อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 20 วันที่ 22 มี.ค. 56


อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 20 วันที่ 22 มี.ค. 56

โกโบริอยู่ในชุดกางเกงขาสั้นตัวเดียว ไม่สวมเสื้อ นอนพังพาบ เล่นบางอย่างอยู่ตรงมุมห้อง เอาอะไรโปรยๆ ลงในโหลแก้วขอบสูงทรงกระบอก
อังศุมาลินสงสัย เดินมาชะโงกดู
เห็นในโหลแก้วทรงกระบอก มีน้ำครึ่งหนึ่ง ในนั้น มีปลาเล็กๆ ที่จับมาจากในคลอง เป็นปลาเข็ม ประมาณ 4-5 ตัว
โกโบริเอาข้าวสุกเล็กๆ ให้ปลากิน

“ทำอะไรน่ะ”
โกโบริยิ้มแฉ่งลุกมานั่ง พูดอวด “ให้อาหารปลา”
อังศุมาลินฟังแล้วขำ “เลี้ยงปลา”


“ใช่แล้ว เลี้ยงปลา”
อังศุมาลินนั่งคุกเข่าลง จำได้ “ตายล่ะ นี่ไปเอาโหลทำมะม่วงดองมาเล่นเหรอ แล้วนี่มันปลาในคลอง จับมาทำไม”
“เอามาเป็นสัตว์เลี้ยงของเรา”
“อยากเลี้ยงปลาหรือคะ ไว้ฉันจะไปซื้อปลาทองมาให้ ปลาทอง ปลาทอง น่ะ” ตอนท้ายอังศุมาลินพูด ปลาทอง เป็นคำญี่ปุ่น
“อย่าเลย ไม่ต้องปลาทองหรอก เอาปลาธรรมดานี่แหละ ปลานี้ก็น่ารักดี”
“ที่บ้าน..คุณคงเลี้ยงปลาล่ะสิ” อังศุมาลินถาม
“ครับ..เรามีปลาทอง...ปลาทองในสวนหลังบ้าน ผมเป็นคนทำหน้าที่ให้อาหาร แต่เวลานี้..ไม่รู้ว่าใครดูแล” โกโบริหันมายิ้มให้ตาเป็นประกาย “ตอนเด็กๆ ผมมีปลาของผมเองเยอะแยะ ผมตั้งชื่อให้มันด้วย”
“ตอนเด็กๆ..ชั้นก็ชอบจับกุ้งตัวเล็กๆ ปลาเข็ม ปลากระดี่ มาเลี้ยงเหมือนกัน แต่คุณยายให้เอาไปเทลงคลองตามเดิม ระวังเถอะ เดี๋ยวคุณยายมาเห็น ต้องดุว่าบาป แล้วให้คุณไปเททิ้ง”
“เด็กๆ ชอบเลี้ยงสัตว์ทุกคน...ถ้าลูกเราชอบเลี้ยงอะไร ผมจะให้เขาเลี้ยง ไม่ว่าแมว..หรือหมา”
อังศุมาลินรีบบอก “แต่ชั้นแพ้ขนแมวนะ”
“แพ้..แพ้..ชนะ นี่เหรอ” โกโบริงง
“แพ้..คือ..จะจาม คันจมูก..ไม่สบาย น้ำมูกไหล เหมือนเป็นหวัด”
“อ๋อ..งั้น..ลูกเราก็ไม่เลี้ยงแมว..แต่ลูกเราจะเลี้ยงสัตว์ที่ไม่มีขน...เช่น...งูตัวเล็กๆ หรือเต่า”
ฟังชื่อสัตว์เลี้ยงแต่ละอย่างอังศุมาลินนึกสยอง “อื๊ย ไม่เอานะ ลูกจะไม่เลี้ยงอะไรที่มันแปลกประหลาด”
“เต่ากับงู...แปลกประหลาดตรงไหน”
“ไม่รู้ล่ะ ลูกจะไม่เลี้ยงเต่า หรืองู” อังศุมาลินบอกเด็ดขาด วางอำนาจมาก
“โห...จะเลี้ยงอะไรๆ ก็ไม่ได้ แบบนี้ลูกต้องเสียใจมากๆ แน่ๆ”
อังศุมาลินทำหน้าหมั่นไส้ เดินหนีบ่นงุบงิบ “สงสัย ว่าคนที่อยากเลี้ยงคือลูกหรือพ่อกันแน่”
โกโบริหัวเราะชอบใจ เดินตาม “จะไปอาบน้ำหรือครับ
“ใช่...”
“มา..งั้นมาทางนี้เลย” โกโบริฉวยขันน้ำใส่อุปกรณ์อาบน้ำจากมืออังศุมาลินเดินนำไป อังศุมาลินตามแบบงงๆ

