อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนอวสาน[1] วันที่ 7 ก.ย. 57

อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนอวสาน[1] วันที่ 7 ก.ย. 57

“ถึงตอนนั้น แกจะส่งทาคาโอะไปลงนรกขุมไหนก็เชิญ”
ยูจิกระหยิ่มยิ้ม รอเวลาจัดการทาคาโอะศัตรูใกล้ตัวอีกคน
“แล้วรองฮิโระล่ะครับ” เคนถามขึ้น

“ฉันไม่ปล่อยให้ตำรวจตงฉินอย่างไอ้ฮิโระมาเป็นหนามยอกอกอีกต่อไป ฮิโระกับไอ้ริวจะต้องตายพร้อมกัน”
ทั้งสามยิ้มเหี้ยม สายตาอำมหิตมาก

หลายวันต่อมา...มายูมิยืนรออยู่ ครู่หนึ่งฟุมิโกะยกถาดใส่ถ้วยชาเดินออกมาจากห้องป้ายบรรพบุรุษ
“เป็นไงบ้าง”
“โซเรียวกับทุกคนท่าทางเคร่งเครียดมากค่ะ”


“ช่วงนี้ริวประชุมทั้งวันจนดึกดื่น หรือว่าที่บริษัทจะมีปัญหา”
มายูมิเครียด เป็นห่วงริว

ในห้องป้ายบรรพบุรุษ...ไทชิ คัตสึ เซกิ ฟังแผนการของริวด้วยใบหน้าเคร่งเครียด
“โซเรียวจะไม่บอกท่านโคจิ เรื่องมิซาว่าเลื่อนเวลาขนของเหรอครับ” ไทชิถามอย่างสงสัย
“อาโคจิเพิ่งหายจากการบาดเจ็บคราวก่อน ฉันไม่อยากให้เสี่ยง”
“เรารวมกำลังพลใหญ่ขนาดนี้ จะรอดหูรอดตาท่านโคจิได้ยังไง” เซกิไม่เข้าใจ
“ทุกคนต้องช่วยกันปิดเรื่องนี้เป็นความลับ ห้ามอาโคจิหรือมายูมิรู้เด็ดขาด”
“ครับ”
ไทชิ คัตสึ เซกิ ก้มศีรษะรับคำสั่งจากริว ทั้งที่รู้สึกลำบากใจ

ค่ำนั้น ริวเลื่อนประตู เดินเข้ามาเงียบ ๆ เห็นมายูมิกำลังจัดที่นอนอยู่ ริวเดินเข้ามาสวมกอดและหอมแก้มจากด้านหลัง จนเธอสะดุ้ง ตกใจเล็กน้อย
“ใจลอยคิดถึงใครอยู่”
มายูมิหมุนตัวกลับมาค้อน ก่อนสีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นห่วง
“คิดถึงคุณน่ะสิ หลายวันนี้คุณดูเครียดมาก งานมีปัญหาเหรอคะ”
“ทุกอย่างใกล้จะคลี่คลายแล้ว”
มายูมิรู้สึกแปลกใจกับคำพูดของเขา ริวนึกได้รีบสวมกอด เสเปลี่ยนเรื่อง
“ได้กอดคุณแล้วหายเหนื่อย ถ้ามีลูก ผมจะกอดทั้งแม่ทั้งลูกแบบนี้”
“คนบ้า” มายูมิเขิน
“ลูกคนแรกผมอยากให้เป็นผู้ชาย ส่วนคนที่สอง สาม สี่ ห้า หก...”
“เดี๋ยว ๆ จะมีลูกตั้งหกคนเลยเหรอคะ”
“มีไปเรื่อย ๆ เหนื่อยก็ไม่ให้พัก”
“ฉันไม่ใช่โรงงานผลิตลูก” มายูมิตีริวเขิน ๆ
“โธ่...คิมิจ๋า ก็ผมอยากเห็นลูกเราวิ่งยั้วเยี้ยเต็มบ้านนี่”
“ลูกคน ไม่ใช่มด”
“มีนางพญามดน่ารัก น่ากอด น่าทะนุถนอมอย่างนี้ ผมขอมีลูกเป็นรังเลย”
ริวกอดมายูมิแน่น และหอมแก้มฟอด ๆ อย่างชื่นใจ
“ถ้าบรรพบุรุษเมตตา ขอให้ผมมีลูกชายสืบสกุลตั้งแต่คืนนี้เลย”
“พูดกับบรรพบุรุษ แล้วมาทำตาหวานใส่ฉันทำไม”
“ก่อนบรรพบุรุษจะเมตตา เราก็ต้อง จุด ๆ ๆ”
“อะไร จุด ๆ ๆ” มายูมิระแวง
ริวยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนใช้นิ้วไต่ดุ๊กดิ๊ก ๆ ไปที่แขน ไหล่ ซอกคอ ติ่งหู ของมายูมิ จนเธอเริ่มรู้ทัน จะหนี แต่ถูกริวกอดฟัดไว้
“อย่ามาแต๊ะอั๋งนะ”
“สามีภรรยาเขาเรียกจู๋จี๋กันจ้ะที่รัก”
“ฉันขนลุก...”
“แสดงว่าคุณรู้สึกเหมือนผม...”
ริวดึงตัวมายูมิเข้ามาสวมกอด จนหน้าทั้งสองแทบจะชนกัน มายูมิอึ้ง สบตาหวานซึ้งของริว ตาประสานตาอย่างตกอยู่ในภวังค์ ริวโน้มหน้าเข้าหาอย่างไม่อาจต้านทานแรงเสน่หาภายในได้อีกต่อไป มายูมินิ่งงัน เมื่อเขาประทับริมฝีปากมาที่แก้มเนียนนุ่ม และกอดรัดร่างของเธอไว้แน่น มายูมิหลับตาพริ้ม รับสัมผัสจุมพิตที่อ่อนหวานของเขา ริวประคองตัวมายูมินอนลงบนเบาะนอนอย่างทะนุถนอม

บ้านโอะนิซึกะเช้าวันใหม่...มายูมิรู้สึกตัวตื่นขึ้น พลิกตัวหันไปกอดริว แต่กลับพบที่นอนว่างเปล่า มายูมิลุกขึ้นนั่ง นิ่วหน้าแปลกใจ
“ริวไปทำงานแล้วเหรอ”

โคจิอยู่หน้าบ้านพักตวัดดาบไม้ ด้วยลีลาคล่องแคล่ว ซ้อมเคนโดเพื่อออกกำลังกาย มายูมิเข้ามามองลีลาการต่อสู้ด้วยความทึ่ง โคจิหมุนตัวกลับมา เห็นมายูมิยืนอยู่ จึงหยุดซ้อม มายูมิรีบก้มศีรษะทักทายโคจิ ยิ้มแย้ม
“โอะฮะโยโกะไซมัส อรุณสวัสดิ์ค่ะ”
โคจิก้มศีรษะรับ
“คุณมายูมิตื่นเช้าเหมือนกันนะครับ”
“แต่ก็ยังสายกว่าริว”
“โซเรียวล่ะครับ” โคจิมองหา
“ฉันจะมาถามอาโคจินี่แหละค่ะ ว่าที่บริษัทมีปัญหารึเปล่า ป้าอายะโกะบอกว่าริวออกไปกับไทชิ คัตสึ เซกิ ตั้งแต่เช้ามืด”
“ถ้าบริษัทมีปัญหา ทำไมอาไม่รู้เรื่อง” โคจิแปลกใจ

มายูมิจ้องโคจิ รู้สึกสังหรณ์ใจ
บนถนนเปลี่ยว รถของโอะนิซึกะสองคันกำลังวิ่งมา นำโดยรถเก๋งที่ริวนั่งอยู่ และรถตู้ที่ไทชิ คัตสึ เซกิ กับลูกน้องแล่นตามท้าย...
มุมซุ่มตัวริมถนน นาบุมองกล้องส่องทางไกล เห็นขบวนรถโอะนิซึกะแล่นมา จึงหันไปบอกลูกน้องที่ซุ่มรออยู่
“ได้เวลาแล้ว”
ภายในรถเก๋ง ริวนั่งอยู่เบาะหลังคนเดียว โดยมีลูกน้องโอะนิซึกะสองคนอยู่ด้านหน้า...ในรถตู้ ไทชิ คัตสึ เซกิ เฝ้ามองรถเก๋งของริวไปอย่างจดจ่อ เคร่งเครียด
ขณะที่รถทั้งสองคันของโอะนิซึกะกำลังแล่นมาตามทาง จู่ ๆ ก็มีขอนไม้หลายท่อนกลิ้งลงมาจากข้างทาง จนรถโอะนิซึกะทั้งสองคันต้องหักหลบไปมา เสียงล้อบดถนนดังเอี้ยด...ก่อนรถเก๋งและรถตู้จะพุ่งเข้าไปจอดไหล่ทาง ริวในรถหน้าแทบคะมำ ดีที่เอามือยันไว้ เขาหันขวับไปเห็นบนถนน ปรากฏรถตู้สีดำสามคันแล่นปราดเข้ามาประกบรถของพวกโอะนิซึกะไว้
“มิซาว่า”

ในรถตู้โอะนิซึกะ ไทชิ คัตสึ เซกิ ต่างหน้าเสีย รู้ว่าพวกตนกำลังพลาด
“พวกเราถูกล้อม”
บนถนน นาบุนำลูกน้องมิซาว่ากรูกันลงมาจากรถตู้ทั้งสามคัน ทั้งหมดมีอาวุธครบมือ ริวโผตัวลงจากรถ หน้าเครียดเมื่อพบว่าพวกตนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของมิซาว่า ไทชิ คัตสึ เซกิ และลูกน้องโอะนิซึกะรีบลงจากรถ แต่จำนวนคนน้อยกว่า
“ท่านทาคาโอะให้มาเชิญ ริว โอะนิซึกะ ไปพบ” นาบุตะโกนบอก
“เวลาของฉันมีค่า ควรจะนัดล่วงหน้า”
ไทชิ คัตสึ เซกิ ขยับตัวจะเอาอาวุธของตัวเองออกมา แต่เหล่าลูกน้องมิซาว่าไวกว่า พากันจ่อปืนไปยังริว ทำให้ลูกน้องโอะนิซึกะต้องหยุดชะงัก กลัวริวเป็นอันตราย
“มิซาว่าเชิญตามมารยาท โอะนิซึกะก็ไม่ควรเสียมารยาท” นาบุยิ้มอย่างเหนือกว่า
ไทชิจ้องริว ประมาณจะถามว่าเอายังไง ริวเหลือบมองจำนวนคนของโอะนิซึกะที่น้อยกว่า จึงพยักหน้าให้ลูกน้องของตนอยู่เฉย ๆ ไทชิ คัตสึ เซกิ ลดมือลงจากอาวุธตัวเอง นาบุยิ้มกริ่ม ผายมือเชิญริวขึ้นรถตู้ ริวสบตาไทชิ ราวกับจะบอกว่าให้ทำตามแผนต่อไป ก่อนเดินขึ้นไปนั่งรถตู้ นาบุเดินผ่านไทชิ ยิ้มร้าย ก่อนกระชากปืนออกมายิงล้อรถโอะนิซึกะทั้งสองคัน เปรี้ยง ๆ แล้วกระโดดขึ้นรถตู้คันเดียวกับริวไป ลูกน้องมิซาว่ากรูกันขึ้นรถตู้ทั้งสาม แล้วรีบขับออกไปทันที คัตสึหน้าเสีย
“พวกมันพาโซเรียวไปแล้ว เราจะตามไปได้ยังไง”
ไทชิมองตามหลังรถมิซาว่าไปสลับกับมองยางรถที่ถูกยิง เจ็บใจมาก

รถตู้มิซาว่าคันที่ริวนั่ง แล่นไปบนถนนอย่างรวดเร็ว ริวนั่งนิ่ง ไม่เกรงกลัวใคร นาบุนั่งขนาบข้างชำเลืองมองริวอย่างเยาะเย้ย
“ป่านนี้ลูกน้องหน้าโง่คงตามมาช่วยไม่ทันแล้ว”
“จะพาฉันไปไหน”
ริวถามนาบุเสียงเข้ม ไม่รู้สึกหวั่นเกรงอันตราย นาบุเงียบ กวน ๆ ไม่ยอมบอก สายตานิ่งของริวรอเวลาเผชิญหน้ากับศัตรู

ในห้องทำงานริว...มายูมิวางหีบไม้โบราณบนโต๊ะ สองจิตสองใจ เธอนึกถึงเหตุการณ์ที่ริวบอกกับเธอ
“ผมต้องการให้คุณรู้ที่เก็บเอกสารสำคัญ เผื่อวันหนึ่งเกิดอะไรขึ้นกับผม”
มายูมิแทรกขึ้นทันที
“จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับคุณ ชีวิตของฉันเป็นของคุณและโอะนิซึกะ...ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้เกิดอะไรขึ้นแน่นอนค่ะ”
มายูมิตัดสินใจไขกุญแจเปิดหีบไม้ออก เห็นจดหมายฉบับหนึ่งวางอยู่ด้านบนสุด เธอรีบเปิดจดหมายอย่างร้อนใจ
“คิมิที่รัก...พรหมลิขิตทำให้เราเจอกัน ฝ่าฟันเรื่องร้าย ๆ ด้วยกัน และรักกัน...ผมมีความสุขและรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้เป็นชีวิตและหัวใจของคุณ...ถึงเวลาที่โอะนิซึกะโซเรียวจะทำหน้าที่สายเลือดนักรบซามูไร ปกป้องบ้านเมือง ทวงความยุติธรรมให้แผ่นดิน ไม่ว่าสงครามจะชนะหรือแพ้ขอให้คุณรู้ไว้เสมอ...สัมผัสจากมือคุณ กลิ่นหอมจากตัวคุณและความรักของคุณ...จะอยู่ในหัวใจผมตลอดไป”

โคจินิ่งเครียด เมื่อรู้เรื่องจากมายูมิ
“โซเรียวตั้งใจจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง ถึงไม่ยอมให้อารู้ว่ามิซาว่าเลื่อนกำหนดขนของเข้ามาเร็วขึ้น”
โคจิขบกรามแน่นจนสันนูน โกรธที่ริวทำอะไรไม่ปรึกษา ฟุมิโกะถือจดหมายฉบับหนึ่งเข้ามาให้โคจิ หน้าตาตื่น
“คนของมิซาว่าฝากจดหมายฉบับนี้ให้ท่านโคจิค่ะ”
โคจิรีบรับจดหมายมาเปิดอ่าน ถึงกับตกใจ มายูมิรีบถามอย่างร้อนใจ

อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนอวสาน[1] วันที่ 7 ก.ย. 57

ละคร รอยฝันตะวันเดือด บทประพันธ์: ณารา
ละคร รอยฝันตะวันเดือด บทโทรทัศน์ : คฑาหัสต์ บุษปะเกศ, จีรนุช ณ น่าน
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ดำเนินงานโดย : ยศสินี ณ นคร
ละคร รอยฝันตะวันเดือด กำกับการแสดงโดย : กฤษณ์ ศุกระมงคล
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ผลิต : เมกเกอร์วายกรุ๊ป
ละคร รอยฝันตะวันเดือด แนวละคร โรแมนติก/ดราม่า/แอกชั่น
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15-22.45 น.
ที่มา ไทยรัฐ