อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 8/4 วันที่ 24 ส.ค. 57

อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 8/4 วันที่ 24 ส.ค. 57

อาคิโกะลอบมองมายูมิด้วยแววตาเจ็บแค้นใจ โดยที่มายูมิไม่รู้ตัว ปลายเข็มกลัดถูกทิ่มเข้าเสื้อมายูมิ อาคิโกะจงใจใช้ปลายแหลมของเข็มกลัดแทงเข้าที่นิ้วตัวเองเต็ม ๆ
“อุ๊ย”
มายูมิตกใจ เห็นนิ้วอาคิโกะมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย
“เลือด...เจ็บมากมั้ยคะ”

“ฉันชินแล้วค่ะ”
มายูมิรู้สึกแปลก ๆ กับคำพูดของอาคิโกะ แต่ก็รีบเอาผ้าเช็ดหน้าของตัวเองออกมาช่วยซับเลือดที่นิ้วให้ อาคิโกะยังคงปั้นหน้ายิ้ม วางเข็มกลัดไว้ในมือมายูมิ


“ภายใต้ความสวยงาม มักแอบซ่อนอันตรายที่คาดไม่ถึงไว้เสมอ ฉันลืมนึกถึงอันตรายจากของสวยงาม ก็เลยเจ็บตัวอย่างนี้”
“กลับไปล้างแผลเถอะค่ะ เดี๋ยวจะเป็นบาดทะยัก”
มายูมิแนะนำด้วยความเป็นห่วง แต่อาคิโกะกลับนิ่งเงียบไป มายูมิแปลกใจ
“คุณอาคิโกะเป็นอะไรคะ”
อาคิโกะเงยหน้าขึ้นมองมายูมิ หน้าตาเต็มไปด้วยความหม่นหมอง ไม่สบายใจ
“มีเรื่องไม่สบายใจนิดหน่อยค่ะ”
“อะไรเหรอคะ”
“ริวสั่งห้ามไม่ให้ฉันไปบ้านโอะนิซึกะ แต่กลับมาหาฉันที่บ้านตอนดึก ๆ เหมือนแอบหลบใครมา”
มายูมิหยั่งเชิงถาม
“ใครที่คุณอาคิโกะพูดถึง หมายถึงใครคะ”
“เอ้อ...ฉันแค่พูดเดาค่ะเพราะไม่กล้าถาม กลัวเขาจะไม่สบายใจ ถ้าเป็นผู้ชายอื่น ฉันคงคิดว่าตัวเองถูกนอกใจ แต่นี่เป็นริว คนที่รักเดียวใจเดียว เอ่ยปากว่า รัก ฉันอยู่ทุกวัน เขาต้องไม่ทำร้ายจิตใจฉันแน่ๆ”
มายูมิอึกอักเหมือนคนน้ำท่วมปาก ละอายใจต่ออาคิโกะ
“บางทีช่วงนี้บ้านโอะนิซึกะอาจจะไม่ปลอดภัย ริวก็เลยเป็นห่วงฉัน ไม่อยากให้ฉันได้รับอันตรายก็ได้”
อาคิโกะแสร้งตื่นตระหนกเอง
“ถ้าเป็นอย่างที่ฉันคิด...แสดงว่าริวก็กำลังตกอยู่ในอันตราย ฉันเป็นห่วงริวจังเลยค่ะคุณหมอ ฉันควรทำยังไงดี หรือฉันจะขอให้ริวย้ายมาอยู่ที่กับฉันที่บ้านสักพัก”
“อาจไม่มีเรื่องร้ายแรงอย่างที่คุณคิดก็ได้”
“ฉันก็หวังว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น” อาคิโกะตั้งใจบอกมายูมิ “ฉันรักริวมากนะคะ เราเป็นเหมือนเลือดเนื้อและวิญญาณซึ่งกันและกัน ฉันคงอยู่ไม่ได้ ถ้าไม่มีริว”

มายูมินิ่งงัน พูดไม่ออก รู้สึกผิดต่ออาคิโกะเป็นอย่างมาก
อาคิโกะมองผ้าเช็ดหน้าของมายูมิที่พันนิ้วตัวเอง ขณะเดินมาด้วยกัน