โกโบริเดินนำมา ที่นอกชานบ้าน บริเวณตุ่มน้ำที่ลงทุนหาบขึ้นมาจนเต็ม แถมกวนสารส้มใสแหนว และเอาเก้าอี้ม้านั่งไม้ ที่ทำเองกับมือมาวางลงหน้าตุ่ม
อังศุมาลินตามมา ยืนงง
“คุณไม่ควรขึ้นๆ ลงๆ บันไดนั้น ไปอาบน้ำที่ท่าน้ำอีกแล้วนะ”
อังศุมาลินชะงัก “อะไรนะ”
“บันไดบ้านนี้ หรือบันไดท่าน้ำ หรือพื้นกระดานท่าน้ำ..เวลาเท้าเปียก ตัวเปียก หรือรองเท้าลื่นๆ มันอันตราย”
อังศุมาลินท้วง “แต่ว่า...”
โกโบริสวนออกมา “ไม่มีแต่…”
“ชั้นเดินขึ้นๆ ลงๆ ที่นี่ แล้วก็อาบน้ำในคลองมาตั้งแต่จำความได้จนเดี๋ยวนี้”
“แต่ตอนนี้..คุณต้องเปลี่ยนความเคยชินบางอย่างไปบ้าง”
“คุณนี่...ยุ่ง…”
“นั่งลง...”
“ยืนอาบก็ได้” อังศุมาลินดื้อ
“นั่งดีกว่า เก้าอี้นี่แข็งแรงมาก” โกโบริตบโชว์ และกดน้ำหนักให้ดู “คุณจะได้ไม่ลำบาก..เวลาที่..ตัวโตกว่านี้..นั่งลง ขอร้องล่ะ”
อังศุมาลินถอนใจ นั่งแบบจำยอม โกโบริรับผ้าต่างๆ มาแขวนข้างๆ แล้วก็เอาขันตักน้ำขึ้นมา
“เอามือมา ล้างมือก่อน”
อังศุมาลินงงๆ แต่ก็ยอมยื่นมือออกไป
โกโบริเทน้ำใส่มือพลางอธิบาย “ล้างมือให้สะอาด...แล้วเอาน้ำลูบหน้า ให้ร่างกายค่อยๆ ปรับตัว...กับความเย็นของน้ำ
อังศุมาลินมองแล้วรู้สึกขำๆ แต่ก็ทำตาม
โกโบริหน้าตาจริงจัง ตักน้ำราดตัวอังศุมาลินช้าๆ ย่างตั้งใจ ที่ไหล ที่หลัง ที่ตัว เบาๆ
ทีแรกอังศุมาลินมองๆ โกโบริแบบมีคำถาม ประหลาดใจ โกโบริก็ยังทำต่อไป แบบบรรจง ประณีต พิถีพิถัน
แววตาอังศุมาลินอ่อนโยนลง รู้สึกซึ้งใจ
พอราดทั่วตัวโกโบริหยิบสบู่มาให้ อังศุมาลินรับไป ฟอกมือ ฟอกแขน หันไปมองหน้า โกโบริยิ้มแป้นแล้นให้
อังศุมาลินชี้ว่าให้ไปได้แล้ว ไล่ๆ โกโบริทำหน้าเข้าใจๆ วางขันให้หยิบสะดวก แล้วเดินไพล่หลัง เดินชมนกชมไม้บนชานเรือนนั่นเอง

อังศุมาลินขำๆ ถูสบู่ตัวเองต่อไปแววตาเปี่ยมสุข
บ้านอังศุมาลินตกอยู่ในความมืด แสงสว่างจะตะเกียงเรื่อเรืองบนเสามุมประจำ เสียงขิมดังกังวานขึ้น เป็นเพลงลาวเสี่ยงเทียนด้วยอารมณ์ค่อนข้างหวานร่าเริง

ยายศรนั่งตำหมากเบาๆ มองดู หลานสาวตีขิมยิ้มๆ ส่วนแม่อรนั่งพับผ้า มองดู อย่างสุขใจ
อีกด้านหนึ่ง อังศุมาลินนั่งเล่นขิม มีความสุข มีโกโบรินอนหนุนหมอนเหลี่ยม พลางโบกพัดใบลาน พัดให้อังศุมาลินเบาๆ ไปมาตลอดๆ
อังศุมาลินก้มหน้าก้มตา ตีเพลงไป โกโบริตะแคงมอง ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แสนสุขใจ
มองจากภายนอก เห็นบ้านเรือนทรงไทยที่มีแสงสาดส่องออกมา อบอุ่นด้วยเสียงเพลงดังอ่อนหวานคลุมบรรยากาศ พระจันทร์บนฟ้ากลมโต

อีกฟากหนึ่งแสงเทียนริบหรี่ หน้าพระประธาน เทียนน้อยวูบไหวไปตามแรงลม
พวกวนัสอยู่บนพื้นกลางโบสถ์ผุพังหลังนั้น ในแสงอันน้อยนิด 3 คนนั่งกินอาหารกระป๋องกัน มีกระติกน้ำ ใส่น้ำกินวางไว้ข้างๆ ทุกคน มีปืนประจำกาย เตรียมพร้อมตลอดเวลา
พอทานอิ่มท่านชายวิชญาวาดแผนที่ด้วยมือ บนพื้นสกปรก
“เวลานี้ เราอยู่ทางใกล้เมืองนครสวรรค์แล้ว.. ผมคิดว่า..เราต้องมุ่งสู่ปากน้ำโพให้เร็วที่สุด เพื่อเข้าพระนครทางเรือจะดีที่สุด”
“ฝ่าบาทคิดว่าทางเรือปลอดภัยหรือ” วนัสท้วง
“ไอ้ที่จะปลอดภัยหรือไม่นั้น...บอกได้เลย ไม่มีทางไหนปลอดภัยอีกแล้ว” อรุณออกความเห็น
“ใช่..ป่านนี้ทหารญี่ปุ่นพวกนั้นคงตามล่าพวกเราแบบปูพรมแล้ว” ท่านชายคาดการณ์
“มีทางเดียว..เราต้องทำตัวเราให้กลมกลืนกับชาวบ้านให้มากที่สุด” วนัสว่า
“เป็นไปไม่ได้เลย ที่เราจะทำตัวกลมกลืน หากเรายังงมโข่งอยู่ตามหมู่บ้านชนบทแบบนี้” ท่านชายวิชญาปรารภอย่างกังวล
อรุณเห็นด้วย “จริง..เพราะชาวบ้านหมู่บ้านเล็กๆ เขารู้จักกันหมด ใครแปลกหน้ามา เป็นรู้ทันที”
“แต่รอบๆ นี้มันมีแต่ป่ากับทุ่งนาเท่านั้น” วนัสบอก
“งั้น..รีบนอน ..ซัก 2 ชั่วโมง แล้วเดินไปให้ถึงในเมืองก่อนเช้าทั้งๆ มืดๆ ภายในคืนนี้นี่แหละ ไม่งั้น...เราหนีมันไม่พ้นแน่” ท่านชาญสรุป
“จากนั้น ค่อยคิดกัน ว่าไปพระนครทางไหนดี อย่าปักใจแค่จะไปด้วยทางเรืออย่างเดียว”
วนัสว่าพลางดื่มน้ำจากกระติก ดวงตามุ่งมั่น

ในความมืดของวัดร้างแห่งนั้น พระจันทร์ภายนอก ส่องสว่างกลมโต
วนัสนอนข้างหน้าต่างโบสถ์ มองออกไปนอกหน้าต่างพังๆ อรุณหลับอยู่อีกทางหนึ่ง
วนัสมองพระจันทร์ รำพึงเบาๆ
“เดือนเดินแดนดินนิลพราย เดือนฉายเวหาสน์ปราศนิล”
ท่านชายวิชญาได้ยินไม่ถนัด “อะไร..วนัส ละเมอหรือ”
“เปล่า กระหม่อม มองเห็นพระจันทร์ ทำให้คิดถึง...คนที่กระหม่อมจะรีบไปหา ถ้าเขารู้ ว่าอีกไม่นานเราจะได้พบกัน เขาคงตื่นเต้นดีใจ”
“นั่นสินะ..ที่บ้านฉัน ก็ไม่มีใครรู้เลย ถ้าจู่ๆโผล่ไป..คงเซอร์ไพร้ส์กันพิลึก”
“นั่นสิ ฝ่าบาท อังศุมาลิน...ต้องเซอร์ไพรส์มากๆ เลยล่ะ”

รุ่งเช้าโกโบริกำลังแต่งเครื่องแบบอยู่ด้านหนึ่ของห้อง ส่วนอังศุมาลินกำลังพับผ้าเก็บใส่ตู้
“เอ๊ะ..หายไปไหน”
อังศุมาลินเปิดหา ช่องนั้น ช่องนี้
โกโบริสนใจ ส่งเสียงถามมา “หาอะไรหรือครับ”
“ผ้าเช็ดหน้า...” อังศุมาลินหันมาทางโกโบริ “ผืนนั้นน่ะค่ะ”
“ผืนนั้น..อ๋อ...” โกโบริเดินออกไปจากห้อง
อังศุมาลินมองตามไปงงๆ แล้วก็หันมาสนใจการจัดตู้ต่อ สักพัก ขณะกำลังก้มๆ อยู่ มือโกโบริที่ถือผ้าเช็ดหน้าผืนที่โกโบริซื้อให้ ยื่นมาตรงหน้า
อังศุมาลินสะดุ้งนิดๆ หันมา
“อ่ะ..นี่ไง”
“อ้าว..ไปเจอที่ไหน”
“เห็นคุณแม่รีดอยู่เมื่อวาน เลยไปหาที่ตะกร้าผ้าที่รีดแล้ว”
อังศุมาลินมองอย่างฉงน “คุณนี่..เป็นคน...ตาไว...ช่างสังเกตจังนะคะ”
“ขอบคุณครับ”

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 20 วันที่ 22 มี.ค. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager