อ่านละคร ทรายสีเพลิง ตอนทีี่ 19/3 วันที่ 2 ก.ย. 57

อ่านละคร ทรายสีเพลิง ตอนทีี่ 19/3 วันที่ 2 ก.ย. 57

ทรายชะงัก “ฉันจำได้สิคะ” ทรายมองบุรีอย่างมีความหมาย “ฉันจำทุกเรื่องของคุณได้ “
“ถ้าจำได้ ..ก่อนคุณทำอะไร อยากให้คุณคิดดีๆ อดีตก็คืออดีต ไม่มีใครเปลี่ยนแปลงแก้ไขหรือล้มล้างไปได้ สิ่งที่เราควรทำกับอดีตคือเรียนรู้และลืมมันไปซะ แล้วสร้างชีวิตใหม่”

“คุณไม่ต้องห่วงหรอกบุรี ฉันจะไม่จมกับอดีตไปทั้งชีวิต ฉันกำลังจะหยุดทุกอย่าง แล้วเริ่มต้นใหม่กับคนที่รักฉันอย่างที่คุณบอก” ทรายหมายถึงจะเริ่มต้นใหม่กับบุรี “ขอแค่เขายังรอฉัน”


บุรีคิดว่าทรายหมายถึงเริ่มต้นใหม่กับฌานอดเจ็บในหัวใจไม่ได้ “ไม่ต้องห่วง ..ถ้าใครรักจริง ..เขาก็พร้อมที่จะรอ”
ทรายมองบุรีด้วยสายตาดีใจ มีความสุขที่บุรีรอตัวเอง บุรีมองสบตาทราย แต่ทรายหลบสายตาบุรี ไม่ให้บุรีรู้ว่าตัวเองคิดอะไร แล้วทรายเดินออกไป บุรีมองตามทรายไป
พัชระมองอย่างหึงหวง ไม่พอใจบุรี พัชระหยิบมือถือขึ้นมา มองอย่างมีแผน

พัชระคุยมือถือกับฌาน “ฮัลโหล ..พี่ฌานรู้ไหมครับว่าพี่บุรีไปไหน ?”
ฌานเดินคุยมือถือกับพัชระ “อ๋อ .. บุรีพาทรายมาภูเก็ต ..ทำไมเหรอ ?”
พัชระชะงักไม่คิดว่าบุรีจะบอกฌานว่าพาทรายมา “พี่ฌานรู้เหรอครับ?”
“รู้สิ ..บุรีบอกแล้วว่าหลังสัมมนา จะพาทรายไปงานวันเกิดพี่พร้อมกัน”
ฌานเห็นพัชระยืนหันหลังคุยมือถือกับฌานอยู่ ฌานเดินเข้าไปหาพัชระ “นายมางานนี้ด้วยเหรอ?”
พัชระหันมามองฌานอย่างอึ้งๆ ไม่คิดว่าจะเห็นฌานที่นี่ “พี่ฌานมาสัมมนาด้วยเหรอครับ?”
“เปล่า ...ทรายโทรให้พี่ขับเรือมารับ ..นายมางานนี้ก็ดี พรุ่งนี้ไปงานวันเกิดพี่ด้วยนะ จะได้อยู่ร่วมเป็นพยานตอนที่พี่ขอทรายแต่งงาน”
พัชระชะงัก “อะไรนะครับ?”
ทรายเดินถือกระเป๋าเดินทางเข้ามาพร้อมกับลูกศร “มาเร็วจังเลยฌาน !”
พัชระมองทรายแล้วมองฌานอย่างอึ้งและไม่เข้าใจ ทรายปรายตามองพัชระแล้วเดินเข้าไปกอดฌาน “ขอบคุณนะคะที่ขับเรือมารับ” ทรายหันไปพูดกับพัชระ “พอดีฉันเห็นลูกศรกลัว ฉันเลยขอพาน้องขึ้นฝั่งก่อน”
พัชระไม่อยากให้ทรายไปกับฌาน “แต่เดี๋ยวอีกชั่วโมงนึง เรือก็จอดแล้ว เราขึ้นฝั่งพร้อมกันดีกว่านะ”
“คุณไม่ต้องห่วงว่าที่เจ้าสาวนะพัชระ ฉันจะดูแลให้อย่างดี ไปกันเถอะศร”
ลูกศรมองพัชระอย่างอึกอัก ทรายจูงมือลูกศรไปทางที่เรือฌานจอดเทียบอยู่
ฌานพูดกับพัชระ “อย่าลืมไปร่วมงานนะพัช”
พัชระจ้องฌานอย่างไม่พอใจ ฌานเดินตามทรายไป พัชระจะเดินตามทราย
ทันใดนั้นบุรีวิ่งเข้ามาดึงตัวพัชระไว้ พัชระพยายามสะบัดตัวออก “ปล่อยผมนะ พี่รู้ว่าผมมางานสัมมนานี้ตั้งแต่แรก ..พี่จงใจขัดขวางผมกับทราย ..อุตส่าห์ลงทุนพาผู้หญิงไปส่งถึงมือเพื่อน ..เพื่อให้เพื่อนขอแต่งงานกลัวเพื่อนพี่จะแพ้ผมเหรอ!”
บุรียิ้มเยาะเหมือนผู้ใหญ่มองเด็กกับพัชระ “แต่เท่าที่พี่เห็น ..คนที่แพ้ไม่ใช่ฌานนะ”
พัชระมองบุรีอย่างไม่พอใจ แล้วจะวิ่งตามฌานกับทรายไป แต่บุรียึดแขนพัชระไว้อย่างจริงจัง จนพัชระสะบัดแขนออกจากมือบุรีไม่หลุดมองออกเห็นว่าบุรีเอาจริง
“ยอมรับความจริง ..ว่าผู้หญิงของนาย ..ไม่ใช่ทราย !” บุรีปล่อยแขนพัชระอย่างแรง จนพัชระเซไปพิงกับผนังขอบเรือ บุรีเดินออกไป
พัชระมองตามบุรีอย่างโกรธ “ถ้าทรายรู้ว่าผมทำอะไรให้เขา ...เขาจะไม่มีวันทิ้งผมแบบนี้ ..คอยดู !!”

ดวงตาใส่ชุดนอนเพิ่งตื่นเดินคุยมือถือกับเสาวนีย์ด้วยสีหน้าแปลกใจ “คุณรู้เบอร์โทรฉันได้ยังไงคะ ..คุณเสาวนีย์”
“การหาเบอร์บ้านเศรษฐีใหญ่อย่างดอน ดาลตัน คงไม่ใช่เรื่องยากอะไรมั้ง ..เข้าเรื่องเลยแล้วกัน ..ฉันอยากให้เธอบอกลูกสาวเธอด้วย ว่าฉันต้องการซื้อบ้านใหญ่คืน”
“ทรายซื้อบ้านใหญ่ไว้!” ดวงตาเครียดเพราะไม่เคยรู้เรื่องมาก่อน “..แล้วทำไมคุณไม่คุยกับทรายเองล่ะคะ? ..โทรมาบอกฉันทำไม”
“ก็เพราะลูกสาวเธอ กลับอเมริกาไปหาเธอแล้วไงล่ะ”
“ทรายกลับอเมริกา” ดวงตาอึ้งว่าทรายไม่เคยบอกตัวเองว่าจะกลับอเมริกา ระแวงว่าทรายกำลังทำอะไรกันแน่!

เสาวนีย์นั่งคุยหน้าเครียดกับคุณหญิงเพกา “เสาว์ฟังเสียงดวงตา ...เหมือนตกใจที่รู้ว่าลูกสาวตัวเองกลับอเมริกาอย่างนั้นน่ะค่ะ ตกลงนังทรายมันกลับอเมริกาจริงๆรึเปล่า”
“โดนเสาว์ทำขนาดนั้น ..เป็นแม่ แม่ก็ไม่อยู่แล้วนะ ดูอย่างแม่มันสิ..แค่โดนคุณหญิงศิริด่าไม่กี่คำ ก็หอบลูกออกจากบ้านแล้ว แม่ว่าเสาว์คิดมากไป”
เสาวนีย์ลุกขึ้นเดินอย่างสังหรณ์ใจไม่ดี “แต่ใจคอเสาว์มันสังหรณ์แปลกๆ ยังไงไม่รู้นี่คะคุณแม่”
“ถ้ามันไม่กลับอเมริกา แล้วมันจะขนของไปไหน?”
“มันจะไปไหนก็ได้ ...แต่ขออย่าให้เป็น..............”

ฌานเดินนำทรายกับลูกศรมาดูบ้านพักของตัวเอง
ทรายมองบ้านอย่างชื่นชม “โอ้ววววววว...มายยยยยยยย ก๊อดดดดดดดด บ้านพักของคุณสวยมากกกกกก”
“ที่นี่เป็นรีสอร์ทของเพื่อนพ่อผม .. นี่เขาก็ปรับปรุงบ้านไปเยอะ ตอนเด็กๆ พอใกล้วันเกิดผม ..พ่อจะพา ผมกับแม่มาพักที่นี่ประจำ” ลูกศรมองฌาน ฌานคิดถึงเรื่องราวในอดีตด้วยสายตามีความสุข “ผมจำได้ ..ก่อนวันเกิดผม 1 คืน พ่อจะออกไปกับเรือตกปลาหมึก พ่อจะพาผมไปตกปลาหมึก ส่วนแม่ก็จะโวยวายกลัวผมจะตกน้ำ พอพ่อให้แม่ไปด้วย แม่ก็ไม่ไป แม่บอกออกไปตกทั้งคืน ได้ปลาหมึกกลับมาไม่ถึง 10 ตัวหรอก” ฌานหัวเราะ “ตอนนั้นพ่อฉุนเลยนะ หาว่าแม่ดูถูก..แล้วผมกับพ่อก็ออกไปตกปลาหมึก ...พอกลับมาตอนเช้า”
“พี่ฌานกับคุณพ่อ ..ตกปลาหมึกได้มากกว่า 10 ตัวไหมคะ”
“ได้ตั้ง 15 ตัว”
“คุณพ่อพี่ฌานคงดีใจที่ลบคำสบประมาทของคุณแม่พี่ได้”
“มันคงเป็นอย่างนั้น ถ้าพ่อไม่เตะถังใส่ปลาหมึกตกทะเลซะก่อน”
ฌาน ทราย ลูกศรขำกับความทรงจำของฌาน
“แม่ฌานคงหัวเราะเยาะพ่อฌานน่าดูเลยสิ” ทรายถาม
“เปล่าเลย ..ตอนนั้นแม่เข้าไปลูบหัวพ่อ เหมือนพ่อเป็นเด็กๆ แล้วแม่ก็บอกว่า..ไม่ต้องเสียใจ แม่ซื้อปลาหมึกจากเรือประมงไว้รอปิ้งแล้ว”
“คุณแม่พี่ฌานน่ารักนะคะ ท่าทางเป็นคนใจดี อบอุ่น” ลูกศรฟังแล้วรู้สึกดี
ฌานชะงักไปนิดนึง ฌานเจ็บปวดกับแอนที่เป็นอยู่ตอนนี้ “ใช่ ...เมื่อก่อน ....แม่เป็นคนอบอุ่น”
ลูกศรเห็นแววตาฌานเหมือนมีความเจ็บปวดบางอย่าง
ทรายคิดแผนบางอย่างได้ “งั้นคืนนี้เราไปตกปลาหมึกกันดีไหม ?”
ฌานมองทรายอย่างแปลกใจ “เอาจริงเหรอ ?”
“อ้าว ..คุณอุตส่าห์จัดการหาที่พักให้ฉันกับศร ฉันก็อยากรื้อความทรงจำคุณให้ไง .. ไปนะศร”
ลูกศรยิ้มๆ

ทางด้านลิซ่าแอบมองทราย ลูกศรอยู่กับฌาน พร้อมคุยมือถือกับอลัน “ตอนนี้ชาร์ลส์กำลังเริงรื่นกับนังสองคนพี่น้องอยู่ ฝากบอกลุงเธอว่าจะทำอะไรก็รีบทำ”
อลันคุยมือถืออย่างหงุดหงิด “เธอไม่ต้องมาเร่ง ..ฉันกับคุณลุงเร่งกันอยู่แล้ว เธอเข้าไปเฝ้าติดตัวไอ้ชาร์ลส์ไว้เถอะ ..”
“ฉันจะเข้าไปได้ยังไง มันมีหมาตัวใหญ่เฝ้าอยู่ !”
“นี่เธอกลัวแฟนไอ้ชาร์ลส์เหรอลิซ่า”
ลิซ่าโมโหที่อลันพูดจี้ใจดำ “ฉันไม่ได้กลัว !! ...แค่นี้แหละ..” ลิซ่ากดวางสายอย่างหงุดหงิด แล้วมองไปทางทรายกับลูกศร “ที่ฉันไม่เข้าตอนนี้ ..เพราะฉันรอจังหวะต่างหาก !” ลิซ่ายิ้มเยาะ

ฌานหิ้วตะกร้าใบเล็กที่บรรจุกระปุกใส่น้ำจิ้มซีฟู๊ดใบเล็กๆ 3 ใบและกระบอกไฟฉาย ขนาดใหญ่พอจะส่องในทะเลได้ เดินออกจากบ้านพัก เพื่อไปริมหาดตามที่นัดกับลูกศรและทราย ลิซ่าเดินเข้ามายืนขวางฌาน
ฌานเห็นลิซ่าแล้วชะงัก “นี่คุณยังตามมาอีกเหรอ ?”
“คุณควรดีใจที่เห็นฉันนะชาร์ลส์ ...เพราะฉันนี่แหละ คือกุญแจเปิดประตูให้คุณเห็นความสว่างทุกด้าน”
“เชิญคุณไปเป็นกุญแจเปิดประตูให้ไอ้หมาอลันเถอะ โลกที่มีแต่ความขี้อิจฉาของมัน จะได้มีแสงสว่างลอดผ่านเข้าไปบ้าง” ฌานเดินผ่านลิซ่าไป
ลิซ่าเดินตามไปขวางหน้าฌาน แล้วมองตะกร้าที่ฌานถือ เห็นกระปุกใส่น้ำจิ้ม 3 ใบ “จะไปตกปลาหมึกเหรอชาร์ลส์ ..ทำเหมือนที่สมัยเราคบกัน แล้วคุณบอกว่าจะพาฉันไป ..แล้วคุณก็จะทำปลาหมึกสดๆให้ฉันทานกับน้ำจิ้มสูตรพ่อคุณน่ะเหรอ”
ฌานไม่อยากพูดกับลิซ่า ฌานจะเดินไป
“คุณเอาน้ำจิ้มไปแค่ 2 ที่ก็พอ!” ฌานมองลิซ่าว่าจะเอายังไง “อย่ามองฉันอย่างนั้นสิชาร์ลส์ ที่ฉันพูด ..เพราะฉันหวังดีกับคุณ ฉันรู้ว่าคนอย่างคุณ เวลารักใคร คุณจะทุ่มเทมากขนาดไหน ฉันถึงได้พยายามเตือนว่าเอาน้ำจิ้มไป 2 ที่ก็พอ ...เพราะยังไง..งานนี้ ต้องมีใครคนนึงถอนตัวแน่นอน”
ฌานผลักลิซ่าห่างตัวเอง แล้วเดินผ่านลิซ่าไป
ลิซ่าตะโกนบอกฌาน “จำไว้นะชาร์ลส์ ! ในโลกนี้ไม่มีใครรักคุณจริงเท่าฉัน ! ผู้หญิงคนนั้นหลอกคุณ มันไม่ได้รักคุณ มันกำลังเขี่ยคุณให้น้องสาวมัน!”
ฌานที่พยายามไม่สนใจคำพูดของลิซ่า แล้วรีบเดินออกไป

ทางด้านเสาวนีย์เดินไป เดินมาด้วยความกังวล คุณหญิงเพกาเดินออกมาจากด้านในบ้าน
“แม่โทรให้เพื่อนที่เป็นเจ้าของรีสอร์ทที่ภูเก็ต เช็ครีสอร์ท โรงแรม ที่พักทั่วภูเก็ตแล้ว เขาบอกไม่มีชื่อศรุตามาพักเลย ..แม่ว่าเสาว์อย่าคิดมากเลย”
“หรือว่าเสาว์ควรบินไปหาลูกศรที่ภูเก็ตเลยดีคะ....คุณแม่?”
คุณหญิงเพกามองเสาวนีย์ว่าเอาจริงเหรอ เสาวนีย์คิดจริงจัง

จริยาเดินนำคนที่มาสัมมนาไปที่ห้องพัก บุรีกำลังเดินมองหาพัชระอย่างร้อนใจว่าหายไปไหน จึงเดินไปถามจริยา “คุณจริยาครับ ..คุณเห็นพัชระไหม ?”
“เห็นค่ะ”
“เขาอยู่ไหนครับ ?”

ทรายเดินออกมาจากในบ้านพัก พร้อมตะโกนพูดกับลูกศรที่อาบน้ำอยู่ในห้อง “ศรอาบน้ำเสร็จ ตามพี่ไปที่ชายหาดนะ... “
ทรายจะเดินไปเพื่อดูว่าเรือสัมมนาจอดฝั่งรึยัง มองเห็นพัชระเดินเข้ามาหาทรายอย่างร้อนใจ
“ทราย! ผมต้องคุยกับคุณ”
ทรายแกล้งยียวน “มาหาเจ้าสาวของคุณเหรอคะ ?”
พัชระจะเข้าไปกอดทรายอย่างร้อนใจ ทรายผลักพัชระออกไป “ฉันบอกแล้วไง ว่าอย่ามาทำแบบนี้กับฉัน !”

อ่านละคร ทรายสีเพลิง ตอนทีี่ 19/3 วันที่ 2 ก.ย. 57

ละครทรายสีเพลิง บทประพันธ์โดย : ปิยะพร ศักดิ์เกษม
ละครทรายสีเพลิง บทโทรทัศน์โดย : ศัลยา สุขะนิวัตติ์
ละครทรายสีเพลิง กำกับการแสดงโดย : ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครทรายสีเพลิง ผลิตโดย : ค่าย เมกเกอร์ วาย
ละครทรายสีเพลิง ควบคุมการผลิตโดย : ยศสินี ณ นคร
ละครทรายสีเพลิง ออกอากาศทุกวันจันทร์ และอังคาร เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครทรายสีเพลิง เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 19 สิงหาคม 2557 นี้
ที่มา ไทยรัฐ