อ่านละคร ทรายสีเพลิง ตอนทีี่ 20/5 วันที่ 4 ก.ย. 57

อ่านละคร ทรายสีเพลิง ตอนทีี่ 20/5 วันที่ 4 ก.ย. 57

“ใครบอก ...พี่ยังหลับอยู่ เห็นไหมว่าพี่กำลังฝันดี ฝันว่าพี่ได้นอนเคียงข้างนางฟ้าตัวน้อยของพี่”
ลูกศรยิ้มเขินจะลุกจากเปลยวนแก้เขิน “ศรไปเตรียมอาหารเช้าให้นะคะ”
ฌานยังดึงตัวลูกศรมากอดไว้ “พี่อยากนอนหลับอย่างนี้ไปตลอดจังเลยศร
..มันเป็นฝันดีที่สุดในชีวิตของพี่ พี่กลัวว่าถ้าพี่ตื่น ...นางฟ้าของพี่จะหายไป”
ลูกศรที่นอนแนบหน้าอกฌานอยู่ เงยหน้าขึ้นมองฌาน แล้วจับมือฌานมาสัมผัสที่แก้มตัวเอง “ไม่หายไปไหนหรอกค่ะ ...ถ้าพี่ลืมตาตื่น ..ศรก็ยังอยู่ตรงนี้”
“จริงเหรอ? พี่กลัวว่าพอลืมตาตื่น ความสุขของพี่ก็จะหายไป เหมือนกับที่ผ่านมา”


ลูกศรจับมือฌานเลื่อนลงไปแนบที่หัวใจตัวเอง “รู้สึกไหมคะพี่ฌาน ? ...หัวใจของศร...” ลูกศรจับมือฌานไปวางแนบบนหัวใจของฌาน “กับหัวใจของพี่ฌาน ..มันเต้นจังหวะเดียวกัน เพราะมันเป็นหัวใจเดียวกัน ไม่ว่าหลับหรือตื่น เราจะอยู่ใกล้หรือไกล เราอยู่เคียงข้างกันและกันเสมอ ไม่หายไปไหน”
ฌานค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมามองลูกศร ลูกศรสบตายิ้มให้ฌาน “ขอบคุณนะศร ...ที่ทำให้พี่รู้ว่า ..ผู้ชายคนนี้ ..ยังมีคนรัก”
ลูกศรยิ้ม ฌานประคองหน้าลูกศรมาจูบอีกครั้ง ท่ามกลางสายลม แสงแดด ทะเลสวยงาม

ฌานจูงมือลูกศรเดินริมหาดด้วยความสุข
ลูกศรคิดถึงเรื่องงานแต่งงานและหลายๆอย่างในชีวิตก่อนที่จะเอ่ยปากพูด“แล้วต่อจากนี้ ..เราจะเป็นยังไงต่อคะพี่ฌาน”
ฌานหยุดเดิน แล้วก้มมองลูกศร “ยังไงต่อเหรอ ?....”
ฌานจับตัวลูกศรหมุนไปมองทางที่สองคนเดินเหยียบทรายมา เห็นเป็นรอยเท้าของลูกศรกับ ฌานเดินเคียงคู่กันบนทรายเป็นทางยาว “เราก็จะเป็นอย่างนั้นไงศร ...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ..รอยเท้าของเราจะอยู่คู่กัน”
ลูกศรยิ้มแล้วกอดฌาน ฌานกอดลูกศรเปี่ยมความรัก มือถือฌานดัง
ฌานมองหน้าจอมือถือ เห็น “ติ่ง” โทรมา “ว่ายังไงติ่ง?”
ติ่งคุยมือถือกับฌานด้วยท่าทางร้อนใจ ตื่นตระหนก “พี่ฌานฮะ! ..บ้านของพ่อพี่ !!”
ฌานฟังติ่งพูดจากปลายสาย ฌานมีแววตาเจ็บปวด จนน้ำตาคลอ เมื่อได้ยินติ่งบอกว่าอลันทุบบ้านของพ่อฌานทิ้งแล้ว
ฌานถือกระเป๋าเสื้อผ้าออกมาจากบ้านพักพร้อมกับจูงมือลูกศร
ลูกศรเป็นห่วง “พี่ฌาน ...ให้ศรไปด้วยไหมคะ ?”
“ไม่เป็นไรจ้ะ ปัญหานี้ พี่จะจบทุกอย่างด้วยตัวของพี่เอง”

นอร์แมนยืนมองบ้านพ่อฌานด้วยสายตานิ่งๆ
แอนยืนบ่นอาฮั้วที่เดินถือร่มกันแดดให้แอน “ฉันบอกให้ถือร่มดีๆ เห็นไหมว่าแดดมันเผาแขนฉันหมดแล้ว” แอนเหน็บนอร์แมน “ไม่รู้จะให้มาทำไม ..เสียเวลาไป Shopping ที่ปารีสจริงๆเลย”
อาฮั้วอดเหน็บแอนบ้างไม่ได้ “กลัวเสียเวลา shopping หรือกลัวเจอหน้าคุณชาร์ลส์กันแน่คะ”
“อาฮั้ว!!! ปากดีใหญ่แล้วนะ! ..ทำไมฉันต้องกลัวชาร์ลส์ด้วย !”
ฌานเดินนิ่งๆ เข้ามา อาฮั้วเห็นฌานแล้วดีใจที่ฌานมา “คุณชาร์ลส์ !”
แอนหันไปมองฌาน รู้สึกมองชาร์ลส์ไม่ถูก
นอร์แมนหันไปมองฌาน “มาทันเวลาร่ำลาบ้านของพ่อแกพอดีเลยนะชาร์ลส์”
ฌานยืนนิ่งสะกดความรู้สึกเจ็บปวดไว้ “คงไม่ต้องลาหรอกครับ เพราะกระดานทุกแผ่น หน้าต่างทุกบาน ประตูทุกอัน ผมจำไว้ในหัวใจหมดแล้ว”
นอร์แมนเห็นฌานยังจองหอง ไม่รู้สึกผิด ก็ยิ่งหงุดหงิด “ดี!! ตอนแรกฉันว่าจะใจดี รื้อไม้บ้านพ่อแกให้แกเก็บไว้สร้างบ้านเอง ถ้าแกจองหองแบบนี้ ..ฉันจะได้เปลี่ยนจากรื้อเป็นเผามันทิ้ง !!!”
ฌานมองนอร์แมนด้วยสายตาเจ็บปวด “เอาเลยครับ ...เงินของป๋า ป๋าอยากจะทำอะไรก็ทำ ผมมันก็แค่ลูกเลี้ยงที่จริงๆ แล้ว ก็มีค่าแค่พนักงานคนนึงเท่านั้นอยู่แล้ว”
“รู้ตัวก็ดีแล้ว ...ต่อไปแกจะได้ไม่กล้าเหิมเกริมมาหักหลังฉันอีก”
“ครับ ...มันคงจะไม่มีวันหลังแล้ว เพราะตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมขอลาออกจากทุกตำแหน่งที่ป๋าให้”
นอร์แมนมองฌานอย่างคาดไม่ถึง
แอนไม่พอใจ “ชาร์ลส์! แกบ้าไปแล้วเหรอ ! จะทำอะไร..นึกถึงบุญคุณป๋าบ้างสิ”
“ผมรักและนับถือป๋าด้วยหัวใจ ผมระลึกถึงบุญคุณที่ป๋าอุ้มชูมาเสมอไม่ว่าป๋าจะสั่งให้ผมหันซ้ายหรือขวา ผมทำเพื่อป๋ามาโดยตลอด เพียงแค่ครั้งนี้เท่านั้น..ที่ผมอยากเก็บสิ่งที่ผมรักไว้ และผมก็คิดว่า ป๋าคงเข้าใจผมบ้าง แต่เปล่าเลย ..ผมเข้าใจผิดมาตลอด ชีวิตของผม ไม่ได้มีความรักของป๋ามาเกี่ยวข้อง แต่แค่เรื่องเงินและผลประโยชน์ว่า ผมทำอะไรให้ป๋าได้เท่านั้น ตอนผมมา ..ผมมาแค่ตัวกับแม่ ดังนั้นผมก็จะไปแค่ตัวและแม่”
ฌานจับมือแอนจะให้เดินไป แอนสะบัดมือออกจากมือฌาน “ฉันไม่ไป!”
“แม่ครับ ..แม่จะอยู่ให้เขากดขี่ความเป็นคนของเราต่อไปทำไม เงินแต่ละบาทที่แม่ได้จากเขา แลกมาจากการดูถูกเหยียดหยามหรือไม่ก็ใช้เป็นเครื่องมือตลบแตลงคนในสังคมให้ทำธุรกิจ”
แอนตบหน้าฌาน “หยุดพูดจาดูถูกฉันเดี๋ยวนี้นะชาร์ลส์ ! แล้วไปกราบขอโทษป๋าซะ”
ฌานมองแอนด้วยสายตาเจ็บปวด “ผมไม่ได้ทำอะไรผิด”
“ฉันบอกให้แกไปขอโทษ”
“แม่ต้องการเงินเท่าไรครับ ..ขอแค่แม่ไปกับผม ผมสัญญาว่าจะหาเท่าที่แม่ต้องการ”
“แกไม่มีวันหาได้เท่าที่ฉันอยากได้หรอกชาร์ลส์”
ฌานกลั้นสะอื้น มองแอนเหมือนตัดสินใจบางอย่างเป็นครั้งสุดท้าย “ผมขอถามแม่ เป็นคำถามสุดท้าย ..แม่รักผมไหมครับ?”
แอนชะงัก มองฌาน “ฟังนะชาร์ลส์ ..ครั้งนึงฉันเคยเชื่อว่าความรักมีจริง ..แต่วันนึงที่พ่อแม่จากไป ความลำบากที่แม่ต้องเจอ ทำให้รู้ว่า..ความรักมันเป็นแค่เรื่องเพ้อเจ้อ สิ่งที่มั่นคงคือเงินทองที่จะซื้อทุกอย่างได้”
“ไม่จริงหรอกครับ ...ความรักมันมีค่ากว่าเงินทอง ความรักทำให้ เรามีความสุขได้ แม้ไม่มีเงินทองมากมาย”
“พอเถอะชาร์ลส์ ..ถ้าแกจะไป ..ก็ไปคนเดียว ฉันจะอยู่กับชีวิตของฉัน !”
ฌานมองแอนอย่างเจ็บปวดจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ฌานพยักหน้าเข้าใจสิ่งที่แอนพูด ฌานจึงตัดสินใจจะไปคนเดียว ก่อนฌานไป ฌานก้มลงตรงหน้าแอน แล้วกราบที่เท้าแอน “ดูแลตัวเองดีๆนะครับแม่ ..ไม่ว่าแม่จะต้องการผมหรือไม่ก็ตามผมยังรักและเป็นลูกของแม่เสมอ”
แอนมองฌานอย่างอึ้งๆ ไม่คิดว่าฌานจะทำแบบนี้ แอนทำท่าจะก้มลงไปจับฌาน แต่แล้วก็ชะงัก แล้วยืนตรง ตัดใจไม่มองฌาน
ฌานค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วกอดลาอาอั้ว อาฮั้วกอดฌานแน่นอย่างอาลัย “คุณชาร์ลส์”
ฌานตัดใจเดินออกไป แอนมองฌาน แล้วหันหน้าไปร้องไห้ทางอื่น ไม่ให้ฌานเห็น รักลูกแต่ก็ยังรักตัวเอง นอร์แมนมองฌานหน้านิ่ง แต่ในใจนั้นเจ็บปวด

ลิซ่ากับอลันกำลังเดินไปหานอร์แมน แล้วเจอฌานสวนออกมา อลันรีบเดินหลบหลังลิซ่า
“นี่คุณกลัวชาร์ลส์ขนาดนี้เลยเหรออลัน!”
“ไม่ได้กลัว! แต่ใครจะไปรู้ ...ว่าคนที่เสียบ้านพ่อ ..มันจะเสียสติทำบ้าอะไรบ้าง”
ฌานเดินผ่านลิซ่ากับอลันนิ่งๆ ไม่คิดจะมีเรื่อง
ลิซ่ารีบยืนขวางฌาน “นี่คุณไม่คิดจะซัดอลันหน่อยเหรอชาร์ลส์”
อลันมองลิซ่าอย่างไม่พอใจ “นี่เธอปากว่างมากใช่ไหม?”
“ไม่ต้องกลัวหรอกอลัน ฉันไม่ทำอะไรแกหรอก” ฌานจะเดินไป
ลิซ่ารีบขวาง แล้วมองฌานที่ดูนิ่งมากอย่างไม่เข้าใจ “ไม่สมเป็นคุณเลยนะชาร์ลส์ ทีเมื่อวาน..คุณลากฉัน เหวี่ยงฉันแทบเป็นแทบตาย !”
ฌานคิดถึงคำพูดที่ทำให้เขาเปลี่ยนไป
“ถ้าลืมไม่ได้ ขอแค่อย่าเอาความโกรธ ความเกลียด มาทำร้ายตัวเองมากขึ้น เราห้ามคนอื่นทำร้ายเราไม่ได้ แต่เราห้ามตัวเองได้ ..ใช้ความเข้าใจและให้อภัยเขา ศรเชื่อว่าการให้อภัย จะชนะความโกรธ ความเกลียดทุกอย่างได้”
ฌานมองลิซ่าด้วยสายตาเข้าใจ ไม่โกรธ “ขอโทษนะลิซ่า ความจริงผมไม่น่าเกรี้ยวกราดใส่คุณ เพราะคุณเองก็เป็นเบี้ยตัวนึงของพวกเขาเหมือนกัน”
ลิซ่ามองฌานอึ้งๆ ไม่คิดว่าฌานจะพูดแบบนี้ “คุณว่าอะไรนะชาร์ลส์ ?”
“คุณมีค่านะลิซ่า แค่คุณจะรู้จักมองค่าของตัวคุณเอง ..ถึงอลันจะปากเสีย แต่เชื่อผมเถอะ ..เขารักคุณ”
ลิซ่ามองฌานที่ดูนิ่งลง ไม่ฉุนเฉียวโวยวายอย่างที่ลิซ่าคาดการณ์ไว้อย่างแปลกใจ
อลันหัวเราะเยาะฌาน “โอ้โห!! ไม่น่าเชื่อว่าการเสียบ้านพ่อ จะทำให้แกเสียสติขนาดนี้ว่ะชาร์ลส์”
“คุณเปลี่ยนไปนะชาร์ลส์ ถ้าเป็นเมื่อก่อน ..อลันไม่มีโอกาสได้รับคำยกโทษจากคุณแบบนี้ ยิ่งเขาทำคุณขนาดนี้ ..เขาต้องเป็นศพคามือคุณแน่”
อลันมองลิซ่าอย่างไม่พอใจ “นี่ลิซ่า! เธอควรยกย่องผัวตัวเอง ไม่ใช่ยกย่องคนอื่นแบบนี้ !”
“รู้ไว้นะอลัน ..แกกับฉันแข่งกันมาตลอดก็จริง แต่ฉันไม่เคยคิดจะฆ่าแกที่ผ่านมา..ถึงเราจะทะเลาะกันตลอด แต่เป็นเพราะเราแตกต่างกันเกินกว่าจะเป็นพี่น้องที่รักกัน แต่ฉันไม่เคยเกลียดแก”
“แต่ฉันเกลียดแกเว้ย !!!!”
