อ่านละคร ทรายสีเพลิง ตอนอวสาน(2) วันที่ 7 ก.ย. 57

อ่านละคร ทรายสีเพลิง ตอนอวสาน(2) วันที่ 7 ก.ย. 57

ทรายยืนนิ่งให้คุณหญิงเพกาด่า โดยไม่มีทีท่าตอบโต้ บุรีที่ยืนข้างฌานเห็นคุณหญิงเพกาต่อว่าทราย จึงจะไปห้ามคุณหญิง แต่บุรีห้ามตัวเองไว้
“ยืนอยู่ทำไม! ออกไปจากงานหลานฉันเดี๋ยวนี้! ออกไป!!”
“พอเถอะค่ะคุณแม่ !!!!!” ทุกคนชะงักนิ่งเมื่อได้ยินเสียงเสาวนีย์

ทรายหันไปมองเสาวนีย์ เสาวนีย์เดินมาหาทราย ศกเดินตามเสาวนีย์มา ในใจก็กลัวว่าเสาวนีย์จะทำอะไรทราย บุรี ฌาน พัชระเหลือบมองเสาวนีย์ที่เดินไปหาทราย เสาวนีย์เดินนิ่งๆ มายืนตรงหน้าทราย ทุกคนมองว่าเสาวนีย์จะทำอะไร ทรายมองเสาวนีย์ที่มองสบตากับทราย
“ฉันขอโทษ ….”


ทรายมองเสาวนีย์ด้วยความอึ้ง ไม่คิดว่าเสาวนีย์จะพูดคำนี้ ศกเองก็มองเสาวนีย์อย่างคาดไม่ถึงเหมือนกัน พัชระมองเสาวนีย์อึ้งๆ ส่วนฌานมองอย่างนิ่งๆ
“อาเสาว์ …..”
“ฉันเข้าใจแล้วว่าการโดนพรากคนที่เรารักไป มันเจ็บปวดแสนสาหัสขนาดไหน ฉันผิดเองที่แย่งคนที่เธอรักและของทุกอย่างของเธอมา ตอนนี้ฉันสูญเสียคนที่ฉันรักชดใช้ให้เธอแล้ว ต่อไปนี้ ..เราไม่มีอะไรค้างคากันอีก”
ทรายอยากขอโทษ “อาเสาว์ …”
เสาวนีย์พูดจบก็หันหลังเดินออกไป
ทรายมองศกที่ยังยืนอยู่ “พ่อ …..”
ศกมองทรายด้วยสายตาที่เจ็บปวด “พ่อไม่โทษทรายหรอก ..ที่ทรายเป็นแบบนี้ เพราะความเห็นแก่ตัวของพ่อ “
ทรายเสียงสั่นเครือแทบร้องไห้ แต่ยังกลั้นไว้ “พ่อ ….”
“พ่อขอโทษ …” ศกเอื้อมมือจะไปแตะไหล่ทราย แต่มือศกกลับชะงัก มันเหมือนศกไม่สามารถทำใจที่จะแตะต้องตัวทรายได้ ทรายมองมือศกที่ชะงักค้าง ทรายมองศกด้วยสายตาอ้อนวอนอยากให้พ่อสัมผัส ได้โปรดอย่ารังเกียจลูกคนนี้ แต่ศกค่อยๆ ลดมือลง ไม่แตะทราย แล้วค่อยๆ หันหลังเดินออกจากทราย ทรายมองศกที่ไม่แตะตัวเอง และเดินจากไปด้วยหัวใจที่เจ็บปวด
ดวงตาเดินเข้ามากอดปลอบทราย “ไปกันเถอะลูก ..”
ทรายหันไปมองพัชระ พัชระหันหลังเดินจากทรายอย่างไม่มีเยื่อใย
ทรายมองไปทางฌานเห็นฌานไม่มองทราย ฌานยืนนิ่งหน้าเตามองไฟที่กำลังเผาโลงศพลูกศรอย่างเจ็บปวด
ทรายมองไปทางบุรีที่ยืนข้างฌานบุรีเมินหน้า ไม่สบตาทราย
ทรายร้องไห้อย่างเจ็บปวด แล้วเดินไปกับดวงตา บุรีหันไปมองทรายที่เดินจากไป

ดวงตาเดินประคองปลอบทรายมาที่รถ “เรากลับบ้านเรานะลูก” ดวงตาเปิดประตูรถให้ทรายเข้าไป
“แม่คะ ..ขอทรายไปที่ที่นึงเป็นที่สุดท้ายได้ไหมคะ”
ดวงตามองทรายว่าทรายจะไปไหน ?

แม่บุรีมองไปทางทรายอย่างอึ้งๆ ไม่คิดว่าทรายจะมาที่บ้าน ทรายกับดวงตายกมือไหว้แม่บุรี
“เอ่อ ..บุรีไม่อยู่หรอกนะหนูทราย เขาไป ….”
“ทรายทราบค่ะ ..ทรายไม่ได้มาหาพี่บี ทรายจะมาลาคุณป้า ..” ทรายพยายามยิ้มทั้งน้ำตา “ทรายคงคิดถึงน้ำปลาหวานฝีมือคุณป้ามากแน่ๆ ..เพราะทรายคงไม่ได้กลับมาที่นี่อีกแล้ว”
แม่บุรีมองทรายที่สภาพหมองเศร้าอย่างเห็นใจ แม่เข้าไปกอดปลอบทราย ทรายได้สัมผัสอ้อมกอดที่อบอุ่นของแม่บุรีทำให้หัวใจยิ่งเจ็บปวด ทรายกอดแม่บุรีแน่นด้วยความรัก
“เข้มแข็งไว้นะลูก …เวลา ..จะทำให้ความเจ็บปวดและความทรงจำที่เลวร้าย ..จางหายลงนะลูก”
ทรายกอดแม่บุรีแน่น กอดขอบคุณความรัก ความปราณีที่มีให้ทราย
“ทราย ..เราต้องไปแล้วล่ะลูก”
ทรายค่อยๆคลายกอดแม่บุรี แล้วยกมือไหว้ที่อกแม่บุรี “ทรายลาล่ะค่ะ ทรายฝากลาคุณลุงด้วยนะคะ”
ทรายกอดแม่บุรีอีกครั้งเหมือนจดจำความอบอุ่น แล้วคลายออก จะเดินไปกับดวงตา
“ไม่รอบุรีก่อนเหรอทราย?”
ทรายชะงัก นึกถึงภาพบุรีที่งานเผาลูกศร ที่บุรีเมินหน้าไม่มองทราย “ไม่ค่ะ …เขาบอกสิ่งที่เขาต้องการแล้ว และทรายกำลังทำให้เขา” ทรายเดินออกไปกับดวงตา
แม่บุรีมองตามด้วยความรู้สึกสงสารทั้งทราย และสงสารบุรี

ทรายกับดวงตาเดินมาจากทางบ้านบุรี ทรายเดินมาถึงต้นจำปี ทรายชะงักหยุดเดิน มองต้นจำปี แล้วคิดถึงภาพที่บุรีเคยเอาดอกจำปีผูกผมให้ทราย

ในตอนนั้น ทรายก้าวมามองดอกจำปีในมือบุรีนิ่ง สายตาหมองลง
ทรายรับดอกจำปีมาดมอย่างชื่นใจ ไล้กลีบจำปีกับริมฝีปาก พึมพำ “กลีบเหมือนปากผู้หญิง”
สองคนสบตากันใกล้ๆ ทรายส่งให้บุรี “บุรีติดผมให้ทรายนะ”
บุรีรับมาแล้วก้าวเข้ามาใกล้ ทรายเอียงหัวให้แบบเป็นธรรมชาติที่สุดเป็นท่าเอียงๆ ถ้าทรายขยับอีกนิดหนึ่งก็พิงหลังกับอกของบุรีได้เลย บุรีติดให้เหมือนจะช้ากว่าปกติ แต่กิริยาสุภาพ ขอโทษเบาๆ ก่อนด้วย ความรู้สึกอบอุ่นที่หลั่งล้นเข้ามาช้าๆเงียบๆ จนเต็มหัวใจของทั้งสองคน
“ตอนเด็กๆแม่ติดดอกจำปีให้ทรายก่อนนอน มันหอมมากทรายได้กลิ่นหอมทั้งคืน”

ทรายหยิบดอกจำปีที่ร่วงที่พื้นขึ้นมา แล้วหยิบหนังสือ A Midsummer Night’s Dream ที่ทรายเคยได้จากบุรีออกจากกระเป๋าสะพาย ทรายสอดดอกจำปีใส่ในหนังสือ
“หวังว่าเขาคงไม่ว่า ..ถ้าทรายขอเก็บความทรงจำไว้” ทรายปิดหนังสือแล้วโอบหนังสือแนบอก แล้วมองรอบๆ บ้านเก็บเป็นความทรงจำ
ดวงตามองทรายอย่างสงสาร “ทราย ...
ทรายตัดใจ “ไปเถอะค่ะ” ทรายเดินนำดวงตาออกไป ราวกับจะหนีกลัวตัวเองจะตัดใจไม่ได้
บุรีเดินออกมาจากซุ้มต้นไม้หรือตรงที่ซ่อนตัวแอบมองทรายได้ บุรีมองทรายที่กำลังเดิน จากไปด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวดไม่ต่างจากทราย

ทรายกำลังจะขึ้นรถของโรงแรมที่ดวงตาพักชะงัก จะหันมามองบ้านบุรี แต่ทรายตัดสินใจไม่หันไปมอง ทรายเข้ารถไป
บุรียืนอยู่ใต้ต้นจำปี มองรถทรายขับออกไปจากหน้าบ้านด้วยสีหน้าเจ็บปวดที่สุดที่ต้องเห็นผู้หญิงที่ตัวเองรักมากที่สุดรอคอยมานานแสนนานกำลังจากไป โดยที่เขาเพียงแค่เอ่ยปากเรียก เธอก็จะอยู่กับเขา แต่ความถูกต้อง ทำให้เขาพูดไม่ได้
ดอกจำปีร่วงตรงหน้าบุรี บุรีมองดอกจำปีก้มลงเก็บ ยิ่งคิดถึงทราย บุรีเจ็บปวด

ทรายกอดหนังสือ A Midsummer Night’s Dream ที่มีดอกจำปีสอดอยู่ ร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด
บุรียืนกำดอกจำปี สายตามองตามรถของทรายไปด้วยสายตาเจ็บปวดแทบสะอื้น แม่เดินเข้ามายืนด้านหลังบุรี
แม่มองบุรีที่เจ็บปวด แม่สงสารบุรี “แม่ไม่ได้เข้าข้างทรายนะบี แต่ถ้าจะพูดจริงๆ ..ทรายก็เป็นเหยื่อไม่ต่างจากลูกศรหรือฌาน ..ถ้าจะโทษ ก็ต้องโทษที่พ่อแม่ จำที่คุณยายเคยบอกบีได้ไหม ..เด็กจะโตมาเป็นคนยังไง ล้วนพัฒนามาจากปมที่ผู้ใหญ่สร้างไว้ ทั้งที่รู้ตัวและไม่รู้ตัว เด็กหลายคนที่เติบโตเป็นคนที่ใช้ความรุนแรงโดยที่เขาไม่รู้ตัวว่ามันเป็นเรื่องผิด เพราะพ่อแม่ใช้ความรุนแรงกับลูกจนเป็นเรื่องธรรมดา ไม่ต่างจากแม่ของทรายที่พูดระบายความแค้นกับลูก ทำให้ทรายฝังใจว่าแม่เลี้ยงกับน้องแย่งทุกอย่างไปจากทราย ทรายถึงเติบมาด้วยปมของความโกรธแค้น ต้องกลับมาทวงที่หนึ่งและทำให้แม่เลี้ยงเจ็บโดยไม่สนใจว่าวิธีที่ใช้ถูกหรือผิด เพราะแม่เลี้ยงเองก็ใช้วิธีสกปรกกับแม่และทรายเหมือนกัน ..ทรายน่าสงสารนะลูก เขาเป็นเหยื่อของความโกรธเกลียดมาจากผู้ใหญ่ทุกคน “
บุรียังคงยืนนิ่ง
“ให้อภัยน้องได้ไหมบี?”
ทางด้านทรายกับดวงตาเข็นรถที่ใส่กระเป๋าเดินทางมา CHECK IN ทรายมองไปรอบๆอย่างพยายามหาความหวังว่าบุรีจะมา แต่ก็ไม่เห็นบุรี
ดวงตากับทรายจะเดินเข้าประตูเข้า GATE ทรายหยุดเดินแล้วหันมามองหาบุรีเป็นครั้งสุดท้าย ทรายหวังเฮือกสุดท้ายว่าบุรีจะมาตาม แต่ไม่เห็นแม้แต่เงาของบุรี

ทางด้านบุรียืนมองรูปจิ๊กซอว์ The Starry Night แม่เดินเข้ามาหาบุรี เพื่อรอฟังคำตอบที่ถามบุรีค้างไว้ “ว่าบุรีจะอภัยให้ทรายได้ไหม”
“ถ้าสิ่งที่เขาทำผิด เป็นเพราะความผิดพลาด ..ผมยังพร้อมจะให้อภัยแต่นี่สิ่งที่เขาทำ ..มันไม่ใช่ความผิดพลาด แต่เขาตั้งใจ ถึงเรื่องในอดีตจะเลวร้ายกับเขามากเท่าไรก็ตาม แต่เขาก็ไม่มีสิทธิ์จะใช้ชีวิตและความรักของคนอื่นเป็นเครื่องมือครับ ถ้าเขารู้จักฟังคนอื่นบ้าง หยุดเอาชนะและให้อภัย ทุกอย่างจะไม่เป็นแบบนี้ “
บุรีมองออกไปทางหน้าต่าง มองขี้นไปท้องฟ้าเหมือนจะมองทรายที่ไปไกลจากเขาแล้ว “…ผมยังให้อภัยเขาไม่ได้”
“แล้วมันจะมีวันที่บีอภัยได้ไหม ..”
“วันใดก็ตาม..ที่เวลาช่วยเยียวยารักษาบาดแผลในใจทุกคน วันใดก็ตาม..ที่ความเปลี่ยนแปลงช่วยลบความเจ็บปวดไปจากความทรงจำ วันใดก็ตาม..ที่ทรายได้เรียนรู้ว่าความแค้น ไม่จำเป็นต้องแก้แค้นแค่ปล่อยไปตามกระบวนการผลกรรม..เปลี่ยนจากทรายสีเพลิงเป็นเม็ดทรายที่ส่องประกายงดงาม ..วันนั้นแหละครับ ..ผมอาจเป็นฝ่ายไปหาเขาเอง”

ในเครื่องบินทรายนั่งเหม่อมองออกทางหน้าต่าง ทรายถือหนังสือ A Midsummer Night’s Dream ที่มีดอกจำปีสอดอยู่ ดวงตานั่งข้างๆ มองลูกด้วยความสงสาร ดวงตาจับมือลูกปลอบใจ ทรายเหม่อมองทางหน้าต่าง น้ำตาไหลด้วยความเจ็บปวด

ผ่านไป 1 ปี
กี้ พัชระ จ้อย ติ่ง ป๊อก ชีวินช่วยกันเก็บของที่หลงเหลืออยู่ไม่มากนักใส่ลัง เพื่อจะย้ายไปออฟฟิศใหม่
กี้เร่ง “รีบๆ เก็บของกันเร็วๆ จะได้ย้ายไปอยู่ออฟฟิศใหม่กัน รู้อย่างนี้..ยุให้พี่บุร่วมหุ้นเปิดบริษัทใหม่กับคุณฌานตั้งนานก็ดี จะได้ย้ายไปอยู่ออฟฟิศใหม่ มีห้องทำงานเป็นของตัวเอง แถมยังเห็นวิวริมแม่น้ำอีก..ไฮโซมว๊ากกก”
“ที่สำคัญ ..ข้างๆ ออฟฟิศใหม่เป็นบ้านฝรั่งแก่ ดูหลงๆ ลืมๆ เหมาะต่อการหลอกเป็นสามีแล้วผลาญสมบัติ “ ติ่งหัวเราะสะใจ
บุรีเดินเข้ามา “เอ้าๆๆ จะคุยกันอีกนานไหม รถเขาจะขนของไปแล้วนะ”
ป๊อกรีบร้อน “รอก่อนครับๆๆๆ” ป๊อกรีบยกกล่องจะวิ่งไปแล้วชนกับกล่องใส่ของที่วางหมิ่นๆ อยู่บนโต๊ะ กล่องตกพื้น โครม! เห็นของในกล่องที่เป็นอุปกรณ์ออฟฟิศและนิตยสารเก่าๆ หล่นกระจาย
ป๊อกหน้าเสีย “ขอโทษครับ”
พัชระบอกป๊อก “ฉันเก็บให้” พัชระช่วยเก็บของใส่กล่องโดยมีบุรีช่วยอีกคน
เห็นนิตยสารวางคว่ำด้านหน้าปกลงพื้น บุรีเอื้อมจะหยิบนิตยสารเล่มนั้น พอดีกับที่พัชระเอื้อมมือไปหยิบนิตยสารพลิกด้านหน้าขึ้นมา เห็นหน้าปกนิตยสารเป็นรูปทราย พัชระกับบุรีชะงัก กี้ จ้อย ติ่ง ป๊อก ชีวินเห็นหน้าปกนิตยสารเป็นทราย ต่างชะงักอึ้ง
กี้แอบดีดหูป๊อก “เอามาทำไมเนี่ย ?”
ป๊อกพูดจ๋อยๆ “ผมกำลังจะเอาไปทิ้ง .. ….”
บุรีหันไปเก็บของอื่น แล้วลุกขึ้นอย่างไม่สนใจนิตยสารที่ทรายขึ้นหน้าปก
พัชระพูดตัดบท “ดีแล้วล่ะ ..ของเก่าๆ.. เก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์ ..เป็นผม ..ผมทิ้งไปนานแล้ว” พัชระหยิบนิตยสารใส่กล่อง แล้วหยิบของอย่างอื่นใส่ตามอย่างไม่สนใจนิตยสารที่ทรายขึ้นปกเช่นกัน พัชระยกกล่องให้ป๊อก ป๊อกรับกล่องหน้าเหวอๆ
จ้อยกระซิบกี้ ติ่ง ป๊อก ชีวิน “พัชระมันกำลังบอกพวกเราว่า ..มันลืมคุณทรายแล้วใช่ไหม ?”
ฌานเดินเข้ามา กี้รีบส่งเสียงเรียกฌาน เปลี่ยนบรรยากาศครึกครื้น “คุณฌานกลับมาแล้ว ไปขายงานที่อเมริกา เป็นยังไงบ้างคะ?”
“เรื่องงานก็….”
“กี้ไม่ได้ถามถึงเรื่องงาน กี้ถามถึงของฝาก”

อ่านละคร ทรายสีเพลิง ตอนอวสาน(2) วันที่ 7 ก.ย. 57

ละครทรายสีเพลิง บทประพันธ์โดย : ปิยะพร ศักดิ์เกษม
ละครทรายสีเพลิง บทโทรทัศน์โดย : ศัลยา สุขะนิวัตติ์
ละครทรายสีเพลิง กำกับการแสดงโดย : ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครทรายสีเพลิง ผลิตโดย : ค่าย เมกเกอร์ วาย
ละครทรายสีเพลิง ควบคุมการผลิตโดย : ยศสินี ณ นคร
ละครทรายสีเพลิง ออกอากาศทุกวันจันทร์ และอังคาร เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครทรายสีเพลิง เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 19 สิงหาคม 2557 นี้
ที่มา ไทยรัฐ