“ฉันนี่แย่จริง ๆ ตั้งใจเอาของขวัญมาขอบคุณ แต่กลับเอาเรื่องไม่สบายใจมาเล่าให้คุณหมอฟัง”
“ฉันยินดีรับฟังความทุกข์ของคุณทุกเรื่องค่ะ”
จู่ ๆ อาคิโกะก็โผเข้ากอด โดยที่มายูมิไม่ทันตั้งตัว พูดเสียงซาบซึ้ง
“ขอบคุณสำหรับำใจที่งดงามของคุณหมอยิ่งรู้จัก ฉันยิ่งสบายใจที่ได้คุยกับคุณหมอ คุณหมอคือเพื่อนแท้ของฉันค่ะ”
อาคิโกะคลายกอดจากมายูมิ ยิ้มหวานให้
“ถ้ามีโอกาส ไปทานข้าวที่บ้านฉันบ้างสิคะ ฉันจะทำอาหารเมนูโปรดของริวให้คุณหมอทาน”
มายูมิยิ้มเจื่อน ไม่ได้รับปาก อาคิโกะหันไปเห็นไทชิเดินมองหาใครอยู่ ไกลจากมุมที่เธออยู่กับมายูมิเล็กน้อย อาคิโกะทำเหมือนเพิ่งนึกได้
“ฉันมีคิวงานตอนเย็น คงต้องขอตัวกลับก่อน”
“ขอบคุณสำหรับของขวัญอีกครั้งค่ะ”
“มันเล็กน้อยมาก ถ้าเทียบกับสิ่งที่คุณหมอทำให้ฉัน”
อาคิโกะโค้งตัวลามายูมิ แล้วรีบไปทันที ไทชิเดินเข้ามาทำความเคารพมายูมิคลาดกันกับอาคิโกะเพียงเสี้ยววินาที ไทชิไม่เห็นอาคิโกะ
“ออกเวรแล้ว...จะกลับบ้านเลยมั้ยครับ”
มายูมิพยักหน้านิ่ง ๆ เดินนำไทชิไปพร้อมกับความคิดที่สับสน ว้าวุ่นใจ อาคิโกะก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ที่ซ่อนตัว มองตามมายูมิเขม็ง
“สงครามของเรากำลังเริ่มต้น...นังมายูมิ”
อาคิโกะทิ้งผ้าเช็ดหน้าของมายูมิลงกับพื้น ใช้เท้าเหยียบ บดขยี้ผ้าเช็ดหน้า เน้น ๆ ด้วยความแค้นและเกลียดชัง

มายูมิเดินตามไทชิมาที่รถ มายูมิก้มมองเข็มกลัดรูปผีเสื้อในมือ นึกถึงคำพูดของอาคิโกะ
“ริวช่วยเลือกให้ค่ะ ฉันจะไปบอกริวให้นะคะว่าคุณหมอชอบ”

มายูมิมองเข็มกลัดด้วยความสับสน
ริว โคจิ คัตสึ เซกิ ซุ่มมองลูกน้องมิซาว่าที่เฝ้าอยู่หน้าห้องพักจุนโกะ
“ผมกับเซกิแอบสะกดรอยตามพวกมิซาว่า จนรู้ว่าจุนโกะถูกพาตัวมาไว้ที่นี่” คัตสึกระซิบบอก
“พวกมิซาว่าไม่อยู่แล้ว เราบุกเข้าไปเลยมั้ยครับ” เซกิหันมาถามริว
“ทุกคนรอฉันอยู่แถวนี้แหละ ฉันจะเข้าไปคนเดียว” ริวบอกน้ำเสียงจริงจัง
“แน่ใจเหรอครับ” โคจิขัดขึ้น

“ความจริงใจของโอะนิซึกะเท่านั้น ที่จะเอาชนะความกลัวมิซาว่าในจิตใจของจุนโกะ ผมต้องการให้ผู้หญิงคนนี้รู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่ข้างเรา”
ริวพยักหน้ายืนยัน ก่อนกำชับทุกคน
“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นไม่ต้องบุกเข้าไปช่วย ผมไม่ต้องการให้มิซาว่าไหวตัวทัน”
โคจิ คัตสึ เซกิ ไม่ค่อยเห็นด้วย แต่จำต้องก้มศีรษะรับคำ ริวมองรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง ก่อนแยกตัวไป

ริวเข้ามาในห้องจุนโกะ และปิดล็อกประตูด้านในอย่างรวดเร็ว เงียบมาก จุนโกะนอนคว่ำไม่ได้สติอยู่มุมหนึ่งของห้อง ริวรีบเดินเข้าไปหา ค่อย ๆ พลิกร่างเธอขึ้นมาเผยให้เห็นสภาพร่างกายของเธอเขียวช้ำ มีบาดแผลเต็มไปหมดทั้งตัว
“พวกมิซาว่าทำร้ายเธอขนาดนี้เลยเหรอ”
ริวมองจุนโกะด้วยความสงสาร ใช้มือข้างหนึ่งแตะใบหน้าเรียกจุนโกะเบา ๆ หลายครั้ง
“จุนโกะ...”
จุนโกะยังคงนอนนิ่งไม่รู้สึกตัว ริวหันมองรอบห้อง คิดหาวิธีทำให้เธอฟื้น

คัตสึกับเซกิ คอยมองเข้าไปในห้องพักจุนโกะ เป็นห่วงริว
“เงียบกริบ...โซเรียวจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้” คัตสึบ่นอย่างเป็นห่วง
“ผู้ชายกับผู้หญิงอยู่ในห้องด้วยกันสองคน ฉันว่า...”
เซกิเอานิ้วชี้ตัวเองมาจิ้มกันจึ๋ง ๆ เขินเองไม่กล้าพูด เสียงกระแอมของโคจิดังขึ้น คัตสึกับเซกิ หันไปเห็นสีหน้าถมึงทึงของโคจิ แล้วชะงัก
“แหะ ๆ นิสัยไม่ดีครับ นี่แน่ะ”
คัตสึหันไปตบปากเซกิเพี้ยะ จนเซกิสะดุ้ง
“ตบปากฉันทำไม”
“ก็ปากแกเสีย ปากไม่มีหูรูด พูดให้โซเรียวเสียเกียรติอยากโดนฉันตบปากหรืออยากคว้านท้องตัวเองก็เลือกเอา”
“จะเงียบได้รึยัง” โคจิดุเสียงเย็น
คัตสึกับเซกิ จึงค่อย ๆ ย่อตัวนั่งลง เหมือนจะสลด แต่ก็แอบซุบซิบคุยกันจุ๊กจิ๊ก จนโคจิส่ายหน้าระอา

ริวบิดน้ำจากผ้าขนหนูผืนเล็กลงในชามกระเบื้องใช้ผ้าผ้าขนหนูเปียกหมาด ๆ เช็ดหน้า คอ และแขนให้จุนโกะอย่างแผ่วเบา เขามองร่องรอยบอบช้ำตามใบหน้า คอ แขน ของเธอด้วยความสงสาร
“อะไรทำให้มิซาว่าต้องโหดร้ายกับเธออย่างนี้”
สักพักจุนโกะเริ่มรู้สึกตัว พยายามลืมตาอย่างยากลำบาก ผวายันตัวเองลุกขึ้น หวาดกลัว ไม่ทันมองว่าริวเป็นใคร
“อย่านะ...อย่าทำอะไรฉัน ฉันกลัวแล้ว”
“ไม่ต้องกลัวฉันไม่ทำร้ายเธอหรอก”
จุนโกะถอยกรูด...ริวเข้าไปหาพยายามอธิบาย แต่จุนโกะอยู่ในอาการผวา เพราะยังเบลอยา
“อย่าเข้ามา...อย่าทำร้ายฉัน...อย่า”
จุนโกะเริ่มกรีดร้อง ยกมือปัดป้องพัลวัน ริวตัดสินใจเข้าไปกอดไว้แน่น แม้จเธอจะพยายามดิ้นรนขัดขืน
“ใจเย็น ๆ ตั้งสติฟังฉัน...ฉันมาช่วยเธอ”
“ฮือ...ฉันกลัวแล้ว ฉันกลัวแล้ว...”
ริวสงสารจุนโกะจับใจ จึงกอดไว้แน่น หวังให้ความปรารถนาดีของเขาส่งผ่านไปยังผู้หญิงที่น่าสงสารคนนี้

อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 8/4 วันที่ 24 ส.ค. 57

ละคร รอยฝันตะวันเดือด บทประพันธ์: ณารา
ละคร รอยฝันตะวันเดือด บทโทรทัศน์ : คฑาหัสต์ บุษปะเกศ, จีรนุช ณ น่าน
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ดำเนินงานโดย : ยศสินี ณ นคร
ละคร รอยฝันตะวันเดือด กำกับการแสดงโดย : กฤษณ์ ศุกระมงคล
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ผลิต : เมกเกอร์วายกรุ๊ป
ละคร รอยฝันตะวันเดือด แนวละคร โรแมนติก/ดราม่า/แอกชั่น
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ออกอากาศทุกวัน ทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15-22.45 น.
ละคร รอยฝันตะวันเดือด เริ่มออกอากาศตอนแรกวันพฤหัสบดี 21 สิงหาคม 2557 นี้
ละครเรื่อง รอยฝันตะวันเดือด เป็นเรื่องต่อจากละครเรื่อง รอยรักหักเหลี่ยมตะวัน
ที่มา ไทยรัฐ