อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 23/3 วันที่ 11 เม.ย. 56


อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 23/3 วันที่ 11 เม.ย. 56

อังศุมาลินก้าวฉับๆ เดินขึ้นบันไดอย่างรวดเร็ว สีหน้าเต็มเปี่ยมว่าจะได้เจอโกโบริ มือยังถือมะลิอยู่
อังศุมาลินโผล่หน้าขึ้นมาที่ปากประตู กวาดตามองหาทั่ว
ยายศร กะแม่อร กำลังช่วยกันนาบพลูและจัดวางเรียงซ้อนกองกันอยู่หันมา
“ยายอัง นี่แม่กับยายกำลังเป็นห่วงอยู่พอดี หนูหายไปไหนมานานเชียว”
“โกโบริละคะ”

อังศุมาลินไม่รอฟังคำตอบ ก้าวเดินตรงจะไปที่ห้องนอน
“เอ๊ะ ไม่เห็นนี่ลูก”
อังศุมาลินใจหล่นวูบ
“หนูเห็นที่ไหนมา”
“ตะกี้หนูไปที่อู่ แล้วเคสุเกะว่าเขามานี่..เอ..หรือว่า…”
เรือเร็วลำหนึ่ง มีฮิชิดะนั่งมา ส่องไฟสว่าง กำลังแล่นมา


โกโบริอยู่ในสวน ถอนใจ และตัดใจ แล้วลำดับความคิด ว่าจะเอาไงดี ในที่สุดตัดสินใจรีบเดินมาทางท่าน้ำ
ส่วนอังศุมาลินพรวดหันกลับตรงไปที่บันไดอีก
“จะไปไหนอีกลูก”
“หนูจะลงไปดูที่ท่าน้ำอีกทีค่ะ”
“ฮื้อ ถ้ามาก็คงขึ้นมาเองแหละลูก มันมืด เดินขึ้นๆ ลงๆ เดี๋ยวก็ตกลงไปอีก”
อังศุมาลินกลั้วหัวเราะ เสียงแจ่มใส “ไม่ตกหรอกค่ะ หนูจะไม่ยอมกลิ้งลงไปอีกเด็ดขาด หนูมีอะไรจะเล่าให้เขาฟังนี่คะ”
อังศุมาลินลงบันไดหายไป ยายกะแม่คุยกันไปมา
“ยายอังนี่นะผีเข้าผีออก เดี๋ยวก็งอดแงด เดี๋ยวก็อยากพบเขาขึ้นมาเชียว”
“ก็ฤทธิ์งอนแหละค่ะ”
“นั่นสิ พ่อดอกมะลิ แกก็ขยันง้อของแกจริงๆ”
แม่อรหัวเราะ

ขณะเดียวกันโกโบริมายืน เงยหันมามองตัวบ้าน อังศุมาลิน ที่สว่างไสว เรือฮิดะชะลอรับ ท้ายเรือเร็วกำลังแล่นมาถึง โกโบริรีบเมินหน้าหนีจากมา และมองไปต่างด้านหน้าของตนเท่านั้น
อังศุมาลินเดินลงบันไดมาถึงพื้นหน้าบ้าน รีบหันขวับไปที่ท่า เสียงเรือเร็วที่คุ้นเคยดังเข้ามา
“โกโบริ”
อังศุมาลินรีบวิ่งไปที่ท่าน้ำอย่างรวดเร็ว พอดีโกโบริก้าวลงเรือ แล้วเรือก็ออกตัวไปทันที อังศุมาลินรีบวิ่งมาหยุดอยู่ที่ท่าน้ำ ทอดสายตาเหลียวมองตามเรือที่แล่นไปในความมืดอย่างแสนเสียดายและผิดหวัง
“โกโบริ...”
ภายในเรือ เสียงเรือดังกลบ โกโบรินั่งหน้าเชิด มองตรงไปเบื้องหน้าเท่านั้น เรือถูกกลืนหายไปกลางความมืด
อังศุมาลินยืนเคว้ง มองตามไป ข้างหน้าคือคุ้งน้ำดำมืด ลมพัดต้นลำพูพลิ้วไหวแรง บรรยากาศแสนวังเวง

อังศุมาลินถอนใจยาว ทิ้งตัวลงนั่งที่ท่าน้ำ วางมะลิข้างตัว กอดอกชะเง้อมองตามไป
“สถานีรถไฟบางกอกน้อย ธนบุรี ๕ มีนาคม พ.ศ.๒๔๘๘”

ทหารญี่ปุ่นพลุกพล่าน ไปมา กำลังเร่งขนแบกเสบียงกันวุ่นวาย เห็นหัวรถจักรรถไฟจอดเทียบท่าอยู่
โกโบริ ฮิชิดะ เดินลิ่วๆไป

ตรงบริเวณมุมลับตาแห่งหนึ่ง ในสถานีรถไฟบางกอกน้อย เครื่องส่งสัญญาณวิทยุกำลังสูง กำลังถูกใช้งาน โดยฝีมือวนัส เสียงเคาะรหัสดัง ตาบัวกะตาผล เหลียวมองระแวดระวังไปมารอบ เห็นสถานีรถไฟบางกอกน้อย มีทหารญี่ปุ่นพลุกพล่านอยู่ไกลๆ
วนัสกำลังรีบเคาะส่งรหัสสัญญาณอย่างรีบเร่ง และสำเร็จลงพอดี ก่อนเงยหน้ามาทำมือส่งสัญญาณให้ตาบัว และตาผลว่าเรียบร้อย
ตาบัวกะตาผล กำมือขึ้นเขย่าเป็นเชิงบอก สำเร็จแล้วโว้ย

อังศุมาลินที่ยังนั่งกอดอกเหม่อมองไปยังต้นทางคุ้งน้ำอยู่ พลันเสียงหวอสัญญาณโหยหวนระรัวดังขึ้น อังศุมาลินตกใจ ใจสั่นรัว รีบลุกขึ้นทันที

ที่อู่เรือญี่ปุ่น กลุ่มทหารที่กำลังกินบะหมี่กัน เคสุเกะมายืนสั่งการโหวกเหวก ก่อนที่บรรดากุลีจะรีบวิ่งกรูออกไป ไฟส่องสว่างตามจุดต่างๆ ทยอยดับลง เครื่องปั่นไฟหยุดทำงาน
ทหารญี่ปุ่นวิ่งกันพลุกพล่าน ไปมา ทาเคดะแหงนมองไปบนท้องฟ้า ก่อนรีบเดินไป

อังศุมาลินรีบพรวดขึ้นเรือนมา แม่อร กะยายศร อยู่นอกชานกำลังรีบเก็บกระด้งพลูเข้าที่ เสียงหวอดังแหลม โหยหวน เยือกเย็น ยังดังลั่นไม่หยุดหย่อน
“ต๊าย ตายๆ..มากันอีกแล้ว”
“ช้าๆ ก็ได้ค่ะแม่คุณยาย”
อังศุมาลินตรงไปหรี่ไส้ตะเกียงลงจนเกือบดับ
“ทำไมมันหนาวเยือกๆ อย่างนี้ก็ไม่รู้” ยายบอก
“หนูไปเตรียมผ้าห่มให้คุณยายเถอะลูก ข้าวของพวกนี้ สุมๆ วางทับๆ ไว้นี่ก่อนก็ได้”
อังศุมาลินเดินตรงหายเข้าไปในห้อง ก่อนหอบกระเป๋ายามฉุกเฉินกับผ้าห่มรุงรังออกมา
“ทางเราคงไม่มีอะไรหรอกค่ะ หมู่นี้เขาทิ้งกันตรงที่ตรงทาง เพราะพวกใต้ดินเขาให้ที่หมายกันแน่นอน”
“หลังๆ ก็ไม่ค่อยกลัวหรอก แต่วันนี้ใจมันหายวับๆ ยังไงก็ไม่รู้”
อังศุมาลิน และแม่อร ต่างเงียบ ก่อนที่แม่อรตรงไปเป่าตะเกียงดับ
“ไปกันเถอะ ยายอังปิดประตูนะลูก แม่จะพาคุณยายลงไปก่อน”
อังศุมาลินเหลียวมองสำรวจบ้านอีกรอบ ความมืดโดยรอบทำให้รู้สึกวังเวงสะท้าน ก่อนหันตามเดินลงเรือนไป

อังศุมาลินรีบเดินตามมา แม่อรที่จูงยายศรเดินนำไปตามทางในสวนที่มืดทึม
ยายศรพูดเสียงสั่น “มืดเหลือเกินพ่อดอกมะลิก็ไม่อยู่เสียด้วย หวอวันนี้ทำไมมันกระชั้นๆ เย็นๆ นักนะ”
“คงเข้าโจมตีใหญ่มังคะ”
“นั่นสิ ถึงได้กระเหม่นตามาตั้งแต่กลางวัน นึกแล้ว ว่าต้องมีเหตุ โดนหวอจริงๆ นี่แหละ” ยายว่า
อังศุมาลินเดินตามแม่อร และยายไปกระชั้น

ไม่นานนัก ฝูงเครื่องบินบี24 แล่นทะมึน เสียงดังครืนใกล้เข้ามา แม่อรยาย นั่งคลุมโปงบนเสื่อที่ปูอยู่ที่ท้องร่อง อังศุมาลินแหงนมองขึ้นไปบนท้องฟ้า
“คืนนี้น่าจะโจมตีหนัก” อังศุมาลินว่า
“เจ้าประคุ้ณ พ่อแก้วแม่แก้วกวัดไกวร้อยโยชน์แสนโยชน์เอาไปลงทะเลให้หมดทีเถอะ” ยายไหว้ไม่เลิก
“มันจะไม่ลงทะเลนะซิคะ ป่านนี้พวกใต้ดินคงติดต่อวิทยุกับข้างบนกันให้วุ่นไปแล้ว”
“ใครบอกหนู” แม่อรตกใจ
เสียงฝูงเครื่องบินบี 24 ดังใกล้เข้ามา พร้อมเสียงยิงต่อต้านเริ่มดังกลบ จนแม่อรต้องเงี่ยหูเข้าไปใกล้ๆ อังศุมาลินพูดไม่เต็มเสียง
“วนัสค่ะ”
“ใครนะ หนูบอกอีกทีซิ”

ที่บริเวณกลางคลองบางกอกน้อย เสียงหวีดของลูกเหล็กระเบิดลงเป็นห่าฝนดังเสียดระทึก เสียงปืนต่อต้านดังอึงอล ตาบัวกะตาผล รีบจ้วงพายไม่ยั้งสุดแรง มีวนัสนั่งกลาง
ตาบัวกะตาผลออกแรง จนเหนื่อย หอบแฮ่กๆ เสียงระเบิดลงสนั่น แผ่นดินสะเทือนเลื่อลั่นดังกึกก้องกัมปนาท พลันแสงวาบสาดกระทบหน้าคนทั้งสาม
ตาบัวร้อง “เย้”
“เต็มๆ เต็มๆ เยี่ยมมากพ่อนัส” ตาผลดีใจ
วนัสตะโกนเร่ง “รีบไปจากตรงนี้เถอะ”
ตาบัวกะตาผล จ้วงต่อทันที

วนัสเหลียวมองไปข้างหลัง เห็นท้องฟ้าสีเพลิงแดงฉาน ลุกโชติเหนือที่ตั้งสถานีรถไฟบางกอกน้อย
ที่สถานีรถไฟบางกอกน้อย เวลานั้น ทหารญี่ปุ่นวิ่งหนีตายกันจ้าละหวั่น อาคารที่ตั้งพังทลาย ไฟลุกไหม้เป็นจุดๆ โกโบริ และฮิชิดะ หมอบนอนราบอยู่หลังที่กำบังหนึ่ง บริเวณใกล้โรงเครื่องจักร

“ถ้าจะหนักแน่ เราควรจะออกไปจากที่นี่” โกโบริว่า
“ครับ” ฮิชิดะเห็นด้วย
พลันเสียงหวีดของเหล่าลูกเหล็กลงมาอีกรอบ เห็นว่าอาคารตรงหน้าโดนระเบิดเต็ม กระจุยพัง ต่อหน้า
โกโบริ และเคสุเกะรีบหมอบนิ่ง เปลวไฟร้อนวูบสาดซัด ซากปรักปลิวว่อนมาโดนใกล้ๆ
ส่วนที่ท้องร่องสวน เสียงระเบิด แผ่นดินไหวสะเทือน ดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย แม่อร ยายศร และอังศุมาลินนอนหมอบเบียดกันแน่น
“เจ้าประคุ้ณ ยังกับลงใกล้ๆ โดนเข้าที่ไหนก็ไม่รู้” ยายไหว้ปลกๆ
“เสียงมันใกล้เหลือเกินนี่ สงสัยลงบางกอกน้อยกระมัง”
อังศุมาลินผงกศีรษะขึ้นมา “คะ..ที่ไหนคะ”
“ไม่รู้ซิ แต่ฟังๆแล้วมันเหมือนแถวบางกอกน้อยนี่เลยนะ”
อังศุมาลินพรวดเหมือนโดนกระตุก ลุกผึงขึ้นมานั่งทันที
“บางกอกน้อย..แม่คะ”
แม่อรตกใจ รีบผงกศีรษะขึ้นมามองลูกสาว
อังศุมาลินเสียงสั่น “โกโบริอยู่ที่นั่นค่ะ”
“อาจเป็นที่อื่นก็ได้นะลูก เสียงระเบิดนี่มันลงตรงไหนใกล้ๆก็คล้ายกันทั้งนั้น ยังไงเสียพ่อดอกมะลิคงไม่เป็นอะไรหรอก ตอนนี้แกอาจกลับมาอู่แล้วก็ได้...คนดีผีคงคุ้มหรอกยายอัง”
คำปลอบของแม่ ทำให้อังศุมาลินคลายกังวลลงมาบ้าง ยายสวดมนตร์เสียงสั่นๆ ไปมา อังศุมาลินก้มลงกราบซบศีรษะแทบพื้นดิน ตั้งจิตอธิษฐาน
“คุ้มครองเขาด้วยเถอะเจ้าประคุ้ณ”

ท้องฟ้าเหนือสถานีรถไฟบางกอกน้อย มีฝูงบินระลอกใหม่บินทะมึนมาเป็นฝูง เสียงหวีดของห่าฝนลูกเหล็กเสียดดัง ระเบิดลูกแล้วลูกเล่าทิ้งลงมาทำลายบริเวณสถานีรถไฟ จนไฟลุกไหม้เป็นกองเพลิง
ทหารญี่ปุ่นวิ่งหนีตายกันจ้าละหวั่น บ้างวิ่งไฟคลอกล้มลงต่อหน้า ธงอาทิตย์อุทัยล้ม ซากเพลิงปลิวมาติด ธงลุกไหม้
โกโบริและฮิชิดะ วิ่งหัวซุกหัวซุนหลบเศษซากเพลิงปลิวว่อน โกโบริหันไปเห็นเพื่อนทหารนายหนึ่งนอนพะงาบๆ ลังเลจะเข้าไปช่วย พลันซากอาคารล้มลงมา โกโบริ และฮิชิดะ เลยต้องกระโจนหลบ
เสียงหวีดดัง ระเบิดทำลายอีกชุดหนึ่งร่วงเป็นสายลงมา พลังทำลายระเบิดเห็นเป็นแนวไล่เข้ามา ทั้งสองกำลังอยู่ในแนวระเบิด และทันใดนั้นก่อนที่จะคิดอ่านอันใดทัน เสียงระเบิดตูมดังกระจายร่างของโกโบริ และฮิชิดะ ปลิวกลิ้งหลุนๆ ไปตามแรงระเบิด
โกโบริเลือดออกที่ศีรษะเป็นทาง พยายามรวบรวมสติ กัดฟันจะลุกหนีต่อเรียกฮิชิดะที่นอนอยู่ใกล้ๆ
“ฮิชิดะ...ฮิชิดะ”
โกโบริกลิ้งพลิกตัวเข้าไปหาฮิชิดะ จึงเห็สภาพฮิชิดะเลือดโทรม หายใจระทวย
“ฮิชิดะ เป็นไงบ้าง...ฮิชิดะ”

อ่านละคร คู่กรรม ตอนที่ 23/3 วันที่ 11 เม.ย. 56

อ่านละครย่อเรื่อง คู่กรรม เวอร์ชั่นปี 2556 (2013)
ละครเรื่อง คู่กรรม บทประพันธ์โดย : ทมยันดี
ละครเรื่อง คู่กรรม บทโทรทัศน์โดย : ปราณประมูล
ละครเรื่อง คู่กรรม กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครเรื่อง คู่กรรม แนวละคร : ดราม่า
ละครเรื่อง คู่กรรม ผลิตโดย : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
ออกอากาศทุกวันวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.10 - 21.40 ทางช่อง ททบ.5
เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 28 ม.ค. พ.ศ. 2556
ที่มา manager