อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 19/2 วันที่ 17 มี.ค. 56


อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 19/2 วันที่ 17 มี.ค. 56

อังศุมาลินนอนหันตะแคงยิ้มๆ ยินเสียงขยับฉากดัง ปึงปัง เพราะโกโบริแกล้งกระแทกๆ ดังๆ ให้รู้ว่างอน
แต่แล้วโกโบริร้องดังลั่น “อ๊าก”
จากนั้นเสียงก็เงียบไป อังศุมาลินขยับตัวเหลียวขวับไปดูทันที มองหาไปแถวหลังฉากกั้น
“โกโบริ..โกโบริเป็นอะไร”
อังศุมาลินยันตัวลุกขึ้นมองหาไปมา
เสียงโกโบริดังขึ้น “เป็น...ห่วงคุณ”

อังศุมาลินหันขวับกลับมาข้างหลัง เจอดอกมะลิช่อหนึ่งตรงหน้า โกโบรินั่งยิ้มแฉ่งแก้มแทบแตกยื่นให้ อังศุมาลินอึ้งปนเขินจนหน้าแดง
“คนบ้า”



อังศุมาลินผลักโกโบริเต็มแรงจนโกโบริล้มหงายโครม แล้วรีบทรุดตัวนอนหันหนี
“โอ๊ย โอ๊ย..ฮิเดโกะ ผม..ผมรักคุณ”
อังศุมาลินหมั่นไส้คว้าหมอนขึ้นมาเหวี่ยงใส่
โกโบริรับหมอนแกล้งร้อง
“โอ๊ย โอ๊ย...” แล้วหัวเราะชอบอกชอบใจ

อังศุมาลินมองจ้อง หมั่นไส้โกโบริสุดๆ
ส่วนอีกฟากหนึ่ง ห้วงเวลาเดียวกัน ที่ศาลาวัดในหมู่บ้านชายทุ่งแห่งหนึ่ง ของจังหวัดนครสวรรค์

ข้าวของชิ้นแล้วชิ้นเล่าในเป้ของ 3 คน ถูกรื้อค้นออกมาวาง กลางพื้นบนศาลาวัด เห็นว่ามีทั้งแผนที่ เสื้อผ้า มีดพก ปืนสั้น และอื่นๆ อีกมากมาย
“ของดีทั้งนั้น” คนหนึ่งเอ่ยขึ้น
ชายชาวบ้านชื่อยกขึ้นดู “นี่มันของฝรั่งทั้งนั้นนี่หว่า มีแต่ภาษาต่างชาติ”
พระครู เณร และชาวบ้านชายฉกรรจ์อีก 3-4 คน เดินมาดูด้วย
ท่านพระครูหันไปทาง วนัส คุณชาย และอรุณ ที่ต่างอยู่ในสภาพสะบักสะบอม มีร่องรอยฟกช้ำ ถลอก เป็นแผลที่หน้าเห็นได้ชัด ถูกจับมัดรวมกันไว้อยู่บนพื้นศาลาใกล้ๆ
“สงสัยเป็นพวกทหารต่างชาติส่งมาแน่ แต่หน้าก็คลับคล้ายคนไทยเหมือนกันนะ” พระครูบอก
“ถ้าเป็นคนไทยก็ต้องพูดต้องตอบมาแล้วสิพระครู นี่ฟังรู้เรื่องหรือเปล่าก็ไม่รู้” ชายชื่อแก้วว่า
ชาวบ้านคนหนึ่งในกลุ่ม ค้นหยิบกล่องเหล็กกล่องหนึ่งอยู่ก้นเป้ของวนัสขึ้นมา
“โหพี่แก้ว....นี่อะไรเนี่ย”
แก้วหันขวับไปดู “เฮ้ยๆ กล่องไรวะ ไหนเปิดสิ”
“เปิดไงละพี่...เอ”
ชาวบ้านมอง จับๆ ดู กำลังจะเปิดปลดล็อค วนัสเหลียวขวับไปเห็นจะร้องห้าม แต่คุณชายรีบกระแทกยั้งห้ามวนัสเอาไว้ก่อน เพราะ 3 คน ได้ตกลงกันไว้ว่า หากถูกจับจะไม่ยอมปริปากพูดใดๆ
“เฮ้ย เดี๋ยว มันใช่ระเบิดหรือเปล่าวะ” แก้วร้องขึ้น
ชายอีกคนตกใจรีบวางทิ้งลง “หา..ดีนะไม่เปิด”
วนัสฮึดฮัดแทบลุกขึ้นไปใส่ คุณชายห้ามไม่ทัน แก้วหันมาเห็นพอดี
“เฮ้ยๆ จะทำอะไรเว้ย”
แก้วเดินรี่เข้ามาถีบยันวนัสจนล้มหงายตึง
“ทำไมวะ กล่องนี้มันมีอะไร ไอ้พวกโจร ศัตรูประเทศ”
วนัสถูกคนไทยด้วยกันด่ายิ่งฉุน จ้องมองหน้าชายชื่อแก้วเขม็ง
“ทำไม เอ็งฟังข้ารู้เรื่องใช่ไหม ใช่ไหม บอกมาสิ พูดมา”
แก้วเข้ามากระชากคอเสื้อวนัส กำลังง้างหมัดจะซัดใส่ เสียงผู้ใหญ่บ้านตะโกนห้าม
“เฮ้ย”
ผู้ใหญ่บ้าน เดินเข้ามาพร้อมกับกำนัน
“พอๆ หยุด ไหนข้าดูสิ”
กำนันเดินอาดๆ เข้ามาใกล้พวกวนัส มาหยุดเพ่งดูใกล้ๆ จนไปเห็นแถบเครื่องหมาย Free Thai ที่ต้นแขนของวนัส กำนันมองอย่างจับสังเกตครุ่นคิดไปมา

ไม่นานต่อมา ล้อเกวียนแล่นมาบนทางลูกรังระหว่างตำบล กลางแสงแดดแผดจ้า วนัส คุณชายวิชญา และอรุณ ถูกมัดมือมัดเท้า ติดเข้าไว้ด้วยกันแน่นหนาอยู่บนเกวียนที่กำลังวิ่งไป เห็นทิวเขาขนาดกลางอยู่ไกลๆ
ชายชื่อแก้ว และชายฉกรรจ์อีก 2 คน ยืนบ้างนั่งบ้าง ต่างคนต่างถือไม้ตะพด พกมีดสั้น ยาวคุมแจมีผู้ใหญ่ยืนอยู่ที่หัวเกวียน
แก้วยื่นไม้ตะพดมาเขี่ยที่หน้าวนัส
“เฮ้ย ข้าว่าเอ็งฟังข้ารู้เรื่อง..ชื่ออะไรวะ ไหนบอกข้าสิ”
“ไม่พูดเดี๋ยวพวกข้าจับส่งไอ้ยุ่นนะโว้ย รู้จักมั้ยไอ้ยุ่นนะ” อีกคนขู่
ชายฉกรรจ์ที่ยืนคุมกันอยู่พากันหัวเราะชอบใจ
วนัส อรุณ เต็มกลืนตาเขียวมองกราด ท่านชายวิชญาฉุนไม่แพ้กัน แต่ก็ต้องขยับสะกิดเตือนกันไว้
“เออ ที่จริงพาไปส่งไอ้ยุ่นก็สิ้นเรื่องสิ้นราว เผื่อได้เงินมากินเหล้ากันด้วย ไม่รู้ทำไมต้องเอาไปส่งไกลถึงอำเภอด้วย จริงมั้ยผู้ใหญ่” ชายชื่อแก้วเอ่ยขึ้น หารือกัน
“นั่นสิ จากเนินขี้เหล็กนี่กว่าจะเข้าอำเภอก็ค่ำแล้ว” อีกคนบอก
วนัสนิ่งฟังอย่างสนใจ ว่าตอนนี้พวกเขากำลังอยู่ที่ไหน พลางมองกวาดตาสังเกตสภาพโดยรอบ
“เฮ้ย...พวกเอ็งนี่ ทำคะนองกันไป กำนันกำชับนักกำชับหนาว่าต้องพาไปส่งผู้ว่าฯ อย่ามาหาเรื่องคอขาดกันละมึง” ผู้ใหญ่กำชับ
“หิหิ..ก็พูดไปเผื่อมันจะกลัวกันเท่านั้นละจ๊ะผู้ใหญ่ เกิดมันเป็นพวกหาข่าวของพวกต่างชาติจริง” แก้วบอก
“กำนันก็ว่าน่าจะเป็นพวกเดียวกับที่โดนจับได้ที่ชัยนาทเดือนก่อน ไอ้พวกนั้นก็มากันสามคนอย่างนี้เหมือนกัน” ผู้ใหญ่ว่าอีก
วนัส คุณชาย อรุณ เหลียวขวับ ฟังอย่างสนใจ
“แล้วตำรวจก็พาไปเข้าคุกที่พระนครเลย” ผู้ใหญ่บอกต่อ
“อ้อ งั้นไอ้สามตัวนี่ก็ต้อง...”
ชายคนนั้น หันมามองวนัสและพวก วนัสเหลียวชำเลืองมองคุณชาย และอรุณ เป็นเชิงหารือว่าเอาไงดี

ขณะเดียวกัน ธงอาทิตย์อุทัยปลิวไสวเหนือลานรวมพลของอู่ต่อเรือ ในธนบุรี ทหารญี่ปุ่น และพวกกุลีรับจ้าง กำลังแบกของไปมาเร่งสร้างที่พักใหม่อย่างเร่งรีบ เห็นโครงอาคารเป็นรูปร่างชัดเจนขึ้นแล้ว
ส่วนที่เต็นท์พยาบาลชั่วคราว มีทหารเจ็บบ้าง ป่วยบ้าง เดินเข้าออกไปมา ฝีเท้าใครคนหนึ่งเดินเร่งรีบมาหยุดยืนหน้าเต็นท์ ทหารต่างหยุดทำความเคารพพรึบพรับ
ที่แท้เป็นโกโบริรับความเคารพ แล้วชะเง้อมองหาเข้าไปภายในเต็นท์
ในเต็นท์ยามนั้น มีแต่ผู้ช่วยหมอกำลังวุ่นวายอยู่ และพลทหารเคสุเกะกำลังมาล้างพันแผลอยู่ที่เตียง
“เคสุเกะ..หมอทาเคดะละ เขาไปไหน” โกโบริถาม
เคสุเกะหันมา “อา ผู้กอง..หมอเอ่อ” พลางกวาดตามองหา “น่าจะแถวๆ นี้ครับ” เคสุเกะยิ้มๆ ไม่มีเหตุผล
สีหน้าโกโบริร้อนรน ปนหงุดหงิดว่าทำไมหมอไม่อยู่

อีกมุมหนึ่ง ในอู่เรือญี่ปุ่น กระเป๋าพยาบาลแกว่งไปมา ก่อนจะเห็นว่าเป็นโกโบริกกำลังเดินลิ่วๆสะพายกระเป๋าพยาบาลของหมอทาเคดะ เหลียวมองรอบตลอดทางที่เดินผ่าน
โกโบริเดินมาหยุดที่จุดหนึ่ง สีหน้าเซ็งสุดๆ ถอนใจหนักหน่วงพลางส่ายหน้า หมอทาเคดะยื่นมือมาตบเข้าที่บ่าโกโบริเต็มแรง โกโบริหันขวับมาร้องเสียงดัง
“หมอ”
หมอทาเคดะมีสีหน้าตกใจ เรียกทำไมซะดัง
“อะไรโกโบริซัง คุณ..คุณเป็นอะไรหรือเปล่า แล้วคุณหิ้วกระเป๋ายาผมมาทำไม”
“ไม่ต้องถามอะไรแล้วหมอ มานี่”
โกโบริมีท่าทีขึงขังดึงหมอเดินตามมาทันที
หมอทาเคดะงงหนัก “เฮ้..เดี๋ยว อะไร”
“มากับผม”
“ผะ ผม..ทำอะไร”

โกโบริไม่พูดพร่ำกึ่งดึงกึ่งลากตัวหมอทาเคดะไปทันที บรรดาทหารมองตามกันงงๆ
ไม่นานต่อมา ขณะที่ยายกำลังคัดลูกมะละกออยู่ตรงนอกชานนั้น ยินเสียงฝีเท้าย่ำพรวดๆ ขึ้นเรือนมา ยายศรเงยหน้าขึ้นมอง

“อา พ่อดอกมะลิ”
โกโบริที่ยังหน้าขมึงลากหมอทาเคดะลิ่วผ่านไป หมอหันไปยิ้มทัก
“คุณยายซัง”
แม่อรกำลังถือกระจาดเปล่าเดินมา โกโบริลากทาเคดะผ่านหน้าไปอีก
“อ้าว คุณหมอ...”
หมอทาเคดะหันมาก้มศีรษะให้เล็กน้อย ก่อนโดนโกโบริลากตรงไปที่ห้องอังศุมาลิน แม่อร กะยายศร มองตามไปงงๆ

ฝ่ายอังศุมาลินนอนหันตะแคงอยู่ โกโบริเรียกกระซิบๆ
“ฮิเดโกะ...”
โกโบริโน้มตัวมาเรียกใกล้ มีหมอทาเคดะนั่งมองอยู่ข้างหลัง
“ฮิเดโกะ คุณหลับหรือเปล่า” โกโบริเรียกอีก
“เปล่าค่ะ”
“ค่อยยังชั่วบ้างไหม”
“ไม่เป็นไรแล้วล่ะค่ะ”
“นี่ผมพาหมอมาแล้ว”
อังศุมาลินค่อยพลิกตัวหันมายิ้มท่าทีอิดโรยอ่อนเพลีย
“อา คุณหมอ สบายดีเหรอคะ ไม่เจอเสียนาน”
“อังศุมาลินซัง ผมสบายดีครับ ไหนขอผมดูคุณหน่อย”
โกโบริหลีกทางให้หมอทาเคดะตรวจอาการ

ครู่ต่อมายอดไม้ริมหน้าต่างพลิ้วไหวตามแรงลม ส่วนในห้องสำลีเช็ดแอลกอฮอล์ไปมา หลังจากถอนปลายเข็มฉีดยาเสร็จออก อังศุมาลินที่นอนตะแคงหลับตาหยี ทำจมูกฟุดฟิดเหม็นกลิ่นแอลกอฮอล์ จนต้องกลั้นหายใจ
หมอทาเคดะถอนตัวขึ้นจากการฉีดยาให้เสร็จ
“ไม่เป็นไรนะ ฉีดยาแล้วนอนพักจะดีขึ้น อาการอย่างนี้เป็นสักพักก็หาย” เสร็จแล้วจึงเหลียวมามองโกโบริแวบหนึ่ง “แล้วผมจะฝากยามาให้กินด้วย”
หมอทาเคดะสาละวนเก็บของเข้ากระเป๋าไปมา โกโบริสีหน้ายังกังวลไม่คลายจนถามย้ำเป็นญี่ปุ่น
“ไม่เป็นอะไรแน่นะ”
“ตอนนี้ยัง แต่...อีกไม่เท่าไหร่ต้องมาดูกันอีกที” หมอบอก
โกโบริยิ่งงง “อ้าว ไหนว่าไม่เป็นไร”
หมอทาเคดะพูดแกมหัวเราะ “เถอะน่า ไม่เป็นไรก็ไม่เป็นไรซิ” หมอเตรียมจะลุก แล้วบอกโกโบริ “นะผมต้องขอตัว มีงานค้างที่อู่อีกเยอะ”
“ขอบคุณมากนะคะหมอ ว่างๆ แวะมาทานข้าวนะคะ” อังศุมาลินว่า
“มาแน่ เพราะโกโบริ...ต้องเลี้ยงผม”
หมอทาเคดะพูดไปยิ้มไป พลางหันมองโกโบริ แล้วทำหน้าทะเล้นใส่โกโบริ ที่สีหน้างวยงงสุดๆ

ประตูห้องอังศุมาลินแง้มเปิดออกมา เห็นหมอทาเคดะสีหน้ายิ้มแย้ม เดินนำออกมา แต่ผงะเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าแม่อร และยายศร มายืนรอฟังอยู่ที่หน้าประตู แถมยิ้มแฉ่งให้
“เป็นยังไงคะหมอ” แม่อรถาม
หมอทาเคดะออกมายืนยิ้มๆ รอ จนโกโบริแง้มปิดประตูห้องเสร็จ แม่อร กะยายศร ลุ้นรอฟังความ
“โกโบริซัง คุณแม่ คุณยาย...”
“อะไรหมอ รีบว่ามา” โกโบริเร่ง
“ผมดีใจด้วย อังศุมาลินซังกำลังตั้งท้อง”
โกโบริที่มีสีหน้ากังวลๆ อยู่เหมือนเพิ่งตื่น เปลี่ยนเป็นดีใจตื่นเต้นขึ้นมาทันที
พลันโกโบริจับตัวหมอเขย่าไปมา “จริงหรือหมอ”

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 19/2 วันที่ 17 มี.ค. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager