อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 20/4 วันที่ 5 ก.ย. 57

อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 20/4 วันที่ 5 ก.ย. 57

“การโดนพักงานไม่สามารถหยุดความรับผิดชอบที่หมอมีต่อคนไข้ได้” มายูมิสบตาริว จงใจพูดกระทบ “คุณก็รู้ ไม่ว่าอยู่ที่ไหน ถ้าฉันเห็นใครบาดเจ็บ ฉันจะเป็นห่วงและพยายามรักษาอย่างหมดใจ”
ริวมองมายูมิอย่างรู้ทันว่าเธอตั้งใจพูดกระทบตัวเอง

“ที่คุณไม่กลับบ้าน เพราะโกรธผม”
มายูมิสบตาริวด้วยสายตาน้อยใจ
“แล้วฉันควรจะโกรธมั้ย คุณก็รู้ว่าฉันเป็นห่วงคุณมากแค่ไหน แต่คุณไม่บอกฉันสักคำว่าคุณเดินได้แล้ว รึว่าคุณสนุกที่เห็นฉันเป็นห่วงคุณเหมือนคนบ้า”


ริวจับมือเธอไว้อย่างรู้สึกผิด
“ผมขอโทษ ผมอยากจะบอกคุณใจจะขาด แต่ผมจำเป็นต้องปิดไว้”
“ทำไม”
“เพราะผู้กองยูจิอยู่ใกล้คุณมากเกินไป”
“อะไรนะคะ” มายูมิชะงัก
“อย่างที่ผมเคยบอก ผู้กองยูจิคือคนที่ยิงอาโคจิ เป็นคนของยามาโมโต้”
“คุณเลยกลัวว่าถ้าฉันรู้ว่าคุณเดินได้ ฉันจะบอกเรื่องนี้กับผู้กองยูจิ”
มายูมิพูดด้วยเสียงเจ็บปวด น้อยใจ ริวรีบอธิบาย
“ไม่ใช่อย่างนั้น ผมแค่…”
“คุณกลับไปเถอะค่ะ” มายูมิพูดขัดขึ้น
“มายูมิ…”
“ฉันอยากจะเข้าใจคุณนะคะ แต่คงยังไม่ใช่ตอนนี้”
มายูมินั่งหันหลังให้ริว บ่งบอกว่าไม่พร้อมจะฟังอะไรตอนนี้ ริวอ้าอยากจะอธิบาย แต่เห็นท่าทีที่แสดงออกว่ายังไม่พร้อมจะคุย จึงจำใจเดินออกจากห้อง มายูมิมองริวที่ปิดประตูห้องไป ด้วยความน้อยใจ

นานะ ไทชิ คัตซึ เซกิยืนรออยู่หน้าห้อง
“รอให้อารมณ์เย็นกว่านี้ แล้วผมจะอธิบายอีกครั้ง ฝากดูแลมายูมิด้วยนะครับ” ริวบอกนานะ
“ไม่มีปัญหาค่ะ” นานะยิ้มให้
“ไทชิอยู่ดูแลมายูมิที่นี่...ผมไปก่อนนะครับ ต้องรีบจัดการเรื่องที่ค้างไว้ให้จบ”

ริวโค้งลานานะแล้วเดินออกไปพร้อมคัตสึและเซกิ ไทชิโค้งคำนับให้ริว เหลือบไปเห็นไดกิเดินอยู่ด้านหนึ่งของโรงพยาบาล
อาคิโกะนอนอยู่บนเตียง มีสายน้ำเกลือระโยงระยาง ที่ข้อมือมีผ้าพันแผลพันไว้เรียบร้อย เธอนอนหลับอยู่แล้วผวาตื่น

“อย่าทำฉันเลย ฉันกลัวแล้ว”
อาคิโกะมองภาพรอบๆตัว แล้วตั้งสติว่าไม่ใช่ที่อพาร์ทเม้นตัวเอง เธอมองไปที่ข้างเตียง
เห็นไดกิยืนมองอยู่ด้วยสายตาเคร่งเครียด เจ็บปวดกับสภาพของลูก
“พ่อ…”
“เกิดอะไรขึ้น” ไดกิแทบพูดไม่ออก
อาคิโกะหลบตาไดกิ ไม่อยากให้ไดกิรู้เรื่องยูจิ จึงพยายามทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไร
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ รอยพวกนี้เกิดจากหนูเล่นละครแอ็คชั่นผิดคิวค่ะ”
“แล้วแผลที่ข้อมือ เกิดจากการผิดคิวด้วยรึเปล่า”
อาคิโกะเห็นสายตาของพ่อที่เจ็บแค้นแทนแล้วแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ แต่ไม่อยากให้พ่อรู้เรื่อง จึงพยายามจะหาคำแก้ตัว พูดเสียงสั่นเครือกลั้นน้ำตาไว้
“พอดีแจกันแตก หนูจะเก็บไปทิ้ง”
“อาคิโกะ พ่ออยากจะเชื่อสิ่งที่ลูกต้องการให้เชื่อ แต่หนูเป็นลูกของพ่อ ลูกของพ่อเจ็บขนาดนี้ จะให้คิดว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้น พ่อทำไม่ได้”
“พ่อคะ”
“ผู้กองยูจิทำลูกใช่ไหม”
อาคิโกะอึ้ง ไม่คิดว่าไดกิจะรู้

ไดกิเดินออกจากห้องอาคิโกะด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ไทชิยืนฟังไดกิคุยกับอาคิโกะอยู่ที่หน้าประตูอยู่แล้ว ไดกิมองไทชิอย่างชะงัก ไม่คิดว่าจะเจอไทชิที่นี่
“ไทชิ”
ไทชิมองไดกิด้วยสายตาโกรธ
“ผมจะไปเอาเรื่องมัน”
ไทชิจะเดินไป ไดกิรีบดึงตัวไทชิไว้
“หยุดก่อน”
“มันทำอาคิโกะเจ็บขนาดนี้ ผมไม่ปล่อยมันไว้”
“ฉันบอกให้หยุดไงไทชิ เธอคิดว่าฉันไม่โกรธ ไม่เจ็บแทนอาคิโกะเหรอ ฉันเป็นพ่อ คนที่เจ็บที่สุดก็คือฉัน”
“ถ้าเป็นอย่างนั้น ห้ามผมทำไมครับ”
“เพราะถ้าเธอทำอะไรลงไป ผลที่ตามมาจะไม่มีอะไรดีกับอาคิโกะเลย อาคิโกะรักอาชีพนักแสดงที่สุด ถ้าไปเอาเรื่องไอ้สารเลวนั่น นอกจากอาคิโกะจะเสียชื่อแล้ว ยังอาจจะเสียเกียรติจนไม่มีที่ยืนในสังคม”

ไทชิชะงัก สีหน้าเครียดเพราะทำอะไรไม่ได้ดีไปกว่านี้
ไทชิเปิดประตูห้องเข้ามาอย่างเบาเสียงที่สุด อาคิโกะนอนหลับอยู่ ไทชิค่อยๆ เดินเข้ามายืนข้างเตียงอาคิโกะ ไทชิมองสำรวงร่างกายอาคิโกะที่มีรอยแผลฟกช้ำ ยิ่งทำให้เจ็บปวด

ไทชิค่อยๆ เอื้อมมือไปเพื่อไปแตะใบหน้าของอาคิโกะด้วยหัวใจที่แสนห่วงใย เสียงเคาะประตูดังขึ้น เขาจึงชะงักมือกลับ พยาบาลเปิดประตูเข้าห้องมาพร้อมหมอ
“คนไข้เป็นยังไงบ้างครับ”
“ยังหลับอยู่เลยครับ”
“ช่วงนี้ควรพักผ่อนเยอะๆ หมอยังกังวลอาการของคนไข้อยู่ ถ้ามีอะไรผิดปกติ รีบบอกหมอเลยนะครับ”
“อาคิโกะเป็นอะไรมากเหรอครับ”
หมอเปิดแฟ้มดูรายงานการตรวจด้วยสีหน้าเครียด
“บาดแผลตามตัวไม่มีอะไรน่าห่วง แต่ที่หมอกังวลคือผลกระทบต่อเด็กในครรภ์”
ไทชิชะงักอึ้ง อาคิโกะกระพริบตาลืมตาขึ้นมา ได้ยินหมอพูดเรื่องเด็กในครรภ์พอดี
“เมื่อกี้คุณหมอพูดว่าอะไรนะคะ”

ยูจิมีอาการเสี้ยนยา เขาถือกระปุกยาที่ซื้อใหม่เข้ามาในห้อง แล้วรีบเปิดกระปุกเทยา ทันใด มาซารุเปิดประตูพรวดเข้ามาปัดยาในมือยูจิออก พร้อมกับคว้ากระปุกยาใหม่ไว้ ยูจิมองหายาอย่างทุรนทุราย
“พ่อ ขอยาผมเถอะ”
“ฉันบอกแกแล้วใช่ไหม อย่าให้ฉันเห็นไอ้ยานี่อีก”
“ผมขาดมันไม่ได้ มันทำให้ผมดีขึ้น”
ยูจิพยายามแย่งยาในมือมาซารุอย่างแทบคลั่ง มาซารุกระชากตัวยูจิเข้าห้องน้ำแล้วเหวี่ยงลงอ่าง แล้วใช้น้ำราดตัว
“ไม่มียาบ้าที่ไหน ทำให้ชีวิตใครดีขึ้น มันทำให้สมองแกเพ้อเจ้อ ขาดสติจนไม่รู้ตัวว่ากำลังโดนโสเภณีไนท์คลับหลอกลวง”
“พ่อพูดอะไร ผมไม่รู้เรื่อง ขอยาผมเถอะ”
มาซารุกระชากคอเสื้อยูจิ
“ฉันพูดถึงผู้หญิงชั้นต่ำของแก นังจุนโกะ มันอาจจะเป็นตัวการทำให้ เราทำทุกอย่างพลาด”
“อะไรนะพ่อ พ่อรู้ได้ยังไง”
มาซารุเลี่ยงที่จะพูดว่าตัวเองก็เสียท่ากับเสน่ห์จุนโกะ

“รู้ได้ยังไงไม่สำคัญ แต่แกต้องเลิกยุ่งกับนังผู้หญิงคนนั้น เลิกยาทำตัวให้เหมาะสมที่เกิดมาเป็นลูกฉัน”
อาคิโกะนอนจมอยู่กับที่นอนอย่างเศร้าๆ ไทชิถือกล่องอาหารที่ไปหาซื้อมาให้

“ทาโกะยากิใส่สาหร่ายเยอะๆ กับน้ำผลไม้ที่เธอชอบ กินอะไรหน่อยนะ เธอไม่ยอมแตะอะไรมาตั้งแต่กลางวันแล้ว”
ไทชิเปิดกล่องอาหารให้ อาคิโกะปัดกล่องอาหารตกกระจายที่พื้น ไทชิยืนนิ่ง
“บอกแล้วไงว่าฉันไม่อยากกินอะไรทั้งนั้น หูแตกรึไง”
“แต่เธอต้องกินอะไรบ้าง อย่าลืมสิว่าตอนนี้เธอไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้ว”
อาคิโกะกรี๊ดขึ้นมาทันที พร้อมกับเอามือดึงผมตัวเองอย่างคนที่ได้ยินสิ่งที่รับไม่ได้ แล้วคุมตัวเองไม่อยู่ ไทชิรีบเข้าไปกอด

อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 20/4 วันที่ 5 ก.ย. 57

ละคร รอยฝันตะวันเดือด บทประพันธ์: ณารา
ละคร รอยฝันตะวันเดือด บทโทรทัศน์ : คฑาหัสต์ บุษปะเกศ, จีรนุช ณ น่าน
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ดำเนินงานโดย : ยศสินี ณ นคร
ละคร รอยฝันตะวันเดือด กำกับการแสดงโดย : กฤษณ์ ศุกระมงคล
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ผลิต : เมกเกอร์วายกรุ๊ป
ละคร รอยฝันตะวันเดือด แนวละคร โรแมนติก/ดราม่า/แอกชั่น
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15-22.45 น.
ที่มา ไทยรัฐ