ลิซ่าพูดแทรก “แล้วคุณก็เกลียดอลัน ..เหมือนที่เขาเกลียดคุณนั่นแหละ เพียงแต่ตอนนี้คุณเลิกเกลียดเขา คุณกำลังพยายามให้อภัยและเข้าใจ ..นี่แหละที่ฉันบอกว่าคุณเปลี่ยนไป”
ลิซ่ามองฌานอย่างคิดๆ ฉุนเฉียวไม่อยากยอมรับคำตอบที่ตัวเองคิดได้ แต่ต้องยอมรับ “ฉันไม่อยากยอมรับหรอกนะ ..แต่ที่คุณเปลี่ยนไป เพราะผู้หญิงคนใดคนนึงในสองพี่น้องนั่นใช่ไหม”
ฌานชะงัก ภาพของลูกศรเข้ามาในความทรงจำของฌาน
“ใช่จริงๆด้วย ..แล้วถ้าฉันตัดสินจากความเยือกเย็นที่คุณกำลังเป็นคนที่กำลังมีอิทธิพลกับคุณตอนนี้ ..ไม่ใช่คนพี่ ..ใช่ไหม”
ฌานนิ่งไม่ตอบ
ที่คอนโดฌาน ลูกศรนั่งมองกุญแจห้องของฌานที่อยู่ในมืออย่างยิ้มๆ “ศรเก็บกุญแจห้องพี่ไว้นะ ...ต่อไปนี้ ..อะไรที่เป็นของพี่ มันก็เป็นของศรด้วย”
ลูกศรมองกุญแจแล้วเห็นแหวนหมั้นที่นิ้วตัวเอง ลูกศรหน้าเครียดลง ไม่รู้จะทำยังไงกับงาน แต่งงานวันพรุ่งนี้
ที่หน้าบ้านใหญ่ เสาวนีย์เดินไป-เดินมาคอยดูนาฬิกาข้อมือรอลูกศรอย่างกังวลเป็นห่วง
“ทำไมป่านนี้ศรยังไม่กลับมาอีก มือถือก็ดันหาย” เสาวนีย์กดมือถือหาพัชระ “ฮัลโหลพัชระ ..พัชพาลูกศกลับมารึยังจ้ะ”
พัชระยืนมองชุดเจ้าสาวที่เตรียมไว้ให้ทรายพร้อมกับคุยมือถือด้วยสีหน้างงๆ “เอ่อ ..ศรยังไม่กลับเหรอครับ ..”
“ก็ใช่น่ะสิ ..ก็พัชบอกเองว่าจะพาน้องมาส่ง นี่ก็เย็นมากแล้วนะ ...น้องอยู่ไหน ..น้าขอคุยด้วยหน่อยสิ”
พัชระยืนอ้ำอึ้งว่าจะอ้างอะไรกับเสาวนีย์ดี “...เอ่อ ...คือ ..เอ่อ”
ลูกศรเดินเข้ามาเห็นพัชระกำลังคุยมือถือกับเสาวนีย์พอดี ลูกศรสะกิดพัชระ แล้วพยักหน้าบอกว่าลูกศรคุยกับเสาวนีย์เอง พัชระให้มือถือลูกศรไปคุย
“ค่ะคุณแม่ .. ศรขออยู่บ้านพี่พัชสักพักนะคะ พอดีคุยกับคุณอาแพรอยู่น่ะค่ะ ..ค่ะ ..คุณแม่ไม่ต้องห่วงนะคะ ..สวัสดีค่ะ” ลูกศรกดวางสายแล้วมองชุดแต่งงานที่พัชระเตรียมไว้ให้ทราย

อ่านละคร ทรายสีเพลิง ตอนทีี่ 20/5 วันที่ 4 ก.ย. 57

ละครทรายสีเพลิง บทประพันธ์โดย : ปิยะพร ศักดิ์เกษม
ละครทรายสีเพลิง บทโทรทัศน์โดย : ศัลยา สุขะนิวัตติ์
ละครทรายสีเพลิง กำกับการแสดงโดย : ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครทรายสีเพลิง ผลิตโดย : ค่าย เมกเกอร์ วาย
ละครทรายสีเพลิง ควบคุมการผลิตโดย : ยศสินี ณ นคร
ละครทรายสีเพลิง ออกอากาศทุกวันจันทร์ และอังคาร เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครทรายสีเพลิง เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 19 สิงหาคม 2557 นี้
ที่มา ไทยรัฐ