อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 11/2 วันที่ 26 ส.ค. 57

อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 11/2 วันที่ 26 ส.ค. 57

“พ่อเคยสอนผมเสมอ จะรบให้ชนะ.. เราต้องรู้จักคู่ต่อสู้ให้รอบด้าน”
มาซารุนิ่งครุ่นคิดตาม ยิ้มพราย
“ถ้าแกเข้าออกบ้านโอะนิซึกะได้สะดวก เราก็จะรู้ความเคลื่อนไหวของพวกมันง่ายขึ้น”
มาซารุวางมือบนบ่ายูจิเบา ๆ ก่อนบีบเน้น ย้ำ รู้ทันความคิดยูจิ

“ฉันรู้ว่าแกต้องการกำจัดริว โอะนิซึกะ เพื่อแย่งมายูมิมาเป็นของตัวเอง ฉันไม่สนใจผู้หญิงคนนั้น แต่ถ้าแผนการทั้งหมดของเราพังเพราะผู้หญิงฉันเล่นงานแกแน่”
ยูจินิ่งมาก ข่มซ่อนความรู้สึกเก็บกด ขุ่นเคืองที่มีต่อมาซารุไว้


ริวเปิดประตูเข้ามาในห้องนอน เห็นมายูมินอนหันหลังอยู่บนเบาะนอน โดยมีหมอน ผ้าห่ม กั้นเป็นบังเกอร์เหมือนเดิม
“คุณหลับรึยัง”
มายูมินอนลืมตาอยู่ แต่เงียบ ไม่ตอบ
“ผมรู้นะว่าคุณยังไม่หลับ”
“รู้แล้วจะถามทำไม”
มายูมิลุกขึ้นมานั่งบนเบาะ มองริวอย่างไม่พอใจ
ริวยิ้ม เข้าทาง
“ถามเพื่อให้คุณลุกขึ้นมาคุยกับผมแบบนี้ไง”
“คุณมันเจ้าเล่ห์ไม่มีวันเปลี่ยน”
“ทุกอย่างบนโลกนี้เปลี่ยนแปลงได้หมด.. ยกเว้นใจผมที่มีให้คุณ”
มายูมิอึ้งไป กำลังจะเคลิ้มฟังด้วยดี แต่มาสะดุดหูเมื่อริวพูดต่อ
“ต่อให้ผู้กองหน้าเต้าเจี้ยวหอบช่อดอกลิลลี่มาให้คุณทุกวันก็เหอะ”
“ไร้สาระ”
“ผู้ชายมาจี๋จ๋ากับว่าที่ภรรยาถึงบ้านจะไม่ให้ผมโกรธได้ไง”
“เชิญโกรธ โมโห หงุดหงิดอารมณ์ได้ตามอัธยาศัยเลยค่ะ”
มายูมิล้มตัวลงนอน อย่างไม่สนใจริว
“อ้าว..เวลาผมโกรธเนี่ย ง้อบ้างก็ได้นะ”
“โกรธเองได้ ก็หายเองสิ”
มายูมิดึงมาห่มมาห่ม นอนหันหลังให้ ริวทิ้งตัวนั่งลงนอนตัวเอง งอน ๆ ที่มายูมิไม่ง้อ

วันใหม่ มายูมิลืมตาตื่นขึ้น แปลกใจที่เห็นดอกเดซี่สีส้มดอกหนึ่งวางทับกระดาษแผ่นหนึ่ง ข้างที่นอน เธอลุกขึ้นหยิบดอกเดซี่สีส้มขึ้นมาดู และหยิบกระดาษขึ้นมาอ่าน
“ดอกเดซี่สีส้ม หมายถึง คุณคือแสงสว่างของชีวิตผม อรุณสวัสดิ์มายูมิที่รัก”
“ฉันไม่ใช่ที่รักของคุณ”
มายูมิตอบข้อความในจดหมาย แต่กลับยิ้ม เขินๆ หันไปมองที่นอนของริวซึ่งว่างเปล่า
แปลกใจที่ไม่เห็นริว

ระเบียงหน้าห้องพักจุนโกะ...ริวมองซ้ายมองขวาอย่างระวังตัว เมื่อเห็นว่าปลอดคนของมิซาว่า จึงรีบตรงไปเคาะประตูเรียก
“จุนโกะ”
เงียบ...ไม่มีเสียงตอบ ริวจึงเคาะประตูเรียกอีกครั้ง
“จุนโกะ...เธออยู่รึเปล่า”

ยังคงไม่มีเสียงตอบกลับมา ริวมองประตูห้องอย่างตัดสินใจ
ริวเปิดประตูเข้ามาภายในห้อง ตกใจ เมื่อเห็นจุนโกะนอนซมอยู่บนที่นอน ในสภาพร่างกายบอบช้ำ

“จุนโกะ”
ริวรีบปราดเข้าไปประคองร่างจุนโกะขึ้นมา อึ้ง ๆ
“คุณริว...”
“ทาคาโอะมันทำร้ายเธอใช่มั้ย”
จุนโกะสะอื้นไห้ น้ำตาไหลพราก ท่าทางหมดอาลัยตายอยากในชีวิต
“ฉันอยากตาย ฉันเหนื่อย ฉันอ่อนแอ ผู้หญิงอย่างฉันเป็นได้แค่ที่ระบายอารมณ์ของคนใจร้าย ฉันไม่มีชีวิตจิตใจ ไม่มีค่ากับใครเลย...”
จุนโกะร้องไห้ไม่ฟูมฟาย แต่น้ำตาไหลอาบหน้า เจ็บช้ำท้อแท้ใจเกินเยียวยา ริวจับมือจุนโกะด้วยความเวทนาและสงสาร
“ทุกชีวิตมีค่าในตัวเองเสมอขึ้นอยู่กับว่าเธอมองเห็นค่าของตัวเองแค่ไหน เข้มแข็งไว้นะจุนโกะ”
จุนโกะยังคงร้องไห้ด้วยความสับสน ไม่มีหนทางสำหรับชีวิตของตน

มายูมิถามทุกคนด้วยความสงสัย แปลกใจ
“ฉันนึกว่าริวออกไปทำงานกับพวกคุณ”
โคจิหันไปจ้องไทชิ คัตสึ เซกิ อย่างคาดคั้น ทั้งสามสบตาเกี่ยงกัน จนไทชิยอมพูดขึ้นมา
“โซเรียวบอกว่ามีธุระต้องทำ รีบร้อนออกไป ไม่ยอมให้พวกเราไปด้วยครับ”
“องครักษ์ปล่อยให้โซเรียวออกไปข้างนอกโดยไม่ตามคุ้มกันมีโทษยังไงรู้มั้ย” โคจิโมโห
คัตสึ เซกิ สะดุ้งตกใจ กลัวถูกทำโทษ
“ท่านโคจิก็รู้ว่าโซเรียวดื้อแค่ไหน ลองคิดจะทำอะไรเอาช้างมาฉุดไว้ก็ไม่อยู่” คัตสึแย้ง
“ริวหัวดื้อต่างจากทาเคชิมากจริง ๆ”
โคจิเปรยด้วยความเหนื่อยใจ มายูมิครุ่นคิดนิดหนึ่ง จู่ ๆ ก็ผลุนผลันออกไป โดยไม่พูดอะไร

มายูมิยกกล่องสำหรับใส่ของใช้กระจุกกระจิกส่วนตัวออกมาจากตู้เก็บของ เธอเปิดกล่องของใช้ หยิบถุงผ้ากำมะหยี่ขึ้นมาเปิดออก หยิบเข็มกลัดรูปผีเสื้อออกมาดู นึกถึงคำพูดอาคิโกะ
“ริวสั่งห้ามไม่ให้ฉันไปบ้านโอะนิซึกะ แต่กลับมาหาฉันที่บ้านตอนดึก ๆ เหมือนแอบหลบใครมา”
มายูมิคาดเดาเหตุการณ์เอาเอง
“หรือไปหาคุณอาคิโกะ”
มายูมิงอน ๆ อย่างไม่รู้ตัว

ริวจูงมือจุนโกะมาถึงหน้ามูลนิธิเด็กกำพร้า จุนโกะมองไปรอบ ๆ ด้วยความแปลกใจ
“มูลนิธิเด็กกำพร้า คุณพาฉันมาที่นี่ทำไมคะ”
ริวยิ้มให้จุนโกะอย่างอบอุ่น แล้วดึงมือจุนโกะเดินเข้าไป จุนโกะมองมือที่ถูกริวเกาะกุมอย่างรู้สึกหวั่นไหว เดินตามไปอย่างว่าง่าย

ในมูลนิธิ ริวยืนอยู่หน้าห้อง ช่วยสอนเด็กๆ พับนกกระดาษ โดยมีจุนโกะนั่งรวมอยู่กับกลุ่มเด็ก ๆ
“ตัดกระดาษเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส จากนั้นจับปลายข้างหนึ่งมาพับบรรจบกับฝั่งตรงข้ามอย่างนี้ เห็นมั้ย” ริวสอนไปพับไปด้วย
เด็ก ๆ ทำตามริวอย่างตั้งอกตั้งใจ ริวมองดูเด็กๆ กำลังทำตามที่สอน แล้วลงไปช่วยสอนเด็กคนหนึ่งที่ยังพับไม่ได้
“ไม่ใช่ครับ ต้องทำแบบนี้”
ริวช่วยพับให้ดู เด็กรับนกกระดาษจากริวด้วยความดีใจ
“ขอบคุณค่ะ”
“ยังมีใครพับไม่ได้อีกมั้ย”
“ผมครับ / หนูค่ะ”
เด็กหลายคนรีบยกมือ อยากให้ริวมาช่วย ริวรีบเข้าไปช่วยเด็กพับนกกระดาษอย่างเต็มใจ ยิ้มอบอุ่นให้เด็ก ๆ จุนโกะแอบมองริวด้วยความรู้สึกทึ่ง และชื่นชม

โรงอาหารมูลนิธิ...ริวตักอาหารป้อนให้เด็กตัวเล็กๆ คนหนึ่ง จุนโกะที่กำลังป้อนเด็กอีกคน อยู่ไม่ห่างออกไป
“ทานเยอะ ๆ จะได้แข็งแรงนะเด็ก ๆ”
เด็กพยักหน้ารับ เคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างเอร็ดอร่อย จุนโกะมองริวกับเด็ก ๆ ด้วยความรู้สึกประทับใจ นึกถึงคำปลอบใจของเขา
“ทุกชีวิตมีค่าในตัวเองเสมอ ขึ้นอยู่กับว่าเธอมองเห็นค่าของตัวเองแค่ไหน เข้มแข็งไว้นะจุนโกะ”

จุนโกะเห็นความเป็นสุภาพบุรุษของริวมากขึ้น เริ่มรู้สึกดีกับริวมากขึ้น
เด็กหลายคนวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน โดยมีเจ้าหน้าที่คอยดูแลอย่างใกล้ชิด ริวกับจุนโกะ เดินมาหยุดมองเด็ก ๆ อยู่บริเวณใต้ต้นไม้ ไม่ห่างกันนัก

“ขอบคุณนะคะ ที่พาฉันกลับมาที่นี่”
“เธอเคยอยู่ที่นี่” ริวแปลกใจ
จุนโกะพยักหน้ารับ แล้วนั่งลงที่ม้านั่งใกล้ ๆ ริวจึงนั่งลงตาม
“ตอนเด็ก ๆ ฉันหนีออกจากบ้านเด็กกำพร้า เพราะคิดว่าโลกภายนอกน่าอยู่ และสุขสบายกว่า จุนโกะแววตาเหม่อ เศร้าใจกับสิ่งที่ตัวเองเลือก
“แต่ฉันคิดผิด ชีวิตอิสระไม่มีจริง โลกโหดร้ายมากกว่าที่ฉันคิด ฉันถูกหลอกขายให้มิซาว่า ถ้ายอมทำงานก็รอด ถ้าไม่ยอมก็ตาย ชีวิตฉันไม่เหลือทางให้เดินอีกแล้ว”

อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 11/2 วันที่ 26 ส.ค. 57

ละคร รอยฝันตะวันเดือด บทประพันธ์: ณารา
ละคร รอยฝันตะวันเดือด บทโทรทัศน์ : คฑาหัสต์ บุษปะเกศ, จีรนุช ณ น่าน
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ดำเนินงานโดย : ยศสินี ณ นคร
ละคร รอยฝันตะวันเดือด กำกับการแสดงโดย : กฤษณ์ ศุกระมงคล
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ผลิต : เมกเกอร์วายกรุ๊ป
ละคร รอยฝันตะวันเดือด แนวละคร โรแมนติก/ดราม่า/แอกชั่น
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15-22.45 น.
ละคร รอยฝันตะวันเดือด เริ่มออกอากาศตอนแรกวันพฤหัสบดี 21 สิงหาคม 2557 นี้
ละครเรื่อง รอยฝันตะวันเดือด เป็นเรื่องต่อจากละครเรื่อง รอยรักหักเหลี่ยมตะวัน
ที่มา ไทยรัฐ