อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 9/2 วันที่ 24 ส.ค. 57

อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 9/2 วันที่ 24 ส.ค. 57

ลูกน้องอีกคนจะหันมองตาม จุนโกะกลัวลูกน้องเห็นริว จึงรีบสะบัดตัวแสร้งจะหนี ทำให้ลูกน้องมิซาว่าต้องช่วยกันล็อกตัวจุนโกะชุลมุน
“ยังกล้าจะหนีอีกเหรอ...”
“ปล่อยฉัน”

จุนโกะดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง แม้จะโดนทุบตี แต่ยังคงส่งสายตาให้ริวรีบหนีออกไป จุนโกะตะโกนสุดเสียง บอกริวเป็นนัย
“ได้โปรด...”


ริวสองจิตสองใจ สุดท้าย...จำต้องตัดสินใจหนีออกไป ลูกน้องตวาด
“ฤทธิ์เยอะนักใช่มั้ย”
“โอ๊ย”
ลูกน้อง ฟาดฝ่ามือลงบนหน้าเต็ม ๆ จนจุนโกะล้มคว่ำไปตามแรงตบ ร่างของเธอสั่นกองอยู่กับพื้น แอบมองหาริวในห้องไม่เห็นแล้ว เธอเจ็บตัวแต่ก็โล่งใจที่ริวหนีออกไปได้

โถงบ้านโอะนิซึกะยามเย็น...ริวทุบโต๊ะอย่างเจ็บใจตัวเอง
“ผมน่าจะช่วยจุนโกะออกมาด้วยกัน ไม่รู้ป่านนี้เธอจะเป็นยังไงบ้าง”
“โซเรียวยอมหนีออกมา ก็เท่ากับช่วยชีวิตเธอแล้ว”
ริวมองโคจิอย่างไม่เข้าใจ
“จุนโกะเป็นคนของมิซาว่า...ต่อให้โซเรียวช่วยเธอออกมาได้ มิซาว่าก็ต้องตามล่า ตามฆ่าเธออยู่ดี...”
“สภาพจุนโกะตอนนี้...ก็ไม่ต่างจากคนที่ตายไปแล้ว เธอเป็นผู้หญิงที่น่าสงสารมาก”
ริวรู้สึกหดหู่ เป็นห่วงจุนโกะ คาซูมะพูดขึ้น
“ศพพูดไม่ได้ แต่คนตายทั้งเป็นยังมีทางช่วยเราได้”
“ถ้าโซเรียวมั่นใจว่าจุนโกะรู้ความลับของมิซาว่าก็ต้องหาทางดึงตัวผู้หญิงคนนี้มาเป็นพวกเดียวกับเรา” มาซาโตะแนะ
ริวหน้าเคร่งเครียดใช้ความคิด

ห้องทำงานยูจิ สำนักงานตำรวจ...ยูจิกำลังเปิดแฟ้มเอกสารอ่านอยู่อย่างตั้งใจ แต่แล้วจู่ๆ ก็เกิดอาการปวดหัวจี๊ดขึ้นมาเป็นอาการเครียดประจำตัวของยูจิ ที่ต้องพึ่งยาระงับประสาทเป็นประจำ
“โอ๊ย...”
ยูจิพยายามอดทนแต่ทนไม่ไหว เปิดลิ้นชักออกหายาระงับอย่างหงุดหงิด เขาหยิบขวดยาออกมา เปิดฝาจะเทยาออกมา แต่ยาหมดแล้ว ยูจิออกอาการหงุดหงิดมากขึ้น
“โว๊ย”
ยูจิพลุ่งพล่าน เดินค้นหายาไปตามตู้ต่างๆ ค้นกระจุยกระจาย จนมาพบยาอีกขวดหนึ่งที่อยู่ในซอกตู้ เขาเปิดฝาเทยาจำนวนหนึ่งใส่มือ ตบเข้าปาก อาการพลุ่งพล่านของเขาดูลดลง เขาทิ้งตัวลงนั่งพิงโซฟา ต้องการผ่อนคลายความเครียด

มาซารุเดินมาตามทางเดิน เคนเดินสวนมา
“เห็นผู้กองยูจิมั้ย” มาซารุหันไปถาม
“อยู่ในห้องทำงานตั้งแต่บ่าย ท่าทางหงุดหงิดครับ”
มาซารุนิ่งคิดตามเคน นึกถึงอาการของยูจิที่ไม่มีใครรู้
“เรื่องสั่งฟ้องฮารุไปถึงไหนแล้ว”
“กำลังดำเนินการอยู่ครับ ไม่เกินสองวันน่าจะเรียบร้อย”

มาซารุพยักหน้ารับรู้ เดินตรงไปยังห้องยูจิ
มาซารุเดินมาเคาะประตูห้องทำงานยูจิ

“ยูจิ...ยูจิ...เปิดประตูหน่อย”
ยูจิที่อยู่ภายในห้อง อาการคลุ้มคลั่งยังไม่ทุเลานัก ลืมตาขึ้นอย่างรำคาญคุมอารมณ์ไม่ได้
“ไม่...”
“เปิดประตู”
“กูบอกว่าไม่ ไม่มีใครบังคับกูได้” ยูจิตะคอก
“นี่พ่อแกนะ”
“ผมยังยุ่ง...ไม่พร้อมจะคุยกับใคร” ยูจิยังเสียงแข็ง
“อะไรนะ” มาซารุอึ้ง
“ผมยังยุ่งและไม่พร้อมจะคุย จะไปไหนก็ไป หายยุ่งแล้วจะไปหาเอง”
มาซารุไม่พอใจ นิ่งคิด นึกรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับยูจิ

โถงบ้านโอะนิซึกะ...ฟุมิโกะช่วยมายูมิรื้อของใช้ส่วนตัวจากกล่องหลายกล่องออกมา
“ของใช้ส่วนตัวคุณมายูมิที่บ้านทากาฮาชิส่งมาให้คราวนี้ เยอะกว่ารอบแรกอีกนะคะ” ฟุมิโกะถาม
มายูมิจัดของไปเงียบ ๆ ไม่อยากพูดอะไร
“อุ๊ย มีโคโตะด้วย คุณมายูมิชอบเล่นโคโตะเหมือนโซเรียวเลยค่ะ”
“ฉันเลิกเล่นไปนานแล้ว ไม่รู้แม่จะส่งมาให้ทำไม”
มายูมิละสายตาจากโคโตะ หันไปเห็นกล่องใส่จี้ดอกเดซี่ปะปนมากับกล่องเครื่องประดับอื่น มายูมิหยิบกล่องจี้ดอกเดซี่ขึ้นมาเปิดดู มองจี้อย่างไม่ค่อยพอใจ
“นี่ก็ซ่อนไว้แล้ว ยังจะค้นเจออีก”
มายูมิรีบปิดกล่องจี้ดอกเดซี่ วางกลับไว้อย่างเดิม เซกิเดินเข้ามา
“โซเรียวต้องการพบคุณมายูมิครับ”
“ทำไมฉันต้องไป”
เซกิก้มหัวขอร้อง
“ได้โปรดเถอะครับ ไม่งั้นผมโดนเล่นงานแน่ๆ”
มายูมิแม้ว่าจะขัดใจตัวเอง แต่จำต้องเดินออกไปเพราะเห็นใจเซกิ

ห้องหนึ่งในบ้านโอะนิซึกะยามเย็น...ประตูเปิดออก มายูมิเดินเข้ามาในห้องหันไปถามเซกิ
“พาฉันมาที่นี่ทำไม”
เซกิปิดประตู มายูมิชะงัก เมื่อหันกลับมาเห็นทั้งห้องประดับประดาด้วยดอกไม้มากมายหลายชนิด เหมือนย่อสวนดอกไม้มาไว้ในห้อง มายูมิหันมองรอบๆ ห้อง เพลินกับความสวยงามและความสดชื่นของดอกไม้ตรงหน้า เธอเดินมาหยุดอยู่ตรงโคโตะที่ถูกตั้งไว้มุมหนึ่งของห้อง ริวเดินตามเข้ามา
“นี่เป็นโคโตะของผม”
“แล้วไง”
มายูมิทำน้ำเสียงเหมือนไม่สนใจ แต่สายตาก็มองโคโตะของริวอย่างพิจารณา ริวยิ้ม เดินไปยืนอยู่ตรงโคโตะ แล้วเริ่มไล่เสียงดนตรีโคโตะทีละตัว
“7 ปีที่แล้ว...ผมเห็นผู้หญิงสวยคนหนึ่งเล่นโคโตะอยู่ในสวน เสียงดนตรีจากโคโตะของเธอทำให้ผมเดินตามไป เหมือนตกอยู่ในความฝัน”
มายูมิมองการกระทำของริว และฟังเรื่องที่เขาเล่าขณะที่เล่นโคโตะไปด้วย
“ผมไม่เคยลืมเสียงดนตรีจากโคโตะที่ผู้หญิงคนนั้นเล่นเลย”
ริวเริ่มบรรเลงโคโตะเป็นจังหวะดนตรีเพลงญี่ปุ่นที่นุ่มนวลเพลงเดียวกันกับที่มายูมิเคยเล่น เขาเล่นอย่างไพเราะ มายูมินิ่งงัน จำเพลงโคโตะที่ริวกำลังบรรเลงได้
“เพลงนี้...”
“โคโตะเพลงแรกที่สะกดหัวใจผมจนแทบหยุดเต้น ไม่ว่าหลับหรือตื่น สุขหรือทุกข์...ผมจะมีเพลงนี้เป็นเพื่อนเสมอ คุณคือนางฟ้าของผม...จำได้มั้ยมายูมิ”
ริวบรรเลงเพลงโคโตะให้มายูมิฟังไปเรื่อย ๆ มีความสุขมาก มายูมิฟังไปด้วยท่าทางเหมือนจะเริ่มเคลิ้ม แต่จู่ ๆ ก็เสียงดังขึ้น
“พอแล้ว ฉันไม่อยากฟัง”
ริวชะงัก หยุดเล่นโคโตะ มายูมิกำลังจะหันหลังกลับ แต่ริวรีบถลาเข้ามายืนขวาง
“หลีกไปเดี๋ยวนี้”
ริวเอาดอกเดซี่สีเหลืองที่ซ่อนอยู่ด้านหลังออกมายื่นให้มายูมิ ยิ้มหวาน
“ดอกเดซี่...แทนความภักดีและความรักที่บริสุทธิ์แต่ละสีจะมีความหมายต่างกัน”
มายูมิพูดเสียงประชด
“ความภักดีงั้นเหรอ”
“เดซี่สีเหลือง หมายถึงผมจะพยายามเอาชนะใจคุณให้ได้...มายูมิ”
“ฉันอาจจะห้ามความพยายามของคุณไม่ได้ แต่ฉันห้ามใจตัวเองได้ค่ะ ฉันจะไม่มีวันใจอ่อนกับคุณ”

อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 9/2 วันที่ 24 ส.ค. 57

ละคร รอยฝันตะวันเดือด บทประพันธ์: ณารา
ละคร รอยฝันตะวันเดือด บทโทรทัศน์ : คฑาหัสต์ บุษปะเกศ, จีรนุช ณ น่าน
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ดำเนินงานโดย : ยศสินี ณ นคร
ละคร รอยฝันตะวันเดือด กำกับการแสดงโดย : กฤษณ์ ศุกระมงคล
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ผลิต : เมกเกอร์วายกรุ๊ป
ละคร รอยฝันตะวันเดือด แนวละคร โรแมนติก/ดราม่า/แอกชั่น
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15-22.45 น.
ละคร รอยฝันตะวันเดือด เริ่มออกอากาศตอนแรกวันพฤหัสบดี 21 สิงหาคม 2557 นี้
ละครเรื่อง รอยฝันตะวันเดือด เป็นเรื่องต่อจากละครเรื่อง รอยรักหักเหลี่ยมตะวัน
ที่มา ไทยรัฐ