อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 20/5 วันที่ 5 ก.ย. 57

อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 20/5 วันที่ 5 ก.ย. 57

“แต่เธอต้องกินอะไรบ้าง อย่าลืมสิว่าตอนนี้เธอไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้ว”
อาคิโกะกรี๊ดขึ้นมาทันที พร้อมกับเอามือดึงผมตัวเองอย่างคนที่ได้ยินสิ่งที่รับไม่ได้ แล้วคุมตัวเองไม่อยู่ ไทชิรีบเข้าไปกอด
“อาคิโกะ”

“ฉันไม่อยากได้ยินเรื่องนั้น ฉันไม่อยากได้ยิน”
หมอกับพยาบาลวิ่งเข้าห้องมา หมอเข้าไปพูดปลอบอาคิโกะ
“ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ” หมอหันไปบอกไทชิ “ช่วยออกไปรอข้างนอกก่อนนะครับ”
พยาบาลเดินนำไทชิไปทางประตูห้อง แล้วเปิดประตูให้ ไทชิมองอาคิโกะอย่างเป็นห่วงแสนห่วง


ไทชิเดินออกจากห้องพักอาคิโกะ แต่ยังเกาะที่ประตู คอยมองที่กระจกตรงบาน ประตูห้องด้วยหัวใจที่เจ็บปวด ห่วงใยที่เห็นอาคิโกะเป็นอย่างนี้
“ปล่อยฉัน”
ไทชิยิ่งได้ยินเสียงที่เจ็บปวดและทรมานของอาคิโกะ ยิ่งทำให้ไทชิแค้นยูจิ

ทาคาโอะถูกขังอยู่ในห้องขัง นาบุนั่งหลับอยู่ข้างๆ ประตูด้านนอกถูกเปิดออก เงาของชายหนึ่งเดินเข้ามาอย่างน่ากลัวคล้ายจะเข้ามาทำร้าย มือของชายคนนั้นหยิบปืนพกออกมา ทาคาโอะสะดุ้งนิดหนึ่ง หันขวับไปมองชายคนนั้น สีหน้าและแววตาของเขาไม่มีความหวาดกลัวอยู่เลย
“ถึงเวลากำจัดพยานที่จะซัดทอดถึงตัวเองแล้วสินะ”
มือที่ถือปืนพกนั้นกระชากลูกเลื่อน เตรียมพร้อมจะยิงทุกเมื่อ
“ฮึๆ เมื่ออำนาจอยู่ในมือ จะใช้ในทางที่ถูกหรือผิดก็ได้”
มาซารุเดินเข้ามาใกล้ทาคาโอะ
“จำใส่หัวแกไว้ หมาอย่างแก อย่าริมาลองของกับราชสีห์อย่างฉัน”
ทาคาโอะมองหน้ามาซารุอย่างไม่หวาดกลัว
“จะฆ่าก็ฆ่า อย่ามัวแต่เล่นลิ้นอยู่ เสียเวลา”
มาซารุวางปืนลงที่โต๊ะหน้าห้องขังโครม มองทาคาโอะอย่างไม่พอใจ แล้วหยิบลูกกุญแจมาไขลูกกรงเปิดออก เปิดประตูห้องขังแง้มไว้ ทาคาโอะเหลือบมองอย่างไม่เข้าใจ
“ถ้าไม่ใช่เพราะท่านมายาโมโต้ยังเห็นว่ามีประโยชน์ แกหมดลมไปแล้วแน่ หาทางออกไปจากที่นี่เอง รอรับคำสั่งจากท่านยามาโมโต้ เราจะกำจัดโอะนิซึกะให้เร็วที่สุด”

มาซารุเดินออกไป ทาคาโอะหยิบปืนขึ้นมา สีหน้า แววตาเหี้ยมและดุดัน
จุนโกะอยู่ในห้องพักของตนเอง หน้าตาซีดอยู่ในอาการเสี้ยนยา ตัวสั่นเทา

