อ่านละคร ทรายสีเพลิง ตอนทีี่ 8/2 วันที่ 23 ส.ค. 57

อ่านละคร ทรายสีเพลิง ตอนทีี่ 8/2 วันที่ 23 ส.ค. 57

เสาวนีย์พยายามอธิบายต่อ “พี่พัชเขารักศร ถ้าเขาจะแสดงความรักบ้าง บางครั้ ถ้าเราขัดขืนทำท่าหวงตัวเกินไป เขาจะระแวงได้ว่าศรไม่ได้รักเขาอีกอย่าง ถ้าเราขืนตัวมาก ผู้ชายเขาจะรุก บางทีเขาก็โกรธ แต่ถ้าเราแสดงท่าว่าเราก็รักเขา เขาจะหยุด”

ลูกศรนิ่งคิด “มันเป็นเครื่องพิสูจน์หรือคะว่ารักหรือไม่รัก”
“แม่ว่า...สำหรับผู้ชายอาจจะไม่เสมอไป แต่สำหรับผู้หญิง...ใช่”
“เหรอคะ...แล้วสมัยคุณแม่....”


“สมัยแม่ต้องรักนวลสงวนตัว แต่สมัยนี้เปลี่ยนแล้ว มันเป็นอิสระมากขึ้น แต่..แม่ขออย่างเดียวและแม่ก็คิดว่าคนเป็นแม่ทุกคนก็อยากขอเหมือนกัน ก็คือ ขออย่าให้มีอะไรกันก่อนแต่งงาน แม่ขอแค่นั้น...เชื่อแม่นะลูก”
ศรตั้งใจฟังก่อนที่จะรับคำ “ค่ะ”
“ผู้หญิงบางคนอาจใช้พรหมจารีเพื่อวัตถุประสงค์ต่างๆ กัน แต่ศรเก็บไว้นะลูก เก็บไว้ให้พี่พัชวันแต่งงาน”
“ค่ะ คุณแม่”
เสาวนีย์กอดลูกชื่นใจ จูบเบาๆที่แก้ม

ลูกศรยืนเหม่ออยู่ที่หน้าบ้านใหญ่ คิดๆ เรื่องที่เสาวนีย์สอนให้ตัวเองยอมพัชระ
“พี่พัชเขารักศร ถ้าเขาจะแสดงความรักบ้าง บางครั้งถ้าเราขัดขืนทำท่าหวงตัวเกินไป เขาจะระแวงได้ว่าศรไม่ได้รักเขา อีกอย่าง ถ้าเราขืนตัวมาก ผู้ชายเขาจะรุก บางทีเขาก็โกรธ แต่ถ้าเราแสดงท่าว่า เราก็รักเขา เขาจะหยุด”
“มันเป็นเครื่องพิสูจน์หรือคะว่ารักหรือไม่รัก”
ลูกศรคิดภาพพัชระที่แสดงอาการรำคาญตัวเอง
ภาพตอนที่พัชระให้ลูกศรข้ามคูน้ำ แต่ลูกศรไม่กล้า พัชระพูดให้ลูกศรรีบข้ามสะพานอย่างรำคาญ
ภาพตอนที่ลูกศรไปเยี่ยมพัชระในห้องนอนพัชระ แล้วพัชระทำท่ารำคาญที่ลูกศรมาเยี่ยม
ภาพตอนที่พัชระพยายามจะจูบลูกศร แต่ลูกศรไม่ยอม พัชระไม่พอใจ
ลูกศรคิดอย่างสับสน ลูกศรตัดสินใจหยิบมือถือโทรหาทราย “พี่ทรายเหรอคะ? ..พี่ทรายพอจะว่างไหมคะ? ..ศรมีเรื่องอยากปรึกษา”

ในร้านน้ำชาหรูแห่งหนึ่ง ทรายวางแก้วน้ำชาสวยหรูลงบนจานรอง “เรื่องนั้น ...สำหรับพี่ไม่ใช่เครื่องพิสูจน์ความรัก ! ..แต่มันคือความเห็นแก่ตัวของผู้ชาย!”
ทรายนึกถึงสิ่งที่ศกทำไว้กับดวงตา ลูกศรยิ้มได้ที่ทรายคิดเหมือนตัวเอง “ศรก็คิดอย่างนั้น ..ศรเคยอ่านในหนังสือ ..เขาบอกว่าคนเราถ้ารักกันต่อให้ไม่ถูกเนื้อต้องตัวกัน ก็รักกันได้ เหมือนคนที่อยู่คนละประเทศ เพียงแค่ได้คุยโทรศัพท์ ได้ยินเสียง ก็มีความสุขแล้ว”
ทรายมองลูกศรที่พูดเหมือนเด็กน้อยเพ้อฝัน “ศรอ่านหนังสืออะไรมา?”

ลูกศรชะงักแล้วยิ้มเขินๆ “นิยายรักค่ะ พี่ทรายอย่าบอกคุณแม่นะคะ คุณแม่ไม่ชอบให้ศรอ่าน”
“ทำไมล่ะ? ..การอ่านนิยายดีออก! ชีวิตคนเรา ..บางทีชีวิตที่ไม่ได้ดั่งใจก็ต้องพึ่งนิยายเป็นทางออก ให้มีความสุขในโลกเพ้อฝันได้”
“จริงค่ะพี่ทราย ...”
“แล้วในชีวิตศร มีอะไรไม่ได้ดั่งใจเหรอ? ถึงต้องพึ่งโลกของนิยาย”
ลูกศรชะงักอึกอักไม่รู้จะพูดยังไง ทันใดนั้นมือถือของลูกศรดัง ลูกศรหยิบมือถือมาดูที่หน้าจอ เห็นเป็นชื่อ “คุณแม่” ลูกศรถอนใจไม่อยากรับสายเพราะรู้ว่าเสาวนีย์จะพูดเรื่องอะไร
ทรายมองอาการลูกศรอึดอัดใจของลูกศรอย่างคิดๆ “ไม่อยากรับสายเหรอ?”
ลูกศรมองทรายอย่างอึกอัก “เอ่อ...” มองมือถือที่ยังดังไม่หยุด สุดท้ายลูกศรก็กดรับสาย “สวัสดีค่ะคุณแม่ ..ศรยังไม่ได้โทรถามพี่พัชเลยค่ะว่าวันนี้ว่างไปทานข้าวรึเปล่า” ลูกศรจ๋อยเหมือนโดยเสาวนีย์ดุ “..ศรขอโทษค่ะคุณแม่..เดี๋ยวศรจะรีบโทรค่ะ ..สวัสดีค่ะ”
ลูกศรกดวางสายแล้วถอนใจเครียดๆ แล้วจะกดโทรหาพัชระ แต่ลังเลไม่อยากโทร
ทรายมองอาการลูกศรที่ทำท่าไม่อยากโทร “ทำไมถึงไม่อยากโทรหาพัชระล่ะ? เขาเป็นว่าที่เจ้าบ่าวลูกศรนะ”
“เพราะการโทรหาคนที่ไม่อยากคุยกับเรา มันไม่สนุกเลยน่ะสิคะ”

ทรายมาหาฌานที่คอนโดฌาน หลังจากที่ส่งลูกศรแล้ว ทรายเดินด้วยใบหน้ายิ้มสะใจขณะคิดถึง ภาพลูกศรพูดระบายออกมา “ศรรู้ว่าพี่พัชไม่ได้รักศร ..พี่พัชแต่งงานกับศรเพราะโดนบังคับ”
“แล้วศรล่ะ? ..รักพัชระรึเปล่า?”
“ศรก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าความรู้สึกที่ศรมีให้กับพี่พัช มันใช่ความรักรึเปล่า”
“งั้นพี่ถามใหม่ ..พัชระใช่ผู้ชายในฝันของลูกศรรึเปล่า”
ลูกศรชะงักตอบไม่ได้ “ก็ใช่บางส่วน แต่ไม่ใช่บางส่วนน่ะค่ะ”
“งั้นพี่ถามใหม่อีกรอบ ..ผู้ชายในฝันของลูกศรเป็นยังไง ?”

ที่หน้าลอบบี้คอนโด ทรายเดินเข้ามาในลอบบี้ พลางยิ้มสะใจขณะคิดถึงคำพูดของลูกศร
“ศรชอบผู้ชายอบอุ่นเหมือนคุณพ่อค่ะ ผู้ชายที่เป็นผู้นำเราได้ คอยแนะนำเวลาเรามีปัญหา ในขณะเดียวกันเขาคอยดูแล ใส่ใจเราไม่ห่าง”
ทรายพูดด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน “ผู้ชายอบอุ่นเหมือนคุณพ่อ!”
ทรายจะเดินไปขึ้นลิฟท์แล้วเห็นฌานนั่งหันหลังคุยกับผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ ทรายจึงเดินไปยืนด้านหลังฌาน “Hello ..My boy”
ฌานชะงัก แล้วค่อยๆหันมามองทราย

ที่ลอบบี้โรงแรมทราย พัชระนั่งซึม มองไปทางลิฟท์อยากขึ้นไปหาแต่ไม่รู้จะทำยังไง สักพักเดินมาลงนั่ง หางตาเหลือบไปเห็น ทรายกับฌานเดินเคียงกันมา ทรายทำท่างอนนิดๆ ฌานมองขำๆ แบบไม่ต้องง้อแต่รู้กัน ทั้งคู่เดินไปคอยลิฟท์ พัชระหัวใจเต้นแรงด้วยความหึงและความอิจฉา
ระหว่างรอลิฟท์ฌานก็พูดไปเขี่ยผมของทรายไปแลดูเป็นธรรมชาติ ทรายไม่ได้ปัดป้องแต่หันหน้าหนีนิดๆ หันมาเห็นพัชระพอดี เป็นจังหวะที่พัชระก้มลงดูอย่างอื่น ทรายหันโดยเร็ว แต่สีหน้ายิ้มลึกๆอย่างสมใจ ทรายหันมาปัดหรือผลักฌานอย่างตั้งใจยั่วฌานดึงตัวทรายเข้ามาแนบไว้
ลิฟท์มาทั้งสองคนเข้าลิฟท์ไปฌานโอบหลัง ทรายปัด แต่ฌานก็โอบดึงเข้าลิฟท์ไปจนได้
พัชระ นั่งนิ่งงันกับภาพที่เห็น ลิฟท์ปิดไป

ที่ห้องทราย ทรายผลักฌานลงบนเก้าอี้อย่างแรง ฌานหัวเราะขำ ทรายปาหมอนใส่หน้าสุดแรงเกิด ฌานเอาหมอนปากลับใส่ทราย ทรายปัดหมอนกระเด็นไปอย่างว่องไว แล้วยืนจ้องหน้าฌานนิ่ง
“อย่าบอกว่าคุณหึง”
“หึง”
“อย่าตลก”
ทรายโถมตัวเข้าหาฌาน ทอดตัวกอด จูบที่หน้า
“ทราย....เดี๋ยวๆ...หยุดก่อนทราย”
ทรายหยุดทันที ถอยห่างออกมา “กับเขา...บอกให้หยุดรึเปล่า”
“ใคร...จอย?”
“ทุกคน”
“บอกหมดแหละ”
“โกหก เมื่อไหร่จะหยุด”
“ผมไม่เคยคิดจะจริงจังกับใครนอกจากคุณคนเดียว ผมบอกคุณไปล้านครั้งแล้ว”
“ขนาดจริงจังคนเดียว รู้มั้ยว่าเห็นคุณบ่อยที่สุดกับคนโน้นคนนี้ ฉันอ่านข่าวสังคมด้วยนะ เขาก็ลงว่าคุณน่ะ.....” ทรายต้องหยุดทันควัน เพราะฌานใช้สองมือประคองหน้า จูบปิดปากทรายแนบแน่น ทรายนิ่งรับการจูบโดยดี
ฌานจูบนานจนหายใจจะไม่ออกทั้งคู่ สุดท้ายทรายขืนตัวไว้ แต่ฌานดึงเข้าไปอีก ดึงเข้าไปจนนั่งลงแรงๆบนโซฟา

พัชระนั่งอยู่ที่ลอบบี้โรงแรม มองไปที่ลิฟท์ สับสน จินตนาการไปร้อยแปด ไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิต ไปก็ไม่ได้ กลับก็ไม่ได้

ฌานกับทรายยังนั่งอยู่ที่เดิม ทั้งคู่อารมณ์เย็นลงมาแล้ว
ฌานนั่งเขี่ยหน้าทรายอย่างรักหลง “ผมจะหยุด...วันที่คุณตอบแต่งงานกับผม”
“คุณเป็นคนรู้ใจฉันที่สุด...เป็นเพื่อนที่ฉันรักที่สุด เป็นเพื่อนคนเดียวของฉัน... ฉันรู้ว่าถ้าฉันมีเรื่องยุ่งยาก มีปัญหาเมื่อไหร่ ฉันจะหันไปหาคุณได้ทุกนาที”
ฌานยิ้มอ่อนโยน แสดงกิริยารัก...เอ็นดู...นุ่มนวล “ผมบอกตัวเองหลายครั้งว่าผมรัก ผมต้องการ ผมอยากผูกมัดทรายไว้กับ ผมเป็นของผมคนเดียว แต่ผมก็ต้องบอกตัวเองอีกเหมือนกันว่า ผมรู้ใจทราย....รู้ว่าทรายไม่ใช่ของผมคุณไม่มีวันยอมเป็นของผมคนเดียว”
“ฉันเสียหายมาก คุณพูดอย่างนี้ คุณว่าฉันเป็นคน.....ภาษาไทยอะไรไม่รู้”
ฌานแตะปากทราย “ไม่ใช่ ทรายไม่ใช่แบบนั้น แต่ทรายยังหาตัวเองไม่พบต่างหาก”
“หาอะไรของตัวเอง”
“ว่าทรายต้องการอะไรน่ะสิ”
“ทรายรู้ว่าทรายต้องการอะไร...ขอให้ทำสำเร็จอย่างที่ต้องการก่อน แล้วต่อจากนั้น....”
ฌานจ้องฟังคำตอบ “แล้วทรายต้องการอะไร พัชระเหรอ”

พัชระลุกอย่างตัดใจ เดินไปทางประตู
พอดีลิฟท์เปิดฌานควงออกมากับทรายซึ่งสวมเสื้อใหม่สวยเซ็กซี่ไปทั้งตัว ทรายจ้องมองเก้าอี้ที่พัชระนั่ง แต่ไม่เห็นพัชระเสียแล้ว
ฌานกระตุกมือทรายเบาๆ ให้เดินต่อ ทั้งสองคนเดินควงเข้าห้องอาหาร ทรายกับฌานเคียงคู่กระหนุงหระหนิงกันตลอดเวลา พัชระมองตามด้วยสายตาเจ็บปวดเหลือเกิน
พัชระเห็นฌานกับทรายลงนั่งแล้วมองตากันหวาน ฌานดึงมือทรายขึ้นมาจูบอย่างนุ่มนวล

พัชระนึกถึงตอนที่บุรีพยายามจะบอกให้พัชระได้เข้าใจ
“บ้านของทราย ..ถึงไม่มีพัช เขาก็มีคนอื่นที่พร้อมจะดูแลช่วยเหลือทุกอย่าง ตอนนี้ที่พัชควรห่วงคือบ้านของพัชกับลูกศร! เพราะลูกศรไม่มีใคร ..นอกจากพัชคนเดียว! ..เชื่อพี่นะพัช”
พัชระมองฌานและทรายด้วยสายตาปวดร้าว ตัดสินใจอะไรบางอย่าง

ที่บ้านพัชระ พัชระถือแก้วเครื่องดื่มเดินอยู่หน้าบ้านด้วยสีหน้าครุ่นคิด สักพักพัชระตัดสินใจหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาลูกศร “ลูกศร ...พรุ่งนี้คุณอาเสาว์อยู่บ้านไหม?”

วันรุ่งขึ้น ดวงตา ทราย ฌานนั่งทานอาหารด้วยกันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง
ทรายอ้อนแม่ “ทรายดีใจนะคะที่แม่อยู่ที่นี่กับทราย อีกวันสองวันเราก็ย้ายเข้าไปอยู่บ้านริมน้ำได้แล้วล่ะค่ะ”
ดวงตายิ้มนิ่งๆ ให้ทราย แล้วยกแก้วน้ำดื่มเหมือนปิดบังแผนบางอย่างที่อยู่ในใจไว้

อ่านละคร ทรายสีเพลิง ตอนทีี่ 8/2 วันที่ 23 ส.ค. 57

ละครทรายสีเพลิง บทประพันธ์โดย : ปิยะพร ศักดิ์เกษม
ละครทรายสีเพลิง บทโทรทัศน์โดย : ศัลยา สุขะนิวัตติ์
ละครทรายสีเพลิง กำกับการแสดงโดย : ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครทรายสีเพลิง ผลิตโดย : ค่าย เมกเกอร์ วาย
ละครทรายสีเพลิง ควบคุมการผลิตโดย : ยศสินี ณ นคร
ละครทรายสีเพลิง ออกอากาศ ทุกวันจันทร์ และ วันอังคาร เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครทรายสีเพลิง เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 19 สิงหาคม 2557 นี้
ที่มา ไทยรัฐ