อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 23/2 วันที่ 11 เม.ย. 56


อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 23/2 วันที่ 11 เม.ย. 56

“ถามทีละอย่างซิ” วนัสหัวเราะ “เค้าคิดถึงตัวมากรู้ไหม ยิ่งเห็นหน้าก็ยิ่งพูดอะไรไม่ถูก ตอนที่ถูกจับก็คิดอยู่อย่างเดียวว่าจะเป็นจะตายยังไงไม่ว่า แต่ขอให้ได้มาเห็นบ้านสักนิด เจออังสักหน่อยก็พอ”
“แล้วนี่หนีเขามาเหรอ”
“ไม่ ไม่ต้องหนี เรารู้กัน กลางคืนเขาจะปล่อยพวกเรามาทำงาน กลางวันก็เข้าไปอยู่ในห้องขังให้คนอื่นๆเห็นเสียหน่อย อังเป็นไง..สบายดีไหม”
อังศุมาลินพูดไม่เต็มคำนัก
“ก็...สบายดี

ฝ่ายโกโบริล้างหน้าเสร็จ เช็ดอย่างไวๆ หยิบเสื้อเครื่องแบบตัวใหม่สะอาดๆ มาใส่ ติดดุมรีบๆ หน้าตาสดใสขึ้นมาก เอาผ้าเช็ดหน้าของอังศุมาลินมามองดู ทอดถอนใจ ห้ามไม่ได้ที่จะรักและเลือกยอมแพ้ โกโบริเอาผ้าเช็ดหน้าสีโอลด์โรสมาพกพา ตัดสินใจ จะไปง้ออีกครั้ง


โกโบริเดินออกมา พกดาบซามูไรมาด้วยเพราะดึกมากแล้ว
พอดีเคสุเกะ เดินนำพวกคนงาน จะไปทางครัว
“อ้าวๆ เร็วๆๆ พักกินมื้อค่ำอย่างเร่งรีบเลยนะ คืนนี้ คงต้องทำงานกันทั้งคืน” เคสุเกะหันมา เห็นโกโบริ จึงร้องทัก “อ้าว..นายช่าง..มีบะหมี่เย็น จะกินไหมครับ”
“อ้อ..ฉันก็ว่าจะแวะไป..กินอะไรที่บ้านเสียหน่อย แล้วค่อยเลยไปบางกอกน้อย ไปเอาของที่ขาดมาให้ครบ”
หมอทาเคดะผ่านมาพอดี
“โกโบริน่าจะพักบ้างนะ กลับบ้านไปแล้วไม่ต้องทำอะไรแล้ว ทำงานมากเกินไป มันจะไม่สบายเอา”
ฮิชิดะตามมาสมทบตรงนั้นอีก บอกทุกๆ คน
“ทุกคนๆ...ไม่ต้องกลับมาแล้ว คืนนี้อากาศร้อนเกินไป เดี๋ยวไปเอาของที่บางกอกน้อย แล้วกลับมาพักผ่อนกันเถอะ ค่อยทำกันใหม่พรุ่งนี้เช้าดีกว่า ทุกคนก็เหนื่อยมากแล้ว”
“ดีเลย ฮิชิดะ งั้นเดี๋ยวคุณกินอาหารเสร็จแล้ว...แวะไปรับผมที่ท่าน้ำหน้าบ้านด้วยก็แล้วกัน”
ฮิชิดะรับคำ “ตกลง”
คนอื่นๆ เดินมุ่งไปโรงครัว
โกโบริเดินจะไปบ้านอังศุมาลิน มีหมอทาเคดะตามมา
“โกโบริ”
“มีอะไร”
“อยากฝากไปบอกอะไรอังศุมาลินซังหน่อย”
“บอกมา”
“บอกอังซัง...ว่า...คุณ...จะทำตัวให้ดีกว่านี้ จะไม่บ้างาน จะไม่ห่วงอย่างอื่น มากไปกว่า..อังซัง กับลูก”
โกโบริอึ้ง
“ทำไม พูดไม่ได้เหรอ” หมอถาม
โกโบริทำหน้างอ นิดๆ “เรื่องแบบนี้ หมอไม่ต้องมาสั่งให้บอกหรอก ผมรู้หรอกน่า ว่าจะพูดยังไง”
“พูดให้ได้ก็แล้วกัน” หมอทาเคดะหัวเราะชอบใจ แล้วเดินแยกไป
โกโบริมองตาม อดยิ้มเขินๆ ออกมาไม่ได้ ตั้งใจว่า จะลองทำ ให้ดีที่สุด

ดึกมากแล้วตาบัวกะตาผล สอดตามองระวังระไว ตบยุงไปมา
ตาบัวเกาคันแกรกๆ “ไอ้จิ๋มหนึ่ง แกว่า” พลางมองๆ ไปทางอู่ “จะมีเรือไอ้ยุ่นผ่านมาซักลำมั้ยวะตอนนี้”
ตาผลฉุน “ปากนะเอ็ง เข้าป่าอย่าพูดถึงเสือ ลงเรืออย่าพูดถึงตะเข้”
“แล้วถ้ามันมา เอ็งกะข้าจะพายทันหนีเหรอวะ”
“เออ...”
ตาผลคิดตาม เหลียวมองตาบัว ก่อนหันระไวระไวกันต่อไป

ด้านวนัสยังจับกุมมืออังศุมาลินไว้แน่น
“แล้วอังล่ะ คิดถึงเค้ามั้ย”
อังศุมาลินไม่ตอบ และพูดไม่เต็มเสียงนัก “นัส..เราจากกันไปนานเหลือเกิน ทั้งบ้านเมืองทั้งอะไรๆ ที่นี่มันเปลี่ยนแปลงไปมาก”
“อังจะบอกเรื่องที่เป็นไปงั้นหรือ”
อังศุมาลินแปลกใจ “นัส”
พูดเท่านั้นอังศุมาลินก็ได้แต่นิ่ง สองคนเงียบงันกันไป
วนัสบอกด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“ถ้าจะเล่าเรื่องนั้น ไม่ต้องเล่าหรอก เค้ารู้หมดแล้ว”

ขณะเดียวกันทหารยามเปิดประตูให้โกโบริ พร้อมทำความเคารพ โกโบริยิ้มให้
โกโบริเดินมาตามทางอย่างใจร้อน แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าอังศุมาลินมาดู แล้วยิ้มกับมัน แล้วเก็บใส่กระเป๋า แนบตัว รีบเดิน

ทางด้านสองคนเดินขรึมๆ มาด้วยกัน หยุดที่หน้าต้นลำพู หิ่งห้อยบินมากมาย
“ตอนที่โดนสอบ...ล่ามญี่ปุ่น...คนนั้น ท่าทางกิริยามารยาท หน้าตาเขาดีเชียวละ พูดจาสุภาพ แต่ไม่รู้ว่าเขาจะรู้หรือเปล่าว่า...นัสเป็น...” วนัสอึกอัก
อังศุมาลินบอกเบาๆ “เขารู้”
“ถ้าอย่างนั้น นับว่าเขาเป็นชายชาติทหารทีเดียว”
“แล้ว...ตัวได้ยิน..เรื่องของเค้า...ว่ายังไงมั่ง”
“ตอนรู้ใหม่ๆ มันเหมือนกับโลกทั้งโลกพังทลายลงมาทับ เหมือนกับว่าหัวใจกำลังขาดหายไปจากร่าง ตอนนั้นจะอยู่หรือตายก็ไม่สะดุ้งสะเทือนทั้งนั้น”

อังศุมาลินใจแป้ว ครางเบาๆ “นัส”
ฟากโกโบริเดินลิ่วมา แล้วได้กลิ่นดอกมะลิหอมมาตามลม มองๆ หา เห็นมะลิที่ต้นออกดอกเต็ม เป็นมะลิซ้อน โกโบริเก็บมาให้มีก้านยาวถือได้ 2-3 ดอก แล้วทำหน้าหมายมุ่งมั่น

โกโบริเดินอ้อมมาข้างเรือน ตรงจุดที่เห็นตรงต้นลำพูพอดี แล้วมองไป แต่ต้องผงะ เมื่อเห็น อังศุมาลิน และวนัส ยืนเผชิญกัน มีหิ่งห้อยบินวนสวยงาม
ร่างโกโบริอยู่ในที่มืด ไม่มีใครเห็น
อังศุมาลินพูดจริงจัง “นัส เขาเสียใจจริงๆ นะ เขารักษาคำสัญญานั้นไว้ไม่ได้”
“ลืมมันไปเถอะ คำสัญญานั่นมันแค่สิ่งที่เขาพยายามเอามาผูกตัวไว้ อย่าเอามากังวลอีกเลย”
อังศุมาลิน ประหลาด แกมโล่งใจ “นัส..นัสไม่ต้องการให้เขารักษามันไว้จริงๆหรอกหรือ ไม่โกรธเขาหรือ”
วนัสพยายามพูดให้อังศุมาลินรู้สึกดี ทั้งๆ ที่เจ็บปวดมาก “จะโกรธทำไม ในเมื่อคำสัญญานั้นมันเป็นเรื่องความเห็นแก่ตัวของผู้ชายคนหนึ่งที่อยากให้ผู้หญิงที่ตัวรักเฝ้าคอยอยู่ปีแล้วปีเล่า โดยไม่ได้คำนึงว่าเขารักตัวหรือเปล่า แล้วถ้าฝ่ายหญิงเกิดไปรักใครเข้าเสียก่อน ก็จะโวยวาย..เพื่อประโยชน์ของตัวเอง”
“นัส เขาไม่เคยคิดอย่างนี้ นอกจาก…”
“ตัวเลยกำลังเป็นทุกข์เพราะเรื่องนี้กระมัง” วนัสมองขาด
“ไม่รู้ซิ..เขายังไม่รู้เหมือนกันว่าเขาเป็นคนยังไง หรือต้องการอะไรกันแน่”
อังศุมาลินเงยมองหน้าวนัส ด้วยความสิ้นหวัง สับสน ขอความช่วยเหลือ วนัสมองอย่างสงสารและเข้าใจ จับมือมากำไว้

ฟากโกโบริแอบมองไปที่ท่าน้ำ เห็นวนัสกำลังยืนกุมมืออังศุมาลินไว้
ภายใต้เงาต้นไม้ โกโบริยืนนิ่ง ในใจเจ็บปวดเหลือแสน ในมือกำดอกมะลิช่อนั้นแน่น สับสนพลุ่งพล่าน ปล่อยดอกมะลิหลุดมือ ลงไปหักยับเยินอยู่ในกอหญ้า แล้วคว้าซามูไรมา ใจแค้นอยากฆ่าคน

วนัสมองที่อังศุมาลินจริงจัง
“ลุงผล ลุงบัว บอกว่า..อัง จะมีเด็ก”
อังศุมาลินบอกอย่างภาคภูมิเชื่อมั่น
“ใช่จ้ะ นัส”
วนัสพยายามสะกดเสียงให้ราบเรียบปกติ
“ถ้าอย่างนั้น...ตัวควรจะตัดสินใจได้แล้ว เพราะยังไงเขาก็เป็น...พ่อของเด็ก เรื่องอื่นต้องยกไว้ อย่าไปคำนึงถึงมันอีก นอกจากที่ตัวทำลงไปนี่เป็นเพราะเหตุผลอื่น หากเป็นอย่างนั้น พอจบสงคราม เขาจะกลับมาแต่งงานกับตัวให้ได้”
“ในเวลานี้..เขาไม่มีเหตุผลอื่น..นอกจาก..เขา..รักลูกของเขา แล้วก็..รักพ่อของลูก”
“ดีแล้ว..อัง..แบบนี้แหละ ดีแล้ว เขาอยากให้อังมีความสุข”
อังศุมาลินพยักหน้า น้ำตาไหลรินออกมา
วนัสเข้าเข้ามา แล้วใช้นิ้วตัวเองปาดเช็ดน้ำตาให้
อังศุมาลินถอยนิดนึง แล้วเช็ดเอง แต่เงยหน้ายิ้มให้กัน

โกโบริเขม้นมองนึกว่าสองคนปรับความเข้าใจ จึงชักดาบออกมา แต่ต้องรีบห้ามใจ เก็บดาบ แล้วรีบเมินหน้า สะบัดตัวหันกลับเดินหนีไปจากนั้น

ส่วนที่ท่าน้ำอังศุมาลินเอ่ยขึ้นอย่างตื้นตัน
“ขอบใจจ้ะนัส..ขอบใจ”
วนัสฝืนยิ้ม ทั้งๆ ที่ข้างในแสนเศร้า
“เขาต้องรีบไป แล้ววันหลังจะแวะมาอีก ตัวอย่าคิดอะไรให้ซับซ้อนนัก จำไว้ว่า...หากตัวจะรักใครสักคน ก็จงรักเสียเถอะ แล้วตัวจะได้รู้ว่า ความรักมันเหมือนแสงสว่างที่อบอุ่นอยู่ในหัวใจไม่มีวันดับ” วนัสหมายถึงในใจตนด้วย มองหน้าเพื่อจดจำตลอดไป “เขาไปละนะ”
“ทำไมต้องรีบนักล่ะนัส อยู่คุยกันอีกไม่ได้เหรอ”
“วันนี้เห็นทีจะไม่ได้แต่จะพยายามหาเวลาแอบมาใหม่” มองขึ้นไปบนบ้าน “เขาอยู่บ้านหรือเปล่าล่ะ”
“เปล่า ช่วงนี้ไปวุ่นอยู่ที่โรงงาน เออ นัส ที่พม่าเป็นยังไงบ้าง”
“ไม่ค่อยดีหรอก ทำไมหรือ”
“โกโบริจะย้ายไปพม่า”
“ไม่จำเป็นก็อย่าไปดีกว่า เพราะตอนนี้การรบกำลังรุนแรงมาก...” วนัสหันไปทางอู่ “เขาอยู่ที่อู่นี่หรือ”
อังศุมาลินพยักหน้าช้าๆ
“เขาเป็นนายช่างใหญ่ที่นี่”
“อืม...” วนัสครุ่นคิด “เตือนๆ เขาทางอ้อมอย่าให้รู้ตัวหน่อยแล้วกัน อย่าข้ามไปบางกอกน้อยเวลามีทิ้งระเบิด”
“งั้น ที่เขาว่ากันว่า นัสเข้ามาทำงาน…”
“ใช่”
“ระวังๆ หน่อยนะนัส”
“ไม่เป็นไรหรอก ตัวนั่นละ ช่วงนี้อยู่ให้ห่างๆ จากบางกอกน้อยให้มากๆ ไว้นะ เขาไปละ ต้องรีบไปทำงานแล้ว”
วนัสก้าวกระโดดลงเรือไป ตาบัว กะตาผล ร้องลั่น เพราะเรือโคลง
“ระวังตัวนะนัส”
“ไปละอัง อย่าลืมที่เขาเตือนนะ”
อังศุมาลินยืนมองจนเรือลับตาไป ถอนใจยาว ที่ได้ปลดภาระอันแสนหนักลงไปได้
แววตาอังศุมาลินเป็นประกายฉาบไปด้วยความหวัง และความสุข จนแทบระเบิดเป็นเสียงหัวเราะดังๆ ออกมา พลันอังศุมาลินหันมองไปทางอู่เรือบอกตัวเองเบาๆ เต็มเปี่ยมความหวัง
“โกโบริ..ฉันมีข่าวดีจะบอกคุณ..อย่าไปพม่าเลยนะ” แล้วรีบก้าวไปในสวน

อังศุมาลินเดินกึ่งวิ่งกำลังจะเลี้ยวผ่านข้างบ้านไป พลางเหลือบไปเห็นพุ่มมะลิช่อใหญ่ที่กำลังขาวสะพรั่ง จึงก้มเก็บขึ้นมา

พร้อมกับนึกถึง ภาพเหตุการณ์เมื่อหลายวันมาแล้ว ขณะที่อังศุมาลินมาก้มเก็บดอกมะลิ โกโบริเข้ามามองใกล้ๆ ก่อนดึงไปจากมือ โกโบริตาเป็นประกาย ฉกไปจากมืออังศุมาลิน ยกขึ้นดมสีหน้าหอมสดชื่น
“ดอกมะลิ” โกโบริยิ้มกรุ้มกริ่ม “ดีแล้ว เวลาผมไม่อยู่ คุณจะได้เก็บดอกไม้นี่ ไปวางไว้ใกล้ๆ ที่หมอน แทนตัวผม”
อังศุมาลินมองค้อน ว่าช่างคิดได้นะ

อังศุมาลินนึกได้ แววตามุ่งมั่น เด็ดดอกมะลิ มา 2-3 กิ่ง
“ฉันจะเอาดอกไม้ไปคืนคุณ...แล้วก็บอกว่า...เอาดอกไม้คืนไปเถอะ...แต่ตัวคุณ..ต้องกลับบ้านของเราเสียที”

อังศุมาลินรีบวิ่งไปตรงพงไม้ที่โกโบริยืนอยู่ตะกี๊นี้ ก้าวข้ามมะลิเละๆ ของโกโบริไปโดยไม่รู้ตัว
ทหารยามตบเท้ายืนตรงแข็งขันทันทีเมื่อเห็นอังศุมาลินเดินตรงมา

“เชิญครับ” แล้วนึกได้ร้อง “เอ๊ะ”
ทหารยามเปิดประตูทางเข้าอู่กว้างๆ ให้อังศุมาลินที่มายืนอยู่ตรงหน้าทางเข้าอู่
“มีอะไรหรือ”
ทหารยามสีหน้าไม่แน่ใจ เหลียวมองเข้าไปข้างใน ทหารอีกคนที่เพิ่งจะออกเวร และกำลังจะเดินเข้าไปหันมาพอดี
ที่แท้เป็นเคสุเกะ
“อ้าว นายช่างไม่ได้อยู่ที่บ้านครับ เห็นแกบอกว่าจะกลับไปกินอะไร แล้วยังบอกให้ฮิชิดะซังเอาเรือไปรอที่ท่าน้ำที่บ้าน จะเลยไปบางกอกน้อยต่อ”
อังศุมาลินงง “หรือจ๊ะ ขอบใจมาก”
พลางอังศุมาลินถอนใจยาว ก่อนหันกลับ
อังศุมาลินเดินจากมา งงๆ พลางก้มดูดอกมะลิในมือ แล้วยิ้มๆ ยกขึ้นมาแตะที่ริมฝีปาก เดินกลับ

อังศุมาลินวิ่งลิ่วกลับบ้านมาทางหนึ่ง ส่วนอีกทางหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างกันคนละฟากท้องร่อง โกโบริยืนนิ่งงัน สีหน้าเลื่อนลอยครุ่นคิดอยู่

อังศุมาลินก้าวฉับๆ เดินขึ้นบันไดอย่างรวดเร็ว สีหน้าเต็มเปี่ยมว่าจะได้เจอโกโบริ มือยังถือมะลิอยู่
อังศุมาลินโผล่หน้าขึ้นมาที่ปากประตู กวาดตามองหาทั่ว

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 23/2 วันที่ 11 เม.ย. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager