อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 11/3 วันที่ 27 ส.ค. 57

อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 11/3 วันที่ 27 ส.ค. 57

“แต่ฉันคิดผิด ชีวิตอิสระไม่มีจริง โลกโหดร้ายมากกว่าที่ฉันคิด ฉันถูกหลอกขายให้มิซาว่า ถ้ายอมทำงานก็รอด ถ้าไม่ยอมก็ตาย ชีวิตฉันไม่เหลือทางให้เดินอีกแล้ว”
“โอะนิซึกะมีทางเลือกให้เธอ เรายินดีต้อนรับเธอเสมอ”

“อย่าคาดหวังอะไรกับผู้หญิงไร้ค่าอย่างฉันเลย”
“ชีวิตทุกคนต้องมีความหวัง ถ้าไม่มีใครมอบให้เราก็ต้องสร้างมันขึ้นมาเอง”
จุนโกะมองริวอย่างไม่เข้าใจ


“เธอคงรู้ว่ามิซาว่าต้องการโค่นโอะนิซึกะเพราะมีต้องการมีอำนาจเหนือคนเมืองนี้ เธอก็เห็นว่าทาคาโอะโหดเหี้ยมแค่ไหน เธอจะยอมนิ่งเฉย ปล่อยให้เด็กๆ และชาวเมือง ตกอยู่ใต้อิทธิพลชั่วของมิซาว่างั้นเหรอ”
จุนโกะมองเด็กที่กำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน ด้วยความสับสน
“แค่เธอยอมร่วมมือกับโอะนิซึกะเปิดโปงแผนชั่วของมิซาว่า จะมีเด็กและผู้หญิงอีกหลายคนรอดพ้นจากความโหดร้าย”
จุนโกะเครียด กังวล ตัดสินใจไม่ถูก ไทชิ คัตสึ เซกิ และลูกน้องโอะนิซึกะ เข้ามาเคารพริว
“โซเรียวครับ”
จุนโกะตกใจ หวาดระแวงคนของโอะนิซึกะ ริวถอนใจเอือมระอา เมื่อพวกโอะนิซึกะตามมาเจอจนจนได้

โคจิ มาซาโตะ คาซูมะ จ้องริวด้วยสายตาดุ ที่ริวแอบออกไปหาจุนโกะคนเดียว
“โซเรียวก็รู้ว่าศัตรูจ้องเล่นงานอยู่รอบด้าน ทำไมถึงออกไปหาผู้หญิงมิซาว่าโดยไม่ยอมให้องครักษ์ติดตามไปด้วย” คาซูมะต่อว่า
“คนยิ่งเยอะ ก็ยิ่งตกเป็นเป้าสายตา” ริวอธิบาย
“แต่ถ้าศัตรูรู้ว่าโซเรียวอยู่ตามลำพัง มันก็ยิ่งอันตราย” โคจิแย้ง
“สถานการณ์ตอนนี้ไม่น่าไว้ใจ คนดีคนเลวปะปนกันไปหมด โซเรียวไม่ควรประมาท” มาซาโตะเตือน
“ผมขอโทษที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วง”
ริวก้มศีรษะขอโทษผู้อาวุโสทั้งสามอย่างรู้สึกผิด ก่อนเอ่ยเรื่องที่คิดเอาไว้
“ผมจะล้มเลิกแผนดึงตัวจุนโกะมาเป็นพวกเดียวกับเรา”
“ทำไม” โคจิแปลกใจ
“เธอบอบช้ำมาก...ผมไม่อยากซ้ำเติมเธออีก”
“แล้วโซเรียวจะช่วยฮารุได้ยังไง” มาซาโตะสงสัย
สามผู้อาวุโสพากันหนักใจ ริวครุ่นคิด

มายูมินั่งบิดข้อมือตัวเอง มือเริ่มปกติ ไม่เจ็บแล้ว เธอนึกถึงริวที่เอาลูกประคบคลึงข้อมือให้อย่างเอาใจ
“อานุภาพการรักษาด้วยลูกประคบอยู่ที่หัวใจ คนทำให้ต้องค่อย ๆ นวด ค่อย ๆ คลึงให้ถึงหัวใจของคนที่เรารัก แล้วอาการบาดเจ็บจะทุเลา”
มายูมิชำเลืองมองเข็มกลัดรูปผีเสื้อที่วางอยู่ข้าง ๆ ก่อนหยิบขึ้นมาดูวนเวียนครุ่นคิดแต่คำพูดของอาคิโกะ
“ริวช่วยเลือกให้ค่ะ ฉันจะไปบอกริวให้นะคะว่าคุณหมอชอบ”
มายูมิยิ่งคิด ยิ่งงอนริว
“ฉันไม่ชอบ ฉันไม่อยากได้ของจากคนหลอกลวง”
มายูมิลุกขึ้น จะเขวี้ยงเข็มกลัดทิ้ง แต่ต้องชะงัก ริวเข้ามาในห้องพอดี
“กำลังคิดถึงผมอยู่เหรอจ้ะ”
“ไม่อยากเห็นหน้าคุณต่างหาก”
มายูมิเผลอกำมือแน่น โมโหจนลืมตัว ทำให้เข็มกลัดทิ่มมือจนสะดุ้งตกใจ
“อุ๊ย”
“เป็นอะไร”
มายูมิแบมือออกให้ดูเข็มกลัดรูปผีเสื้อ
“โดนเข็มกลัดทิ่มมือรึเปล่า ดีนะที่ไม่เป็นแผล”
“คุณจำเข็มกลัดนี้ไม่ได้เหรอ”
“ทำไมผมต้องจำได้ล่ะ”
“คนหลอกลวง เราไม่มีอะไรต้องพูดกันอีก”
มายูมิเดินสะบัดหนีไปดื้อ ๆ งอนริว

“มายูมิ”
ริวตามเข้ามาคว้าแขนมายูมิไว้ อย่างไม่เข้าใจ

“เราต้องพูดกันให้รู้เรื่อง ผมหลอกอะไรคุณ”
“เลิกยุ่งกับฉัน กลับไปอยู่กับผู้หญิงของคุณเถอะ”
“ไม่มีผู้หญิงคนไหน ผมมีคุณคนเดียว”
“คุณจะพูดยังไงก็ได้ แต่ฉันไม่เชื่อ”
มายูมิสะบัดแขนจากริว ทำให้เข็มกลัดในมือกระเด็นหล่นลงพื้น อยู่ตรงหน้าประตูห้องทำงาน มายูมิก้มลงไปเก็บเข็มกลัดรูปผีเสื้อ บังเอิญมือไปปัดโดนประตูห้องอย่างไม่ได้ตั้งใจ ประตูแง้มออกเล็กน้อย เธอมองเข้าไปในห้องด้วยความอยากรู้ ริวรีบปรี่เข้าไปดึงประตูมาปิดไว้อย่างเดิม กลัวมายูมิเห็นอะไรบางอย่างในห้อง ท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ของริว ยิ่งชวนให้มายูมิสงสัย
“ป้าอายะโกะเตรียมของว่างไว้ให้แล้ว เราไปทานกันเถอะ”
“นี่ห้องทำงานคุณเหรอ”
“ครับ...มันรกมากผมยังไม่ได้ให้ใครเข้าไปทำความสะอาดเลย”
ริวผายมือเชิญมายูมิไปทานของว่าง เพราะต้องให้ออกจากบริเวณนั้นโดยเร็ว มายูมิแสร้งทำเป็นยอมจะเดินไป แต่พอสบโอกาสริวเผลอ เธอรีบหันไปผลักประตู แล้วก้าวเข้าไปในห้องทันที
“เดี๋ยว.. มายูมิ”

มายูมิเข้ามาในห้องทำงานริว อึ้ง ตะลึง เมื่อเห็นรูปของเธอมากมายหลายชุด ในอิริยาบถต่าง ๆ อยู่ในกรอบอย่างดี ตั้งวางเรียงรายบนโต๊ะทำงานของริว เป็นรูปผ่านเวลามาตลอด 7 ปี
“นี่มัน...”
ริวตามเข้ามา เขิน ๆ ตัวเอง
“รูปของคุณตลอด 7 ปีที่ผ่านมา...”
มายูมิหยิบรูป ๆ หนึ่งของตัวเองขึ้นมามอง นึกถึงสิ่งที่ริวเคยบอกไว้
“7 ปีที่ผมแค่ไม่เคยมาพบให้คุณเห็นหน้าแต่ไม่ได้หมายความว่าผมหายไปเพราะผมเฝ้ามองคุณอยู่ตลอดเวลา”
มายูมิอึ้งมองรูปของตัวเอง ไม่คาดคิดมาก่อน
“คุณแอบถ่ายรูปฉัน แอบตามฉันมาตลอด”
ริวก้าวมายืนอยู่ตรงหน้ามายูมิ
“7 ปีที่แล้ว...ผมเคยเสียคุณไปเพราะเลือกหน้าที่ แต่วันนี้ เวลานี้...ผมจะไม่ยอมเสียคุณไปอีก”
ริวดึงมือมายูมิขึ้นมาจูบ มายูจิมองอย่างสับสน รู้สึกร้อนผ่าวทั้งตัวและหัวใจ
“ผมไม่เคยหายไปไหน...ไม่เคยละสายตาไปจากคุณสักวินาที คุณคือความรัก คือความงดงามในหัวใจผมเพียงคนเดียว”
“ริว...”
มายูมิน้ำตาคลอ ซบหน้าบนอกริวด้วยหัวใจที่พ่ายแพ้ต่อความจริงใจของเขา ริวกอดมายูมิอย่างอบอุ่น มีความสุขมาก เมื่อมายูมิยอมรับเขาด้วยหัวใจ

จุนโกะยืนอยู่ริมหน้าต่างห้องพัก ครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นด้วยสีหน้าเครียด คิดถึงเหตุการณ์ที่ยูจิปลุกปล้ำอย่างรุนแรง
“ถ้าเธอไม่มีฉันคุ้มกะลาหัว ป่านนี้เธอคงเป็นแค่โสเภณีในซ่องราคาถูก”
คิดถึงเหตุการณ์ที่ริวมาพบขณะที่เธอบอบช้ำ ริวกอดปลอบและให้กำลังใจ
“ทุกชีวิตมีค่าในตัวเองเสมอ ขึ้นอยู่กับว่าเธอมองเห็นค่าของตัวเองแค่ไหน เข้มแข็งไว้นะจุนโกะ”
จุนโกะนั่งลง ประทับใจในความเป็นสุภาพบุรุษของริว

อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 11/3 วันที่ 27 ส.ค. 57

ละคร รอยฝันตะวันเดือด บทประพันธ์: ณารา
ละคร รอยฝันตะวันเดือด บทโทรทัศน์ : คฑาหัสต์ บุษปะเกศ, จีรนุช ณ น่าน
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ดำเนินงานโดย : ยศสินี ณ นคร
ละคร รอยฝันตะวันเดือด กำกับการแสดงโดย : กฤษณ์ ศุกระมงคล
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ผลิต : เมกเกอร์วายกรุ๊ป
ละคร รอยฝันตะวันเดือด แนวละคร โรแมนติก/ดราม่า/แอกชั่น
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15-22.45 น.
ละคร รอยฝันตะวันเดือด เริ่มออกอากาศตอนแรกวันพฤหัสบดี 21 สิงหาคม 2557 นี้
ละครเรื่อง รอยฝันตะวันเดือด เป็นเรื่องต่อจากละครเรื่อง รอยรักหักเหลี่ยมตะวัน
ที่มา ไทยรัฐ