อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 21/5 วันที่ 30 มี.ค. 56


อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 21/5 วันที่ 30 มี.ค. 56

“เขาไม่พูดหรอกค่ะ ที่เขามาบอกเราแค่นี้ก็เป็นบุญนักหนา” อังศุมาลินเน้นเสียงขณะพูดถ้อยคำต่อมา “เขาคงอยากให้หนูรู้ว่าวนัสถูกจับ”
“แล้วนี่จะทำยังไงกัน เขาจะขังตัวไว้ หรือจะเอาไปฆ่าไปแกงเสีย โธ่ ไม่ควรเล้ย...”
โกโบริพรวดออกมาจากห้องพร้อมหอบม้วนแบบเรือมาเต็มแขน กะขนกลับอู่จนหมด
“พ่อวนัสเป็นยังไงบ้างจ๊ะ”
โกโบริอึกอักลำบากใจ “ก็..ไม่มีอะไร”

“พ่อวนัสถูกขังอยู่ไหนจะ...”
โกโบริสีหน้าสลดลง มองไป ทุกคนดูจะเป็นจะตายเพราะวนัส “ที่เก่าครับ” เลยตอบสั้นๆ
“ที่เก่ามันคือที่ไหนกันจ๊ะ” ยายศรถาม



“สัน-ติ-บาล ครับ”
“แล้ว..เป็นอะไรหรือเปล่า” ยายซักต่อ
“นิดหน่อยครับ น่าจะพาไปโรงพยาบาลแล้ว”
แม่อรสีหน้าไม่ดี อังศุมาลินหายใจขัดขึ้นมาทันที
“ตายจริง เป็นอะไรไป…”
โกโบริรีบบอก “ก็...แขนเจ็บ...อาจโดนกระแทกอะไรมา เพราะมีรอยฟกช้ำตามตัว และมีบาดแผลบางจุด แต่คงไม่บาดเจ็บมากนัก”
อังศุมาลินฟังแล้วปรี๊ด คิดว่าวนัสโดนญี่ปุ่นทำร้าย เลยของขึ้นอีก “ก็ใช่นะสิ เจ็บไม่มากนัก เพราะแค่นี้มันก็มากเกินพอแล้ว
โกโบริหันมาเลิกคิ้ว มองอังศุมาลินอย่างกวนๆ
“คุณพูดเหมือนจะให้ผมต้องรับผิดชอบ”
“ใช่ คุณคงไม่ต้องรับผิดกับเรื่องแบบนี้แน่ รับแต่ชอบก็พอ”
โกโบริเหนื่อยใจ จะขยับเดินหนี
“แล้วรู้ไหม...เขาจะทำยังไงกับพ่อวนัสแกอีก” แม่อรถาม
“ผมไม่ทราบ”
อังศุมาลินใจหายแววตาเคืองขุ่นจ้องนิ่ง โกโบริขยับเดินมาหยุดที่หน้าเชิงประตูบันไดเรือน แล้วหันมาบอก
“พรุ่งนี้ทางกองบัญชาการอาจเปลี่ยนล่ามใหม่ เพราะผมต้องมาจัดการทางอู่ให้เรียบร้อยก่อนไปพม่า”
ยายตกใจ “ไหน ว่าอะไรนะ”
“ผมจะถูกย้ายไปพม่า”
“แล้วจะไปกันเมื่อไหร่ละนี่” แม่อรใจหาย
“ก็..ทันทีที่ผมจัดการเรื่องที่อู่เรียบร้อย” ตอนท้ายโกโบริสะบัดเสียง
แม่อรถอนใจยาว “นี่ไปประจำอยู่ที่นั่นเลยเหรอ”
“ก็ไม่แน่ เพราะผมอาจถูกส่งไปประจำลงเรือรบที่สิงคโปร์ เพราะตอนนี้การรบที่แปซิฟิคก็กำลังทวีความรุนแรง” โกโบริก้มมองแบบในมือ “ตอนนี้ผมกำลังเร่งทำแบบพวกนี้ให้เสร็จเสียก่อน”
ยายศรหันไปทางอังศุมาลิน “แล้วจะทำยังไงกัน” แล้วกลับมาทางโกโบริอีก “ไม่ย้ายไปไม่ได้หรือ”
“ผมเป็นทหาร มีหน้าที่ทำตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชา”
อังศุมาลินฉุนกึก พูดน้ำเสียงเยาะๆ “ใช่สิ คำสั่งผู้บังคับบัญชา! ใช้อ้างได้ดีเสมอ”
โกโบริหันมองอังศุมาลินแว้บหนึ่ง ก่อนหันไปบอกแม่อร
“ผมต้องไปทำงานเสียที”
โกโบริขยับตัวก้าวลงบันได เดินลิ่วไปทันที อังศุมาลินรู้สึกเหมือนถูกสะบั้นความสัมพันธ์อย่างไม่เหลือเยื่อใย จนรู้สึกคว้างขึ้นมา
“เดี๋ยวก่อน” อังศุมาลินเรียกไว้

โกโบริเดินลงบันไดไปแล้ว
“เดี๋ยวก่อน...ฉันบอกว่าอย่าเพิ่งไป”
โกโบริ หันตัวหยุดมองขึ้นมา อังศุมาลินก้าวโผล่มายืนที่เชิงประตูบันไดขั้นบนสุด แววตาเป็นประกายด้วยหยาดน้ำตา
“ฉันเคยบอกคุณแล้ว ว่าหากวนัสเป็นอะไร ฉันจะชดใช้ให้เขา”
โกโบริจับตามองอังศุมาลินนิ่ง คิ้วขมวดสงสัย
“คุณจะไม่มีวัน ที่จะได้สิ่งที่คุณต้องการ คุณควรจะรู้รสเสียบ้างว่า เวลาที่คนเขาต้องเสียลูกไปนั้นมันเป็นยังไง ฉันจะชดใช้ให้เขาเดี๋ยวนี้” อังศุมาลินมองลงไปที่ขั้นบันได
ขั้นบันไดในสายตาอังศุมาลิน ยามนั้นดูชันเกินจริง ลึกลงไปมาก ดูหลอนๆ แกว่งๆ ร่างอังศุมาลิน เริ่มโงนเงน
โกโบริงงงันเล็กน้อย ก่อนจะเสียววาบ เข้าใจขึ้นมาได้ในทันที
“อย่า ฮิเดโกะ!”

โกโบริตะโกนก้อง
แม่อรจะพรวดเข้ามาแต่ช้าไปแล้ว ได้แต่ตะโกนสุดเสียง

“ยายอัง”
อังศุมาลินมองหน้าโกโบริ ด้วยแววตาเจ็บช้ำ น้ำตาไหลริน กลั้นใจอย่างเด็ดเดี่ยว ก่อนหลับตา ทิ้งตัวดิ่งลงไปเบื้องล่าง
โกโบริตะลึงงัน รีบโยนปล่อยแบบในมือทิ้ง พุ่งถลาก้าวขึ้นบันไดอย่างว่องไว
ร่างอังศุมาลินหัวทิ่มลงมา
โกโบริที่พยายามจะเข้าไปรับให้เร็วที่สุด แต่ก็เข้าไปถึงตัวอังศุมาลินเมื่อร่างพุ่งลงมาถึงขั้นบันไดด้านล่างแล้ว
โกโบริรีบเอาตัวไปรองรับตัวอังศุมาลินไว้ ให้ตัวของตัวเองเป็นฝ่ายล้มกระแทกลง และอังศุมาลินตกลงมาบนตัวเขาอีกที
“ฮิเดโกะ..ฮิเดโกะ”

แม่อรมายืนหน้าซีดตะลึงอยู่หน้าประตูเรือน ยายศรโผล่พรวดตามมาข้างหลังมองลงไป ร้องเสียงหลง
“อะไรกัน..ว้าย ยายอัง”
แม่อรพึมพำเบาๆ หมดเรี่ยวแรง “ยายอัง”
แม่อรช็อคคาที่
“ฮิเดโกะ..ทำไม ทำไม”
โกโบริกวาดตามองทั่วร่างอังศุมาลินที่แน่นิ่งไป ว่ามีส่วนใดเป็นอะไรบ้าง
อังศุมาลินค่อยๆ ลืมตามองมาเพียงริบหรี่ และเห็นโกโบริก้มลงมองมา
“คุณก็รู้...ว่า ทำไม…” อังศุมาลินเจ็บปวดไปหมดทั้งกาย พูดกระท่อนกระแท่น
อังศุมาลินเห็นหน้าโกโบริตรงหน้าค่อยๆ มืดลง
โกโบริสะอึกสะอื้น ก่อนจะเรียกเสียงหลง
“ฮิเดโกะ..ฮิเดโกะ”

ร่างของอังศุมาลินถูกนำมานอนลงบนฟูกในห้องนอนแล้ว ใบหน้าอังศุมาลินอยู่บนหมอน หลับตา สีหน้าเจ็บปวด มีแสงเจิดจ้ามาจับ สลับกับความมืดมิด
เสียงอังศุมาลินร้องคราง “เจ็บ..เจ็บ...”
เนื้อตัวอังศุมาลินที่มีแสงสว่างส่องลงมาเฉพาะตัว ขดตัวงอ เอามือจับท้อง
“เจ็บ...”

ที่แท้มืออังศุมาลิน จับอยู่บนท้องตัวเอง

ทันใดนั้น ที่ใบหน้าของอังศุมาลิน มีแสงจ้าสาดเข้าเต็มหน้า อังศุมาลินลืมตาพรึ่บขึ้นมา
ห้องนอนทั้งห้องว่างเปล่า ในสายตาอุงศุมาลินเห็นมุมภาพแปลกๆ เอียงๆ แสงหลอนๆ มีเสียงคนร้องไห้สะอึกสะอื้น
อังศุมาลินไม่เห็นอะไร มองไปรอบๆ เสียงร้องไห้ ฮือๆๆๆๆ ยังดังอยู่
แสงสาดเข้าที่หน้าอังศุมาลินเต็มๆ สว่างจ้า แล้วมืดลงในพริบตา
อังศุมาลินถาม “ใคร..ใครร้องไห้” พลางยื่นมือออกไป
ที่แท้มืออังศุมาลินอยู่ในมือของแม่อร แต่อังศุมาลินหมดสติ แน่นิ่งอยู่
แม่อรจับมือไว้ ร้องไห้ ยายศรก็ร้องอยู่ด้านหนึ่ง
“ยัยอัง..ยัยอัง...ฮือๆๆ”
“ยัยอัง..ยัยอัง...ลูก…” แม่อรพยายามเรียก
อังศุมาลินแน่นิ่ง ไม่ไหวติง
แม่อรใจจะขาด “อัง..อังลูกลูกเจ็บตรงไหนบ้าง...อัง ได้ยินแม่มั้ย”
อังศุมาลิน หลับใหลลืมตื่น เกิดภาพหลอน เห็นอังศุมาลินลืมตา มองหา ยินเสียงร้องฮือๆๆ ดัง
อังศุมาลินร้องถามออก “ใคร...ใครร้องไห้...”
พออังศุมาลินมองหาเสียงร้องไห้ที่ดัง ก็หายไป ทันใดนั้นมีแสงสว่างวาบเข้าที่หน้าอังศุมาลินเจิดจ้าวาบ แล้วกลับมืดสนิท

อังศุมาลินยังคงหลับสนิท
โกโบรินั่งจับมือจ้องหน้าอังศุมาลิน ที่ซีด แน่นิ่ง โกโบริเต็มไปด้วยความหวัง อ้อนวอน ขอร้อง
“ฮิเดโกะ..ตื่นสิ ฮิเดโกะ..ฮิเดโกะๆๆ” โกโบริพยายามเขย่ามือให้ตื่น แต่ไม่แรงมาก ทะนุถนอม
ทว่าอังศุมาลิน หลับไม่รู้เรื่อง

อังศุมาลินที่ยังคงหลับใหล เกิดภาพหลอนอีกระลอก แลเห็นอังศุมาลิน เคลื่อนตัวไกลออกไปในแสงสว่างอยู่ท่ามกลางความมืด ตัวของอังศุมาลินยิ่งห่างไกลออกไปๆ
“ฮิเดโกะ...ฮิเดโกะ...” เสียงโกโบริดังเข้ามาอีก
ทันใดนั้น ใบหน้าอังศุมาลินลืมตาขึ้น มองหาเสียงนั้น
ใบหน้าอังศุมาลินโดนแสงส่องจ้าสาดใส่จนต้องหยีตา
“ฮิเดโกะๆ” เสียงโกโบริดังเข้ามาอีก
อังศุมาลินได้ยิน ยืนมือออกมา
“ใคร...ใครเรียก...ใคร”
อังศุมาลินมองหา แล้วเบิกตากว้าง เห็นเป็นใบหน้าโกโบริที่ก้มลงมาใกล้มาก ใบหน้านั้นแสนเศร้ามาก น้ำตาไหลนองหน้า
“ฮิเดโกะๆ ได้โปรด ฟื้นเถอะ ฮิเดโกะ!”

เสียงโกโบริร้องเรียกขึ้นอีกครั้ง พร้อมๆ กับที่ ทุกอย่างในหัวอังศุมาลินก็ดับมืดไป
แสงอาทิตย์ยามรุ่งสาง โผล่พ้นขอบฟ้าไกลลิบตา อังศุมาลินเปลี่ยนชุดเป็นชุดที่จะนอนได้สบายๆ นอนนิ่งอยู่บนฟูกเล็กเฉพาะตัวในห้องนอน ก่อนค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ กวาดตามองรอบ เห็นโกโบริในชุดยูกาตะ นั่งกอดอกหลับนิ่งพิงฝาอยู่ข้างๆ สีหน้าอ่อนเพลีย ปนริ้วรอยของความทุกข์กังวลแฝงอยู่

อังศุมาลินกระพริบตาถี่ พยายามปรับโฟกัส เห็นโกโบริที่นั่งนิ่งพิงฝา หลับสนิท แลดูน่าสงสาร
อังศุมาลินพยายามจะลุก แต่แค่ชันคอขึ้นมา ก็หมดแรง ทิ้งตัวลงตามเดิม แต่อังศุมาลินยังพยายามยกตัวขึ้นอีก จะขยับแขน แต่ก็ทำไม่ได้ กระปลกกระเปลี้ยมากๆ
อังศุมาลินยังไม่รู้ตัวว่า ถูกผูกไว้กับที่นอนเพื่อไม่ให้ขยับเขยื้อน มีผ้ารัดไว้ใต้อกและต้นแขน ต้นขา เท้าทั้งสอง
อังศุมาลินนึกได้ เอามือจับที่ท้อง จึงพบผ้าที่ผูกตรงใต้อก ท้องของอังศุมาลินแบนราบ
“ลูก...”
อังศุมาลินนึกได้ ผงะ ช็อคตัวเอง
“ลูก...ไม่มีลูกอีกแล้ว...”
น้ำตาอังศุมาลินปะทุ สะอื้นแรงๆ
“ฮือๆๆ...ไม่มีอีกแล้ว เราฆ่าเอง...เราเอง”
อังศุมาลินสะอื้น หมดหวัง
โกโบริก็รู้สึกตัวตื่นขึ้น สีหน้ายินดี
“คุณฟื้นแล้ว..เป็นยังไงมั่ง เจ็บมากไหม”
อังศุมาลินยิ่งสะอื้นถี่ขึ้น
“เจ็บที่ไหนหรือ...”
โกโบริก้มลงเข้ามามองใกล้ๆ แววตาเต็มไปด้วยอาทรห่วงใย อังศุมาลินยิ่งรู้สึกผิด พยายามกลั้นความรู้สึกที่เอ่อท้น กัดริมฝีปากแน่น
ทว่าโกโบริกลับตีความไปในทางลบ แววตาท้อแท้
“ไม่เป็นไร ถ้าคุณไม่อยากบอกผม ผมจะออกไปบอกคุณแม่คุณให้ ท่านเพิ่งจะออกไปเมื่อครู่เอง”
โกโบริรีบลุกขึ้น รีบออกไปที่ประตู อังศุมาลินหลับตาลงกล้ำกลืน
“ไม่มีอะไรอีกแล้ว...ไม่มีเหลืออีกแล้ว”
อังศุมาลินน้ำตานองหน้า

แม่อร ยายศร กำลังนั่งคุยอยู่ตรงยกพื้นชานเรือน ต่างตนต่างกังวลกันไปมา โกโบริเดินออกมา
“คุณแม่ครับ คุณยาย”
แม่และยายหันมา
“ฟื้นแล้วครับ...เข้าไปดูหน่อยครับ ผมจะรีบไป”
ยายถามเร็ว “ไปไหน”
“ไปที่อู่ครับ”
โกโบริรีบก้าวลงบันไดไป แล้วเปลี่ยนเป็นวิ่ง ตั้งใจไปตามหมอทาเคดะ
ยายศร กับแม่อร งงๆ แล้วรีบวิ่งเข้าไปที่ห้อง

ไม่นานต่อมาแม่อรนั่งเช็ดน้ำตาให้อังศุมาลินที่นอนนิ่ง มองมายังแม่และยายนิ่ง
“ยายอัง..ขอบคุณคุณพระคุณเจ้า”
ยายศรจับนวดขาอังศุมาลินเบาๆ ไปมา สองคนสลับกันถาม
“แม่นี่แทบจะขาดใจตรงนั้นเลยลูกเอ๊ย”
“หนูรู้ว่าเป็นลมเป็นแล้งบ่อยๆ ทำไมไปยืนให้ตกลงไปอย่างนั้น”
“หนูนอนเงียบไปตั้งวันกับคืน รู้ไหม” แม่อรบอก
อังศุมาลินตกใจนิดๆ “นานขนาดนั้นเชียวหรือคะ”
“นานไม่นาน ก็ทำให้คนทั้งบ้านนี่ถึงกับคลั่งเชียวล่ะลูก”
“พ่อดอกมะลิน่ะไม่ได้นอนเลย ไหนหมอที่เวียนเทียวไปมาอีกสามสี่รอบก็แล้ว หนูก็ยังนอนเฉย” ยายศรเล่า
“พ่อดอกมะลิก็คอยเรียกหนูเรื่อย กลัวหนูจะตาย เรียกที...หนูก็ขานออกมาทีแล้วก็เงียบ” แม่ว่า
อังศุมาลินยิ่งฟังยิ่งสะท้อนใจ เจ็บแปลบปลาบ นึกไปถึงตอนที่เห็นภาพตอนหลอน

“ฮิเดโกะ...ฮิเดโกะ...” เสียงโกโบริดังเข้ามาอีก
ทันใดนั้น ใบหน้าอังศุมาลินลืมตาขึ้น มองหาเสียงนั้น ใบหน้าอังศุมาลินโดนแสงส่องจ้าสาดใส่จนต้องหยีตา
“ฮิเดโกะๆ” เสียงโกโบริดังเข้ามาอีก
อังศุมาลินได้ยิน ยื่นมือออกมา
“ใคร...ใครเรียก...ใคร”

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 21/5 วันที่ 30 มี.ค. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager