อ่านละครย่อเรื่องอีสา-รวีช่วงโชติ ตอน 6 วันที่ 20 ธ.ค. 56

อ่านละครย่อเรื่องอีสา-รวีช่วงโชติ ตอน 6 วันที่ 20 ธ.ค. 56

หม่อมพริ้มไปพบพี่สาวเพื่อหารือเรื่องที่ท่านชายสืบสายมาทาบทามสู่ขอหญิงโสภาให้ลูกชาย คุณพริ้งฟังน้องสาวแล้วก็อดเปรยขึ้นมาไม่ได้ว่า

“ก็น่าเห็นใจแม่โสภา หมั้นปุ๊บแต่งปั๊บ แถมยังต้องติดตามสามีไปถึงฝรั่งเศส คนไม่เคยไปไหนไกลบ้านมันก็น่าใจหาย”

“อิฉันก็ใช่ว่าจะอยากเสือกไสลูกให้ไปพ้นอก แต่คุณชายสืบสวัสดิ์เป็นคนดีจริงๆ หญิงโสภาก็โตเป็นสาวแล้ว ไม่มีบารมีท่านชายคอยคุ้มครอง คนมันก็ฉวยโอกาสมาเกาะแกะ”


“งั้นรีบตบแต่งออกไปเสียก็ดีแล้ว ผู้ชายดีๆอย่างคุณชายสืบสวัสดิ์หาได้ที่ไหน อายุไม่เท่าไหร่ก็ได้เป็นถึงเลขาท่านทูต อนาคตแม่โสภาอย่างไรเสียก็ไม่พ้นได้เป็นคุณหญิง”

“แต่อิฉันก็อดใจหายไม่ได้”

“ก็ตามประสาแม่ห่วงลูกสาวน่ะแม่พริ้ม”

“ตอนโศภีกับศุภลักษณ์ออกเรือน อิฉันก็ไม่เคยเป็นแบบนี้นะคะคุณพี่ นี่ใจคอมันวับๆหวำๆยังไงพิกล เหมือนกับคนจะเสียลูกไปอย่างไรไม่ทราบค่ะ” หม่อมพริ้มพูดจากใจ รู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก...

คืนนั้นเอง คุณหญิงโสภาหยิบรูปถ่ายของตนกับหม่อมพริ้มมากราบกราน รำพึงรำพันอย่างรู้สึกผิด

“หม่อมแม่ขา ชาตินี้ลูกน้อยวาสนาไม่ได้อยู่ทดแทนคุณหม่อมแม่ เกิดชาติหน้าฉันใดขอให้ลูกได้เกิดมาเป็นลูกหม่อมแม่ ได้ทดแทนคุณหม่อมแม่ด้วยเถิดเจ้าประคุณ”

หลังจากนั้น เธอหยิบกรรไกรตัดผ้าเล่มใหญ่ในกล่องอุปกรณ์เย็บปักถักร้อยออกมา แล้วมองเส้นเลือดใหญ่ที่ข้อมือของตน รวบรวมความกล้ายกกรรไกรขึ้นสุดแขน หลับตาปี๋ มือสั่นระริก

ขณะเดียวกันนั้น สานอนพลิกไปพลิกมาในมุ้ง คิดถึงคำพูดของคุณหญิงโสภาที่ว่าจะไม่มีชายคนไหนอีกตลอดชีวิตของเธอ...สาสะดุ้งพรวดเหมือนนึกอะไรได้ รีบวิ่งจากเรือนบ่าวขึ้นไปบนตำหนัก ส่งสัญญาณให้หวนที่เลี้ยงคุณชายรวีเปิดประตู

หวนทั้งงงทั้งง่วงแต่ก็เปิดประตู สาวิ่งพรวดเข้ามาพร้อมกำชับหวนอย่าเอ็ดไป จากนั้นวิ่งไปที่ห้องหญิงโสภา และเห็นว่าประตูไม่ได้ใส่กลอนจึงเปิดเข้าไป
สาตกใจมากเมื่อเห็นร่างคุณหญิงที่พื้น ข้างตัวมีกรรไกรตกอยู่ และที่ข้อมือมีเลือดสีแดงสด

“คุณหญิง นี่มันอะไร”

“สา...หญิงอยากตาย แต่หญิงทำไม่ได้ หญิงไม่กล้า หญิงกลัว”

คุณหญิงโสภาร้องไห้กระซิก สาเข้าใจดึงเธอมากอด ปลอบแล้วทำแผลให้ ทำไปดุไปอย่างไม่เห็นด้วยกับการกระทำครั้งนี้

“คุณหญิงจะตายไปทำไมคะ ถ้าคิดจะตาย หนีไปกับคุณสมศักดิ์เสียไม่ดีกว่าหรือ”

“หญิงทำอย่างนั้นไม่ได้หรอกจ้ะ หม่อมแม่คงเสียใจมาก”

“แล้วตายไปนี่หม่อมท่านไม่เสียใจหรือคะ คิดอะไรโง่ๆ คุณหญิงตายไป หม่อมท่านก็เสียใจ คุณสมศักดิ์ก็เสียใจ ไม่มีใครได้อะไร แต่ถ้าคุณหญิงหนีไปกับคุณสมศักดิ์ อย่างน้อยก็ยังมีคนสองคนที่มีความสุข พระท่านว่าฆ่าตัวตายน่ะบาปหนักนะคะคุณหญิง ถ้าคุณหญิงรักคุณสมศักดิ์ก็หนีไปซะดีกว่า”

“หญิง...ไม่รู้สิสา”

“คุณหญิงรักคุณสมศักดิ์ไหมล่ะคะ” สาส่งสายตาคาดคั้น หญิงโสภาค่อยๆพยักหน้า “รักเขาก็ไปกับเขาเถอะค่ะ ยังไงก็ดีกว่าฆ่าตัวตาย”

คุณหญิงโสภามองหน้าสาเหมือนเด็กหลงทางหาที่พึ่ง “แล้วสาจะไปกับหญิงใช่ไหม...นะสา ไปกับหญิงนะ”

สานิ่งอึ้งไม่ตอบ เพราะยังไม่ได้คิดอ่านตัดสินใจไว้ล่วงหน้า

ooooooo

เช้าขึ้น หม่อมพริ้มให้เจิมกับจวนไปตามหญิงโสภามาพบ พอเห็นข้อมือลูกสาวมีผ้าพันแผล คนเป็นแม่ถึงกับผวาลุกขึ้นอย่างตกใจ

“นั่นหญิงไปโดนอะไรมา”

“โดนกรรไกรค่ะ หญิงทำการฝีมือแล้วพลาด”

“ไหนดูซิ...ดีที่แผลไม่ลึก อีกสองเดือนจะมีงานใหญ่ หญิงต้องระวังตัวมากๆด้วย”

“จริงเจ้าค่ะ คนจะบวชจะแต่ง โบราณเขาว่ามันแรง... ต้องระวังตัวไว้”

“หม่อมแม่ให้ป้าเจิมไปตามหญิง มีอะไรหรือคะ”

“อาทิตย์นี้ท่านชายสืบสายจะมาตกลงเรื่อง

งานแต่งงานของหญิง ท่านป้าของหญิงก็จะออกจากวังมาเป็นผู้ใหญ่ทางเราด้วย แม่จะให้หญิงทำของว่างเลี้ยงท่านผู้ใหญ่ แต่ก็มามือเจ็บเสียนี่”

“นั่นสิเจ้าคะ อิฉันว่าจะชวนคุณหญิงทำข้าวแช่ เห็นหม่อมโปรด”

“ไม่ต้องมาสู่รู้ประจบข้าเลยนังจวน” แล้วหันไปพูดกับลูกสาวอย่างปรานี “มือเจ็บก็อย่าเลยลูก เอาไว้หายแล้วค่อยทำก็ได้”

หญิงโสภามองหม่อมพริ้มอย่างรักและอาลัย น้ำตาแทบหยดเมื่อได้คิดว่าตนเองจะไปจากที่นี่แล้ว

“หญิงทำไหวค่ะหม่อมแม่ หม่อมแม่ชอบข้าวแช่ หญิงก็อยากทำให้หม่อมแม่รับประทาน หม่อมแม่ว่าแขกจะมากันเมื่อไหร่นะคะ”

“วันอาทิตย์นี้จ้ะหญิง ซักบ่ายสองโมง”

หม่อมพริ้มตอบยิ้มแย้ม ไม่ได้สงสัยอะไร หญิงโสภาหน้าเรียบนิ่งแต่มือเย็นเฉียบ...

ตกเย็น สาแอบไปพบสมศักดิ์ที่บ้านเช่า บอกเล่าเรื่องคุณหญิงโสภาตัดสินใจทำตามแผนของเขา สมศักดิ์จึงนัดแนะให้สาพาคุณหญิงหนีออกมาก่อนถึงเวลาต้อนรับแขกสำคัญ

“ฉันเหรอ...แล้วคุณล่ะ”

“ผมจะไปรอคุณที่ที่เรานัดกัน ไม่ต้องกลัวนะ

คุณสา ผมวางแผนเอาไว้รอบคอบแล้ว ขอแค่คุณกับคุณหญิงหนีออกมาให้ได้เราก็จะไปมีชีวิตใหม่ด้วยกัน”

สาสีหน้าหนักใจ เดินกลับมานั่งคิดหนักอยู่ใต้ต้นไม้ สักพักเห็นหวนพาคุณชายรวีลงมาเดินเล่นที่สนามหน้าตำหนัก สามองเพลิน เห็นคุณชายยิ้มแย้มสดใสส่วนคุณชายรวีพอเหลือบไปเห็นสาก็ร้องเรียกด้วยความดีใจ

“สา...สามาเล่นกับชายนะคะ”

“สามีน้อง สาวิ่งไม่ได้ค่ะ คุณชายเล่นกับหวนเถอะค่ะ”

“ไม่เอา ชายจะเล่นกับสา” ชายรวีผละจากหวนวิ่งมาหาสา โอบกอดฉอเลาะ “ทำไมสาไม่มาร้องเพลงกล่อมชายนอนอีก”

สามองหน้าชายรวีที่ยิ้มประจบ อารมณ์และความรู้สึกของแม่ที่ห่างหายไปก็เอ่อท้นขึ้นมาจนน้ำตาคลอ

“หวนก็อยู่นี่คะ”

“หวนร้องไม่เพราะ ไม่เหมือนสา ชายชอบฟังสาร้องเพลง สาร้องเพลงเพราะ”

สามองคุณชายรวีอย่างอาลัยรัก แล้วพาไปที่ศาลากลางสวน...บรรยากาศยามเย็น ท้องฟ้าสีหมากสุกสวยงาม ลมพัดใบไม้พลิ้วไหว เสียงสาร้องเพลงนกขมิ้นกล่อมชายรวีดังแว่ว ไม่นานคุณชายก็ผล็อยหลับอย่างมีความสุขในอ้อมแขนของสา

“คุณชายของสา...ถ้าสาไม่อยู่จะคิดถึงสาไหม” สารำพึงพร้อมกับเอามือลูบผมชายรวี และก้มลงจูบหน้าผากแผ่วเบา สีหน้าอาลัยอย่างที่สุด บอกลาตาแดงๆ “ถึงอยู่...สาก็ไม่ได้เลี้ยงคุณชายอยู่ดี อยู่ดีมีสุขนะคะคนดีของสา”

ooooooo

สายวันอาทิตย์ หม่อมพริ้มแต่งตัวสวยเป็นพิเศษเดินออกมาหน้าวัง ตั้งท่าจะให้พุดไปตามชิดก็พอดีเห็นชิดจอดรถหน้าตึกเหมือนรอใครอยู่

“อ้าวเจ้าชิด เจอพอดี ว่าจะให้พุดมันไปเรียกอยู่เชียว”

“หม่อมมีอะไรจะใช้ผมหรือขอรับ”

“เดี๋ยวซักเที่ยงเอ็งเอารถไปรับคุณพริ้งคุณพี่ข้าออกมาจากวังที เธอจะมาที่นี่”

“ผมไปส่งคุณหญิงโสภาแล้วจะรีบไปรับคุณท่านทันทีเลยขอรับ”

หม่อมพริ้มแปลกใจ ถามชิดว่าหญิงโสภาจะไปไหน

“สาบอกผมให้มาเตรียมรถ มันว่าคุณหญิงโสภาจะออกไปซื้อของที่บางลำพูขอรับ”

“ซื้อของ? ซื้ออะไร” หม่อมพริ้มนิ่วหน้าสงสัยแล้วเดินกลับเข้าข้างใน พบหญิงโสภาแต่งตัวสวยลงมาจากห้องพอดี

อ่านละครย่อเรื่องอีสา-รวีช่วงโชติ ตอน 6 วันที่ 20 ธ.ค. 56

ละครอีสา รวีช่วงโชติ บทประพันธ์โดย : สีฟ้า
ละครอีสา รวีช่วงโชติ บทโทรทัศน์โดย : ศิริลักษณ์ ศรีสุคนธ์
ละครอีสา รวีช่วงโชติ กำกับการแสดงโดย : สันต์ ศรีแก้วหล่อ
ละครอีสา รวีช่วงโชติ ผลิตโดย : บริษัท เอ็กแซ็กท์-ซีเนริโอ จำกัด
ละครอีสา รวีช่วงโชติ อำนวยการผลิตโดย : ถกลเกียรติ วีรวรรณ, นิพนธ์ ผิวเณร
ละครอีสา รวีช่วงโชติ ออกอากาศทุกวันพุธ - พฤหัสบดี เวลา 20.10 - 21.40 น. ทางช่อง 5
ที่มา ไทยรัฐ






ไม่มีความคิดเห็น: