อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 20/5 วันที่ 26 มี.ค. 56


อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 20/5 วันที่ 26 มี.ค. 56

“ออ พญานาค แล้วสามคนที่มาจากนครสวรรค์” คุณหลวงถามเร็ว
ป๋วยซักอีกคน “เป็นยังไงกันมั่ง”
สารวัตรองอาจมีสีหน้าหนักใจ “ท่านอธิบดีให้ควบคุมไว้ต่างหาก” พลางหันไปทางป๋วย “เพราะทางญี่ปุ่นขอเข้าขอสอบปากคำด้วย”
ป๋วยตะลึง “อะไรนะ”
คุณหลวงซักต่อ “เมื่อไร”

สารวัตรองอาจไม่ตอบ ได้แต่ทอดถอนใจ
ด้านตาบัวกะตาผลเหลียวซ้ายแลขวา แล้วก้มหน้าลงมา เล่าด้วยเสียงกระซิบกระซาบ ตาผลกระแอมวางมาด


“แอ้ม..คือระยะนี้ทางพลกะพรรคกำลังเตรียมทำแผนที่ให้ทางโน้นมาทิ้งลูกระเบิด แม่อังรู้ไหมล่ะ เขากะให้ลงแถวบางกอกน้อย ตะพานพระรามหก หัวลำโพงเนี่ยอะไรที่สำคัญๆพวกเนี้ย”
อังศุมาลินถอนใจเล็กน้อย “เราก็แย่ซิลุง”
“แต่ก็ต้องทำ เพราะเค้าจะตัดทางกะมะนาคม ที่ผ่านมามันขัดข้องทางเทคกะนิ๊ก ทิ้งทีไรพลาดทุกที” ตาผลบอก
ตาบัวเสริม “ก็อย่างที่เจ๊กขายขวดมันเล่าไง ว่ามันไปนอนดูระเบิดลงกลางเจ้าพระยาตูมๆ ที่ใต้สะพานพุทธ ระเบิดก็ไม่ลงสะพาน เพราะมีมือใหญ่ๆมาปัด สงสัยจะเป็นมือยักษ์วัดโพธิ์”
ตาผลแย้ง “เฮ้ย ก็มันขัดข้องทางเทคกะนิ๊กโว้ย เขาเลยต้องให้พวกพลกะพรรคทางนู้นเข้ามาดูนี่ไง ก็นี่ละที่จะมาบอกล่ะ ว่าพ่อวนัสเขาจะมาเร็วๆ นี้”
อังศุมาลินอึ้งไป
“จริงหรือลุง”
“ปัทโธ่ มีหรือจะไม่จริง” ตาผลว่า
อังศุมาลินเงียบไป
“แล้วนี่แม่อังกำลังทำอะไรละ” ตาบัวถาม
อังศุมาลินไม่ได้ยิน มือกำชายเสื้อฟอร์มไว้แน่น จนปลายเข็มสะกิดนิ้วโดยไม่รู้สึกตัว มารู้อีกทีเห็นรอยเลือดซึมเข้าไปเนื้อผ้าเป็นดวง
“แต่เห็นเขาว่า มาคราวนี้พ่อวนัสจะมาประจำอยู่ที่นี่เลย” ตาผลบอก
อังศุมาลินรีบพับเสื้อฟอร์มใส่ลงตะกร้าโดยเร็ว
“พอพ่อวนัสมา แล้วแม่อังจะว่ายังไง” ตาบัวถาม
อังศุมาลินนิ่งไป ก่อนตอบช้าๆ “ก็ไม่มีอะไรนี่ลุง”
ตาบัวรีบบอก “ฮื้อ เขารู้กันหัวคุ้งท้ายคุ้งว่า พ่อวนัสชอบแม่อัง ใครๆ เขาก็ว่าพ่อวนัสกลับมายังไงก็ต้องมาแต่งกับแม่อัง ตอนแม่อังมาแต่งกับนายช่าง เขายังซุบซิบกันเลยว่า พ่อวนัสมาแล้วจะว่ายังไง”
“แต่ป่านนี้พ่อวนัสคงรู้แล้วมั้ง” ตาผลว่า
อังศุมาลินวิตก สงสารวนัส “รู้ได้ยังไง”
ตาบัวรีบบอก “ก็มิกกะเต้อไม้เกินที่เพิ่งได้ออกไปนั่นไง ที่พวกพลกะพรรคว่ากันน่ะ เห็นว่าพ่อวนัสขันอาสาเข้ามาเองเลยนะ บอกว่าคุ้นกับภูมิประเทศแถวนี้ดี”
อังศุมาลินใจหายวูบ
“ลุง หากวนัสเข้ามา ลุงต้องอย่าปล่อยให้เขามาแถวนี่นะ มันอันตรายเกินไป”
“อ้าว ทำไมละ ถ้าเขามาถึงเขาก็ต้องแอบมาหาพ่อหาแม่ หาแม่อังจนได้แหละ”
“บ้านเรากำลังถูกเพ่งเล็งอยู่ ถ้าเขาจะมา ให้ลุงมาบอกนัดฉันกันเสียก่อน อย่าลืมนะลุง ไม่งั้น...ต้องเกิดเรื่องร้ายแรง”
ตาบัวรับคำ “แล้วจะบอกให้”

โกโบริเดินเลี้ยวมาถึงชานบันได ดูเร่งรีบ ก่อนก้าวขึ้นบันได อังศุมาลินชะเง้อมองไปรีบบอก
“โกโบริมา”
ตาบัวกะตาผลร้อง “เฮ้ย”

โกโบริเดินขึ้นมา มองรองเท้าแตะที่วางอยู่ตีนบันได หน้าตาไม่ค่อยสบายใจ ตาบัว กะตาผลเต้นผาง ยักแย่ยักยันจะหาทางหลบยังไงดี โกโบริขึ้นมาถึงพอดี มองมาเครียดขรึม หน้านิ่ง
สองเกลอถึงกับเข่าอ่อน ไปไม่เป็น ยิ้มเก้อเขิน เก้กังอยู่อย่างนั้น อังศุมาลินไม่สบายใจ
“ลุงบัว ตาผลแวะมาเยี่ยมค่ะ”
โกโบริจ้องนิ่ง คิดตรึกตรอง
ตาบัวทักทาย “วะ..หวัดดีนายช่าง”
“ไง ไปอยู่ที่ไหนมาเสียนาน” โกโบริถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ
ตาบัวขยับพรวดกระทุ้งตาผลให้พูดบ้าง
“ก็..ปะ ไปอยู่ฝั่งโน้นกะพรรคพวกกัน..แฮ่” ตาผลยิ้มแห้ง
“งานที่ทำ คงสนุกมากนะ” โกโบริถาม
สองเกลอยิ่งยิ้มแห้งลงจืดไปสนิท
“ไม่ ได้ทำอะไรหรอกนายช่าง” ตาบัวว่า
“งั้นรึ”
โกโบริยิ้มเยาะนิดๆ ก่อนจะก้าวเดินมาหยุดใกล้อังศุมาลิน พูดโดยไม่มองตา
“ผมลืมแบบในห้อง”
อังศุมาลินขยับจะลุก
“ไม่เป็นไร ผมเข้าไปเอาเอง”
โกโบริพรวดตรงไปห้องทันที อังศุมาลินมองตาม ตาบัว ตาผล ชะเง้อมองลุ้น

โกโบริเดินเข้ามาในห้อง หันมองหาไปมาทั่ว ก่อนเดินตรงรี่ไปที่โต๊ะ หยิบแบบแปลนขึ้นมาได้จะก้าวกลับออกมา แต่นึกอะไรได้บางอย่าง หันกลับไปมองที่ตู้เสื้อผ้า
โกโบริตรงเข้ามาที่ตู้เสื้อผ้า เปิดค้นที่ชั้นวางเสื้อ แต่มีกระดาษ ซึ่งเป็นจดหมายวนัส ร่วงตกออกมา
โกโบริมองสะดุด ก่อนเอื้อมมือไปคว้าหยิบกระดาษจดหมายวนัสขึ้นมา

โกโบริมอง แล้วกลับกระดาษหมุนๆ ดู อ่านไม่ออก แต่ดูลายมือ ซ้ำแล้ว ซ้ำอีก
ฝ่ายตาบัวกะตาผลถอนใจเฮือกๆ ตายังมองตามโกโบริไปที่ห้องนอนอังศุมาลิน

“ข้าว่าดูท่าทางแกพิลึกๆ อยู่นา” ตาบัวว่า
“ข้าก็ว่านายช่างแกชักจะรู้มังวะ” ตาผลบอก 2 คนโต้กันไปมา
“เฮ่ย จะรู้ได้ไง”
“ข้าจะไปรู้เรอะ แต่ลูกกะตาน่ะก็พิกลๆ อยู่แหละ”
“อย่ามาตาขาวไปหน่อยเลยน่า มือชั้นพลกะพรรคแล้ว”
อังศุมาลินรีบขัด ชักรำคาญนิดๆ
“ทำไมเขาจะไม่รู้ ฉันบอกลุงแล้วใช่ไหมว่าอย่ามาแถวนี้ แล้วนี่ ถ้ามีใครมาเห็นเข้าอีกจะพาลยุ่งไปใหญ่”
“มันจะเป็นยังไง” ตาผลเง็ง
“ก็ตอนที่ฉันไปรื้อกระต๊อบ โกโบริเขาก็รู้” อังศุมาลิน บอก
ตาบัวตาผลอุทานตาโต “ฮ้า”
ตาบัวถามเร็ว “ทำไมรู้ละ”
“ก็...” อังศุมาลิน ยั้งคิด จึงตอบเลี่ยง “กระต๊อบลุงมันเคยอยู่ตรงนั้นอยู่ดีๆ มันหาย เขาก็รู้นะซิ”
“ถ้างั้นก็มาจับผิดอะไรเราไม่ได้หรอกน่า” ตาผลว่า
“ช่าย มือขนาดนี้ไม่ได้กินเด็ดขาด” ตาบัวคุยอีก
อังศุมาลินเหนื่อยหน่ายใจ ขณะเหลียวมองไปที่ห้อง

ไม่นานต่อมา อังศุมาลินเปิดประตูเข้ามาในห้อง โกโบริรีบวางมือลงสอดจม.นั้นไว้ใต้กองของที่โต๊ะทำงาน แล้วยืนนิ่ง หันหลังให้
“เจอมั้ยคะ”
โกโบริไม่ยอมหันมามอง หน้าซีดมาก “อ๋อ..ผมได้แล้ว”
อังศุมาลินสะดุดจึง รับรู้ได้ถึงน้ำเสียงตอบที่ฟังแปลกแปร่งไป
โกโบริหันหน้ามาเรียบนิ่ง ยืนกำแบบในมือแน่น
“ลุงผลลุงบัวแกไม่มีอะไรหรอกค่ะ ก็..แค่มาเยี่ยมที่ไม่ได้มาเสียนาน”
“นั่นละ คุณจะลำบาก ทางที่ดีรีบให้แกสองคนกลับไปเสีย ถ้าพวกสารวัตรทหารมาพบเข้าจะโดนสอบกันวุ่น”
“กองทัพสั่งจับแกหรือคะ”
“ก็ไม่เชิง แต่แกเป็นบุคคลที่ต้องสงสัย แต่ถ้าเห็นแกมาวุ่นวายแถวนี้อีก ก็จะโดนเอาตัวไปสอบถามอีกก็ได้ เพราะ...เรื่องที่อู่โดนระเบิดครั้งนี้มันก็น่าคิดอยู่”
“แกคงไม่ทำอย่างนั้นหรอกค่ะ” อังศุมาลินออกรับแทน
“คุณรู้ได้ยังไง รู้ไหม...”
“อะไรคะ”
“วันก่อนมีพวกใต้ดินที่ลักลอบเข้ามา...จากต่างประเทศ...ถูกจับได้สามคน”
อังศุมาลินตกใจ “คะ..ว่าอะไรนะคะ”
โกโบริสีหน้าเปลี่ยนไป ขรึมลงทันที


อังศุมาลินซีดเผือดลงทันทียืนโงนเงน ใกล้ๆ ขวดโหลเลี้ยงปลาของโกโบริริมหน้าต่าง อังศุมาลินพูดเสียงเบา แทบเป็นกระซิบ
“จริงหรือคะ”
โกโบริเห็นท่าไม่ดี รีบพุ่งเข้ามาคว้าแขนไว้
“เป็นอะไรหรือเปล่า นั่งลงก่อนดีมั้ย เดี๋ยวคุณจะล้ม”
“ไม่..ไม่ต้องค่ะ แล้วรู้มั้ยคะว่า พวกนั้นมาจากไหน” อังศุมาลินจดจ่ออยู่แต่เรื่องวนัส
“ผมไม่ทราบ”
“คุณต้องรู้ คุณต้องรู้แน่นอน เพียงแต่คุณไม่บอกต่างหาก กรุณาเถอะคะ พวกนั้นคือพวกที่มาจากอังกฤษหรือเปล่า”
อังศุมาลินแทบทรุดลงคุกเข่า โกโบริไม่ตอบ ได้แต่คว้าพยุงร่างดึงไว้
“กรุณาเถอะค่ะ”
“ผมไม่ทราบ” โกโบริบอก
“ถ้าอย่างนั้น ช่วยกรุณาแต่เพียงว่า มีคนชื่อวนัสอยู่ในนั้นไหม”
“ก็แปลว่า คุณรู้..ว่าเขาจะมา...”
โกโบริก้มมองอังศุมาลินอย่างขมขื่น
“คุณกำลังรอเขาอยู่...”
อังศุมาลินไม่ตอบ “ฉันต้องการรู้แค่ว่า มีคนชื่อวนัสอยู่ด้วยไหม”
“ผมบอกแล้ว ว่าผมไม่ทราบ”
“แต่ถ้าคุณอยากรู้คุณก็จะรู้เข้าจนได้ กรุณาได้มั้ยคะ ช่วยถามทีว่ามีวนัสด้วยหรือเปล่า”
โกโบริหยั่งเชิง “ถ้าผมตอบว่า..มีล่ะ”
“ไม่ค่ะ ไม่จริง คุณยังไม่ทราบ คุณยังไม่ได้ถาม”
“แล้วทำไมผมต้องไปถามใคร แต่...ถ้ามีเขาด้วยจริง ผมก็น่าจะยินดีอย่างยิ่ง”
โกโบริมองมา พูดอย่างเยือกเย็น อังศุมาลินมองตา โกโบริมองตอบ สายตาเคืองแค้น อังศุมาลินใจหายวาบ
“ไม่! คุณต้องไม่ทำอย่างนั้น”
“แล้วทำไมผมต้องไม่ทำ” โกโบริพูดด้วยน้ำเสียงและท่าทางเดิม
“เพราะคุณไม่ได้เป็นคนอย่างนั้น…”
โกโบริประชด “แต่ผมอาจจะเป็นอะไรอีกหลายอย่างก็ได้”
อังศุมาลินพูดพร่ำขอร้อง “กรุณาเถอะค่ะ กรุณาวนัสด้วย”
“ผมต้องกรุณาเขาแน่...ถ้าพบ”
พูดจบโกโบริก้าวพรวดออกจากห้อง เดินลิ่วไปทันที อังศุมาลินทรุดลงคุกเข่าอยู่กลางห้องสีหน้าเผือดซีด น้ำเสียงโหยหวน ขณะรำพันออกมา
“วนัส...วนัส”

ด้านตาบัว กะตาผล ยืนโยงโย่ยงหยกอยู่แถวหน้าห้องถึงกับสะดุ้งผาง ที่โกโบริพรวดผ่านหน้าไป ทั้งสองมองตามจนแน่ใจก่อนหันกลับไปดูในห้อง เห็นอังศุมาลินหมอบกองที่พื้น
“อ้าว แม่อัง เป็นอะไรแม่อัง”
สองเกลอประสานเสียง พร้อมกับรีบพรวดเข้าไปประคองอังศุมาลิน
“วนัส วนัส” อังศุมาลินรำพันอยู่อย่างนั้น

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 20/5 วันที่ 26 มี.ค. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager