อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 22/5 วันที่ 10 เม.ย. 56


อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 22/5 วันที่ 10 เม.ย. 56

“แล้วนี่แกจะอยู่ได้เห็นหน้าลูกหรือเปล่าก็ไม่รู้” อังศุมาลินถอนหายใจยาว “ไปทางโน้นก็ยิ่งยุ่งๆ ถ้าเกิดพลาดพลั้งอะไรไป”
อังศุมาลินชะงัก หวนรำลึกไปถึงเรื่องที่คุยกันกับโกโบริก่อนหน้านี้

เวลานั้นโกโบริบอกด้วยท่าทีเย็นชา “แล้วถ้าคุณไม่ต้องการเขา เหมือนที่ไม่ต้องการผม..ผมจะส่งเขาไปญี่ปุ่น ตอนนี้ผมเขียนจดหมายไปบอกพ่อกับแม่ไว้แล้วว่าจะได้หลาน”

อังศุมาลินฟังแล้วโกรธมากขึ้น
อังศุมาลินดึงตัวเองกลับมา กัดริมฝีปากแน่นนิ่ง
ทว่าคำพูดประโยคแรกของโกโบริที่แสนเย็นชาดังขึ้นอีกครา



“แล้วถ้าคุณไม่ต้องการเขา เหมือนที่ไม่ต้องการผม”
อังศุมาลินหลุดปากเถียงกับสิ่งที่รำลึกขึ้นมาเบาๆ
“ชั้นต้องการสิ ต้องการทั้งคู่นั่นแหละ”
แม่อรได้ยินแว่วๆ “อะไรนะ ยัยอัง”
อังศุมาลินพลางเหลือบมองผ้าตัดรูปเสื้อเด็กในมือ
“ลูกค่ะ..ลูกนี่แหละ..จะผูกรั้งเราเอาไว้ด้วยกัน!” อังศุมาลินพูดอย่างเด็ดเดี่ยว
แม่อรมองมาแบบไม่เข้าใจนัก แต่สบตาแล้วก็ได้ความรู้สึกที่ดีจากตาโตคู่นั้น อย่างไม่เคยได้เห็นจากอังศุมาลินมาก่อน
แม่อรโผเข้ามากอดลูกสาว ด้วยความรู้สึกตื้นตันมากมายจนน้ำตารื้น
อังศุมาลินกอดตอบแม่อร หลับตาซบอกแม่ ยิ้มอบอุ่น มั่นใจอย่างไม่เคยเป็น
ทันใดในความอบอุ่น มั่นคงที่เกิดขึ้น เหมือนแล่นจากสมอง จิตใจอังศุมาลิน พุ่งไปสู่ลูกในท้อง
ช่างน่าอัศจรรย์นัก อังศุมาลิน รับรู้ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นที่ท้อง อังศุมาลินตาลุกโพลงขึ้นมา รีบถอยจากที่กอดแม่ ท่าทีตื่นเต้น ยกมือขึ้นจับที่กึ่งกลางตัว
“แม่..แม่คะ!”
อังศุมาลินเงยหน้ามองแม่อร เสียงสั่น
“ลูกค่ะ ลูกหนูดิ้นแล้ว”

ริมฝีปากอังศุมาลินสั่นระริก น้ำตาเอ่อคลอด้วยความยินดี แม่อรยิ้มชื่น
เวลาต่อมาตู้เสื้อผ้าถูกเปิดออก อังศุมาลินหยิบเสื้อฟอร์มโกโบริที่ตนเย็บกระดุมเสร็จออกมา และเสื้อเครื่องแบบอีก 2-3 ตัว

อังศุมาลินเดินลิ่วออกมาจากห้อง พร้อมถุงกระดาษสีน้ำตาลข้างในใส่เสื้อโกโบริในมือ แม่อร กะยายศร นั่งอยู่ที่ยกชานเห็นเข้า
“อ้าว จะไปไหนหรือลูก”
“ไปอู่ค่ะ”
“หนูจะไปทำไม” แม่อรสงสัย
“พอดี..หนูเพิ่งนึกได้ว่ามีชุดฟอร์มโกโบริในตู้ที่หนูเย็บกระดุมเสร็จไว้หลายวันแล้ว เลยจะแวะเอาไปให้”
แม่อรกังวล “แต่ถ้าหนูเป็นลมเป็นแล้งล้มไปอีกละ”
“แม่ไม่ต้องห่วงหรอกคะ แค่นี่เอง หนูเดินไปแป๊บเดียว จะรีบมา” อังศุมาลินรีบไป
แม่อรมองตามอย่างห่วงๆ ยายศรดูออก

อังศุมาลินเดินมาในสวน ถือถุงเสื้อกระดาษสีน้ำตาลในมือแนบตัว
อังศุมาลินสาวเท้าเดินลิ่วไปตามทางเดินในสวน สีหน้าเต็มเปี่ยมความหวังที่จะได้พูดอธิบายความบางอย่างเสียที ในมือแนบถึงเสื้อติดไว้กับตัว
จังหวะหนึ่งอังศุมาลินเดินหลบกิ่งไม้ตรงหน้า นึกไป ภาพเดียวกันนี้เมื่อนานมาแล้ว
ครั้งนั้นโกโบริก้มตัวหลบกิ่งไม้อย่างทะมัดทะแมง แม้จะใช้แขนได้แค่ข้างเดียว และมักจะบอกเตือนคนข้างหลังโดยไม่หันมามองแม้แต่น้อย
“ระวัง-กิ่งไม้-ทางขวา”
โกโบริเดินไปอีกนิดก็บอกอีก
“ระวัง หลุมข้างหน้า”
พร้อมกันนั้น โกโบริกระโดดข้ามแอ่งน้ำขัง แล้วหันมามองแบบเป็นห่วง
“ระวังครับ…”
อังศุมาลินทำหน้าหมั่นไส้นิดๆ กับมาดทหารของโกโบริ
นึกเรื่องนี้แล้ว อังศุมาลินสีหน้าชุ่มชื่น ก้าวเดินต่อไป พร้อมๆ กับภาพจำเหตุการณ์เดียวกันผุดขึ้นมาอีก
ตอนนั้นโกโบริหัวเราะเบาๆ “ขอโทษ ผมเดินเร็วไปหน่อย” โกโบริยืนรอ อังศุมาลินตามมาจนทัน จึงมองอย่างเอ็นดูและอธิบายเป็นคำพูด ช้าๆ ชัดๆ “คนญี่ปุ่น...ผู้ชาย..ต้องเดินหน้า ผู้หญิง..เดินตามหลัง ต้องรีบตามให้ทัน เพราะ..ผู้ชายเป็น-นักรบ จะได้ คุ้มครอง-ดูแล-ผู้หญิง-ที่อยู่ข้างหลัง-ได้”
อังศุมาลินประชดกลับ “งั้นก็รีบไปก่อนเถอะ เดี๋ยวจะตามไป” แล้วยืนเฉย
โกโบริเดินต่อไป อีก 2 ก้าว ก็หยุดกึก อังศุมาลินเกือบชน

อังศุมาลินเดินไปยิ้มไป มีเสียงนกบินพรึบพรับบนเหนือศีรษะ สะดุ้งชะงักแหงนมองไปบนแนวยอดไม้ นึกถึงเหตุการณ์ต่อมาตอนระเบิดลง ที่ตนเอามือเกาะต้นแขนโกโบริอยู่ก็จิกเกร็งแน่นขึ้นอีก
“วันนี้น่าจะหนักหน่อย คุณกลัวมากไหม”
อังศุมาลินมีอาการสั่นเทา
โกโบริรู้สึกรักและห่วงหวงจับหัวใจขึ้นมาเงียบๆ กระชับวงแขนกอดบังไว้อย่างทะนุถนอมยิ่งขึ้น
“อย่ากลัว ผมยังอยู่ คุณจะไม่เป็นอะไร ฮิเดโกะ”

อังศุมาลินนึกถึงเหตุการณ์นี้ขณะเดินผ่านท้องร่องที่เกิดเหตุนอนสลบอยู่กับโกโบริจนยายเมี้ยนและชาวสวนมาเจอ อังศุมาลินเหลียวมองท้องร่องนั้นครู่หนึ่ง นึกถึงเรื่องราวในวันที่โกโบริคอยปกป้อง และบอกรักตนในวันนั้น
“ฮิเดโกะ...”
อังศุมาลินได้ยินเสียงแผ่วเบาที่ข้างหูถนัด สีหน้าเป็นประกายมีความหวังขึ้นมา รีบถอนตัวกลับมามองหน้าโกโบริ
โกโบริพยายามพูดให้ดัง แต่แผ่วเหลือเกิน
“ฮิเดโกะ..ผมรักคุณ”

สีหน้าอังศุมาลินขณะดุ่มเดินไปเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นทุกย่างก้าว ก้มมองและจับที่ท้องเบาๆ ก่อนเร่งฝีเท้าเดินลิ่วไป

พอเดินเข้ามาภายในอู่ต่อเรือญี่ปุ่นเวลาต่อมา อังศุมาลินแลเห็นทหารญี่ปุ่นเดิน วิ่ง สวนกันวุ่นวายไปมา สภาพภายในอู่แปลกตาไปมาก อังศุมาลินเดินมา มองๆ หา ไม่รู้จะไปทางไหน เริ่มยังไงดี
อังศุมาลินลองเดินผ่านตามอาคารชั่วคราวต่างๆ ชะโงกหน้าเข้าไปดู ก็ไม่พบโกโบริ จู่ๆ เสียงคุ้นหูของเคสุเกะดังขึ้น “สาหวัดดีคับ”
อังศุมาลินหันไป เห็นเคสุเกะหน้าตามอมมายืนยิ้มแฉ่งอยู่ข้างๆ
ตรงบริเวณไซต์งาน บรรดาคนงานทั้งทหาร และพวกกุลีรับจ้าง กำลังง่วนอยู่กับเครื่องจักร ตะโกนส่งเสียงกันโหวกเหวก ปั้นจั่นยกเครื่องจักรยักษ์ลอยขึ้น
มองไปที่มุมหนึ่งของโรงเก็บ ซ่อม เครื่องจักร ซึ่งกั้นเป็นห้องทำงานเล็กๆ โกโบริกำลังยุ่งอยู่กับแบบแผ่นโตบนโต๊ะ มือโกโบริกำลังใช้ดินสอบรรจงขีดเส้น
เคสุเกะเดินนำอังศุมาลินเข้ามาในโรงเครื่องจักร อังศุมาลินเดินตามมาใจลุ้นระทึกที่กำลังจะได้เจอโกโบริ
เคสุเกะพาอังศุมาลินเดินมาหยุดตรงมุมหนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปในเขตห้องทำงาน เสียงเครื่องจักร ผสานเสียงโหวกเหวกของผู้คนดังอึงอลจนเคสุเกะต้องพูดดังขึ้น
“งั้นคุณ-รอตรงนี้ก่อน”
อังศุมาลินยื่นหน้ามาฟังใกล้ๆ เพราะไม่ค่อยได้ยินถนัด
เคสุเกะบอกดังขึ้น “เดี๋ยวผม-จะไปบอกผู้กอง-โกโบริให้”
“ขอบคุณค่ะ”
เคสุเกะ เดินหายเข้าไปด้านใน อังศุมาลินยืนรอ มองถุงเสื้อในมืออย่างมั่นใจ

ฝ่ายโกโบริขีดเส้นวาดแบบอยู่ แต่ขีดๆ อยู่ไส้ดินสอเกิดหัก โกโบริพยายามสะกดอารมณ์ หันไปคว้าแท่งใหม่มา แต่ก็เป็นแท่งทู่จนอารมณ์เสีย หยิบแก้วที่เสียบดินสอไว้มาเทดู เห็นเป็นดินสอแท่งหัก แท่งทู่เสียหมด กระจายเกลื่อนโต๊ะ
โกโบริฉุนขาดปัดดินสอทิ้ง ดินสอหล่นกระจายหล่นเต็มพื้น
เคสุเกะโผล่เข้ามาพอดี ถึงกับหน้าเสีย เจอหน้าโกโบริอย่างจัง เคสุเกะอึกอัก
“เอ่อ...คือ..ผู้กองครับ...มีคุณ…”
โกโบริยังหงุดหงิดไม่หาย ถอนใจยาว พยายามคุมตัวเอง ก้มเก็บดินสอใต้โต๊ะขึ้นมาทีละแท่ง เหลียวขวับไป ตวาดไล่เสียงดัง
“ใคร อะไร ออกไป ไม่ว่าง ไม่ต้องให้ใครเข้ามาทั้งนั้น”
โกโบริหยิบเก็บดินสอขึ้นมาอย่างวู่วาม รุนแรง นั่นยิ่งทำให้ดินสอยิ่งกลิ้งกระจายไปใหญ่
อังศุมาลินได้ยินเสียงที่ดังออกมา เหมือนโดนตีหัว อึ้ง มึน งง
เคสุเกะหน้าเสียหนัก เดินเจี๋ยมเจี้ยมจ๋อยสนิทออกมา จะเอ่ยปากพูดบอก แต่อังศุมาลินซึ่งหน้าชาซีด เกิดทิฐิขึ้นมาหันตัวกลับ แล้วเดินจ้ำอ้าวออกมา และห่างออกมาเรื่อยๆ

เคสุเกะยืนงงๆ อยู่ พยายามร้องเรียก แต่ดูเหมือนอังศุมาลินจะไม่ได้ยิน
ภายในโรงเครื่องจักร ตรงโต๊ะดูงานของโกโบริ เห็นแท่งดินสอที่ยังกระจัดกระจายอยู่บนพื้น โกโบรินั่งหงายหลังพิงพนักเก้าอี้ หลับตานิ่งอยู่พักหนึ่ง พลันถอนใจเฮือก ก่อนจะตะโกนเรียกเสียงดัง

“เคสุเกะ”

เคสุเกะกำลังจะก้าวเดินไปจากตรงที่เดิม ตรงมุมก่อนเข้าไปในเขตห้องทำงาน ถึงกับสะดุ้งโหยง
เคสุเกะเยี่ยมหน้าโผล่มายิ้มแหะๆ
โกโบริที่สีหน้าและน้ำเสียงดีขึ้นถาม
“เมื่อกี้ใครมา”
เคสุเกะกลืนน้ำลายเอื้อก “อังศุมาลินซัง..คะ คับ”
โกโบริลุกพรวดขึ้นทันที ถลันสวนออกไปดู เคสุเกะแทบหลบไม่ทัน
โกโบริมองไปที่หน้ามุมห้องทำงาน แต่ไม่พบแม้แต่เงาอังศุมาลิน มีแต่คนงานและเครื่องจักรเช่นเดิม
โกโบริใจหายวาบ แทบลืมทุกอย่าง มองหาทั่ว

อังศุมาลินเดินดุ่มๆ มึนๆ ไร้วิญญาณออกมายืนนิ่งอยู่หน้าโรงเครื่องจักร กำลังงง เบลอ มึน ไม่รู้จะไปทางไหนดี และเริ่มเวียนหัว ตาลาย

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 22/5 วันที่ 10 เม.ย. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager