุมาลินฉุน เหมือนถูกมัดมือ
“ตามกติกาไง”

โกโบริว่า พลางดึงแขนอังศุมาลินเข้ามา แล้วดันไปที่ตู้เสื้อผ้า
“แต่…” อังศุมาลินท้วง
“เถอะน่าช่วยตามใจผมหน่อย”

โกโบริมองตามยิ้มจนเยิ้ม
สองคนพากันนั่งเรือมาไหว้พระปรางค์ทำบุญที่วัดอรุณราชวรารามแ โกโบริและอังศุมาลิน แหงนคอมองบันไดสูงชันขึ้นตัวพระปรางค์



โกโบริแหงนมองอยู่สักพัก แล้วใช้กล้องถ่ายรูปพระปรางค์ อังศุมาลินอยู่ในชุดกระโปรงลำลองสวยงาม มองๆ แล้วเดินนำขึ้นไปก่อน โกโบริมองตาม แล้วรีบตามไป
มุมกว้างแม่น้ำเจ้าพระยา เห็นเรือแล่นไปมาเงียบสงบสวยงาม โดยมีพระบรมมหาราชวังอยู่ไม่ไกล นัก โกโบริ และอังศุมาลิน ยืนมองวิวทิวทัศน์เบื้องหน้า ทั้งสนุกทั้งแปลกตา
โกโบริถ่ายภาพอังศุมาลินที่ยืนมองกล้องอยู่ ด้วยแววตาเปี่ยมสุข

จากนั้นช่วงเวลาตอนกลางวัน ทั้งคู่ก็พากันมาอยู่ที่หน้าโรงภาพยนตร์ศาลาเฉลิมกรุง ซึ่งในยามนั้นเห็นผู้คนพลุกพล่าน รถราขวักไขว่วิ่งวุ่นที่ถนนด้านหน้า
โกโบริ อังศุมาลินนั่งกินไอศกรีมที่ร้านข้างโรงภาพยนตร์ศาลาเฉลิมกรุง โกโบริดูกินอย่างเอร็ดอร่อย ใบหน้ายิ้มแย้ม เอาแต่มองอังศุมาลินซึ่งจังหวะหนึ่งสาวเจ้าเงยหน้ามายิ้มให้ แล้วเลิกกิน ดื่มน้ำ เช็ดปาก
โกโบริมองดู เห็นในถ้วยไอติมของอังศุมาลิน ไอศกรีมละลายเต็ม
ครู่ต่อมาอังศุมาลินเดินรี่นำไปที่ป้ายบอกการแสดงประจำวัน โกโบริรีบตาม ป้ายบอกวันนี้แสดง “ละครเรื่องมัทนะพาธา”
ไม่นานนักบนเวที เป็นการแสดงละครเพลงมัทนะพาธา เริ่มแสดง เป็นฉากยามค่ำคืนในสวน ดวงจันทร์ดวงโตกระจ่าง เป็นฉากลานหน้าอาศรมของพระกาละทรรศิน ซึ่งเป็นอาศรมเรือนไม้ มีระเบียงสูงชั้นบน อยู่ด้านขวาของเวที
ท้าวชัยเสนเดินออกมาจากทางด้านซ้าย เดินชมจันทร์อยู่ในสวน แล้วก็พลันคิดถึงนางมัทนาขึ้นมา
“โอ้โอ๋กระไรเลย บ มิเคย ณ ก่อนกาล
พอเห็นก็ซาบซ่าน ฤดิรัก บ หักหาย”
โกโบรินั่งดูอย่างสนใจ แม้จะไม่ค่อยรู้เรื่อง พอหันไปมองหน้าอังศุมาลิน เห็นอังศุมาลินดูอย่างตั้งอกตั้งใจมาก
ท้าวชัยเสนร้องครวญคร่ำคนึงหวนถึงนางอันเป็นที่รักต่อ
“ยิ่งยลวะนิดา ละก็ยิ่งจะร้อนคล้าย เพลิงรุมประชุมกาย ณ อุรา บ ลาลด”
ทันใดนั้น ประตูอาศรมบนระเบียงเปิด ท้าวชัยเสนสะดุ้ง ทำท่าตกใจเล็กน้อย
“ช้าก่อน ดนูเห็น ณ ประตูสิรำไร ดังหนึ่งจะมีใคร จระจากพระอาศรม
ท้าวชัยเสนเลี่ยงเข้าไปแฝงหลังกอไม้ เห็นมัทนาเดินออกมาจากประตูอาศรมมายืนมองดูดวงเดือนบนระเบียงชั้นบน

โกโบริดูการแสดงจากภาษากายอย่างตื่นเต้น เหลียวไปมองอังศุมาลิน เห็นอังศุมาลินดูตื่นเต้น ลุ้นๆ
โกโบริมีความสุข หันไปมองละครต่อ

ที่บนเวที มัทนารำพึงกับพระจันทร์
“ครานี้สิพบชาย วรรูปวิเศษวิศาล
ใจวาบและหวามปาน ฤดินั้นจะโลดจะลอย
เธอนั้นฤเจียมตัว กิริยาก็เรียบร้อย
ไม่มีละสักน้อย จะแสดงณท่วงณที
ว่าเธอประสงค์จะ อภิรมย์ฤดีระตี
เป็นแต่ชำเลืองที่ ดนูบ้าง ณ ครั้ง ณ คราว”
อังศุมาลินดื่มด่ำ ลืมตัว พูดฉันท์ออกมาด้วยความชื่นชอบในบทกวี พร้อมๆ กับนักแสดงผู้แสดงเป็นมัทนาบนเวทีเบาๆ
“คราใดประสพเนตร ฤก็เราละร้อนและหนาว
เธอไกลก็ดูราว นภะไร้ตะวันและเดือน
โอ้ว่าณครานี้ แหละฤดีจะฟั่นจะเฟือน
ด้วยรักกระทำเชือน ละฉะนี้จะทำไฉน”
โกโบริแอบมองอังศุมาลิน อย่างทึ่ง แอบขำ และสนุก และดีใจ ที่เห็นอังศุมาลินในภาคนี้ ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

ดูละครเสร็จสองคนนั่งรถสามล้อที่กำลังขับพาโกโบริ และอังศุมาลินผ่านมาบริเวณถนนอู่ทองใน มี รถยนต์สี่ล้อวิ่งสวนไปมา
โกโบริมีความสุข มองดู อังศุมาลินยิ้มเป็นระยะ อังศุมาลินหันมาเห็นสายตาโกโบริ ก็เมินเลี่ยงหลบ หันหนีไปมองวิวสองฝั่งถนนต่อ
ไม่นานต่อมารถสามล้อขี่พาทั้งสองวิ่งผ่านหน้าพระที่นั่งอนันตสมาคมไป โกโบริยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูปอังศุมาลินที่นั่งบนสามล้อ ครู่ต่อมาโกโบริสอนอังศุมาลินให้ถ่ายรูป
อังศุมาลินถ่ายรูปซึ่งแต่ละท่าโกโบริ หัวเราะ เริงร่า มีสุขล้น สองคนยิ้มให้กัน

ค่ำแล้ว แม่อรจุดตะเกียงเจ้าพายุแขวนไว้ที่หัวเสา ก่อนจะมานั่งนาบใบพลูอยู่มุมหนึ่งเงียบๆ
เสียงจากขิมที่ดังลอยลอดออกมาจากในห้องนอน กำลังถูกอังศุมาลินตีไล่เสียงไปมา โดยมีโกโบริล้มตัวนอนเหยียดยาวตะแคงมองอย่างตั้งใจ สองคนผัดแป้ง เปลี่ยนชุดใหม่เรียบร้อย
อังศุมาลินกำลังตีไล่เสียงให้ดู
“นี่ค่ะ ต้องลองไล่เสียงก่อนอย่างนี้”
“ออ..ไหนคุณลองเล่นเพลงเพราะๆ นั่นซิ ที่คุณชอบเล่นบ่อยๆ”
โกโบริพยายามนึกๆ ชื่อเพลง อังศุมาลินก้มนิ่งไล่เสียงขิมต่อ
“นั่นน่ะ ทำนองเย็นๆเศร้าๆ คุณชอบเล่นบ่อยๆ”
อังศุมาลินบอกเบา “นางครวญค่ะ”
“อา ใช่ๆ นางครวญ..ผมชอบฟัง แล้วแปลว่าอะไร”
“แปลว่า ผู้หญิงร้องไห้”
“ร้องไห้ถึงใคร”
โกโบริถามไปโดยลืมตัว อังศุมาลินเงียบก้มหน้านิ่ง ก่อนถอนใจยาว
จนโกโบรินึกได้ เพราะเคยทะเลาะกันเรื่องเพลงนี้
“ขอโทษด้วย ผมไม่ได้ตั้งใจ”
โกโบริผงกศีรษะให้เล็กน้อย สีหน้าสลดลง พลางทิ้งตัวนอนราบลง เสียงขิมค่อยๆ เปลี่ยนเป็นขึ้นเพลงนางครวญที่คุ้นเคยนั้น
โกโบริค่อยๆ ขยับตัวขึ้นมาฟัง พลิกตัวนอนตะแคง ทอดสายตามองนิ่ง จดจ้องมองดูอังศุมาลินที่กำลังตีขิมไปมา
สีหน้าโกโบริในแสงตะเกียงเปี่ยมสุข มองเห็นแววตาอ่อนโยน รักใคร่อย่างสุดซึ้ง

แม่อรที่เดินผ่านหน้าห้อง แอบหยุดลอบมอง พลางทอดถอนใจ แสนสงสาร
เปลวไฟตะเกียงพลิ้วปลิวตามแรงลม พลันเสียงหวอสัญญาณเตือนภัยดังยาวขึ้น แม่อรโผล่มาจากห้องท่าทีตื่นตกใจ

“หวออีกแล้ว”
อังศุมาลินวางมือจากขิมทันทีเช่นกัน โกโบริรีบผุดตัวขึ้นนั่ง
“คุณจะไปอู่หรือคะ”
“ไม่ต้อง มีคนแทนผมอยู่แล้ว ใจเย็นๆ ไม่เป็นไรหรอก”
เสียงยายตื่นไอโขลกๆ ออกมาจากห้อง
“อร อร...ยายอัง”
แม่อรรีบเข้าไปรับ “เดี๋ยวคะแม่ เดี๋ยว”
โกโบริลุก ช่วยอังศุมาลินเก็บขิม
“ยังมีเวลาใจเย็นๆ” โกโบริเดินไปที่ห้องยาย “ก่อนออกจากห้องอย่าลืมดับตะเกียง ปิดประตูหน้าต่างนะครับ คุณแม่”

ครู่ต่อมาอังศุมาลิน แม่อร และยาย พร้อมกระเป๋า เสื่อ และผ้าห่มก้าวลงบันไดมา มีโกโบริตามดูแล พยุงยาย เสียงครางกระหึ่มของฝูงบินแว่วมาแต่ไกล
“ค่อยๆ ระวังตกบันได ระลอกนี้ไม่ต้องกลัว ไม่เป็นอะไร จะอันตรายก็รอบขากลับ” โกโบริบอก
อังศุมาลิน แม่อร ก้าวนำลงไปก่อน เหลือโกโบริคอยพยุงยายก้าวลง ก่อนหันมาปิดประตูเป็นคนสุดท้าย

ทั้ง 4 คน อยู่ที่ท้องร่องในสวนแล้ว แม่อรนั่งเบียดยายศร คลุมโปงอยู่ด้วยกัน มีอังศุมาลินนั่งถัด มาและมีโกโบรินั่งเหยียดยาวยันคูอีกด้านหนึ่งอย่างสบาย เสียงเครื่องบินระลอกถัดมาเพิ่งบินผ่านไปอีก ขณะที่เสียงระเบิดสะเทือนอยู่ไกลๆ ยังดังต่อเนื่อง
โกโบริเอ่ยขึ้น “คงอีกนาน หลับก่อนก็ได้”
“โอย ใครเขาจะหลับลงละพ่อ”
แม่อร กะยายศร คลุมโปงกันไป โกโบริสอดมือมาดึงตัวอังศุมาลินให้เอนไปหา อังศุมาลินค่อยๆ โน้มตัวตาม พิงศีรษะกับต้นแขนอย่างวางใจ
โกโบริกระซิบบอกเบาๆ “หลับเสีย ผมอยู่นี่ไม่ต้องกลัว”
อังศุมาลินถอนใจยาว เสียงระเบิดยังดังน่ากลัวต่อเนื่อง
โกโบริก้มมองอังศุมาลินเป็นระยะ มองบนท้องฟ้าบ้าง อังศุมาลินค่อยๆ หลับตาลง รู้สึกอบอุ่น และปลอดภัย

เวลาผ่านไปเสียงหวอดังยาวปลอดภัย แม่อรกับยายที่คลุมโปงอยู่เปิดพรวดออกมา ยายถอนใจดังสูดอากาศปลอดโปร่งโล่งใจ แม่อรหันมามองข้างๆ
“ตื่นเถอะ ฮิเดโกะ..ฮิเดโกะ”
โกโบริเรียกสะกิดอังศุมาลิน อังศุมาลินงัวเงียผงกศีรษะขึ้นมา
“เฮ้อ ลูกคนนี้ระเบิดลงโครมๆก็หลับอยู่ได้” แม่อรบ่น
อังศุมาลินอยู่ในอาการงัวเงีย “หนูตื่นแล้ว”
“แล้วเมื่อกี้ใครหลับให้พ่อดอกมะลินั่งปัดยุง” ยายว่า
“แหม ก็…”
อังศุมาลินขยับลุกแก้เก้อ เพราะเถียงไม่ออก โกโบริลุกตามเดินอ้อมไปหายาย คอยพยุง
“ขึ้นเรือนเถอะ ผมจะพยุงคุณยายเอง”
“ขอบใจละพ่อคุณ หูตาคนแก่มันไม่ค่อยเห็น” ยายบอก
อังศุมาลินขยับเก็บม้วนเสื่อ แม่อรก้าวนำขึ้นไปบนคูเพื่อช่วยรับยาย
อังศุมาลินก้าวตามรั้งท้ายขึ้นมาจากคู โกโบริที่พยุงยายนำไปหันมามองห่วง อังศุมาลินปัดตัว ปัดมือไปมา มองไปที่คนทั้งสามที่เดินนำไป

พลันรู้สึกประหลาด แต่ดีมากๆ ที่มีโกโบริมานำแทนเธออยู่ตรงหน้า ก่อนออกเดินตาม
ไม่นานหลังจากนั้น โกโบริจุดตะเกียงตรงหัวเสาจนติดสว่าง อังศุมาลิน แม่อร และยายทิ้งตัวนั่งอยู่ที่ยกชาน

“ผมไปดูที่ครัวก่อน เผื่อหาอะไรร้อนๆ มากินกันก่อนเข้านอน”
“ฉันไปดูเองคะ”
“ไม่เป็นไร คุณนั่งพักไปเถอะ”
โกโบริหันเดินหายเข้าครัวไป

เวลาต่อมาโกโบริยืนคว้างหมุนอยู่ในครัว ตะเกียงในครัวสว่างขึ้น โกโบริหันไป อังศุมาลินมายืนอยู่ข้างตะเกียงหน้าประตูครัว โกโบริไปยืนมองเครื่องกระป๋องที่วางอยู่หลังตู้กับข้าว
“มีนมผง กาแฟ”
“ฉันทำเอง ออกไปเถอะค่ะ”
“ผมช่วย”
อังศุมาลินเดินไปจุดไฟอย่างคล่องแคล่ว ก่อนหันมายกกาน้ำไปวาง แล้วเดินไปหยิบแก้วกาแฟมาให้สามใบ
“ทำไมแค่สามใบ”
“ของคุณ ของคุณแม่กับคุณยาย” อังศุมาลินว่า
“แล้วของคุณ”
“ไม่ค่ะ ฉันไม่หิว”
โกโบริมอง ท่าทีฉงนอาการงวยงง

ทุกคนอยู่ตรงชานเรือน แก้วนมถูกยื่นมาตรงหน้า อังศุมาลินเงยหน้ามอง มีแม่อร และยายนั่งยกจิบอยู่ข้างๆ โกโบริเป็นคนยื่นให้ สีหน้าภูมิใจกึ่งคะยั้นคะยอ
“ของคุณ ผมทำมาให้”
“ขอบคุณ แต่บอกแล้วว่าไม่หิว”
“นิดเดียว ไม่เป็นไรหรอก คุณยังผอมอยู่นะ ควรกินอะไรมากๆ”
“ไม่ไหวจริงๆ นี่คะ” อังศุมาลินว่า

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 18/3 วันที่ 14 มี.ค. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager