อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 21 วันที่ 27 มี.ค. 56


อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 21 วันที่ 27 มี.ค. 56

สองเกลอประสานเสียง พร้อมกับรีบพรวดเข้าไปประคองอังศุมาลิน
“วนัส วนัส” อังศุมาลินรำพันอยู่อย่างนั้น
“ทำไมแม่อัง มีเรื่องอะไรกันหรือ” ตาผลสงสัย
ตาบัวฉุน “มัน มันทำอะไรแม่อังบอกมา ลุงจะจัดการให้ ชัดช้า ระเบิดลงรอดมาได้ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัวพรรคพวกเรามีถมไป เดี๋ยวลุงไปพามาเลย”
อังศุมาลินได้ฟัง ค่อยสงบลงทีละน้อย

“ลุง พรรคพวกของลุงมีมากจริงๆ เหรอ”
“อาว ก็ใช่นะซี พลกะพรรคเรามีทั่วระแหงจะเอาสักเท่าไหร่ละ” ตาบัวบอก


“ถ้างั้น ทำไมไม่รู้ ว่าญี่ปุ่นจับพวกใต้ดินลักลอบเข้ามาได้สามคน”
“ฮ้า เอาที่ไหนมาพูด” ตาบัวตกใจ
“ตะกี้โกโบริบอกฉันเอง”
“จริงเร้อ...”
ตาบัวเหลียวมองตาผลเชิงไม่แน่ใจ
“หรือจะจริง..วะไอ้ผล”
“เออ ไม่งั้นนายช่างแกจะเอาที่ไหนมาพูด” ตาผลว่า
“แล้วที่ลุงว่าวนัสเขาจะมาน่ะ รู้มั้ยมาเมื่อไหร่” อังศุมาลินถาม
“ก็ไม่รู้แน่ ของพรรค์ยังนี้มันสุดแต่ลู่ทาง” ตาบัวบอก
“ลุงบอกว่า...น่าจะมาแล้ว..ไม่ใช่เหรอ”
“ก็เขาก็ว่าเร็วๆ นี้ไง...แต่จะอาทิตย์นี้ อาทิตย์หน้า หรือเดือนหน้าก็ยาก บางทีจู่ก็โผล่เข้ามาก็มี” ตาบัวว่า
“งั้นพวกที่ลอบมาคราวนี้ จะเป็นพวกวนัสได้ไหมลุง”
“ก็ไม่รู้เหมือนกันแหละ”

กลายเป็นว่าทั้งสามคน นั่งกอดเข่าเจ่าจุกอยู่ด้วยกันกลางห้องนั่นเอง
ฟากโกโบริก้าวเดินลิ่ว มาตามทางเดินในสวน เสียงเดินสวบๆ ไปโดยไม่รีรอ ใบหน้าบูดบึ้งเคียดขึ้ง ขบกรามแน่น ความรู้สึกแทบกระอักเลือดยังไงยังงั้น

จังหวะหนึ่งโกโบริมาหยุดอยู่ที่ต้นไม้ต้นหนึ่งริมคูในสวน จุดที่เคยพาอังศุมาลินมาหลบระเบิดจนสลบ พร้อมขว้างหมัดทุบต้นไม้ไปเต็มแรง
“โว้ย...”
แววตาคู่นั้นบอกความรู้สึกของโกโบริที่เต็มปรี่ด้วยความอึดอัด และอัดอั้น
นึกไปถึงเหตุการณ์ตอนคุยกับอังศุมาลินคำมั่นสัญญา
“คุณสัญญาแล้วว่า…”
โกโบรินิ่งงันไป ท่าทีปวดร้าว “จะปล่อยคุณเป็นอิสระ”
โกโบริถึงกับแขนตกทันที พลางขยับถอยออกมาเล็กน้อย จ้องมองอังศุมาลินจริงจัง แววตาเศร้าๆ

โกโบริเหวี่ยงหมัดข้างเดิมใส่ต้นไม้เต็มแรง คิดเครียดอยู่เรื่องเดิม
“คุณมีคนที่คอยคุณอยู่บ้างไหม” โกโบริหันมา
อังศุมาลินทีแรกก็ตั้งใจฟัง แต่พอโกโบริหันมา ก็ทำหน้าเนือยๆ ใส่ รีบทำเสียงเย็นชาตอบ “มี”
โกโบริก้มหน้ารับสภาพ ปลงๆ
คิดถึงตรงนี้โกโบริเหวี่ยงหมัดข้างเดิม ใส่ต้นไม้เต็มแรงซ้ำลงไป จนมือแตก
เสียงคำพูดร้องขอของอังศุมาลินดังก้อง “กรุณาเถอะค่ะ กรุณาวนัสด้วย”
โกโบริว้าวุ่นจนหัวแทบระเบิด
“อ๊าก...”
โกโบริเอาหัวพุ่งโขกต้นไม้ตรงหน้านั่นเต็มแรง โกโบริค่อยๆ ถอยศีรษะออกมาเลือดไหลหยดอาบซิบ ตาเขม็งแข็งนิ่ง

ส่วนบนชานเรือน บ้านอังศุมาลินยามนั้น อังศุมาลินถึงกับถอนใจ มาทรุดนั่ง สองเกลอมาทิ้งตัวลงตาม
“แล้วทำยังไงดีละลุง”
“นั่นนะซิ” ตาผลหันมาหาตาบัว “เอาไงดีวะไอ้บัว เอ็งอย่ามาทำหน้าจับเจ่าเป็นลิงเฝ้าแป้นหน่อยเลยวะ ว่าไง”
“เฮ้ย เอ็งก็ยังไม่รู้ แล้วข้าจะรู้ได้ไง เอางี้มั้ย”
อังศุมาลินมีท่าทีกระตือรือร้น “ยังไงลุง”
ตาบัวยิ้มอายๆ ก่อนบอก “เราไปกินผัดเผ็ดปลาไหลกันเสียคนละชามก่อน พออิ่มๆ หัวคิดมันจะได้แล่น”
อังศุมาลินอ่อนใจ “โธ่..ลุง เรื่องกินน่ะเก็บไว้ก่อนเถอะ ถ้าคนที่ถูกจับมีวนัสด้วยจะแย่ เพราะโกโบริเขายิ่ง...”
ตาบัวแทรกขึ้น “นั่นซินะ”
ตาบัวตบเข่าฉาดใหญ่ก่อนหันไปมองตาผลอย่างผู้รู้
“นายช่างหึงขึ้นมาละงามเชียว”
“เออจริงของเอ็งว่ะไอ้บัว”
อังศุมาลินเซ็ง “เลิกพูดเถอะลุง ฉันยิ่งกลุ้มๆอยู่”
ตาบัวถามขึ้น “แล้วจะทำไงละแม่อัง”
“มีอยู่วิธีเดียวแหละ ลุงรีบกลับไปฝั่งโน้น เอาข่าวนี้ไปบอกพลพรรคของลุงเร็วๆ เข้า เขาอาจสืบได้ว่ามีใครเข้ามาตอนนี้ แล้วถ้าลุงรู้ข่าวก็รีบมาบอกฉัน” อังศุมาลินบอก
“ไปเถอะวะบัว ข่าวนี้มันสำมะคัญ”
“แต่ผัดเผ็ด..มันห่อได้ ไอ้บัวลอยช่างมัน” ตาบัวยังคงห่วงกิน
อังศุมาลินออกความคิด “เอาเถอะลุง รีบๆ เร็วๆ เข้า ในครัวมีกระทงใบตองอยู่ที่ชั้น ลุงเทผัดเผ็ดไปให้หมดเถอะ แล้วก็รีบไป ระวังพวกสารวัตรญี่ปุ่นเห็นเข้าละ ลุงโดนจับได้เป็นโดนด้วยละ”
ตาบัวคุยโว “ฝีมือชั้นนี้แล้ว”
“อย่าลืมมาบอกเร็วๆ นะลุง” อังศุมาลินกำชับ
“รับรอง ได้ข่าวจะรีบมาเชียวแหละ” ตาผลรับปาก
“ไปเว้ย” ตาบัวว่า
จากนั้นตาบัวกะตาผล พากันลุกหายเข้าครัวไป อังศุมาลินพะว้าพะวังแกมร้อนใจห่วงใยถึงวนัส

ขณะเดียวกันภายในห้องกักบริเวณ ที่กองตำรวจสันติบาล พระนคร ซึ่งเป็นห้องที่มิดชิด ไม่มีรั้วลูกกรง วนัส คุณชายวิชญา และอรุณ มีสีหน้าดีใจ หลังฟังป๋วยเล่าจบ
สามคนถามพร้อมๆ กัน “จริงเหรอพี่เข้ม”
“ใช่”
วนัส คุณชายวิชญา และอรุณ ร้อง “เฮ้” / “เย้” / “วู้” กันออกมา
เรเว่น พงศ์ ยิ้มชื่นมื่นอยู่ใกล้ๆ
“ชู้วๆ...ค่อยๆหน่อย” เรเว่นเตือน
“โอย ลืมตัวไป” อรุณยิ้มๆ
“พี่น้องเราที่กัลกัตตา กับแคนดีคงดีใจกันมากๆ แน่ ทุกคนรอวันนี้กันมานาน” วนัสบอก
“แต่นั่นก็ต้องรอพี่เข้มจัดการเรื่องสถานีวิทยุเสียก่อน” ท่านชาญว่า
“อืม เอาละๆ ผมรับปากจะรีบตั้งสถานีให้เสร็จโดยเร็ว เพราะทางนู้นก็รอฟังสัญญาณจากทางเรามาหลายเดือนมากแล้ว ก็ต้องอาศัยทุกคนมาช่วยให้มันสำเร็จทันการณ์” ป๋วยบอก
“ได้เลยครับพี่” วนัสว่า
“แต่ว่า..ทุกอย่างมันก็ไม่ได้ราบรื่นนะสิ”
ป๋วยมีสีหน้าหนักใจ
“มีอะไรครับพี่เข้ม”
ท่านชายวิชญาถาม วนัส กับอรุณ ลุ้นรอฟัง
“พวกคุณสามคน ต้องเข้าห้องสอบปากคำกับทางญี่ปุ่น พรุ่งนี้” ป๋วยบอก
วนัส คุณชายวิชญา และอรุณ อึ้ง

บ่ายวันนั้นบริเวณหน้ากองบัญชาการกองทัพญี่ปุ่น ถนนสาธร พระนคร แลเห็นนายทหารญี่ปุ่นเดินเข้าออกไปมา ส่วนภายในห้องแม่ทัพนากามูระ โกโบริและหมอโยชิ ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน มีฮิชิดะยืนอยู่ริมหนึ่ง
“โกโบริผมแสดงความยินดีด้วยกับข่าวดีของคุณ”
หมอโยชิ และฮิชิดะหันมายิ้มยินดีกับโกโบริด้วย
โกโบริฝืนยิ้ม ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ
“ขอบคุณครับท่าน”
“แต่ถึงยังไงหน้าที่เพื่อชาติและองค์สมเด็จพระมหาจักรพรรดิก็ต้องเหนือสิ่งอื่นใด คุณเองก็ต้องเตรียมตัวไว้ให้พร้อม เพราะตอนนี้สถานการณ์ของเราที่พม่ากำลังย่ำแย่ บางทีกองกำลังของเราที่นี่อาจจะต้องเข้าไปเสริมที่พม่าในเร็ววันก็เป็นได้” นากามูระบอก
โกโบริค้อมศีรษะรับ
“ที่ผมเรียกคุณสองคนมานี่ คือ..พรุ่งนี้จะมีการสอบสวนสปายสามคน ที่ลักลอบเข้ามา ผมเลยอยากจะให้คุณทั้งสองคนเป็นตัวแทนของกองทัพ เข้าสอบสวนร่วมกับทางฝ่ายสืบราชการลับของเรา”
โกโบริเงียบงันไป ใบหน้านิ่งเฉยและไร้ความรู้สึก เหมือนใส่หน้ากาก ก่อนค้อมศีรษะรับคำสั่งพร้อมหมอโยชิ

“ไฮ้”
ตกตอนค่ำ ขณะที่อังศุมาลินกำลังนั่งจัดกระดุม เข็ม ด้าย ในกล่องเย็บปัก พยายามสงบใจอยู่ มีแม่อร และยายศรนั่งตัดใบตองกันอยู่ใกล้ๆ

สักครู่หนึ่ง โกโบริเดินโผล่ขึ้นเรือนมา หอบม้วนแบบแปลนมาเต็มมือ สีหน้าเหนื่อยเคร่งขรึม สายตาทอดต่ำ ก้าวเดินเร็ว
แม่อรกะยายศร หันไปมองจะเอ่ยทัก แต่โกโบริกลับเดินลิ่ว ก่อนชะงักหยุดมองมาที่อังศุมาลินที่ทำไม่รู้ไม่เห็นอยู่ แล้วเดินต่อตรงเข้าห้องไป
แม่อรชำเลืองมองตามโกโบริไป ก่อนจะหันมาที่อังศุมาลิน
“เอ เป็นอะไรของแก...” ยายสงสัยถามขึ้นก่อน
“นั่นสิคะหน้าตาไม่ค่อยดี..นี่ยายอัง...”
แม่อรหันมาทางลูกสาว อังศุมาลินที่นิ่งเงียบถึงกับสะดุ้ง
“คะ”
“หนูวางมือ แล้วเข้าไปดูพ่อดอกมะลิเสียหน่อยสิ” แม่อรบอก
“ทำไมคะ..คงไม่มีอะไรหรอก”
“ผิดปกติออกอย่างนี้ ทำไมจะไม่มี” ยายศรว่า
“ทุกทีแกต้องหยุดคุยจ้อ กว่าจะอาบน้ำเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวได้ วันนี้ทำไมรีบเข้าห้องไปเลย รึว่าแกจะไม่สบาย”
อังศุมาลินยังจดจ่อกับกระดุมตรงหน้า เหมือนไม่ได้ฟัง
“อังไป ไปดูแกหน่อยซิลูก”
อังศุมาลินยังคงบ่ายเบี่ยง “เดี๋ยวก่อนก็ได้ค่ะ”
แม่อรมองอย่างจับสังเกต “มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า”
“เปล่าค่ะ”
แม่อรถอนใจยาว อังศุมาลินรีบเงยหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉยให้ดูเป็นปกติที่สุด
“ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะแม่”
แม่อรส่ายหน้าเบาๆ มองด้วยสายตาไม่เชื่อ อังศุมาลินรู้สึกว่าคงจะปิดแม่และยายไม่อยู่แน่

โกโบริหลับตานอนหงายยกมือก่ายหน้าผาก ร่างเหยียดยาวอยู่เต็มฟูก โดยยังไม่เปลี่ยนชุด ดู เหน็ดเหนื่อย กลัดกลุ้ม และท้อแท้
ครู่หนึ่งนั้น เสียงฝีเท้าอังศุมาลินเดินมาหยุดอยู่หลังฉากกั้นเบาๆ อังศุมาลินสังเกตได้ถึงความท้อแท้บางอย่าง ก่อนจะถอยกลับ
พลันโกโบริเหลือบมามองสบตาด้วยแววตาอันเยือกเย็นผิดปกติ อังศุมาลินใจหายวาบ แต่ก็จ้องมองอย่างไม่สะดุ้งสะเทือนกลับไปเช่นกัน
โกโบริพูดบอกด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “ผมเพิ่งกลับมาจากกองบัญชาการ ผมยังไม่รู้ว่าสามคนที่ถูกจับได้นั้นชื่ออะไร แต่พรุ่งนี้...ผมจะเป็นล่ามสอบสวนพวกเขา”
อังศุมาลินปากซีดสั่นเทาขึ้นทันที
“คุณคงพอใจกับตำแหน่งนี้ อย่างน้อยที่สุด ถ้า..หนึ่งในสามเป็นวนัส ในฐานะล่าม คุณจะแปลไปยังไงก็ได้...”
โกโบริมองนิ่ง ไม่โต้ตอบ ราวกับเก็บซ่อนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้
“งั้นลืมเสียเถอะค่ะ ที่ฉันขอร้องคุณไปเมื่อกลางวันนี้ เราจะไม่ร้องขอความเมตตาอะไรอีก เพราะเท่าที่ให้มานี่ก็มากเกินพอแล้ว”
โกโบริยังคงมองนิ่งๆ แต่อังศุมาลินหยุดไม่ได้แล้ว ความโกรธ ความเกลียด พุ่งขึ้นในหัวอกเป็นริ้วๆ
“แต่ขอให้จำไว้ว่า สักวันหนึ่ง คุณจะได้รับการตอบแทนที่สาสม หาก...วนัสต้องเป็นอะไรไป ฉันก็ทำทุกอย่างให้คุณพินาศเช่นกัน”
โกโบริแทบไม่อยากฟัง รีบพลิกตัวคว่ำหน้าลงกับฟูก อังศุมาลินเหลือบแลมองอย่างร้าวราน

อังศุมาลินถอยหลังมา ก่อนจะหันตัวเดินตรงออกไปที่ประตู แต่แล้วโกโบริกลับเอ่ยขึ้นมาลอยๆ ทั้งที่ยังนอนคว่ำหน้าอยู่
“แผ่นกระดาษที่คุณวางไว้บนโต๊ะ วันหลังควรเก็บเอาไว้ให้ดีหน่อย”

อังศุมาลินสะดุดกึก ใจหายวาบ รีบหมุนตัวกลับไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ ที่เต็มไปด้วยกองแบบแปลน จากนั้นจึงเหวี่ยงมือกวาดปัดจนแบบกระจายร่วง ในที่สุดจึงเห็นแผ่นกระดาษสีขาวขะมุกขะมอมที่มีลายมือหวัดๆ ของวนัสวางอยู่ใต้สุด
อังศุมาลินตาลุกโพลง
“คุณไปเอาจดหมายนี้มาจากไหน”
อังศุมาลินหันขวับไปเหมือนจะเอาเรื่อง โกโบรินอนนิ่งไม่ไหวติง ทั้งสองต่างอยู่คนละฟากฝั่งของฉากที่กั้นขวางอยู่
“กระดาษแผ่นนี้เป็นของส่วนตัวดิฉัน คุณไปเอามาจากที่ไหน”
โกโบริย้อนนิ่งๆ “คุณเก็บไว้ที่ไหนล่ะ”
อังศุมาลินใจเสีย เหลียวขวับไปทางตู้เสื้อผ้าทันที นึกขึ้นได้ว่าตัวเองเก็บไว้โดยไม่เอะใจ จนซวนเซไปติดโต๊ะ สีหน้าชอกช้ำ ขมขื่น พยายามพยุงตัว เกาะมุมโต๊ะเอาไว้ให้แน่น
“ฉันผิดเอง ที่คิดไปเองเสมอว่า อย่างน้อยที่สุด คุณก็เป็นศัตรูเพียงคนเดียวที่ยังมีความเป็นสุภาพบุรุษ ซึ่งฉันคิดผิด คุณก็เหมือนกับคนอื่นๆ ทั่วไปนั่นแหละ โหดร้าย ทารุณ เอาแต่ได้ ความจริง..คุณก็ไม่ได้ดีไปกว่าพวกของคุณแม้แต่นิดเดียว”
แลเห็นเงาลางๆ หลังฉากกั้นของร่างโกโบริที่นอนอยู่ เขาขยับไหวกายเล็กน้อยเหมือนจะตอบโต้ แต่กลับนิ่งไม่ไหวติงเช่นเดิม
“คุณเคยให้สัญญากับฉัน ถ้าคุณยังมีความเป็นสุภาพบุรุษเหลืออยู่บ้าง ตอนนี้...เดี๋ยวนี้ ฉันขอทวงสัญญานั้น”
โกโบริใจหายวาบ พรวดลุกนั่งขึ้นมาทันที
“ฮิเดโกะ”

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 21 วันที่ 27 มี.ค. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager