อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 17/3 วันที่ 2 ก.ย. 57

อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 17/3 วันที่ 2 ก.ย. 57

สัจจะของสายเลือดนักรบซามูไรคือสัญญาที่ต้องรักษาด้วยชีวิต...ดูแลครอบครัวของแกให้ดี ฉันจะพิทักษ์เมืองนี้ให้ปลอดภัยจาก อันธพาลชั่วด้วยเกียรติและศักดิ์ศรีของสายเลือดโอะนิซึกะ นักรบซามูไร”
ริมหน้าผาในไร่องุ่น...ทาเคชิยืนอ่านจดหมายจบ จึงปล่อยจดหมายให้ปลิวไปกับสายลม
“ขอให้แกโชคดี...ริว”

ทาเคชิมองเหม่อออกไปยังเบื้องหน้า เอาใจช่วยริว
ริวกับมายูมินั่งอยู่บนเครื่องบิน บินกลับมายังญี่ปุ่น ริวหน้าเครียดกับเหตุการณ์บาดเจ็บและเสียชีวิตของสมาชิกสามทหารเสือแห่งโอะนิซึกะ มายูมินั่งอยู่เคียงข้างริว จับมือให้กำลังใจเขาแน่น


มายูมิเข็นริวพาเข้ามาในห้องพักฟื้นโรงพยาบาล เห็นโคจิกับมาซาโตะนอนไม่ได้สติ มีอุปกรณ์ช่วยชีวิตระโยงระยางเต็มไปหมด ริวจ้องไปที่ร่างของทั้งคู่อย่างเครียดๆ มายูมิเห็นอาการของริว นึกรู้ว่าเขากำลังเครียดมาแค่ไหน เธอจึงเอื้อมไปจับมือเขาไว้เพื่อให้กำลังใจ

พิธีศพของคาซูมะจัดขึ้นที่บ้านโอะนิซึกะ เป็นการจัดงานภายใน ไม่มีแขกจากข้างนอกมาร่วมงาน มายูมิเข็นรถเข็นให้ริวนั่งเข้ามาในพิธี ท่ามกลางสายตาอึ้ง ไม่คาดคิดของสมาชิกโอะนิซึกะ ที่เห็นริวเดินไม่ได้ ริวจดจ้องไปยังโลงศพของคาซูมะ สีหน้าเคร่งขรึมมาก
ในพิธีศพ บ้านโอะนิซึกะ...ฮารุเคารพศพคาซูมะเสร็จแล้ว จึงมาคำนับริวที่นั่งอยู่บนรถเข็นข้างโลงศพ โดยมีมายูมิคอยดูแลริวอยู่ด้วย
“โคโนทะบิโนะโกะฝุโค โอคุยาหมิ โมชิอาเงมัสสุ...โปรดรับการแสดงความเสียใจจากมิอุระด้วย”
“ขอบคุณที่ให้เกียรติโอะนิซึกะ”
“ผมเสียใจ ที่ไม่สามารถช่วยคุณคาซูมะได้”
ริวชำเลืองมองรูปคาซูมะหน้าโลงศพ สายตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
“ไม่มีใครหนีพ้นความตาย แต่สิ่งที่อาคาซูมะได้รับมันเหี้ยมโหดเกินไป ผมสัญญาจะเรียกร้องความยุติธรรมให้อาคาซูมะให้ได้”
เสียงหัวเราะร้ายของทาคาโอะดังขึ้นกึกก้อง จนทุกคนต้องหันขวับไปมอง ทาคาโอะ นาบุ นำลูกน้องมิซาว่าเดินเข้ามาในงาน ท่าทางกร่าง ผยอง ไม่กลัวใคร
“หนึ่งในสามทหารเสือแห่งโอะนิซึกะตายทั้งที น่าจะจัดงานให้มันครึกครื้น ยิ่งใหญ่กว่านี้หน่อย”
ฮารุลุกขึ้นเตือนทาคาโอะอย่างไม่พอใจ
“ให้เกียรติเจ้าภาพด้วย”
“พวกสุนัขพันทาง อย่าแส่”
ชุนไม่พอใจแทนเจ้านาย ขยับตัวจะเข้าเล่นงานทาคาโอะ แต่ฮารุส่งสายตาห้ามไว้ ไม่อยากเสียมารยาทกับริว ทาคาโอะยิ้มย่ามใจ มองสภาพริวบนรถเข็น พูดเย้ย
“ฉันมาแสดงความเสียใจกับโอะนิซึกะ นักรบแห่งตะวันที่กำลังจะดับแสง ในขณะที่มิซาว่ากำลังจะเรืองรองสว่างไสวขึ้นอีกครั้ง”
“กองความเสียใจต่ำๆ ไว้ตรงนั้นแหละ ฉันไม่ต้องการ”
“ลุกขึ้นยืนเองยังไม่ได้ยังกล้าจะตีฝีปากอีกเหรอโอะนิซึกะโซเรียวผู้ต้อยต่ำ”
มายูมิลุกขึ้น ก้าวไปยืนประจันหน้ากับทาคาโอะอย่างสุดทน ริวและทุกคนตกใจ ห้ามไม่ทัน
“ออกไป ที่นี่ไม่ต้อนรับอันธพาล”
“หน้าที่ของผู้หญิงอย่างเธอคือ...จัดดอกไม้...ชงชา” ทาคาโอะปรายตาดูริวอย่างเย้ยหยัน “และดูแลสามีผู้พิการ”
มายูมิโกรธ
“คำพูด ยืนยันสติปัญญาของผู้พูด โอะคะมิซังอย่างฉันเป็นได้มากกว่าที่คุณคิด”
“เก่งกล้ายังไง ผู้หญิงก็เป็นเพศที่อ่อนแอกว่าชาย”
“ถ้ามองกุหลาบเป็นแค่ดอกไม้ ระวังจะตายเพราะคมหนามที่ซ่อนอยู่” มายูมิประกาศกร้าว “โอะนิซิกะไม่มีวันดับแสง”
ทาคาโอะโกรธ ก้าวเข้าหามายูมิแต่ต้องชะงัก เมื่อเหล่าโอะนิซึกะและมิอุระลุกพึ่บพร้อมกัน ขยับเข้าล้อมมิซาว่าไว้ ไทชิตวาด
“ใครกล้าแตะนายหญิงแห่งโอะนิซึกะแม้แต่ปลายเล็บ อย่าหวังว่าจะมีชีวิตรอดออกไป”
“มิอุระก็จะไม่ยอมให้ใครรังแกสุภาพสตรีต่อหน้าต่อตาเช่นกัน” ฮารุเสริม

ทาคาโอะจ้องมายูมิเขม็ง เจ็บใจ มายูมิเชิดหน้ามั่น จ้องตอบทาคาโอะอย่างไม่ยี่หระ มาดหญิงแกร่งและพร้อมเป็นผู้นำ ริวมองมายูมิด้วยสายตาทึ่ง แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้
ในบ่อนมิซาว่า...ทาคาโอะระเบิดอารมณ์ด้วยการเหวี่ยงแจกันบนโต๊ะแตกกระจายด้วยความโกรธ

นาบุกับลูกน้องมิซาว่ากระโดดหลบเศษแจกันแทบไม่ทัน ทาคาโอะยังคงเจ็บใจมายูมิไม่หาย
“ผู้หญิงตัวนิดเดียวจะทำอะไรฉันได้”
“ก็ทำให้แกโมโหเป็นฟืนเป็นไฟอยู่นี่ไง”
มาซารุก้าวเข้ามาพร้อมเคน มองทาคาโอะอย่างสมน้ำหน้า
“ไปทำกร่างถึงถิ่นโอะนิซึกะ แต่กลับถูกผู้หญิงของโอะนิซึกะ ตอกหน้าหงายกลับมา ขายหน้าจริง ๆ”
ทาคาโอะฮึดฮัดไม่พอใจมาซารุ นาบุชิงแทรกขึ้น เพราะไม่อยากให้มีปัญหากัน
“เราเจอฮารุ มิอุระ อยู่ในงานศพของคาซูมะ”
“มิอุระกลับไปเป็นพวกเดียวกับโอะนิซึกะแล้ว” เคนสงสัย
“ถ้าสองกลุ่มนี้รวมกันได้งานใหญ่ของเราก็จะยากขึ้น”
“ฆ่าพวกมันทิ้งให้หมดก็สิ้นเรื่อง”
“ถ้าง่ายขนาดนั้น...ทำไมแกไม่ฆ่าไอ้ริวตั้งแต่ตอนอยู่เมืองไทย” มาซารุบอกเครียดๆ
“มันตายแน่ ถ้าไม่มีคนเข้ามาช่วยไว้” ทาคาโอะเล่า
“ใคร” มาซารุหันขวับ
“เห็นหน้าไม่ชัด แต่ฝีมือการต่อสู้เก่งพอ ๆ กับไอ้ริว”
“อาจเป็นคนที่โอะนิซึกะส่งไปดูแลโซเรียวของพวกมัน” เคนออกความเห็น
มาซารุยังติดใจสงสัย แต่ทาคาโอะตัดบท
“ตอนนี้ไอ้ริวเดินไม่ได้ ก็ไม่ต่างอะไรกับคนตายไปแล้ว”
มาซารุคิดๆ
“ขนาดเป็นเจ้าชายนิทรายังฟื้นขึ้นมาได้แค่ลุกขึ้นมาเดินคงไม่ใช่เรื่องยาก”
“ตีเหล็กต้องรีบตีตอนร้อน โอะนิซึกะกำลังอ่อนแอ เราควรเร่งจัดการตามแผนท่านยามาโมโต้นะครับ” เคนแทรกขึ้น
มาซารุครุ่นคิดพักหนึ่ง ก่อนหันไปสั่งทาคาโอะ
“คาซูมะ...ที่ปรึกษาด้านธุรกิจของโอะนิซึกะตายไปแล้ว แกต้องรีบขยายธุรกิจ ของมิซาว่าและกว้านซื้อที่ดินในเมืองนี้มาให้มากที่สุด ฉันจะหาทางแยกโอะนิซึกะกับมิอุระออกจากกันเอง”

ค่ำนั้น ริวนั่งอยู่บนเบาะนอน ทานยาและดื่มน้ำที่มายูมิเตรียมไว้ สีหน้าและแววตายังเต็มไปด้วยความเครียด มายูมิรับถ้วยยาและแก้วน้ำจากริวมาวางบนถาด
“พักผ่อนเยอะ ๆ นะคะ ร่างกายคุณจะได้แข็งแรงเร็วขึ้น”
“เร็วแค่ไหนก็ยังไม่ทันใจผมอยู่ดี วันนี้คุณจัดการทาคาโอะได้อย่างเข้มแข็ง ผมทึ่งในตัวคุณจริง ๆ”
“มันเป็นสิ่งที่ฉันควรทำในฐานะนายหญิงแห่งโอะนิซึกะ”
“แต่ผมเป็นห่วงคุณ”
“สำหรับฉัน ไม่มีอะไรน่ากลัวเท่ากับการไม่ได้อยู่กับคุณ”
มายูมิยกมือทั้งสองของริวขึ้นแตะริมฝีปากของเธอเบา ๆ
“จำไว้นะคะริว ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ เราจะฝ่าฟันปัญหาทุกอย่างไปด้วยกัน”
“ผมจะไม่ยอมให้ใครพรากคุณไปจากผม”
“ฉันเชื่อในสิ่งที่คุณพูด แต่คุณก็ต้องเชื่อในคำแนะนำของหมออย่างฉัน ได้เวลาพักผ่อนแล้วค่ะ”
มายูมิประคองตัวริวนอนลง หน้าทั้งสองแทบจะชนกัน ริมฝีปากเกือบจะประกบกัน มายูมิอึ้ง เขิน ในขณะที่ริวขยับริมฝีปากเข้ามาใกล้เหมือนกำลังจะจูบ แต่แล้วกลับจุมพิตอย่างแผ่วเบาที่หน้าหน้าผากของเธอ
“คุณคือหัวใจดวงเดียวของผม...คิมิ”
“ฝันดีค่ะอะนะตะ”
มายูมิก้มลงหอมแก้มริวเบา ๆ แล้วจึงรีบล้มตัวลงนอนกลบเกลื่อนความเขิน ใบหน้าร้อนผ่าว ริวยื่นมือออกมาจากผ้าห่ม กุมมือมายูมิไว้อย่างอบอุ่น นอนหลับไปด้วยกัน

เช้าวันใหม่...มายูมิลืมตาตื่นขึ้นมา เห็นตัวเองนอนซุกอยู่ในอ้อมแขนของริว เธอมองเขาที่นอนหลับอยู่อย่างอบอุ่นและสุขหัวใจ ริวเริ่มรู้สึกตัวตื่น มายูมิรีบหลับตา แสร้งทำเป็นนอนหลับ ริวยิ้มมองอย่างรู้ทัน ก่อนหอมแก้มฟอดอย่างแผ่วเบาด้วยความทะนุถนอม
“คนฉวยโอกาส” มายูมิอาย
“คุณรู้มั้ย นับวันผมยิ่งมั่นใจ ที่มีคุณเป็นที่รัก”
ริวยื่นหน้าจะหอมแก้มมายูมิอีก แต่เธอเอียงหน้าหลบ ไม่ยอม
“ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้วค่ะคุณต้องทานอาหารเช้าและทานยาตามเวลา ห้ามดื้อเด็ดขาด”
“ถ้าคิมิเอ่ยปากขนาดนี้ ผมจะกล้าดื้อได้ยังไงล่ะครับ”

ริวยิ้มให้กับมายูมิ มองเธอด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก
โถงบ้านโอะนิซึกะ...มายูมิหยอกล้อกับริวอย่างมีความสุข ขณะมายูมิเข็นรถเข็นให้ริว แต่ทั้งสองต้องชะงัก เมื่อเห็นอาคิโกะเข้ามาพร้อมกับไทชิ

“ริว...”
อาคิโกะถลาเข้ามาหาริวด้วยความดีใจ มองสภาพร่างกายของเขาด้วยความเป็นห่วง
“เป็นยังไงบ้างคะ ฉันเป็นห่วงคุณมากเลยนะ”
“ไม่ต้องห่วง ผมมีกำลังใจดี”
ริวหันไปยิ้มหวานขอบคุณมายูมิ อาคิโกะแอบมองอย่างไม่ค่อยพอใจ รีบแทรกขึ้น
“ฉันทำอาหารและขนมที่คุณชอบมาให้ ป่านนี้ป้าอายะโกะคงจัดเสร็จแล้ว” อาคิโกะเสียงใสชวนมายูมิ “ไปทานด้วยกันนะคะคุณมายูมิ”

อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 17/3 วันที่ 2 ก.ย. 57

ละคร รอยฝันตะวันเดือด บทประพันธ์: ณารา
ละคร รอยฝันตะวันเดือด บทโทรทัศน์ : คฑาหัสต์ บุษปะเกศ, จีรนุช ณ น่าน
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ดำเนินงานโดย : ยศสินี ณ นคร
ละคร รอยฝันตะวันเดือด กำกับการแสดงโดย : กฤษณ์ ศุกระมงคล
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ผลิต : เมกเกอร์วายกรุ๊ป
ละคร รอยฝันตะวันเดือด แนวละคร โรแมนติก/ดราม่า/แอกชั่น
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15-22.45 น.
ละคร รอยฝันตะวันเดือด เริ่มออกอากาศตอนแรกวันพฤหัสบดี 21 สิงหาคม 2557 นี้
ละครเรื่อง รอยฝันตะวันเดือด เป็นเรื่องต่อจากละครเรื่อง รอยรักหักเหลี่ยมตะวัน
ที่มา ไทยรัฐ