อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 21 วันที่ 6 ก.ย. 57

อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 21 วันที่ 6 ก.ย. 57

ไทชิมองมายูมิด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง แต่ดวงตาหลบต่ำเพราะมีแววเจ็บปวดกับเรื่องที่พูดถึง
“อาคิโกะไม่ได้ท้องกับโซเรียว แต่พ่อของเด็กคือผู้กองยูจิ”
มายูมิชะงักงง คาดไม่ถึง
“แล้วทำไมคุณอาคิโกะบอกฉันว่า…”

“เพราะเขาต้องการครอบครองโซเรียว ผมรู้จักอาคิโกะมานาน ผมมองออกว่าเขาคิดจะทำอะไร”
มายูมินึกถึงอาคิโกะกับยูจิ พึมพำ
“ผู้กองยูจิ คุณอาคิโกะ”


มายูมิคิดถึงอาคิโกะที่ใช้เข็มกลัดรูปผีเสื้อที่มียาสลบที่ปลายเข็มจิ้มนิ้ว แล้วเธอมาพบยูจิก่อนที่จะสลบไป เธอรู้ทันทีว่าเสียรู้ให้อาคิโกะและยูจิ
ไทชิมองมายูมิที่มีสีหน้าขรึมแล้วเดาออกว่ามายูมิโกรธอาคิโกะอยู่ จึงพูดปกป้อง
“อาคิโกะไม่ใช่คนจิตใจไม่ดี แต่ที่เขาทำอะไรผิดๆ เพราะโดนสถานการณ์บังคับ คุณมายูมิยกโทษให้อาคิโกะเถอะนะครับ ผมขอร้อง”
ไทชิก้มหัวนิ่งอยู่ที่หน้ามายูมิ ขอร้องให้เธอให้อภัยในเรื่องราวทั้งหมด
อาคิโกะใช้กระจกส่องดูรอยช้ำบนหน้า อย่างแค้นยูจิมาก

“ไอ้ยูจิสารเลว”
อาคิโกะพยายามใช้เครื่องสำอางค์เมคอัพลบรอบช้ำอย่างสุดแค้น

สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า...มายูมินั่งเล่นกับกลุ่มเด็กกำพร้า 4-5 คน ยูจิเดินหน้าตามีความสุขเข้ามาหามายูมิ
“ผมดีใจมากที่คุณนัดมาเจอ นึกว่าจะไม่ได้เจอคุณอีกแล้ว”
มายูมิมองยูจิ แล้วยิ้มอย่างเย็นชา
“ทำไมคิดว่าฉันจะไม่เจอคุณอีก”
ยูจิชะงักที่ตัวเองเผลอพูดเปิดช่องให้มายูมิย้อน รีบเปลี่ยนเรื่อง
“ก็เพราะว่าที่คู่หมั้นคุณหวง”
“ริวเป็นคนมีเหตุผล เขาไม่เคยห้ามไม่ให้ฉันคบกับคนดี”
ยูจิชะงักเหมือนโดนมายูมิเหน็บเข้าอีกดอก พยายามยิ้มแล้วมองเด็กๆกำพร้า
“ทำไมนัดผมมาเจอที่นี่ล่ะครับ”
“ถ้าว่าง ฉันมักจะมาอ่านนิทานให้เด็กๆ ที่นี่ฟัง”
ยูจินั่งข้างๆ เด็ก
“อย่างนี้นี่เองที่เขาบอกคนสวยที่แท้จริง ไม่ได้สวยแต่เพียงภายนอก แต่สวยไปถึงหัวใจ”
“เด็กพวกนี้น่าสงสารค่ะ บางคนพ่อแม่เสียตั้งแต่เกิด บางคนโดนพ่อแม่ทิ้ง ทั้งๆ ที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิด เพียงแค่เกิดมาในเวลาที่ไม่มีใครต้องการ”
ยูจิมองมายูมิที่มองเด็กๆอย่างอบอุ่น จึงหาเรื่องคุยเออออตามไป
“ผมเข้าใจความรู้สึกของพวกเขาดี เพราะผมเองก็กำพร้าแม่ตั้งแต่เด็ก”
“ฉันขอถามเรื่องส่วนตัวสักนิดได้ไหมคะ” มายูมิมองยูจิ
“ได้สิครับ”
“ตอนคุณไม่มีแม่ คุณรู้สึกยังไงคะ”
ยูจิมองไกลออกไป คิดถึงความรู้สึกในอดีต
“เหงา...ผมผูกพันกับแม่มาก ตั้งแต่เล็ก แม่จะปลุกผม เตรียมอาหารเช้าไว้ให้ พาผมไปส่งโรงเรียน พอเลิกเรียนแม่จะมารับ พาผมไปเลือกซื้อของสดมาช่วยกันทำกับข้าวสองคนแม่ลูก แล้วจบวันด้วยการพาผมเข้านอน”
ยูจิมองไปที่เด็กๆ เหล่านั้น แววตาดูอ่อนโยนลง
“ในวันที่ไม่มีแม่ ผมลืมตาตื่นอย่างเคว้งคว้าง ไม่มีอ้อมกอดลาเวลาที่ผมไปโรงเรียน ไม่มีรอยยิ้มดีใจเวลาผมกลับบ้าน”
“แล้วคุณพ่อคุณล่ะคะ ท่านอยู่ไหนตอนที่คุณต้องการแม่”
ยูจิเสียงแข็งขึ้นมาทันที
“ทำงานครับ ไม่ว่าแม่จะอยู่หรือไม่อยู่ ไม่มีผลอะไรกับพ่อเลย”
ยูจิมองมายูมิแล้วพูดด้วยเสียงวาดฝัน
“ผมคิดไว้นะครับ ถ้ามีลูก ผมจะทำอย่างที่แม่ทำ จะเป็นคนแรกที่เขาเห็น เวลาที่เขาตื่น จะเป็นคนแรก เวลาเขาต้องการใครสักคน”
มายูมิยิ้มให้ยูจิแต่ไม่ใช่ยิ้มชื่นชม แต่เป็นรอยยิ้มเย็นชา เหมือนนายพรานที่เห็นเหยื่อติดกับดัก
“งั้นคุณก็รีบไปทำสิคะ”
ยูจิมองมายูมิอย่างชะงักงง
“อะไรนะครับ”
มายูมิลุกขึ้นยืนมองยูจิ
“ขอบคุณ ที่ครั้งที่แล้วคุณพาฉันกลับไปบ้านโอะนิซึกะอย่างปลอดภัย ทำให้ฉันเชื่อว่า คุณยังหลงเหลือความเป็นสุภาพบุรุษพอ ที่จะทำในสิ่งที่คุณพูด”
“คุณพูดอะไร ผมไม่เข้าใจ”
มายูมิมองหน้ายูจิอย่างจริงจัง
“คุณอาคิโกะท้องกับคุณ คุณมีโอกาสสร้างฝันที่เป็นจริงให้ลูกคุณแล้วค่ะ”

ยูจิชะงักอึ้ง ไม่คิดว่ามายูมิจะรู้เรื่องตัวเองกับอาคิโกะ
ริวถือช่อดอกเดซี่ลงจากรถพร้อมคัตสึ เซกิด้วยความดีใจที่มายูมิกลับบ้านแล้ว

“มายูมิ ผมกลับมาแล้ว”
ริวร้องเรียกเสียงดัง ทันใดนั้นร่างจุนโกะเดินโซซัดโซเซเข้าล้มลงตรงหน้า
“คุณริว ช่วยฉันด้วย”
“จุนโกะ”
ริวรีบเข้าไปประคองร่างจุนโกะ

