อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนอวสาน[2] วันที่ 7 ก.ย. 57

อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนอวสาน[2] วันที่ 7 ก.ย. 57

“คนของมิซาว่าฝากจดหมายฉบับนี้ให้ท่านโคจิค่ะ”
โคจิรีบรับจดหมายมาเปิดอ่าน ถึงกับตกใจ มายูมิรีบถามอย่างร้อนใจ
“เกิดอะไรขึ้นคะ”
“โซเรียวถูกมิซาว่าจับตัวไป”
มายูมิและลูกน้องทุกคนตกใจมาก

“พวกมันจับริวไปไหนคะ”
รถตู้สามคันของมิซาว่าแล่นเข้ามาจอดบริเวณคลังสินค้ารถไฟร้าง ริวถูกนาบุพาตัวลงมาจากรถตู้ ทาคาโอะ เดินนำลูกน้องเข้ามาต้อนรับ



“ขอต้อนรับสู่สถานที่ที่แกไม่มีวันลืม”
ริวหันมองไปรอบ ๆ ทบทวนความทรงจำในอดีต เวลานั้นเขากับริกิเงื้อดาบพุ่งเข้าหากันต่อสู้กันและเขาฆ่าริกิได้...ทาคาโอะกระชากคอเสื้อดึงริวเข้ามาหาตัวด้วยความอาฆาตแค้น
“แกฆ่าพ่อฉันที่นี่ ฉันก็จะฝังร่างแกไว้ที่นี่”
ริวหน้าเคร่งเครียด

หน้าบ้านโอะนิซึกะ...โคจิวุ่นวายอยู่กับการเร่งระดมลูกน้องโอะนิซึกะที่เหลือทั้งหมดตามไปช่วยริว มายูมิเดินเข้าไปหายืนยันความตั้งใจของตัวเอง ไม่ฟังการคัดค้านของอายะโกะ ฟุมิโกะ
“ฉันจะไปช่วยริว”
“โซเรียวไม่มีวันยอมให้คุณมายูมิออกไปเสี่ยงอันตราย” โคจิค้าน
“โซเรียวคือหัวใจของโอะนิซึกะ ริวคือหัวใจของฉัน ถ้าจะตาย...ก็ต้องตายด้วยกัน” มายูมิยืนยัน
โคจิหนักใจ
“มิซาว่าและยามาโมโต้มีกำลังคนมากกว่าโอะนิซึกะหลายเท่า ถ้าโซเรียวเป็นอะไรไป คุณมายูมิก็ยังอยู่ดูแลโอะนิซึกะแทนโซเรียวได้ อาขอร้องให้คุณมายูมิรออยู่ที่นี่”
โคจิก้มศีรษะขอร้อง มายูมิตกใจ รีบประคองตัวโคจิขึ้นอย่างรู้สึกผิด
“อาโคจิอาวุโสกว่าฉัน ไม่ควรทำแบบนี้”
ลูกน้องโอะนิซึกะคนหนึ่งเข้ามารายงานโคจิ
“รองฮิโระให้คนแอบมาส่งข่าวว่า โซเรียวถูกพาตัวไปที่คลังสินค้ารถไฟครับ”
“ทาคาโอะใช้ริวเป็นเหยื่อล่อทุกคน” มายูมินึกหวั่น
โคจิสายตามุ่งมั่น
“ถึงจะเป็นกับดัก ทุกอย่างก็ต้องสิ้นสุด โซเรียวได้ทำสิ่งกล้าหาญ สมเป็นนักรบสายเลือดซามุไรแห่งโอะนิซึกะแล้ว”
มายูมินิ่ง พยายามใช้ความคิด หาวิธีช่วยริว

ห้องป้ายบรรพบุรุษ...มายูมิหยิบดาบที่วางอยู่บนแท่นหน้าป้ายชื่อทาเคชิขึ้นมา เธอนึกถึงคำพูดของริว
“ดาบเล่มนี้...ผมทำให้ทาเคชิแทนเล่มเดิมที่ถูกไฟไหม้เมื่อเจ็ดปีที่แล้ว”
“พี่ทาเคชิคงเต็มใจให้นายหญิงแห่งโอะนิซึกะเอาไปใช้”
มายูมิคุกเข่า ยกดาบขึ้นเหนือศีรษะ พูดเสียงดังห้าวหาญต่อหน้าป้ายบรรพบุรุษ
“ขอให้ดวงวิญญาณบรรพบุรุษโอะนิซึกะคุ้มครองโซเรียวและสมาชิกทุกคนให้ปลอดภัย ขอให้ความชั่วพ่ายแพ้ความดี ขอให้ความสงบสุขกลับคืนมาสู่บ้านเมือง”
มายูมิก้มศีรษะจรดพื้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว มุ่งมั่น

หน้าห้องพักฟื้นฮารุ มีตำรวจ 2 นาย ยืนเฝ้าหน้าห้อง นานะหอบแฟ้มเอกสารเป็นตั้งเดินผ่านมา จู่ ๆ ก็เสียหลักทำแฟ้มเอกสารหลุดมือ ตกกระจัดกระจายเต็มพื้น
“ตายจริง”
ตำรวจทั้ง 2 นายเห็น รีบเข้าไปช่วยนานะเก็บแฟ้มเอกสารอย่างมีน้ำใจ
“ผมช่วยครับ”
“ขอบคุณนะคะ คุณตำรวจมีน้ำใจจริงๆ”
ตำรวจทั้งสองนายยิ้มปลื้ม รีบก้มหน้าก้มตาช่วยเก็บแฟ้มให้นานะ มายูมิแอบเปิดประตูเข้าไปในห้องฮารุอย่างรวดเร็ว นานะปรายตามองตามประตูที่ปิดไป โล่งอก ก่อนหันมายิ้มหวาน ขอความเห็นใจตำรวจทั้งสอง
“ฉันเวียนหัว รบกวนคุณตำรวจช่วยยกแฟ้มไปให้ฉันหน่อยได้มั้ยคะ”

ในห้องพักฟื้นฮารุมายูมิก้าวจากประตูตรงไปยังเตียงคนไข้หยุดยืนอยู่ข้างเตียงมองฮารุที่นอนหลับอยู่บนเตียง มายูมิขยับเข้าไปใกล้อีก จู่ ๆ ชุนก็พุ่งออกมาจากมุมซ่อนตัว คว้าหมับที่แขนมายูมิ
“จะทำอะไร”
“ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณฮารุ”
“ปล่อยคุณมายูมิเดี๋ยวนี้”
ฮารุลืมตาขึ้น จ้องชุนด้วยความไม่พอใจ ความจริงฮารุแค่แกล้งนอนหลับเท่านั้น ชุนรีบปล่อยมือจากมายูมิ ก้มศีรษะขอโทษฮารุ และถอยตัวออกไปยืนห่าง ๆ ฮารุถามมายูมิ
“มีธุระอะไรกับผม”

ริวถูกมัดติดกับเสาอย่างแน่นหนา จนขยับตัวหนีไปไหนไม่ได้ ลูกน้องมิซาว่าหลายคนกำลังช่วยกันขนของเข้ามาวางอย่างเร่งรีบ โดยมีทาคาโอะกับนาบุยืนสั่งการอยู่
มาซารุ ยูจิ เคน เข้ามาเห็นริวถูกมัดอยู่ ทาคาโอะรีบเข้ามาโค้งตัวต้อนรับ
“ไม่คิดว่าโอะนิซึกะโซเรียวจะสิ้นฤทธิ์ง่ายขนาดนี้” มาซารุยิ้มสะใจ
“ฉันไม่เก่งใช้วิธีสุนัขลอบกัด” ริวสวน
“แกว่าใครเป็นหมา”
ยูจิพุ่งไปต่อยจนริวหน้าสะบัดไปตามแรงหมัด ริวเงยหน้าขึ้นมา ยูจิต่อยริวอีกเปรี้ยง ด้วยความหมั่นไส้ มาซารุตวาดยูจิ
“พอได้แล้ว เรามีงานต้องทำอีกเยอะ”
“พวกแกไม่มีสิทธิ์ขนยาเสพติดและอาวุธเถื่อนเข้ามาในเมือง” ริวตะโกน
“ของทั้งหมดนี้เป็นของ ริว โอะนิซึกะ ต่างหาก” ยูจิโต้
ริวงุนงง ไม่เข้าใจ มาซารุ ยูจิ ทาคาโอะ ยิ้มร้ายอย่างสาแก่ใจ ทาคาโอะยิ้มหยัน อธิบายแผน
“ทันทีที่รองฮิโระพาตำรวจมาตรวจค้นของผิดกฎหมาย ก็จะเกิดการปะทะ กันระหว่างโอะนิซึกะกับตำรวจ รองฮิโระตายในหน้าที่ โอะนิซึกะโซเรียวถูกวิสามัญฆาตกรรม ตำรวจยึดของกลางทั้งหมด ปิดคดี”
“ไอ้พวกชาติชั่ว” ริวโกรธ
ทาคาโอะกระแทกหมัดเข้าใส่ท้องจนริวจุก ตัวงอ
"เจ็ดปีที่แล้ว แกฆ่าพ่อฉัน แกทำลายตระกูลมิซาว่า วันนี้ฉันจะฆ่าแกและทำลายโอะนิซึกะจนไม่เหลือซาก”

