อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 18/4 วันที่ 3 ก.ย. 57

อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 18/4 วันที่ 3 ก.ย. 57

ไทชิหันมาบอก
“แต่ตำรวจให้หมอเจ้าของไข้เข้าออกได้เท่านั้น ห้ามคนนอกเยี่ยมก่อนได้รับอนุญาต”
“ฉันจะลองหาทางคุยกับหมอเจ้าของไข้ดู”

ริวไม่สบายใจ ยังไม่อยากให้มายูมิไปตอนนี้ มายูมินั่งลงข้างๆเขาขอร้อง
“ฉันเป็นต้นเหตุทำให้มิอุระเดือดร้อน ถ้าไม่เห็นกับตาว่าเขาปลอดภัย ฉันคงไม่สบายใจ ให้ฉันไปเถอะนะคะ”


ในห้องพักแพทย์...นานะยิ้มร่า เมื่อเห็นมายูมิกลับมาทำงานอีกครั้ง
“ฉันคิดถึงเธอมากเลยรู้มั้ย เธอซูบไปรึเปล่า ไม่ค่อยได้พักผ่อนเหรอ ทำไมถึงไม่ดูแลตัวเองบ้าง”
“ถามรัวขนาดนี้ อยากให้ตอบคำถามไหนก่อน”
“ก็ฉันเป็นห่วงเพื่อน ได้ข่าวว่าคุณริวยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บ เธอคงเหนื่อยแย่ที่ต้องทำทุกอย่างแทน”
“ริวดีกับฉันมาก มากจนฉันรู้สึกผิดที่เคยเข้าใจผิดเค้ามาตลอด ต่อไปนี้ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้เขามีความสุข”
“ความรักเป็นทั้งพลังในด้านบวกและลบ ฉันดีใจ ที่เธอเลือกพลังด้านบวก มอบความสุขให้ตัวเอง”

มายูมิเข้ามาตรวจผู้ป่วยในห้องฉุกเฉินพร้อมกับพยาบาลติดตามคนหนึ่ง ขณะที่เธอพยุงตัวผู้ป่วยลุกขึ้นเพื่อตรวจอาการ
“ต้องหมั่นลุกขึ้นเดินนะคะ ร่างกายจะได้ฟื้นตัวเร็วขึ้น”
มายูมิเดินมาเตียงผู้ป่วยอีกเตียงหนึ่ง เห็นอาคิโกะนอนอยู่บนเตียงด้วยอาการเพลียๆ อาคิโกะเห็นมายูมิจึงหันมาทำเหมือนกำลังอ่อนเพลียมาก
“หมอมายูมิ...”
“คุณอาคิโกะเป็นอะไรคะ”
“จู่ๆ ก็หน้ามืดอาการไม่ค่อยดีเลย เป็นมาหลายวันแล้วค่ะ คุณหมอมายูมิช่วยฉันหน่อยนะคะ”
พยาบาลวัดความดันเรียบร้อย หันมารายงานมายูมิ
“ความดันปกติค่ะ แต่คนไข้บอกว่ายังวิงเวียนศีรษะอยู่เลย”
“ระยะนี้ฉันทำงานหนัก พักผ่อนน้อย ถ้าได้พักฟื้นที่โรงพยาบาลอาการน่าจะดีขึ้น”
“คุณอาคิโกะอยากนอนพักที่โรงพยาบาล”
“โรงพยาบาลเป็นที่เดียวที่ฉันจะพักผ่อนได้ อยู่ข้างนอกมีทั้งนักข่าวทั้งแฟนคลับกวนใจตลอดเวลาเลยค่ะ คุณหมอมายูมิช่วยฉันหน่อยนะคะ”
อาคิโกะพูดจบก็หลับตาเหมือนเพลียมากและต้องการพักผ่อน มายูมิมองอาคิโกะอย่างไม่ค่อยไว้ใจนัก ไม่เข้าใจว่าจะมาไม้ไหนกันแน่
ห้องพักฟื้นในโรงพยาบาล...มายูมิตรวจอาการอาคิโกะ แล้วจึงเอาที่ฟังหัวใจออก

“หัวใจเต้นปกติ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ค่ำนี้ฉันจะให้ตรวจคลื่นหัวใจอีกครั้ง ถ้าไม่มีอะไร ได้พักผ่อนเต็มที่สักคืนนึงอาการเวียนศีรษะน่าจะดีขึ้น”
“ขอบคุณมากนะคะ ที่อนุญาตให้ฉันพักฟื้นที่นี่ ในห้องวีไอพีแบบนี้” อาคิโกะมองไปรอบๆ
“คุณอาคิโกะเคยมาช่วยงานการกุศลที่โรงพยาบาลอยู่บ่อยๆ ถ้าจะปฏิเสธ ท่านผู้อำนวยการคงไม่สบายใจ”
“คุณอามาซาโตะกับอาโคจิก็พักฟื้นที่ชั้นนี้เหมือนกันใช่มั้ยคะ”
“ใช่ค่ะ”
“ขอฉันเข้าไปดูอาการท่านหน่อยได้มั้ยคะ ตั้งแต่เกิดเรื่องฉันก็ไม่ได้มาเยี่ยมท่านเลย”
อาคิโกะมองมายูมิด้วยแววตาเป็นมิตร

มายูมิเข็นรถเข็นพาอาคิโกะเข้ามาในห้องที่โคจิกับมาซาโตะ นอนหลับไม่ได้สติอยู่คนละเตียงข้างกัน
“ทำไมอาโคจิกับอามาซาโตะยังไม่ฟื้นคะ” อาคิโกะพยายามหาข้อมูล
“อาการสาหัสมาก ถึงหมอจะช่วยให้พ้นขีดอันตราย ก็ต้องรอให้คุณอาฟื้นขึ้นมาด้วยตัวเอง”
“แล้วถ้าไม่ฟื้น”
มายูมิมองอาคิโกะด้วยสายตาไม่ชอบใจ อาคิโกะรีบแก้ตัว
“ฉันก็แค่อยากรู้ว่า มีทางเป็นไปได้รึเปล่า”
มายูมิไม่ตอบ หันเดินไปตรวจชีพจรมาซาโตะ อาคิโกะหันไปบอกให้พยาบาลเข็นไปที่เตียงโคจิ เธอมองโคจิอย่างต้องการจะรู้ว่าอาการเป็นยังไง เธอละสายตาจากโคจิ เผลอหันไปมองมายูมิด้วยความหมั่นไส้
โคจิค่อยๆ รู้สึกตัว ลืมตาขึ้นมา สายตาพร่ามัวจนเริ่มมองเห็นภาพภายในห้องชัดเจนหันไปเห็นอาคิโกะกับมายูมิยืนอยู่ โคจิพยายามจะเปล่งเสียงเรียกแต่กลับไม่มีเสียง จึงขยับมือสั่นเทา ยื่นไปแตะแขน อาคิโกะสะดุ้ง สะบัดแขนด้วยความตกใจ ไม่ทันมองว่าอะไรเป็นเป็นอะไร
“ว๊าย”
“อาโคจิ”
มายูมิตื่นเต้นที่เห็นโคจิฟื้น รีบปรี่เข้าไปหาและตรวจอาการโคจิอย่างละเอียด โดยมีอาคิโกะมองอยู่ห่าง ๆ

บ่อนมิซาว่า...มาซารุสีหน้าเครียด เมื่อรู้เรื่องจากยูจิ
“โคจิฟื้นแล้ว”
ยูจิสบตามาซารุกังวล
“โคจิรู้ว่าเราเป็นพวกเดียวกับมิซาว่า มันต้องหาทางเอาคืนเราแน่”
“กลัวเหรอ” ทาคาโอะถามกวนๆ
“ฉันไม่อยากให้ใครมาขัดขวางแผนของท่านยามาโมโต้” ยูจิไม่พอใจ
“โคจิทำอะไรเราตอนนี้ไม่ได้หรอกครับ” เคนพูดขัดขึ้น
“ทำไม” ยูจิหันไปถาม