ริวพาจุนโกะไปนอนพักในห้องหนึ่ง แล้วเดินมาจากห้องมาพบ คัตสึ เซกิ และลูกน้องโอะนิซึกะที่รออยู่
“น่าจะสลบไปเพราะอาการอยากยา ให้คนดูแลไว้ด้วย”
“ครับโซเรียว”
มายูมิเดินมาจากทางหน้าบ้าน ไทชิเดินตามมาด้วย ริวดีใจที่เห็นมายูมิกลับมาบ้าน
“คุณหายไปไหนมา เมื่อเช้าผมไปหาคุณที่โรงพยาบาล หมอนานะ บอกว่าคุณกลับบ้านมาแล้ว”
มายูมิชะงักแล้วหันไปมองไทชิอย่างรู้กันว่าวันนี้ เธอเจอเรื่องวุ่นวายอะไรมาบ้าง
“มีเรื่องมากมายค่ะ แต่ทุกอย่างผ่านไปแล้ว”
ริวหันไปมองคัตซึที่พยักหน้าอย่างรู้ทัน
“ครับโซเรียว”
คัตสึเดินไปหยิบช่อดอกเดซี่มาให้ริว แล้วทุกคนพากันเดินแยกไป ริวยื่นช่อดอกเดซี่ให้มายูมิ
“ดอกเดซี่ ดอกไม้ที่มีความหมายลึกซึ้งของเราสองคน”
“ฉันยกโทษให้คุณค่ะ”
ริวชะงักมอง มายูมิเข้าไปจับมือริว
“สิ่งที่เกิดขึ้น ทำให้ฉันรู้ว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่โชคดีขนาดไหน ที่มีผู้ชายที่รักฉัน ห่วงฉัน ปกป้องฉันด้วยหัวใจอย่างคุณ”
ริวมองมายูมิอย่างอึ้ง งง
“มายูมิ”
“ฉันขอโทษที่เมื่อคืน ฉันงี่เง่า โกรธคุณ ไม่พอใจคุณ น้อยใจคุณ ฉันก็แค่ผู้หญิงคนนึง ที่อยากดูแลและปกป้องคนที่รักเหมือนที่คุณอยากทำให้ฉัน แต่ต่อไปนี้ ฉันสัญญาว่าจะเข้มแข็ง ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ฉันจะเป็นคนแรกที่เข้าใจคุณโดยไม่ขอคำอธิบาย”
ริวมองมายูมิอย่างซาบซึ้ง แล้วโผเข้ากอด
“ขอบคุณมากมายูมิ ขอบคุณสำหรับความรักและความเข้าใจที่คุณมีให้กับผม”
ริวมองมายูมิแล้วตัดสินใจพูด
“ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกคุณ”

ริวเปิดประตูห้องให้มายูมิเข้ามาในห้อง มายูมิชะงักอึ้งเมื่อเห็นจุนโกะนอนสวมชุดยูกาตะหลวมๆ ท่าทางทรุดโทรม
“จุนโกะ เป็นผู้หญิงในไนท์คลับมิซาว่า เป็นคนส่งข่าวว่ามายาโมโต้จะขนยาล็อตใหญ่”
“คนที่นานะโทรมาบอกคุณ” มายูมินึกได้
ริวพยักหน้า แล้วมองจุนโกะอย่างสงสาร
“จุนโกะหนีมาขอความช่วยเหลือจากเรา”
จุนโกะกระสับกระส่ายเพราะรู้สึกเสี้ยนยา เพ้อ
“ท่านริว ช่วยฉันด้วย ท่านริว”
ริวเข้าไปประคองร่างจุนโกะไว้ จุนโกะสะลึมสะลือมองหน้าริวออกอาการเพ้อๆ พอเห็นว่าเป็นริวจึงกอดเขาไว้แน่น ทำให้เสื้อที่สวมไว้หลวมๆ ร่วงเห็นไหล่ขาวเนียน

อ่านละคร รอยฝันตะวันเดือด ตอนทีี่ 21 วันที่ 6 ก.ย. 57

ละคร รอยฝันตะวันเดือด บทประพันธ์: ณารา
ละคร รอยฝันตะวันเดือด บทโทรทัศน์ : คฑาหัสต์ บุษปะเกศ, จีรนุช ณ น่าน
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ดำเนินงานโดย : ยศสินี ณ นคร
ละคร รอยฝันตะวันเดือด กำกับการแสดงโดย : กฤษณ์ ศุกระมงคล
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ผลิต : เมกเกอร์วายกรุ๊ป
ละคร รอยฝันตะวันเดือด แนวละคร โรแมนติก/ดราม่า/แอกชั่น
ละคร รอยฝันตะวันเดือด ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15-22.45 น.
ที่มา ไทยรัฐ