อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 10 วันที่ 25 ส.ค. 57

อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 10 วันที่ 25 ส.ค. 57

มายูมิทำหูทวนลม เดินผ่านริวไปที่รถอย่างไม่สนใจ ไทชิรีบวิ่งนำไปเปิดประตูรถให้มายูมิก้าวขึ้นรถไป ก่อนปิดประตูรถ แล้ววิ่งอ้อมไปขึ้นฝั่งคนขับ ริวมองตามรถที่ไทชิขับออกไปอย่างอารมณ์เสีย ที่มายูมิไม่ได้ดั่งใจ เซกิแซว

“สงสัยโซเรียวจะเริ่มเข้าสมาคมกลัวภรรยาตั้งแต่ยังไม่แต่ง”
“รักมาก กลัวมาก ต้องได้ตำแหน่งประธานสมาคมด้วยนะ” คัตสึเสริม
คัตสึกับเซกิ หัวเราะกันครึกครื้น แล้วต้องชะงัก เมื่อหันไปเจอริวยืนจ้องทั้งคู่ตาเขียว คัตสึกับเซกิ ยิ้มแหย รีบก้มศีรษะขอโทษริวแล้วพากันเลี่ยงไป แต่พอลับหลังริวก็แอบขำกันอีก


ไทชิเดินตามมายูมิเข้ามาในโรงพยาบาล จู่ ๆ มายูมิก็หยุดเดิน หันมาบอกไทชิ
“เฝ้าอยู่แถวนี้แหละ ไม่ต้องตามฉันเข้าไป”
“แต่ผมต้องทำหน้าที่ครับ”
“หน้าที่ของไทชิคือดูแลฉัน เพราะฉะนั้นไทชิก็ต้องฟังฉันใช่มั้ย”
ไทชิเถียงเหตุผลที่มายูมิหยิบยกมาไม่ได้
“ฉันอยากทำงานอย่างสบายใจ โดยไม่ต้องรู้สึกว่ากำลังถูกควบคุม”
“ผมรับรองว่าจะไม่เข้าไปก้าวก่ายการทำงานของคุณมายูมิครับ”
“เหมือนกันหมด...ทั้งเจ้านายและลูกน้อง”
มายูมิรำพึงอย่างเหนื่อยใจ ก่อนเดินเข้าตึกไป โดยมีไทชิตามไปไม่ห่าง ทาคาโอะก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงมุมลับตา มองตามมายูมิไปอย่างไม่วางตา

ทาคาโอะจ้องด้วยแววตาเครียด
บุรุษพยาบาลเข็นเตียงเปล่าเดินมาตามทางเดิน ลูกน้องมิซาว่าเดินตามหลังช้าๆ

บุรุษพยาบาลหยุดเดินว่ามีใครตามมา แล้วหันไปมองพบแต่ความว่างเปล่า จึงเข็นเตียงเดินต่อ เสียงฝีเท้าที่ก้าวตามดังขึ้นอีกครั้ง จึงหยุดเดินหันกลับไปอีก เห็นแต่ความว่างเปล่าเช่นเดิม ตัดสินใจจอดเตียงรถเข็น แล้วเดินย้อนกลับไปดู มองซ้ายมองขวาก็ไม่พบอะไร แต่พอจะเดินกลับมาที่เตียงรถเข็นก็ต้องตกใจ เมื่อมีมือคู่หนึ่งโผล่ออกมาจากมุมมืดล็อกคอ ปิดปาก แล้วลากหายเข้าไปหลังหัวมุมกำแพง ครู่เดียวลูกน้องมิซาว่าก็เดินออกมาในชุดบุรุษพยาบาล แววตาเหี้ยมโหด เข็นเตียงเปล่าเดินไป

หน้าวอร์ดพยาบาล...มายูมิกับนานะกำชับพยาบาลที่เข็นรถคนไข้รออยู่หน้าห้อง
“เจาะแขนให้น้ำเกลือคนไข้เสร็จแล้ว ไปเอ็กซเรย์ข้อเท้าแล้วส่งตัวไปที่ห้องผ่าตัดเลย อาจารย์ฮาร่ารออยู่”
“ค่ะ คุณหมอ” พยาบาลรับคำ
นานะมองตามพยาบาลเข็นรถคนไข้ออกไป ก่อนหันไปเห็นไทชิยืนมองมาทางมายูมิเป็นระยะ
“เมื่อไหร่ฉันจะโชคดีมีหนุ่มมารุมล้อม เป็นบอดี้การ์ดอย่างเธอบ้าง”
“คิดว่าฉันมีความสุขที่ถูกควบคุมตัวเป็นนักโทษอย่างนี้เหรอ”
“แหม...คุณริวก็แค่รักและเป็นห่วงว่าที่ภรรยา”
“เมื่อก่อนเชียร์แต่ผู้กองยูจิ...ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว”
“แม่ยกอย่างฉันมีจรรยาบรรณ เชียร์ให้คนรักกันอย่างมีเหตุผล ในเมื่อเธอรักคุณริว ฉันจะฝืนใจเชียร์คนอื่นทำไม”
“ฉันไม่ได้รักริว”
นานะยิ้มทะเล้นใส่มายูมิ ก่อนโปรยยิ้มให้ไทชิแล้วรีบผละไป มายูมิค้อนแล้วหันมาเจอไทชิที่คอยยิ้มให้ และคอยเฝ้าไม่ห่าง มายูมิเริ่มหงุดหงิดรำคาญกับการติดตามของไทชิ ครุ่นคิดทำอะไรบางอย่าง ก่อนนึกขึ้นได้
“ไทชิ”
ไทชิรีบเข้ามาหาทันที นอบน้อมมาก
“ฉันลืมแฟ้มประวัติคนไข้ไว้ที่โต๊ะทำงาน ช่วยไปหยิบให้หน่อยสิ”
ไทชิก้มศีรษะให้อย่างนอบน้อม แล้วรีบออกไป มายูมิรีบหนีไปอีกทาง

มายูมิเดินหลบไทชิมาถึงบริเวณทางเดินตรงประตูหนีไฟ คอยหันมองหลังตลอดเวลา ระแวงว่าไทชิจะตามมาเจอ มายูมิไม่ทันระวัง ชนกับเตียงรถเข็นที่บุรุษพยาบาลลูกน้องมิซาว่าเข็นมาเข้าอย่างจัง
“อุ๊ย ขอโทษค่ะ”
มายูมิก้มหน้าก้มตาขอโทษ จะเดินหลบไปอีกทาง แต่กลับถูกบุรุษพยาบาลผลักเตียงรถเข็นมาขวาง ไม่ยอมให้มายูมิผ่านไป
“อะไรกัน”
มายูมิเงยหน้าขึ้นมองบุรุษพยาบาล เริ่มไม่พอใจ ลูกน้องมิซาว่าที่ปลอมตัวเป็นบุรุษพยาบาลยิ้มเหี้ยม กระชากมีดสั้นออกมา ตวัดมีดพุ่งเข้าหามายูมิอย่างรวดเร็ว มายูมิตกใจ หมุนตัวหลบขวับ มีดปักลงไปที่เตียงรถเข็น ลูกน้องมิซาว่าดึงมีดออกมา พุ่งเข้าใส่อีก แต่มายูมิผลักเตียงรถเข็นเข้าใส่ลูกน้องมิซาว่า จนเสียหลักกระแทกผนังด้านหนึ่ง ลูกน้องมิซาว่าพยุงตัวขึ้น หวังจะสะบัดมีดเข้าใส่แต่พอหันมาอีกครั้ง บริเวณนั้นก็มีแต่ความว่างเปล่า พร้อมประตูหนีไฟเปิดแง้มอยู่

มายูมิวิ่งหนีมาตามบันไดหนีไฟด้วยสีหน้าตื่น ตกใจ เธอนึกถึงคำพูดของริวที่บอกกับพ่อเธอ
“ผมขออนุญาตให้มายูมิย้ายมาอยู่บ้านโอะนิซึกะตั้งแต่คืนนี้ เพื่อเตรียมตัวเป็นเจ้าสาว และเพื่อความปลอดภัย”
มายูมิไม่ยอม
“ไม่มีทาง...ฉันจะไม่อยู่ที่นี่กับคุณ”
มายูมิเริ่มเข้าใจสิ่งการกระทำของริว เธอนึกถึงคำพูดของโคจิ
“คนร้ายบุกไปบ้านทากาฮาชิวันก่อน เพราะต้องการเล่นงานว่าที่นายหญิงของโอะนิซึกะ ถ้าคุณมายูมิอยู่ที่นี่จะปลอดภัยกว่านะครับ”
เสียงฝีเท้าลูกน้องมิซาว่าวิ่งตามใกล้เข้ามา มายูมิตกใจ รีบเร่งฝีเท้าหนีให้พ้นจากตรงนั้นโดยเร็ว

ไทชิถือแฟ้มประวัติคนไข้มาถึงหน้าวอร์ดพยาบาล เห็นพยาบาลกำลังคุยกันด้วยความตื่นตระหนก
“ภารโรงเจอบุรุษพยาบาลถูกทำร้ายจนสลบ อยู่ในห้องเก็บของอาการสาหัสมาก”
“โรงพยาบาลของเรา ไม่เคยมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นมาก่อนน่ากลัวจริง ๆ”
ไทชิรู้สึกสังหรณ์ใจ เป็นห่วงมายูมิ รีบวางแฟ้มประวัติคนไข้ไว้บนเคาน์เตอร์ แล้วรีบไปตามหามายูมิทันที

มายูมิวิ่งมาถึงด้านหลังโรงพยาบาล ชะงัก เมื่อเจอลูกน้องมิซาว่ายืนดักรออยู่
“หลีกไปนะ”
ลูกน้องมิซาว่ายิ้มเหี้ยม ไม่เกรงกลัว สะบัดมีดสั้นเข้าใส่ทันที อาวุธมีดสั้นพุ่งแหวกอากาศ ตรงเข้าหามายูมิอย่างรวดเร็ว เธอหันไปเห็นท่อนไม้บริเวณนั้น จึงคว้าท่อนไม้ขึ้นมา ตวัดตีมีดสั้นจนกระเด็นไปทางอื่น หวุดหวิดมาก ไม่รอช้า ลูกน้องมิซาว่าคว้าไม้อีกท่อนหนึ่ง พุ่งเข้าใส่มายูมิตวัดท่อนไม้ราวกับเป็นไม้เคนโด้ ต่อสู้กับลูกน้องมิซาว่าอย่างไม่เกรงกลัว มายูมิเริ่มคล่องขึ้น ใช้ท่อนไม้ฟาดเข้าที่แขนส่วนล่างของลูกน้องมิซาว่าอย่างแม่นยำ
“โคเทะ”
ลูกน้องมิซาว่าหมุนแขนหลบ โดนปลายท่อนไม้ของมายูมิฟาดไปนิดหน่อย ไม่โดนเต็ม ๆ มายูมิไม่ยอมแพ้ ตวัดท่อนไม้พุ่งเข้าใส่ลูกน้องมิซาว่าอย่างหนักหน่วง
“โด”
ลูกน้องมิซาว่าหมุนตัวหลบปลายไม้ของมายูมิที่เกือบจะฟาดเข้าที่ท้องได้อย่างรวดเร็ว ก่อนใช้ท่อนไม้ตีกลับมายูมิบ้าง มายูมิพลาดท่าถูกลูกน้องมิซาว่าตีโดนข้อมือ จนท่อนไม้ในมือกระเด็นไปไกล
“โอ๊ย...”
ลูกน้องมิซาว่าควงท่อนไม้ เตรียมจะพุ่งเข้าจัดการมายูมิซ้ำอีกครั้ง ทันใดนั้นเสียงยูจิดังขึ้น
“หยุดนะ”
ยูจิเข้ามา คว้าท่อนไม้ของมายูมิขึ้นมา พุ่งตรงเข้าฟาดท่อนไม้เข้าใส่ลูกน้องมิซาว่า มายูมิชะงัก
“ผู้กองยูจิ”
ลูกน้องมิซาว่ายิ้มเหี้ยม ตีตอบโต้ท่อนไม้กับยูจิได้อย่างคล่องแคล่ว ว่องไว ยูจิม้วนตัวตีท่อนไม้เข้าใส่ลูกน้องมิซาว่า วาดลวดลายตีอย่างเหนือชั้น เด็ดขาด ลูกน้องมิซาว่ากระโดดหลบการตีของยูจิได้อย่างคล่องแคล่ว สุดท้ายก็พลาดท่าถูกยูจิฟาดด้วยท่อนไม้เต็มกลางหลัง จนหน้าคะมำ
“อ๊าก”
ลูกน้องมิซาว่าล้มมาตรงจุดที่มีดสั้นของตนตกอยู่ จึงคว้ามีดขึ้นมาหวังจะเขวี้ยงเข้าใส่มายูมิ ไทชิวิ่งเข้ามาอีกทางหนึ่ง เห็นลูกน้องมิซาว่ากำลังจะเล่นงานมายูมิ

“คุณมายูมิ...ระวัง”
ยูจิกระชากปืนออกมา ยิงเข้าใส่ลูกน้องมิซาว่าที่หน้าอก เปรี้ยง...เปรี้ยง...ลูกน้องมิซาว่าสะดุ้งเฮือก ตาเหลือก ก่อนล้มลงแน่นิ่งไป

มายูมิอึ้ง ตะลึงงัน มองร่างไร้วิญญาณของลูกน้องมิซาว่า ถูกยิงตายต่อหน้าต่อหน้าด้วยความตกใจ

ไทชิยืนรออยู่หน้าโรงพยาบาลด้วยสีหน้าเครียด รถของโอะนิซึกะสองคันแล่นเข้ามาจอดอย่างรวดเร็ว ริวรีบลงจากรถโดยไม่รอให้คัตสึกับเซกิ เปิดประตูให้ โคจิกับคนอื่น ๆ ตามเข้ามา ไทชิรีบก้มศีรษะแสดงความเคารพริวกับโคจิ
“โซเรียว”
“มายูมิเป็นยังไงบ้าง”
ริวถามไทชิด้วยความร้อนใจ เป็นห่วงมายูมิ ไทชิรู้สึกผิดมาก

นานะใช้เทปพันข้อมือให้มายูมิ โดยมียูจิคอยดูอย่างใกล้ชิด
“ฉันฉีดยาแก้อักเสบให้แล้ว ถ้าปวดก็ทานยาแก้ปวดได้เลย ข้อมือเธออักเสบห้ามใช้งานหนักหนึ่งอาทิตย์”
“ขอบคุณค่ะคุณหมอนานะ เธอลืมไปรึเปล่าว่าฉันก็เป็นหมอเหมือนกัน”
“หมอหัวรั้นอย่างเธอ เจ็บกี่ทีก็ไม่จำ ฉันเลยต้องย้ำบ่อย ๆ”
นานะเชิดหน้าใส่มายูมิ เดินเมินไปอีกทางหนึ่งด้วยอารมณ์ขำ ๆ อยากแกล้ง เมื่อมีโอกาสอยู่สองคนกับมายูมิ ยูจิเดินเข้าไปก้มศีรษะขอโทษมายูมิอย่างรู้สึกผิดและเสียใจ
“ผมมาช่วยคุณมายูมิช้าไป เลยทำให้คุณต้องบาดเจ็บ”

อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 10 วันที่ 25 ส.ค. 57

ละคร รอยฝันตะวันเดือด บทประพันธ์: ณารา
ละคร รอยฝันตะวันเดือด บทโทรทัศน์ : คฑาหัสต์ บุษปะเกศ, จีรนุช ณ น่าน
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ดำเนินงานโดย : ยศสินี ณ นคร
ละคร รอยฝันตะวันเดือด กำกับการแสดงโดย : กฤษณ์ ศุกระมงคล
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ผลิต : เมกเกอร์วายกรุ๊ป
ละคร รอยฝันตะวันเดือด แนวละคร โรแมนติก/ดราม่า/แอกชั่น
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15-22.45 น.
ละคร รอยฝันตะวันเดือด เริ่มออกอากาศตอนแรกวันพฤหัสบดี 21 สิงหาคม 2557 นี้
ละครเรื่อง รอยฝันตะวันเดือด เป็นเรื่องต่อจากละครเรื่อง รอยรักหักเหลี่ยมตะวัน
ที่มา ไทยรัฐ