มายูมิฟังอาจารย์ฮาร่าอธิบายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ขณะเดินมาด้วยกัน
“สมองท่านโคจิได้รับการกระทบกระเทือน ทำให้ระบบประสาทที่ควบคุมการพูดและการควบคุมแขนขามีปัญหา ยังขยับตัวไม่ได้”
“หมายความว่าอาโคจิจะยังพูดไม่ได้ จนกว่าร่างกายจะค่อย ๆ ฟื้นตัวดีขึ้น” มายูมิฟังอย่างไม่สบายใจ

ยูจินิ่วหน้า ยังไม่สบายใจ
“แต่โคจิก็ยังมีโอกาสหายเป็นปกติ”
“แผนของเราใกล้จะสำเร็จแล้ว ต่อให้โคจิลุกขึ้นมาจับดาบได้โอะนิซึกะก็ไม่มีวันกลับมายิ่งใหญ่เหมือนเดิม”
มาซารุยิ้มร้าย มาดมั่น

บ้านโอะนิซึกะ...โคจินอนพักอยู่ในห้องรับรองที่ริวให้คนในบ้านจัดไว้ให้เป็นพิเศษ ไทชิ คัตสึ เซกิ ต่างมาเฝ้าโคจิด้วยความดีใจ
“การย้ายอาโคจิกลับมาอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่คุ้นเคยน่าจะทำให้อาการดีขึ้น น่าเสียดายที่อามาซาโตะอาการยังไม่ดีขึ้น เลยไม่ได้กลับมาพร้อมกัน” มายูมิอธิบายให้ทุกคนฟัง
“ท่านมาซาโตะเป็นคนดี วิญญาณบรรพบุรุษโอะนิซึกะจะต้องคุ้มครอง ให้ท่านมาซาโตะฟื้นขึ้นมาได้แน่ครับ” ไทชิบอกอ่างมั่นใจ
“จนป่านนี้ คดีลอบทำร้ายโซเรียวและสามทหารเสือแห่งโอะนิซึกะ ยังไม่คืบหน้าไม่รู้พวกตำรวจมัวทำอะไรอยู่” คัตสึหงุดหงิด
โคจิที่พูดไม่ได้ นิ่งฟังอยู่ คิดถึงเหตุการณ์ที่ถูกยูจิยิง และยกเท้าขึ้นมาบดขยี้บาดแผลอย่างเลือดเย็น ก่อนเล็งปืนมาร่างโคจิเพื่อจะยิงซ้ำ
“ปิดตำนานสามทหารเสือแห่งโอะนิซึกะ”
เสียงปืนดังขึ้นในความคิด ร่างโคจิสะดุ้งเฮือก จำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ไม่มีวันลืม ทุกคนเห็นอาการโคจิ ริวรีบถามด้วยความเป็นห่วง

“เป็นอะไรครับ”
โคจิสบตาริว พยายามเปล่งเสียงบอกริวเรื่องยูจิเป็นพวกเดียวกับมิซาว่า แต่มีเพียงเสียงอึกอักผ่านลำคอออกมาเท่านั้น
“อาโคจิจะพูดอะไร”
โคจิพยายามจะพูดอีกครั้งแต่ก็ทำไม่ได้ จนเริ่มท้อ
“ถ้าร่างกายแข็งแรงขึ้น ระบบประสาทที่ควบคุมการพูดของอาโคจิจะค่อยๆ ฟื้นตัวดีขึ้นจนพูดได้เหมือนเดิม ไม่ต้องกังวลนะคะ” มายูมิให้กำลังใจ
โคจิพยักหน้ารับรู้ แต่สีหน้ายังคงเคร่งเครียด กับอาการของตัวเอง ริวก้มศีรษะขอโทษอย่างรู้สึกผิด
“ผมขอโทษ ที่ช่วยอะไรไม่ได้เลย ผมปล่อยให้อาคาซูมะตาย ปล่อยให้มิซาว่าเข้ามาแย่งพื้นที่ทางธุรกิจของโอะนิซึกะ ผมเป็นโอะนิซึกะโซเรียวที่แย่ที่สุด”
มือโคจิพยายามยื่นมากุมมือริวแม้จะยากเย็น บีบแน่นอย่างให้กำลังใจ ริวเงยหน้าสบตาโคจิ รับรู้ได้ถึงกำลังใจนั้น
“เราจะลุกขึ้นมากอบกู้โอะนิซึกะให้กลับมายิ่งใหญ่เหมือนเดิมนะครับ”
“โอะนิซึกะทุกคนพร้อมจะเป็นกำลังให้โซเรียวค่ะ” มายูมิยิ้มให้
เซกิ คัตสึ ไทชิ สีหน้ามุ่งมั่น จริงจัง ริวยิ้มขอบคุณทุกคนก่อนหันไปสบตาโคจิอีกครั้ง สายตาทั้งคู่เต็มไปด้วยความหนักแน่น มีความหวัง ให้กำลังใจกันและกัน

มายูมิเปิดล็อกตู้ไม้เก่าแก่ด้านหลังโต๊ะทำงานริว แล้วยกหีบไม้โบราณกว้างราวฟุตครึ่งออกมาวางบนโต๊ะให้ริว
“คุณให้ฉันเอาหีบไม้ออกมาทำไมคะ”
ริวเอากุญแจไขหีบไม้ก่อนเปิดออก เผยให้เห็นเอกสารปึกใหญ่ตั้งสูงอยู่ภายใน
“หีบโบราณใบนี้เป็นสมบัติตกทอดมาจากโอะนิซึกะโซเรียวรุ่นก่อน ๆ เอาไว้เก็บโฉนดที่ดินและเอกสารสำคัญของตระกูล”
“เป็นหีบเก่าแก่ที่งดงามและมีค่ามากนะคะ”
“ผมต้องการให้คุณรู้ที่เก็บเอกสารสำคัญ เผื่อวันหนึ่งเกิดอะไรขึ้นกับผม”
มายูมิแทรกขึ้นทันที
“จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับคุณ ชีวิตของฉันเป็นของคุณและโอะนิซึกะ ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้เกิดอะไรขึ้นแน่นอนค่ะ”
มายูมิย่อตัวลงไปสวมกอดริวที่นั่งอยู่อย่างอบอุ่น ริวโอบกอดมายูมิ รู้สึกอุ่นใจที่มีเธออยู่ข้างๆเสมอ

ค่ำคืนนั้น พยาบาลเดินเข็นรถพาอาคิโกะ มาตามทางเดินที่ไม่ค่อยมีผู้คนแล้ว
“ผลการตรวจคลื่นหัวใจคุณอาคิโกะปกตินะคะ คุณหมอมายูมิสั่งยาบำรุงไว้ให้เรียบร้อยแล้ว”
“ฉันอยากทานผลไม้ ไปซื้อที่ร้านหน้าโรงพยาบาลให้หน่อย”
พยาบาลชะงักมองอาคิโกะด้วยสายตาแปลกใจ ที่จู่ๆ มาสั่งราวกับเป็นคนรับใช้
“ฉันเป็นคนไข้วีไอพีของผู้อำนวยการ เธอน่าจะรู้ว่าควรจะดูแลฉันยังไง”
“เดี๋ยวกลับที่ที่ห้อง ฉันจะสั่งแม่บ้านให้นะคะ”

อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 18/4 วันที่ 3 ก.ย. 57

ละคร รอยฝันตะวันเดือด บทประพันธ์: ณารา
ละคร รอยฝันตะวันเดือด บทโทรทัศน์ : คฑาหัสต์ บุษปะเกศ, จีรนุช ณ น่าน
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ดำเนินงานโดย : ยศสินี ณ นคร
ละคร รอยฝันตะวันเดือด กำกับการแสดงโดย : กฤษณ์ ศุกระมงคล
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ผลิต : เมกเกอร์วายกรุ๊ป
ละคร รอยฝันตะวันเดือด แนวละคร โรแมนติก/ดราม่า/แอกชั่น
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15-22.45 น.
ละคร รอยฝันตะวันเดือด เริ่มออกอากาศตอนแรกวันพฤหัสบดี 21 สิงหาคม 2557 นี้
ละครเรื่อง รอยฝันตะวันเดือด เป็นเรื่องต่อจากละครเรื่อง รอยรักหักเหลี่ยมตะวัน
ที่มา ไทยรัฐ