อ่านละคร ทรายสีเพลิง ตอนทีี่ 17 วันที่ 31 ส.ค. 57

อ่านละคร ทรายสีเพลิง ตอนทีี่ 17 วันที่ 31 ส.ค. 57

ลูกศรมองฌานที่หลับอยู่ แล้วเหลือบมองไปทางต้นพลูทองที่ ฌานโกยดินมาใส่โถแก้วชั่วคราวแทนกระถางที่ลิซ่าทำแตก สภาพต้นพลูทองสกปรกเปื้อนดิน ไม่ได้โดนใส่ใจมากนัก แค่ถูกยัดใส่แจกันกันตายเท่านั้น

ลูกศรมองมือซ้ายตัวเองที่เมื่อคืนฌาน ทายาให้ หญิงสาวพึมพำ “เขาทำตามหน้าที่เท่านั้น อย่าคิดอะไรอีก.. “
ลูกศรก้มมองแหวนหมั้นที่นิ้วตัวเอง พลางถอนใจอย่างรู้สึกเจ็บในหัวใจ “นี่ต่างหากที่เราควรคิดถึง”
ฌานเพ้อ “ทราย ...”


ลูกศรมองฌานนึกว่าฌานตื่นแล้ว แต่เห็นฌานยังหลับ
ฌานยังคงเพ้อเรียกทรายอยู่ “ทราย ...”
ลูกศรมองฌานที่เพ้อถึงทรายรู้สึกเจ็บ ดูออกว่าฌานคงรักทรายมาก ฌานเอามือกอดอกเหมือนหนาวลูกศรค่อยๆ ลุกไปหยิบผ้าห่มที่ฌานห่มอยู่แล้ว แต่ผ้าร่นไปที่ขาของฌาน ลูกศรจับผ้าห่มมาห่ม ให้ฌาน
ทันใดนั้นฌานเอื้อมแขนไปกอดลูกศรเพราะคิดว่าทรายเป็นคนเอาผ้ามาห่มให้
ลูกศรตกใจ “ทราย ...”
“ศรเองค่ะพี่ฌาน “
ฌานได้ยินเสียงลูกศรแล้วชะงัก ลืมตาตื่นขึ้นมา ลูกศรกับฌานสบตากันอึ้งๆ “ศร !”
ฌานรีบปล่อยลูกศรออกจากอ้อมกอดตัวเอง ลูกศรรีบขยับออกห่างจากฌานประมาณนึง
“พี่ขอโทษ ..พี่กินยาแล้วพี่มึนๆ มันเบลอๆ คิดว่าทรายอยู่ที่นี่”
“ไม่เป็นไรค่ะ“ ลูกศรก้มหน้านิ่งไม่กล้าสบตาฌาน ไม่รู้จะพูดอะไร มีความรู้สึกตกใจ ตื่นเต้นจนคิดอะไรไม่ออก
ฌานมองลูกศรที่ก้มหน้านิ่งอย่างรู้สึกอึดอัดเหมือนกัน ฌานพยายามหาเรื่องพูด ทำลายความเงียบ “เอ่อ ..แล้วทรายไปไหน?”
“พี่ทรายบอกว่ามีธุระค่ะ เลยให้ศรมาเฝ้าพี่ฌานแทน พี่ฌานป่วยเพราะติดศรแน่ๆ ศรขอโทษนะคะ”
ฌานมองลูกศรที่ก้มหน้าเหมือนรู้สึกผิดจริงๆ ฌานรู้สึกเอ็นดูกับความคิดซื่อๆของลูกศร ฌานเอื้อมมือไปลูบผมลูกศรเบาๆ เหมือนพี่ชายหยอกแกล้งน้องสาว “คิดมากน่า ..”
ลูกศรโดนฌานลูบผมแล้วชะงัก รู้สึกถึงความอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก หวั่นไหวจนต้องเอียงหัวหลบ
ฌานชะงัก แล้วแถมามองชามข้าวต้ม แล้วชวนลูกศรคุยเรื่องอื่น “ศรทำใช่ไหม?”
“ค่ะ ..พี่ฌานทานข้าวต้ม แล้วจะได้ทานยา เห็นพี่ทรายบอกว่าพี่ไม่ยอมไปหาหมอ ศรเลยซื้อยาตามอาการมาให้“
“ทรายไม่น่าให้ศรลำบากเลย”
“ไม่ลำบากหรอกค่ะ พี่ฌานทานหน่อยนะคะ แต่ถ้าอาการไม่ดี คงต้องไปหาหมอ”
“แหม ..ขู่เหมือนกันทั้งพี่ทั้งน้องเลยนะ”
ฌานขยับลุกขึ้นนั่ง แต่ยังมึนๆ หัว นั่งไม่ถนัด
“ศรช่วยค่ะ ..” ลูกศรเอื้อมไปหยิบหมอนมาหนุนหลังให้ฌาน ฌานมองลูกศรที่ใส่ใจตัวเอง “นั่งสบายขึ้นไหมคะ”
“ขอบใจนะศร”
ลูกศรขยับชามข้าวต้มให้ฌานตักถนัด “อุ้ย ! ศรลืมขวดพริกไทย ป้าทิศบอกว่าคนไม่สบาย ทานข้าวต้มใส่ พริกไทยเยอะๆ จะดีค่ะ เดี๋ยวศรไปเอาพริกไทยให้นะคะ”
ลูกศรเดินเข้าครัว ฌานมองตามพูดพึมพำ “ทำไมถึงไม่เป็นคุณ ....ทราย”

ทรายกับบุรีเดินผ่านพนักงานตรวจตั๋วเข้ามารอเวลาประตูโรงหนังเปิด ทรายนั่งรอ บุรียืนอย่างหงุดหงิดที่ตัวเองต้องมาดูหนังกับทรายจนได้
ทรายมองก็รู้ว่าบุรีหงุดหงิด “relex หน่อยสิบุรี นี่เราไม่ได้เข้าสนามรบนะ เรากำลังจะเข้าไปดูสิ่งบันเทิง”
บุรีถอนใจไม่อยากต่อปากต่อคำกับทราย
“ถ้าคุณอึดอัดมาก คุณก็ไปเถอะ ฉันไม่บังคับคุณแล้วแต่ฉันก็อยากให้คุณรู้ว่าฉันไม่ได้เล่นเกมส์อะไรกับคุณทั้งนั้น แต่แค่บางเวลา..ฉันเจออะไรหนักๆ ..ฉันต้องการพักผ่อนบ้างเท่านั้นเอง” ทรายพูดจบก็ลุกขึ้นเดินห่างบุรีไปยืนดูโปสเตอร์หนังที่ติดตามผนัง เหมือนบอกว่าไม่สนใจบุรี
บุรีมองทรายที่มีสีหน้าจ๋อยๆ เห็นทรายยืนกอดอกเหมือนหนาว บุรีมองทรายแล้วตัดสินใจเดินไปทางออก
ทรายหันมามองบุรีที่เดินออกไป ทรายบ่นอย่างหงุดหงิด “ไปจริงๆ เหรอเนี่ย ?”
บุรีเดินจากทางออก ผ่านลิซ่าที่ยืนแอบดูทรายกับบุรีอยู่
ฌานนั่งทานข้าวต้มอยู่ที่โซฟา ลูกศรนั่งคว้านเม็ดเงาะให้ฌานที่โต๊ะกินข้าว ฌานมองลูกศรที่ตั้งใจคว้านเม็ดเงาะให้ตัวเอง แล้วนึกถึงอดีต
ตอนนั้นฌานและบุรียังอายุ 14 ปี ฌานกำลังนั่งแกะเปลือกเงาะให้แม่ของบุรีคว้านเม็ดเงาะออก ส่วนพ่อของบุรีนั่งหยิบเงาะใส่ปากอร่อย
แม่เห็นพ่อหยิบเงาะกินอีก แม่ตีมือพ่อ “กินช้าๆหน่อยสิพ่อ คนคว้าน ..คว้านไม่ทันแล้ว”
“งั้นแม่ก็ไม่ต้องคว้านก็ได้นี่ครับ” บุรีท้วงขี้น
“นั่นสิครับ เรากินแล้วคายเม็ดเองก็ได้” ฌานก็คิดเหมือนกัน
“ไม่ได้สิ ..ถ้าแม่ไม่คว้านเม็ดให้พ่อ แปลว่าแม่ไม่รักพ่อแล้ว” พ่ออุทธรณ์
“เกี่ยวอะไรด้วยน่ะครับพ่อ” ฌานถามด้วยความสงสัย
“เกี่ยวสิ ..เพราะผู้หญิงทำให้เราขนาดนี้ ก็แปลว่าผู้หญิงรัก ถ้าไม่รักเขาไม่นั่งคว้านให้เราแบบนี้หรอก ..จริงไหมจ๊ะแม่”

ฌานนึกถึงภาพอดีต คำพูดของแอน ทำให้ฌานชะงัก วางช้อนที่จะตักข้าวต้มลงทันที
ลูกศรเหลือบมองฌานถามด้วยความเป็นห่วง “พี่ฌานอิ่มแล้วเหรอคะ? ..กินเงาะไหมคะ จะได้กินยา ศรคว้านเม็ดไว้ให้หมดแล้ว”
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่กินยานอนเลยดีกว่า”
มือถือฌานดัง ฌานหยิบมือดูหน้าจอว่าใครโทรมา ฌานทำหน้าเซ็ง จะไม่รับสาย แต่เสียงโทรเข้าดังไม่หยุด ฌานจึงกดรับ “มีอะไรลิซ่า?”
ลูกศรเหลือบมองฌานคุยมือถือกับลิซ่า

ลิซ่ายืนคุยมือถือกับฌานด้วยสีหน้ามีความสุขที่เห็นทรายมากับบุรีจริง “เหงาไหมชาร์ลส์ ?”
“ถ้าคุณไม่มีอะไรพูด ผมจะได้วาง..”
“ฉันก็แค่เป็นห่วงคุณ ผู้หญิงของคุณไม่อยู่ไม่ใช่เหรอ ? ....คุณนี่มัน LUCKY IN GAME แต่ UNLUCKY IN LOVE นะ อุตส่าห์อวดว่าผู้หญิงคนนั้น ไม่มีวันหลอกคุณ แต่สิ่งที่ฉันเห็น ..มันไม่ใช่เลย”
“นี่ลิซ่า ไม่ว่าคุณจะพูดยังไง ..ผมไว้ใจทราย”
ลูกศรฟังฌานพูด แล้วก้มหน้าเก็บความรู้สึกเจ็บที่รู้ว่าฌานมีใจให้ทราย
“ฉันก็อยากรู้ว่าคุณยังไว้ใจอยู่ไหม ..ถ้าคุณรู้ว่า ..แม่ทรายของคุณส่งน้องสาวไปปรนนิบัติคุณเพื่อถ่วงเวลามาดูหนังกับเพื่อนรักคุณ ..ฮัลโหลชาร์ลส์ ! ชาร์ลส์!“
ลิซ่ามองมือถือที่ฌานกดวางสายกะทันหันอย่างหงุดหงิด “ถึงคุณไม่ฟังฉัน แต่คุณก็หนีความจริงไม่ได้หรอกชาร์ลส์”
ฌานกดวางสาย พอดีกับที่ลูกศรเดินถือแก้วน้ำส้มมา “งั้นพี่ฌานดื่มน้ำส้มหน่อยนะคะ ศรคั้นไว้เมื่อกี้นี้เอง”
ฌานมองน้ำส้ม รู้สึกไม่อยากรับน้ำใจลูกศรคิดว่าตัวเองต้องตัดไฟตั้งแต่ต้นลม “พี่ไม่ชอบดื่มน้ำส้ม”
ลูกศรหน้าเหวอ
“ศรกลับบ้านไปเถอะ พี่อยู่รอทรายได้” ฌานเดินผ่านลูกศรที่ถือน้ำส้ม แล้วกดมือถือโทรหาทราย เข้าห้องนอนไป

ลูกศรมองฌานเดินผ่านตัวเองไป ก้มมองน้ำส้มรู้สึกเจ็บในหัวใจ ลูกศรรู้สึกว่ากำลังโดนฌานไล่ ฌานอยากให้ทรายอยู่ที่นี่มากกว่า ลูกศรพึมพำเหมือนย้ำตัวเอง “นั่นสินะ คนที่พี่ฌานต้องการ คือพี่ทราย”

ลูกศรเก็บแก้วน้ำส้ม แล้วหยิบกระเป๋าเดินไปเปิดประตูห้อง ลูกศรมองไปทางประตูห้องนอนฌาน แล้วออกจากห้องไป

ฌานยืนมองที่หน้าต่าง ได้ยินเสียงลูกศรปิดประตู ฌานพยายามไม่สนใจลูกศร กดมือถือหาทราย แต่ทรายไม่รับสาย “ช่วยรับหน่อยเถอะทราย ..ช่วยอยู่ในเวลาที่ผมต้องการคุณ”

ทางด้านทรายเดินหาบุรี โดยไม่ได้ยินเสียงมือถือ ทรายบ่นอย่างหงุดหงิด “อย่าบอกนะว่ากลับไปหาฌานแล้ว”
ทรายล้วงกระเป๋าจะหยิบมือถือ แต่ยังไม่ทันหยิบขึ้นมา ทรายมองเข้าไปร้านเสื้อผ้าผู้หญิง เห็นบุรีกำลังคุยกับพนักงานให้ช่วยเลือก เสื้อแขนยาวกันหนาวบางๆ แบบคาร์ดิแกน (Cardigan)

บุรีกำลังคุยกับพนักงาน โดยบุรีไม่เห็นทรายที่ยืนอยู่หน้าร้าน “เอาเสื้อแบบที่ผู้หญิงสไตล์เก๋ๆ ใส่น่ะครับ แต่ไม่เอาสีวัยรุ่นมาก ขอสีที่ดูแล้ว คนแก่ใส่ได้”
พนักงานเลือกเสื้อคาร์ดิแกนไหมพรมให้บุรี
“เอาตัวนี้ก็ได้ครับ” บุรียื่นบัตรเครดิตให้พนักงาน
พนักงานเอาไปใส่ถุงให้ บุรีมองนาฬิกาว่าจะทันเวลาหนังเริ่มฉายไหม แล้วมองไปทางหน้าร้านเห็นทรายยืนกอดอกมองบุรีอยู่ บุรีชะงัก

ทรายยืนกอดอกอยู่หน้าร้านด้วยสายตายิ้มๆ บุรีเดินถือถุงใส่เสื้อออกมาปั้นหน้านิ่ง
“ฉันนึกว่าคุณจะกลับไปแล้วเสียอีก”
บุรีแถ “พอดีผมนึกได้ว่าแม่ฝากซื้อเสื้อ”
“อ๋อ ..เพิ่งรู้ว่าแม่คุณมีสไตล์แต่งตัวเก๋ๆ”
บุรีชะงักที่ทรายได้ยินที่ตัวเองพูดกับพนักงาน บุรีพยายามเก็บอาการหันมาเปลี่ยนเรื่องคุย “ผมว่ารีบไปดีกว่า เดี๋ยวดูหนังช้านะ ?”
“พูดแบบนี้ แปลว่าคุณอยากดูหนังแล้ว”
บุรีชะงักที่ไม่ว่าตัวเองพูดอะไรก็เข้าทางทรายหมด บุรีไม่อยากพูดต่อเลี่ยงเดินนำหน้าทราย ทรายมองบุรียิ้มๆ ขำๆ พัชระแอบมองทรายกับบุรีอยู่มุมนึง

อ่านละคร ทรายสีเพลิง ตอนทีี่ 17 วันที่ 31 ส.ค. 57

ละครทรายสีเพลิง บทประพันธ์โดย : ปิยะพร ศักดิ์เกษม
ละครทรายสีเพลิง บทโทรทัศน์โดย : ศัลยา สุขะนิวัตติ์
ละครทรายสีเพลิง กำกับการแสดงโดย : ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครทรายสีเพลิง ผลิตโดย : ค่าย เมกเกอร์ วาย
ละครทรายสีเพลิง ควบคุมการผลิตโดย : ยศสินี ณ นคร
ละครทรายสีเพลิง ออกอากาศทุกวันจันทร์ และอังคาร เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครทรายสีเพลิง เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 19 สิงหาคม 2557 นี้
ที่มา ไทยรัฐ