อ่านละคร คู่กรรม ตอนอวสาน(1) วันที่ 12 เม.ย. 56


อ่านละคร คู่กรรม ตอนอวสาน(1) วันที่ 12 เม.ย. 56

โกโบริกลิ้งพลิกตัวเข้าไปหาฮิชิดะ จึงเห็สภาพฮิชิดะเลือดโทรม หายใจระทวย
“ฮิชิดะ เป็นไงบ้าง...ฮิชิดะ”
โกโบริเห็นฮิชิดะนิ่งไม่ตอบ ออกแรงลากฮิชิดะสุดกำลังเข้ามาหลบตรงมุมหนึ่ง พลิกตัวขึ้นคร่อมปั้มหัวใจ แต่ฮิชิดะแทบไม่ตอบสนอง จนกระทั่งแน่นิ่งไป เสียงร้องโวยวาย บาดเจ็บขอความช่วยเหลืออึงอล
โกโบริสะท้าน รู้ว่าคงเยื้อไว้ไม่ได้แล้ว เหลียวซ้ายแลขวาหาทางหนี หันไปเห็นผ้าเช็ดหน้าผืนรักตกอยู่ รีบเข้าไปคว้าเก็บ แล้ววิ่งตะกายไปข้างหน้า

โกโบริวิ่งอยู่ท่ามกลางทะเลเพลิงลุกท่วมเต็มรายรอบตัว พยายามมองหาทาง เห็นทางออก เป็นช่องที่ไม่มีกองเพลิงขวาง อยู่ช่องเดียว สีหน้าโกโบริมีความหวังรีบวิ่งตรงไป มือกำผ้าเช็ดหน้าแน่น


จู่ๆ ระเบิดทำลายลูกเขื่องกำลังร่วงลงมา แหวกอากาศลงมาตรงทางวิ่งของโกโบริพอดิบพอดี โกโบริแหงนหน้าขึ้นมองเสียงหวีดที่อยู่ข้างบน วิ่งสุดชีวิต ก่อนจะตัดสินใจพุ่งกระโจนสุดแรงเกิด
ระเบิดตูมใหญ่วาบขึ้น เสียงดังกึกก้องกัมปนาทอย่างรุนแรงหนักหน่วง ไฟลุกโชติช่วง

ท้องฟ้าเหนือ ย่านคลองบางกอกน้อยแดงวาบไปทั่ว เมื่อมองจากริมฝั่งแม่น้ำหนึ่งมา
เสียงและระเบิดนั้นไหวสะเทือนมาถึงร่องสวน แม่อร ยายศร และอังศุมาลินก้มนอนหมอบกอดกันแน่นต่างร้องวี๊ดและพร้อมๆ กันนั้น อังศุมาลินรู้สึกถึงการกระตุกรุนแรงที่ท้องขึ้นมาจนอุทาน แม่อรเห็นตกใจ

“เป็นอะไรไปลูก”
“แกดิ้นแรงไปหน่อยคะ”
“คงจะสะเทือนมังลูก”
“ไม่ทราบซิคะ “
อังศุมาลินลูบท้องไปมาเป็นเชิงปลอบ จนการกระตุกเต้นรู้สึกบรรเทาลง
อังศุมาลินพูดเบาๆ “ลูก ช่วยปกป้องคุ้มครองพ่อด้วยนะจ๊ะ”
พูดจบคำอังศุมาลินรู้สึกซาบซ่านขึ้นมาอย่างประหลาด พึมพำเบาๆ อีกคำ
“พ่อคงกลับไปรอแม่อยู่ที่บ้านแล้ว และพอแม่เจอพ่อ..แม่จะบอกพ่อเขานะลูก”
เสียงเครื่องบินหายลับไปช้าๆ เสียงปืนต่อต้าน หรือสัญญาณภัยเงียบนิ่ง

ท่ามกลางซากพังและกองเพลิงในสถานีรถไฟบางกอกน้อย เสียงทหารเริ่มตะโกนโหวกเหวก โกโบริค่อยขยับลุกคลาน
“ใครเป็นอะไรบ้าง” เสียงทหารตะโกนถามกัน
เสียงคนเจ็บร้องโอดโอยให้ช่วยดังระงม
“ช่วยด้วย...”
“ทางนี้...”
ด้านโกโบริตะเกียกตะกาย พยายามพาตัวให้พ้นออกมาจากอาคารคลังแสงใกล้ๆ ระเบิดตูมๆๆ เป็นทอดๆ ประทุขึ้นมาเป็นระยะๆ เปลวไฟแดงกระทบใบหน้าวูบวาบ ในมือโกโบริยังกำผ้าเช็ดหน้าแน่น ขาที่ดูจะบาดเจ็บหนักไม่อาจขยับลุกได้ จึงต้องคืบคลานเต็มกำลัง
เสียงทหารตะโกนลั่น “ระวังคลังแสง ใครอยู่ใกล้ออกมาห่างๆ”
โกโบริพยายามรวบรวมกำลังที่มี เคลื่อนย้ายตัวเองเต็มที่ แต่ทันใดนั้นคลังแสงระเบิดตูมใหญ่ เสียงสนั่นหวั่นไหว สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั้งแถบ เปลวเพลิงสูงท่วมฟ้า โกโบริหมอบมอง ลูกไฟลูกโตปลิวตกลงมาตรงซากอาคารที่โกโบริอยู่ เสียงครืนใหญ่ลั่นโครมโถมลงตามมา
โกโบริผงะเหลียวขึ้นไปดู

สามคนอยู่ในท้องร่องสวน เสียงระเบิดตูมๆ ๆ ยังดังประปรายแว่ว ทำเอา แม่อร ยายศร และอังศุมาลิน ต่างอึดอัด
“เครื่องบินก็ไม่มีแล้ว ทำไมเสียงระเบิดยังดังไม่หยุด” ยายตั้งข้อสังเกต
พลางยายศรแหงนมองฟ้า แม่อรพลางขยับลุกนั่งตัวตรง แสงจากท้องฟ้าสว่างวูบวาบ
“น่ากลัวระเบิดเพลิงจะลงที่ไหน” แม่อรว่า
อังศุมาลิน ชะเง้อมองไปทางอู่อย่างร้อนใจ
“ทางอู่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” อังศุมาลินถอนใจ “โล่งไปที..กลับขึ้นบ้านกันรึยังคะ”
“ฮื้อ เดี๋ยวซิลูก ยังไม่มีเสียงหวอปลอดภัยเลย กะเดี๋ยวก็ต้องวิ่งมากันใหม่หรอก” แม่อรบอก
อังศุมาลินกังวล ร้อนรนใจมากๆ “หนูว่าไม่มีอะไรแล้วละค่ะ”
“รอก่อนเถอะลูก ให้มันแน่ใจจริงๆ” แม่อรเงี่ยหูฟัง “ทำไมมันเหมือนมีระเบิดอะไรระเบิดต่อๆ กันไปเรื่อยๆ”
“ยังกับคลังแสงโดนระเบิดแน่ะค่ะ” อังศุมาลินว่า

สักครู่หนึ่งเสียงหวอปลอดภัยดังยาวแหลม อังศุมาลินลุกพรวดทันที มือหนึ่งฉวยกระเป๋าขึ้นถือ อีกมือหนึ่งพยุงฉุดดึงยายศรขึ้น
“ขึ้นบ้านได้แล้วค่ะ”

สามคนเดินมาถึงหน้าเรือน ท่ามกลางความมืดกลางดึกแลเห็นแสงเพลิงจับท้องฟ้าไหวๆ โชติช่วง ใกล้เข้าเรื่อยๆ อังศุมาลินเดินจ้ำๆ นำ แม่อร และยายศร ที่ตามมาห่างๆ
“ช้าๆ หน่อยซิลูก”
“หนูอยากรีบไปดูที่ท่าน้ำว่ามันลงตรงไหน ฟ้าถึงสว่างมากขนาดนั้น” อังศุมาลินใจหล่นวูบ ลดเสียงเบาลงขณะพูดคำต่อมา “หรือจะบางกอกน้อย”
อังศุมาลินหน้าซีดเผือด

ท้องฟ้าเหนือทิวไม้แนวคลุ้งน้ำ ไม่ไกลออกไป เห็นแนวไฟลุกพวยพุ่งแดงโร่ อังศุมาลินกำกระเป๋าแน่น มือเย็น ปากคอสั่น ยายศรเหลียวมองภาพแล้วร้องลั่น
“ว้าย ตายแล้ว…”
“แม่คะ หนูว่าบางกอกน้อยแน่แล้ว” อังศุมาลินว่า
“นั่นซิ...แต่พ่อดอกมะลิคงไม่ได้อยู่ที่นั่นหรอกลูก”
อังศุมาลินรีบเดินมาวางกระเป๋าลงที่หน้าบันไดเรือน แล้ววิ่งพรวดไปที่ท่าน้ำทันที

อังศุมาลินวิ่งจ้ำอ้าวมาถึงท่าน้ำ เสียงโหวกเหวกดังลั่นทั่วบริเวณคุ้งน้ำ เรือเร็วหลายรำแล่นบึ่งผ่านไปเป็นชุดๆ เรือลำเลียงของญี่ปุ่นอีกลำหนึ่งผ่านมาใกล้ ทหาร 4-5 นายอยู่เกือบเต็มลำ
อังศุมาลินรีบโผล่ไปตะโกนป้องปากถามดังๆ เป็นคำญี่ปุ่น
“นายช่างอยู่ที่อู่หรือเปล่า”
เรือลำเลียงแล่นดังอึงอลผ่านท่าไป เคสุเกะตะโกนกลับมาเกือบไม่ได้ศัพท์
“อยู่บางกอกน้อย”
อังศุมาลินหน้าซีด ซวนเซถอย ไปชนกับแขนแม่อรที่เดินตามมาถึง รับไว้พอดี
“อะไรลูก เป็นอะไร”
อังศุมาลินละล่ำละลัก “เขาอยู่ที่นั่น เขาอยู่นั่นค่ะแม่”
“ไม่เป็นไรหรอกลูก ไม่เป็นไร”
แม่อรพยายามลูบเนื้อตัวปลอบ อังศุมาลินที่พะว้าพะวง พลันคิดตัดสินใจขึ้นมา
“หนูจะไปดูเขาค่ะ”
“อย่าไปลูก อันตราย”
“หนูต้องไปค่ะ”
อังศุมาลินสะบัดจากแม่อร พรวดลงไปที่ท่า พลางปลดเชือกเรืออกจากหัวเสาอย่างเร่งรีบ
“กำลังท้องกำลังไส้ อย่าไปเลยลูก เชื่อแม่นะจ๊ะ”
น้ำเสียงอังศุมาลินขณะบอกแม่ เจือสะอื้น “ไม่ค่ะ หนูต้องไป..หนูต้องไปให้เห็นกับตาว่าเขาไม่เป็นอะไร หนูทนไม่ได้ หนูจะยืนรอเฉยๆ ตรงนี้ไม่ได้..หรือถ้าเขาจะเป็นอะไรไป ก็ขอให้หนูได้เห็นแก่ตาเถอะ”
อังศุมาลินคว้าพายจ้ำจ้วงพาเรือแล่นออกไปโดยเร็ว
“ลูก...อัง ระวังตัวด้วยนะ”

แม่อรมองตามด้วยความห่วงใย พลางถอนใจยาว เห็นว่าห้ามไม่ได้แล้ว
ทั่วทั้งบริเวณสถานีรถไฟบางกอกน้อยขณะนั้น เสียงคนตะโกนเอะอะโหวกเหวกดังลั่น ผู้คนวิ่งวุ่นขวักไขว่ไปมา อังศุมาลินพายเรือแล่นเข้ามาใกล้ แสงเพลิงจับปะทะใบหน้าแดงฉาน

ภาพทะเลเพลิงโหมลุกไหม้สถานีรถไฟบางกอกน้อยและบริเวณใกล้เคียง ราวกับไฟบรรลัยกรรผลาญนรกก็ไม่ปาน
เห็นเรือชาวบ้านไทยมุงมากมายลอยเรืออยู่นับสิบลำ
หนึ่งในนั้นเป็นยายเมี้ยนและครอบครัวที่ร้องไม่หยุดปาก
“ตายๆๆๆตายไม่มีเหลือ”
“นี่แม่จะออกมาดูทำไมเนี่ย น่าขนพองสยองเกล้าออกจะตาย” แมวบ่นอุบ
อังศุมาลินพายเรือแล่นเข้ามาใกล้ แสงเพลิงจับปะทะใบหน้าแดงฉาน แต่อังศุมาลินพยายามแหวกกลุ่มเรือชุมนุมตรงหน้าเข้าไปให้ได้ พร้อมตะโกนขอทางเสียงดัง
“ขอทางหน่อย...ขอทางหน่อยจ้ะ”
เรือตาแกละและยายเมี้ยน รวมทั้งแมว ลอยอยู่ใกล้ๆ หันมา
“อะ อ้าว..หนูอัง มากะเขาด้วยเร้อ” ตาแกละร้องทัก
“อ้าว แม่อัง...มาทำไมจ๊ะ มารับใครหรือเปล่า” ยายเมี้ยนก็ทัก
แต่อังศุมาลินไม่สนใจ รีบจ้วงไม้พายในมือสุดแรงขอทางแหวกเข้าไป
“มาหาผัวเขามั้งแม่” แมวว่า
“หา...ตานายช่างนั่นมาอยู่นี่เหรอ” ยายเมี้ยนตกใจ
“ราบพนาสูรอย่างนี้”
ตาแกละกะยายเมี้ยน มองหน้ากัน สยองไม่อยากคิด

ที่ท่าน้ำสถานีรถไฟบางกอกน้อยยังอลหม่าน แลเห็นทหารญี่ปุ่นต่างเข้าแถวลำเลียงส่งน้ำเข้าไปในพื้นที่เพลิงโหมไหม้กันแข็งขัน เรือดับเพลิงกำลังเร่งฉีดน้ำฟุ้งกระจายทั่วบริเวณ เจ้าหน้าที่บนเรือหันมาเห็นร้องห้าม
“อย่าเข้าไป..ออกไป…”
อังศุมาลินที่ทั้งพายทั้งผลักเรือที่จอดขวางเป็นแพ จนเรือมาเทียบใกล้ถึงท่าเหงื่อท่วมตัว สายตาเอาแต่สอดส่ายมองหาโกโบริ ไม่สนใจเสียงเรียกใดๆ ทั้งสิ้น
ทั้งเจ้าหน้าที่ ทหารญี่ปุ่น ซึ่งมีเคสุเกะร่วมอยู่ด้วย ราชนาวีไทย บุรุษพยาบาล ต่างกำลังลำเลียงหามคนเจ็บออกมาวุ่น บ้างกำลังจะขาดใจตาย บ้างเลือดโทรมกายจนดูไม่ออกว่าใครเป็นใคร หลายศพถูกหามออกมาวางกองๆ อยู่ใกล้ๆ ตลิ่ง
อังศุมาลินมือเย็น ยืนตัวแข็ง เห็นคนเจ็บนอนนิ่งตรงหน้ากลั้นใจเข้าไปพลิกหน้าขึ้นดู จนแทบหดมือกลับโดยเร็ว
อังศุมาลินร้อง “อุ๊ย”
เลือดติดมืออังศุมาลินหยดเป็นสีแดง
พลันเรือลำหนึ่งมาจอดเทียบ ทาเคดะและทหารอีก 3-4นายพรวดขึ้นท่ามา อังศุมาลินหันไปเห็นพอดี
“หมอ”
หมอทาเคดะหันมา ประหลาดใจ “คุณมาทำไม อังซัง”
“โกโบริค่ะ...หมอเห็นเขามั้ยคะ”
“ยังไม่เห็น”
“แล้วคนเจ็บที่ไปโรงพยาบาลแล้วละคะ มีมั้ย”
“ผมยังไม่ทราบ”
หมอทาเคดะรีบวิ่งไปเร็วรี่ ตรงเข้าไปภายในทันทีพร้อมทหารพยาบาลที่ตามมาด้วย
อังศุมาลินหันไปเห็นเคสุเกะ “เคสุเกะ โกโบริอยุ่ที่นี่หรือเปล่า
“ไม่เห็นครับ” หมอทาเคสุเกะขนคนเจ็บออกไป
อังศุมาลินเหวอ ยืนหมุนคว้างอยู่ลำพัง ทำอะไรไม่ถูก ก่อนรีบวิ่งตามเข้าไป

อังศุมาลินเดินฝ่าคนเจ็บ และศพต่างๆ ที่เรียงรายตลอดทาง ตาก็สอดส่องมองไปยังคนที่ถูกหาบหามผ่านมาตลอด เพื่อจะดูให้แน่ใจไม่คลาดตา
ระหว่างนั้นหมอทาเคดะเดินผ่าน ก้าวข้ามกองศพที่วางสุมๆ ไป บ้างพลิกดูหากเห็นว่ายังไหว
“มาเอาคนนี้ไป คนนั้นไม่ต้อง เร็ว...ศพนี่ลากหลบไป จะได้ไม่เกะกะ”
บุรุษพยาบาลที่ตามติดมา ต่างแยกย้ายหันไปอย่างขันแข็งทำตามที่หมอทาเคดะสั่งการ
อังศุมาลินเดินพลิกดูศพแต่ละศพไปมา ศพแล้วศพเล่า จนมือเปื้อนเต็มไปด้วยเลือด บางจังหวะบางคนอังศุมาลินก็ก้มลงกระซิบเรียก เพื่อความแน่ใจ
“โกโบริ...โกโบริ”
เสียงร้องโอดโอยดังระงม อังศุมาลินเดินเข้าไปด้านในขึ้นเรื่อยๆ เหงื่อโทรมกาย พลันหันไปเห็นทหารนายหนึ่งนอนฟุบรูปร่างหน้าตาแสนคุ้น
อังศุมาลินรีบโผเข้ามาหา ใจหายวาบคิดว่าจะเป็นโกโบริ แต่พลิกทหารนายนั้นขึ้นมา กลับเป็นฮิชิดะที่หายใจรวยรินเต็มที เลือดไหลออกจากปาก ครางเบาๆ ในลำคอ
อังศุมาลินเขย่าตัวฮิชิดะไปมา “เห็นนายช่างไหม.โกโบริ โกโบริอยู่ไหน”
“คะ ใคร...ใคร” ฮิชิดะ ปรือตามอง
“โกโบริ โกโบริอยู่ไหน...ได้ยินหรือเปล่า”
ฮิชิดะพยายามจะเอียงหูฟัง แต่ไร้เรี่ยวแรงจะขยับ
อังศุมาลินพูดช้าๆ ชัดๆ “โก-โบ-ริ-อยู่-ที่-ไหน”
“อยู่...โรง...รถจักร...ตอนระเบิด”
พูดเท่านั้นฮิชิดะก็เงียบเสียงไป อังศุมาลินละล้าละลังจะทิ้งไว้แล้วรีบไปก็ใช่ที่
“ทำใจดีๆ ไม่เป็นอะไรนะ เดี๋ยวหมอมา”
อังศุมาลินเหลียวมองหาทาเคดะ ทาเคดะกำลังง่วนอยู่ไม่ไกล
“หมอคะ ทางนี้คนหนึ่งค่ะ”
“เดี๋ยว”
อังศุมาลินเหลียวไปมาทั้งมองฮิชิดะ ทั้งมองหมอทาเคดะที่กว่าจะเดินผ่านรายทางมาถึง
“ทหารที่อู่ไงคะหมอ เขามากับโกโบริ”
หมอทาเคดะเดินมาแล้วก้มดูปราดเดียว
“ไม่มีทางแล้ว ปล่อยเขาไว้เถอะ”
อังศุมาลินตกตะลึง “หมอคะ”
หมอทาเคดะเดินไปดูรายอื่นต่อทันที

อ่านละคร คู่กรรม ตอนอวสาน(1) วันที่ 12 เม.ย. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager