อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 1 วันที่ 23 ก.ย. 57

อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 1 วันที่ 23 ก.ย. 57

“ปีละสองครั้ง วันเกิดกับวันปีใหม่ พ่อคงเขียนไม่เก่ง ผู้ชายส่วนใหญ่พูดไม่เก่งใช่ไหม”
“ถ้ารับผิดชอบครอบครัวขนาดนี้ ทำไมไม่มาหาลูกบ้าง อืม...คงกลายเป็นคนกรุงเทพฯเต็มตัวไปแล้ว
ทำงานหนักเช้าจดค่ำ ไม่มีเวลาสำหรับอะไรทั้งนั้นนอกจากหาเงิน” ทองทาวิเคราะห์

หนูมาลีมองทองทาแล้วเปรยว่าเป็นเทวดาของตน เธอขอนอนข้างนอกตรงนี้เพราะเตียงมันสวยสะอาดเกินจะกล้านอน ทองทามองหน้าเธอรู้สึกเอ็นดู ใจเต้นผิดปกติ สลัดหัวไล่ความรู้สึกแล้วรีบหนีเข้าห้องปิดประตูล็อก ไม่เข้าใจตัวเองทำไมต้องใจเต้นรัวแบบนี้


รุ่งเช้าทองทาก็ขับรถมาส่งหนูมาลีที่ไปรษณีย์ เธอตื่นเต้นที่จะได้เจอพ่อ ทองทาย้ำให้เก็บเบอร์โทรศัพท์เขาไว้ มีอะไรให้โทร.หา เจอพ่อแล้วก็ให้โทร.บอก หนู มาลีไหว้แล้ววิ่งไป

ooooooo

บ้านหลังเล็กๆหลังสวนอาหาร โรสเดินฮัมเพลงออกมาจากห้องน้ำ หยิบเสื้อผ้าสะอาดสะอ้านมาใส่ ทาเจลลูบไล้บนผม ฉีดโคโลญสเปรย์ทั่วร่างกาย

ทุกอย่างในบ้านดูเรียบร้อยมีระเบียบไปหมด มีคนขับรถตู้มาจอดที่หน้าร้านเอสเคปคาราโอเกะซึ่งเป็นร้านขนาดเล็กของโรส

ด้านหนูมาลีคอยจ้องว่าใครจะมาไขตู้ไปรษณีย์เบอร์ 14 จนบ่ายก็ผล็อยหลับ ปรือตามาเห็นผู้หญิงไขตู้ เอาจดหมายออกไป จึงทะลึ่งพรวดเข้าถาม “มาเอาจดหมายไปให้พ่อเรืองหรือ”

ชงโคทำหน้าเหวอๆ “พ่อเรืองอะไร...”

“ก็ฉันเห็นคุณไขตู้นี้ ตู้ของเรืองยศ นี่จดหมายฉันเอง”

“เรืองยศ ก็ใช่นั่นแหละ แต่ว่า...พ่อ โฮ้ย...เป็นไปไม่ได้หรอก”

หนูมาลียืนยันว่าตนเป็นลูกให้พาตนไปหา ชงโคมองหัวจดเท้า ก่อนจะบอกว่าตนมีหน้าที่มาเอาจดหมาย เรื่องอื่นไม่ยุ่งดีกว่า ชงโคเดินหนีขี่มอเตอร์ไซค์ออกไป หนูมาลีวิ่งตามออกมาโบกมอเตอร์ไซค์รับจ้างให้ขี่ตามชงโคไป พอดีทองทาขับรถแวะมาดูด้วยความห่วงเห็น

หนูมาลีนั่งมอเตอร์ไซค์ออกไปจึงขับรถตาม...จนมาถึงหน้าร้านคาราโอเกะ หนูมาลีวิ่งลงมานั่งอาเจียนหมดไส้ หมดพุง มอเตอร์ไซค์วินส่ายหน้าว่าเธอบ้านนอกแท้ๆ หนูมาลีจ่ายค่าโดยสารหันมองร้านคาราโอเกะงงๆ เพราะมันไม่ใช่ค่ายทหารอย่างที่ตนคิดว่าพ่อจะอยู่ในร้าน...แก้ว กัปตันร้านหนุ่มหล่อ คู่รักของโรส มีนิสัยใจเย็น เรียบร้อย ขยัน ฉลาด พูดน้อย รักโรสอย่างจริงใจ แก้วกำลังขนของที่จะเอาไปใช้จัดงานปาร์ตี้ที่สตูดิโอของย้งยี้ขึ้นท้ายรถ ชงโคมาถึงขึ้นรถไปกับแก้ว...หนูมาลียืนลังเลหน้าร้านที่มีป้ายปิด...ห้ามเข้าก่อนได้รับอนุญาต ทองทาขับรถมาถึง ไขกระจกถามหนูมาลีมาทำอะไรที่นี่

“พี่ทองทา ผู้หญิงคนนั้นเอาจดหมายไปให้พ่อ เขาเข้าไปในนี้” หนูมาลีละล่ำละลักบอก ทองทางงไหนว่าพ่ออยู่ค่ายทหาร หนูมาลีก็งง ทันใดเห็นชงโคนั่งในรถแก้วแล่นออกไป หนูมาลีจำได้รีบขึ้นรถทองทาแล้วให้ขับตาม...ทองทาขับตามมาถึงหน้าสตูดิโอของย้งยี้ แต่ยามไม่ยอมให้เข้า ขอแลกบัตรก่อน หนูมาลียังไม่เข้าใจเพราะที่นี่ก็ไม่ใช่ค่ายทหารอยู่ดี กว่าจะเข้ามาได้ หนูมาลีเห็นรถของแก้วจอดอยู่ก็จำได้ จึงรีบลงจากรถ แต่ทองทาต้องไปหาที่จอดรถ

หนูมาลีไม่เห็นใครในรถจึงเดินเข้าไปในสตูดิโอ เธอตะลึงเหมือนจากโลกหนึ่งไปอีกโลกหนึ่ง บรรยากาศเป็นงานปาร์ตี้เกย์ ทุกคนแต่งตัวเต็มที่ ดื่มกินกันอย่างสนุกสนาน หนูมาลีเดินมองงงงวยจนมาเจอชงโคกำลังส่งเสียงวู้ๆกับหนุ่มๆบนเวที พอหันมาเจอหนูมาลีก็ตกใจ

“พ่อเรือง พ่อเรืองอยู่ที่นี่หรือเปล่าจ๊ะ ฉันมาจากบ้านนอก ฉันเป็นเจ้าของจดหมายพวกนั้นจริงๆ ฉันมาตามหาพ่อเรืองของฉัน”

ชงโคหงุดหงิด “ได้ อยากเจอจริงใช่ไหม งั้นรอมองบนเวทีโน่นเดี๋ยวพ่อของเธอก็มา”

หนูมาลีแปลกใจทำไมพ่อไปอยู่บนเวที พอจบการเต้นของหนุ่มๆ ย้งยี้ก็ประกาศ “การแสดงชุดต่อไป ขอเชิญพบกับแม่กุหลาบสาวพราวเสน่ห์ นางโรสสส...”

ดนตรีกระหึ่มขึ้น โรสในชุดคาบาเร่ต์เต้นออกมาอย่างพลิ้วไหว หนูมาลีตาค้างพอจะจำหน้าพ่อได้

ถึงกับเซจะเป็นลม ทองทาเข้ามาประคองถามนั่นพ่อเธอหรือ โรสยังเต้นอยู่บนเวทีไม่เห็นว่าลูกสาวน้ำตาไหลรินวิ่งออกไป ทองทาวิ่งตาม

“บนเวที พ่อเธอเหรอ...โห...เจอแบบนี้โหดแฮะ”

หนูมาลียิ่งร้องไห้โฮ...พอโรสแสดงจบเพลง ชงโคเข้ามาสวัสดีย้งยี้แล้วเปรยว่า “พี่โรสน่าจะเอาดีทางคาบาเร่ต์เนอะ ร้องดี เต้นเริ่ด”

“เอ๊า มันเคยเป็นเจ้าของคาบาเร่ต์นะแก...พอคนขาดมันก็ต้องแสดงเอง เท่านั้นแหละ ชื่อนังโรสดังลั่นทั้งพัทยา เพราะความเริ่ดของโชว์มัน แต่ก็นะ เสียดายธุรกิจไปไม่รอด”

ชงโคตื่นเต้นชมว่าย้งยี้ใจปํ้าจัดปาร์ตี้ทุกเดือน ย้งยี้ว่าสตูดิโอของตนก็ต้องมีวันว่างอยู่แล้ว ขอมีความสุข บ้าง แล้วนึกได้โวยชงโคว่าให้มาเสิร์ฟ ไม่ใช่มากินฟรี ชงโคยิ้มแหะๆ...ย้งยี้ตะโกนชมโรสเริ่ดมาก โรสเดินเข้าหลังเวทีแตะมือกับแก้ว แก้วชมว่าเซ็กซี่เยี่ยม ชงโคเข้ามากระซิบ โรสโวยไม่ได้ยินให้พูดดังๆ ชงโคจึงตะโกนว่า

“ลูกสาว เขาบอกเขาเป็นเจ้าของจดหมาย เป็นลูกสาว”

โรสช็อกทำแก้วน้ำในมือตกเพล้ง...รีบวิ่งออกไปข้างนอก ทองทากำลังปลอบหนูมาลีถามเสียใจที่พ่อเป็นแบบนี้หรือ หนูมาลีส่ายหน้ายังสับสน อยากไปจากที่นี่ ไปให้พ้นๆ ทองทาจูงมือเธอลุกขึ้น โรสมาถึงเรียกลูก “หนูมาลี! มาได้ยังไง มาคนเดียวหรือ จะมาทำไมไม่บอก”

หนูมาลีชะงักหันมองหน้าโรสชัดๆ ไม่มีคำพูดใดๆ ออกมา ทองทาถอยห่างออกให้พ่อลูกได้เคลียร์กัน พักใหญ่หนูมาลีจ้องมองชุดที่พ่อใส่จนโรสรู้สึกอายๆ

“วันนี้เขามีปาร์ตี้ แต่งเล่นสนุกๆ...ตกลงว่ายังไง มาทำไม” หนูมาลียื่นโบรชัวร์ให้ดู “มาประกวดร้องเพลง ทั้งที่ได้โควตามหาวิทยาลัยแล้วเนี่ยนะ ตกลงจะไม่เรียนต่อแล้วหรือ” โรสเสียงเข้มไม่พอใจ หนูมาลีมองพ่อด้วยสายตาไม่ชิน ไม่เหมือนพ่อคนเดิมก่อนจะกล่าว

“ก็แค่ปีเดียว แล้วจะกลับไปเรียนต่อ เอ้อ เดี๋ยวก่อนค่ะ ถามจริงๆเถอะ เป็น...เอ้อ...เป็น...”

โรสไม่รู้จะตอบลูกอย่างไร พอดีย้งยี้วิ่งกระดี๊กระด๊า เข้ามา “นังโรส...แกสวยมาก แกเริ่ดที่สุดอีพวกเฉาะแล้วมันยังอายแก แกมันตัวแม่ ตัวย่า ตัวยาย ฉันนับถือแกจริงให้ช้างลากเลยเอ้า”

เป็นคำตอบที่ชัดเจน โรสหน้าเสียบอกกับย้งยี้ว่าขอคุยกับลูกสาวก่อน ย้งยี้ชะงักทำเสียงแมนเฉไฉโวยชงโค พอเดินพ้นมาได้ก็สบถ “อ๊าย...อกอียี้แล่นลึกเข้าตึกแขก ลูก...อีโรสมีลูกสาว”

หนูมาลีเอารูปพ่อออกมาถาม “ผู้ชายคนนี้ ในรูปนี้หายไปไหน มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง”

“กลับบ้านไปซะ ไปเรียนครูให้จบมหาวิทยาลัยก่อน เรื่องประกวดอะไรนี่ รอให้เรียนจบก่อน” หนูมาลีสวนว่าตนเขียนจดหมายมาขอเวลาปีหนึ่งแล้ว โรสตวาด “ไม่ได้ ไม่อนุญาต รออยู่นี่นะ จะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เดี๋ยวจะไปส่งที่รถทัวร์ กลับบ้านไปซะ”

หนูมาลีโวยไม่กลับ แล้วเดินจากไปด้วยความโมโหที่พ่อเป็นกะเทยให้ผิดหวังแล้วยังมาขัดใจอีก โรสเดินตามเรียก พอเห็นลูกมาจูงมือทองทาก็เสียงเขียวถามว่าผู้ชายคนนี้เป็นแฟนหรือ

ทองทาสะดุ้งแกล้งออกแต๋ว “หนูไม่มีปัญญาทำใครหรอกจ้ะ”

“เขาเป็นเพื่อนรุ่นพี่ หนูมาลีไม่กลับบ้านนอก ถ้าไม่ให้อยู่ หนูจะไปหาที่พัก หางานทำเอง พี่ทองทาช่วยหนูมาลีได้ใช่ไหมคะ”

ชงโคเดินตามแก้วเข้ามาถามว่าหนูมาลีเป็นลูกสาวจริงหรือ แก้วยิ่งงง ชงโครีบบอกว่ายังไม่ได้บอกอะไรแก้วให้คุยกันเองตามประสาผัวเมีย หนูมาลีหันขวับมองแก้ว อึดอัดใจอย่างเหลือกำลัง “นี่ไม่อายคนเขาหรือไง คุณเป็น...เป็น...คุณไม่ใช่พ่อเรือง ไม่ใช่พ่อหนูมาลีอีกต่อไปแล้ว”

เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจโรส น้ำตาปริ่มขอบตา ทองทาตำหนิหนูมาลีพูดออกไปแบบนั้นได้อย่างไร เธอโวยตีความแบบเด็กๆ “แล้วฉันเสียใจไม่เป็นเหรอ เขาหลอกฉันหลอกมาเป็นสิบๆปี ที่เขาไม่กลับบ้านเพราะเขาอายคน ที่เขาทิ้งฉันเพราะเขามีผู้ชายคนนี้ เขาเห็นแก่ตัว เขารักชีวิตของเขา เขารักนายคนนี้มากกว่าฉัน”

โรสอยากปลอบแต่ปกปิดความรู้สึกไว้ โวยกลับเสียงดังลั่น “เออ หลอกก็หลอก ฉันมันคนเห็นแก่ตัว ฉันกับเธอไม่ได้เป็นอะไรกัน พอใจไหม พอใจรึยัง”

หนูมาลีร้องไห้โฮบอกทองทาให้พาตนออกไปจากที่นี่ โรสเสียงเฉียบ “ถ้าอยากจะหางานหาบ้าน ฉันมีบ้านมีร้านอาหาร แกก็มาทำงานที่ร้านฉัน จะหาเงินไปประกวดบ้าบอนั่นก็ตามใจ อ้อ เรียกฉัน พี่โรส เหมือนอีชงโค ไม่ต้องเรียกเป็นอย่างอื่น ในเมื่อไม่อยากเรียกก็ไม่ต้องเรียก”

อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 1 วันที่ 23 ก.ย. 57

ละคร มาลีเริงระบำบทประพันธ์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์
ละคร มาลีเริงระบำ บทโทรทัศน์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์
ละคร มาลีเริงระบำกำกับการแสดงโดย สำรวย รักชาติ
ละคร มาลีเริงระบำผลิตโดย บริษัท ฮูแอนด์ฮู จำกัด
ละคร มาลีเริงระบำ ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ที่มา ไทยรัฐ