“ไม่...ฉันไม่ยอมตกเป็นทาสมัน...ไม่…”
จุนโกะพยายามทำให้ตัวเองมีสติโดยหยิบ ขวดน้ำมาราดหน้าตัวเอง แล้วรีบเก็บข้าวของใส่กระเป๋าอย่างมือสั่น ต้องการจะหนีไป เธอเดินมามองที่หน้าต่าง แล้วตกใจเมื่อเห็นว่านาบุกำลังเดินขึ้นมายังห้องพักของเธอ

นาบุกับลูกน้องมิซาว่าเดินตรงเข้ามาที่ห้องพักจุนโกะ ถีบประตูห้องพักจุนโกะโครม ประตูเปิดออกกว้าง แล้วเดินเข้าห้อง มองรอบๆ ห้อง ในห้องพักนั้นว่างเปล่า เสื้อผ้าเกลื่อนอยู่บนเตียง กระเป๋าเดินทางที่เคยวางอยู่บนเตียงหายไป หน้าต่างห้องเปิดโล่ง นาบุรู้ทันทีว่าจุนโกะหนีออกไปทางหน้าต่าง ลูกน้องมิซาว่าออกจากห้องพักจุนโกะไป นาบุมองรอบๆ ห้องพักจุนโกะอีกครั้ง แล้วเดินตามลูกน้องออกไป ประตูตู้เสื้อผ้าเปิดออก จุนโกะค่อยๆ โผล่หน้าออกมาจากตู้เสื้อผ้าอย่างหวาดกลัว

ไทชิเปิดประตูห้องเข้ามาหาอาคิโกะ แต่ไม่เห็นอาคิโกะนอนอยู่บนเตียง ไทชิสังหรณ์ใจไม่ดี
“อาคิโกะ...”
อาคิโกะยืนอยู่ริมระเบียงชั้นสอง มองความสูงของระเบียงถึงพื้นชั้นล่างอย่างคิดๆ มือจับที่ท้องพร้อมกับกำเสื้อแน่นด้วยความแค้น เกลียดชังกับสิ่งที่เกิดขึ้น ในตัวเอง
“ฉันจะไม่ยอมเสียอนาคตเพราะเลือดของคนชั่ว”
อาคิโกะมองท้องตัวเอง
“อย่าอาฆาตกันเลยนะ ถ้าจะผิด ก็ไปเอาผิดไอ้เลวชาติคนนั้น”
อาคิโกะกำลังจะก้าวขาปีนระเบียงเพื่อจะกระโดดลงไปชั้นล่าง หวังทำให้ตัวเองแท้ง ขณะที่กำลังปีนรั้วระเบียง

เธอเห็นริวเดินถือช่อดอกไม้เข้ามา จึงชะงักขาที่กำลังจะปีนรั้วระเบียง เปลี่ยนใจก้าวขาลงจากรั้วระเบียง คิดอะไรได้บางอย่าง
มายูมินั่งเหม่ออยู่ที่โต๊ะทำงาน ได้ยินเสียงเคาะประตู รีบหันไปมองด้วยใจที่หวังว่าจะเป็นริว แต่เป็นนานะเดินถือกาแฟร้อนๆเปิดประตูเข้ามา มายูมิเผลอแสดงสีหน้าผิดหวังออกมา นานะเห็นสีหน้าเพื่อนยิ้มอย่างรู้ทัน

“ขอโทษนะที่ทำให้ผิดหวัง”
“ผิดหวังอะไร” มายูมิปั้นหน้าปกติ
นานะเดินเข้ามาวางแก้วกาแฟให้บนโต๊ะ
“ฉันไม่ได้คบกับเธอแค่วันสองวันนะ ถึงดูไม่ออกว่าเธอกำลังรู้สึกอะไร”
“ฉัน…”
มายูมิพยายามเถียง นานะรีบพูดแทรก
“ฉันเข้าใจว่าใครเป็นเธอ คงต้องโกรธต้องน้อยใจ แต่ที่คุณริวปิดบังเธอ ก็เป็นเหตุผลเดียวกับที่เขาหายไปจากชีวิตเธอ 7 ปีก่อน เขากลัวเธอจะเป็นอันตราย เขาเป็นห่วงเธอมากนะมายูมิ”
“แล้วฉันล่ะ ฉันก็ห่วงเขา เจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นเขาพยายามจะเดินแต่เดินไม่ได้ ฉันช่วยอะไรเขาไม่ได้เลย ทั้งๆ ที่ฉันเป็นหมอ”
มายูมิร้องไห้ออกมาด้วยความอัดอั้น นานะกอดมายูมิอย่างเข้าใจ
“ฉันรู้ว่าเธอเจ็บ แต่ฉันเชื่อว่าริวเจ็บและทรมานกว่าหลายเท่า ที่เห็นเธอต้อง ทรมานเพราะเขา”
“สุดท้ายเธอก็พูดแทนคนอื่น เธอเห็นคนอื่นดีกว่าฉัน”
“ฉันพูดแทนใจเธอต่างหากมายูมิ เธอไม่ใช่ผู้หญิงไม่มีเหตุผล เธอรู้เหตุผลที่ริวปิดบังเธอดี เลิกน้อยใจแล้วกลับบ้านไปซะ โอะนิซึกะโซเรียวมีศัตรูจ้องทำร้ายรอบตัว เธอคงไม่อยากเป็นอีกคนที่ทำร้ายเขาใช่มั้ย”
มายูมินิ่ง ครุ่นคิดตามคำพูดของนานะ

นานะออกจากห้องมายูมิแล้วเดินออกไปด้านหนึ่ง ริวเดินถือช่อดอกเดซี่มาหน้าห้องมายูมิ เขาจะเคาะประตูห้องแล้วชะงักลังเล กลัวว่าเธอยังโกรธอยู่ ขณะที่มายูมิจะเดินมาเปิดประตูออกจากห้อง แต่ชะงักเพราะนึกได้ว่าลืมเสื้อคลุมไว้ที่พนักเก้าอี้ เธอเดินกลับไปหยิบเสื้อคลุม แล้วหันไปเปิดแฟ้ม เขียนสั่งงานอะไรอีกเล็กน้อย ริวยืนลังเลอยู่หน้าประตูห้อง จะเคาะ แต่ไม่กล้า สุดท้ายมองช่อดอกไม้ในมือ แล้วคิดว่าเอาไปฝากนานะให้มายูมิดีกว่า
มายูมิเดินไปเปิดประตู พบว่าอาคิโกะยืนร้องไห้อยู่ มายูมิมองอย่างแปลกใจว่ามาทำไม อาคิโกะไม่รอช้า โผเข้ากอดมายูมิแล้วร้องไห้โฮ
“คุณต้องช่วยฉันนะคะ คุณเป็นคนเดียวที่จะพูดกับริวให้ฉันได้”
มายูมิได้ยินชื่อริว แล้วชะงักว่าเกิดอะไรขึ้นอีก
“เกิดอะไรขึ้นคะ”
“ฉัน…ฉัน…”
อาคิโกะยิ่งร้องไห้โฮ ทำเป็นรู้สึกเจ็บปวดหัวใจจนพูดไม่ออก แล้ววิ่งเข้าห้องของมายูมิ คว้ากรรไกรขึ้นมา ทำท่าจะแทงที่ท้องตัวเอง มายูมิรีบเข้าไปแย่งกรรไกรอย่างตกใจ
“นี่มันเรื่องอะไร ทำไมคุณต้องทำร้ายตัวเอง”
“ขอกรรไกรฉันเถอะ” อาคิโกะมองท้องตัวเอง “ฉันเอาเขาไว้ไม่ได้”
มายูมิฟังอาคิโกะพูดแล้วสังหรณ์ใจแปลกๆ แล้วมองที่ท้องของอาคิโกะ
“เขา”
อาคิโกะเอามือลูบท้องตัวเองแล้วสะอื้นเหมือนใจจะขาด
“เลือดเนื้อเชื้อไขที่พ่อเขาไม่ต้องการ ลูกของฉันกับริว”

มายูมิฟังแล้วยืนอึ้ง
ไทชิคุยกับพยาบาลด้วยความร้อนใจ

“เจออาคิโกะไหมครับ”
“เราหาบนชั้นนี้ไม่เจอค่ะ กำลังจะไปตามดูที่สวน”
พยาบาลกำลังจะเดินไป อาคิโกะเดินเข้ามาพอดี ไทชิรีบปรี่เข้าไปหา
“เธอหายไปไหนมา”
อาคิโกะยิ้มให้ไทชิ
“ไปหาเหตุผลว่าทำไมฉันต้องเก็บเด็กคนนี้ไว้”
ไทชิมองอาคิโกะอย่างสงสัยว่าอาคิโกะหมายถึงอะไร
“มองอะไร มาช่วยฉันเก็บของดีกว่า วันนี้ฉันอารมณ์ดี ได้กลับบ้านแล้ว”
อาคิโกะเดินไปเก็บข้าวของ ไทชิมองอย่างไม่ค่อยไว้ใจ

นานะเดินอ่านแฟ้มรายงานคนไข้เพื่อจะไปตรวจ ริวเดินถือช่อดอกเดซี่มาหานานะ
“โอะฮะโยโกะไซมัส อรุณสวัสดิ์ครับคุณหมอ”
“อรุณสวัสดิ์ค่ะ”
นานะโค้งทักทายริว มองช่อดอกไม้ในมือริวแล้วยิ้ม
“ดอกเดซี่ ตำนานรักระหว่างโอะนิซึกะโซเรียวกับคุณหมอสาว เอาดอกเดซี่มาขอโทษมายูมิเหรอคะ”
ริวยิ้มเก้อๆ
“มาช้าไปแล้วล่ะค่ะ ป่านนี้มายูมิคงกลับไปรอรับดอกไม้อยู่ที่บ้านคุณแล้ว”

“มายูมิยอมกลับบ้านแล้วเหรอครับ” ริวยิ้มดีใจ
มายูมิกลับมาที่บ้านโอะนิซึกะอย่างเศร้าๆ เธอหาโคจิที่นอนอยู่ในห้อง แล้วร้องไห้ออกมาอย่างระงับความรู้สึกเศร้าใจไว้ไม่ได้ โคจิเข้าใจว่าเธอยังโกรธริวที่ไม่บอกว่าเดินได้แล้ว จึงพยายามจะอธิบาย แต่มายุมิขัดขึ้น

“เรื่องนั้นฉันเข้าใจค่ะ และไม่ได้โกรธเขา”
มายูมิคิดถึงเรื่องอาคิโกะท้องแล้วสะอื้นออกมาอีกครั้ง
“คุณมีเรื่องอะไร”
มายูมิมองโคจิตั้งใจจะเล่า ไทชิเคาะประตู แล้วเปิดประตูเข้ามา
“คุณมายูมิครับ ผมมีเรื่องจะบอก”
ไทชิที่มีแววตาจริงจัง ตั้งใจจะบอกความจริงทั้งหมดให้มายูมิทราบ

เมื่อนั่งคุยด้วยกันตามลำพัง มายูมิมองไทชิด้วยสีหน้าตกใจอึ้ง
“อะไรนะ”
ไทชิมองมายูมิด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง แต่ดวงตาหลบต่ำเพราะมีแววเจ็บปวดกับเรื่องที่พูดถึง
“อาคิโกะไม่ได้ท้องกับโซเรียว แต่พ่อของเด็กคือผู้กองยูจิ”
มายูมิชะงักงง คาดไม่ถึง

อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 20/5 วันที่ 5 ก.ย. 57

ละคร รอยฝันตะวันเดือด บทประพันธ์: ณารา
ละคร รอยฝันตะวันเดือด บทโทรทัศน์ : คฑาหัสต์ บุษปะเกศ, จีรนุช ณ น่าน
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ดำเนินงานโดย : ยศสินี ณ นคร
ละคร รอยฝันตะวันเดือด กำกับการแสดงโดย : กฤษณ์ ศุกระมงคล
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ผลิต : เมกเกอร์วายกรุ๊ป
ละคร รอยฝันตะวันเดือด แนวละคร โรแมนติก/ดราม่า/แอกชั่น
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15-22.45 น.
ที่มา ไทยรัฐ