ทาคาโอะยิ้มเยาะสะใจ ริวจ้องมาซารุ ยูจิ ทาคาโอะ ด้วยความแค้น
มายูมิขอร้องฮารุที่นอนอยู่บนเตียง โดยมีชุนยืนอยู่ข้าง ๆ

“โอะนิซึกะกำลังเดือดร้อนและต้องการความช่วยเหลือจากมิอุระ ฉันมาขอร้องคุณให้ช่วยเรา”
ฮารุนิ่งครุ่นคิด ก่อนจะช้อนมือมายูมิขึ้นมากุมไว้ มายูมิไม่สบายใจที่ถูกฮารุกุมมือ แต่ไม่กล้าขัดขืนให้เสียงาน
“มิตรภาพระหว่างมิอุระกับโอะนิซึกะยังเหมือนเดิม ครั้งนี้ผมไม่ได้ช่วยโอะนิซึกะ แต่ช่วยคุณ”
“ช่วยฉัน” มายูมิชะงัก
“ในความเป็นจริง คุณคือโอะคะมิซังแห่งโอะนิซึกะแต่ในความรู้สึกของผม คุณคือ มายูมิ มิอุระ ผู้หญิงของผม”
ฮารุล้วงมือไปใต้หมอน หยิบตราสัญลักษณ์มิอุระออกมาใส่มือมายูมิ
“ตราสัญลักษณ์มิอุระ เป็นเหมือนตัวแทนของผม สมาชิกมิอุระทุกคนจะเคารพคุณ เหมือนที่เคยเคารพผม”
ฮารุเหลือบมองสมุนคู่ใจ ชุนรีบก้มศีรษะรอรับคำสั่งอย่างรู้ตัว
“พาคนของมิอุระทั้งหมดไปกับคุณมายูมิ ช่วยโอะนิซึกะถล่มมิซาว่ากับมาซารุ เพื่อความถูกต้องของบ้านเมือง”
“ครับนาย”
“ฉันจะไม่มีวันลืมมิตรภาพของคุณ”
มายูมิก้มศีรษะขอบคุณฮารุด้วยความซาบซึ้ง ฮารุยิ้มให้มายูมิแทนคำอวยพรให้ได้รับชัยชนะ

หลังคลังสินค้ารถไฟยามค่ำคืน...ลูกน้องมิซาว่าหลายคน เดินตรวจความเรียบร้อยผ่านมาไปมาอย่างแข็งขัน ไทชิ คัตสึ เซกิ ลูกน้องโอะนิซึกะ แอบซ่อนตัวอยู่ห่างออกไป รอเวลา คัตสึกระซิบบอก
“โซเรียวได้ข้อมูลมาไม่ผิด ว่าพวกมันจะขนของมาไว้ที่นี่ต่อให้ทำลายรถทิ้ง พวกเราก็ตามมาได้”
“ตำรวจคงใกล้มาถึงแล้ว” เซกิบอก
ไทชิหน้าตามุ่งมั่น
“เตรียมตัวให้พร้อม เดิมพันนี้เพื่อบ้านเมืองและศักดิ์ศรีของโอะนิซึกะ”
ทุกคนกระชับอาวุธในมือเตรียมพร้อม หน้าตามุ่งมั่น ไม่หวั่นเกรงอันตราย

รถตำรวจแล่นเข้ามาจอดหน้าคลังสินค้ารถไฟ ยูจิ ฮิโระ เคน และตำรวจอีกหลายคนรีบลงจากรถ
“สายของเรารายงานว่า มีการลักลอบขนยาเสพติดและอาวุธสงครามเข้ามาไว้ในนี้” ยูจิบอก

อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนอวสาน[2] วันที่ 7 ก.ย. 57

ละคร รอยฝันตะวันเดือด บทประพันธ์: ณารา
ละคร รอยฝันตะวันเดือด บทโทรทัศน์ : คฑาหัสต์ บุษปะเกศ, จีรนุช ณ น่าน
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ดำเนินงานโดย : ยศสินี ณ นคร
ละคร รอยฝันตะวันเดือด กำกับการแสดงโดย : กฤษณ์ ศุกระมงคล
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ผลิต : เมกเกอร์วายกรุ๊ป
ละคร รอยฝันตะวันเดือด แนวละคร โรแมนติก/ดราม่า/แอกชั่น
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15-22.45 น.
ที่มา ไทยรัฐ