อ่านละคร ทรายสีเพลิง ตอนทีี่ 23/2 วันที่ 6 ก.ย. 57

อ่านละคร ทรายสีเพลิง ตอนทีี่ 23/2 วันที่ 6 ก.ย. 57

เรื่องหลอกว่าฉันไม่ได้รักเขาจริงๆ ..ฉันจะแต่งงานกับเขาเพื่อประชดผู้หญิงคนนั้น”
บุรีฟังเรื่องที่ทรายทำไว้กับฌานและลูกศรอย่างไม่อยากเชื่อว่าทรายจะทำขนาดนี้เพื่อเอาชนะ! “ฉันไม่คิดเลยว่าเขาจะทำได้ขนาดนี้”

“ถ้าฉันทำได้ ..ฉันจะขอแลกทุกอย่างแม้แต่ชีวิตของฉัน เพื่อแก้ความเข้าใจผิด และขอโอกาสได้บอกกับศรอีกครั้งว่าฉันรักศรคนเดียว รักหมดทั้งชีวิตและหัวใจ”


ฌานร้องไห้อย่างเจ็บปวด มันเหมือนหัวใจตัวเองแตกสลาย “ทำไมนะศร ...ตอนนั้นพี่เรียกทำไมไม่หยุด ..ทำไมเชื่อผู้หญิงคนนั้น..ทำไมถึงไม่ไว้ใจพี่”
ฌานร้องไห้แทบขาดใจ บุรีมองฌานอย่างเจ็บปวด

ใต้ต้นจำปี บ้านบุรี บุรียืนมองดอกจำปีด้วยสายตาเจ็บปวดว่าเขาจะทำยังไงกับเรื่องทรายต่อไป

ทรายยังนั่งกอดเข่าก้มหน้าซบกับเข่าตัวเอง เหม่อลอย มีคราบน้ำตาเกอะที่หน้าให้รู้ว่า ทรายเสียใจ ร้องไห้ตลอดเวลา
ฌานนั่งบนเตียงถือผ้าพันคอที่ลูกศรให้เป็นของขวัญวันเกิด และมองต้นพลูทองที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงด้วยความรู้สึกหัวใจจะแตกสลาย คิดถึงคำพูดของลูกศร ตอนอยู่ภูเก็ต

“ศรสัญญา ..ศรจะอยู่ข้างๆ พี่ฌาน จะไม่หายไปไหน ..ถ้าพี่ฌานไม่ไล่ศรก่อน”

เหตุการณ์หลังจากฌานจูบลูกศรที่จุดชมวิวที่ฌานค้นพบกับพ่อ ฌานพาลูกศรกลับมาบ้านพัก ลูกศรกับฌานนั่งกันที่เก้าอี้หน้าบ้านพักฌาน ฌานแกะกล่องของขวัญที่ลูกศรให้ เห็นว่าของในกล่องเป็นผ้าพันคอ
ฌานยื่นผ้าพันคอให้ลูกศร “พันให้พี่หน่อยสิ”
ลูกศรรับผ้าพันคอมาพันรอบคอฌานอย่างเขิน “อุ่นไหมคะ”
“อุ่นเหมือนมีใครกอดเลย”
ลูกศรก้มหน้าเขิน

ฌานเอาผ้าพันคอที่ลูกศรให้มาพันคอเหมือนลูกศรกำลังกอด
ฌานนึถึงสิ่งที่ลูกศรพูด “เมื่อคืนที่เราเห็นดาวตก ..แล้วศรอธิษฐาน ..พี่ฌานถามว่าศรอธิษฐานอะไร ..ศรไม่ได้อธิษฐานให้ตัวเองหรอกค่ะ ศรอธิษฐานให้พี่ฌาน ..”
“ศรขอให้พี่ฌานเจอคนที่รักพี่ฌานและทำให้พี่ฌานมีความสุขเสียที”

ฌานนึกถึงเหตุการณ์คืนที่ลูกศรหนีงานแต่งงานมารอฌานที่คอนโด ฌานกลับมาเจอลูกศร สองคนตกเป็นของกันและกัน ลูกศรนอนซบอกฌานอยู่บนเตียง ฌานนอนลืมตามองลูกศรที่ซุกอ้อมอกตัวเองเหมือนเด็กน้อยน่าเอ็นดู
ฌานไล้แก้มลูกศรอย่างเอ็นดูรักใคร่ แล้วพูดกับลูกศร แต่ลูกศรยังหลับไม่รู้เรื่อง “ศรรู้ไหม ..ว่าศรคือความสุขของพี่”

ฌานคิดถึงอดีตอย่างเจ็บปวด มองต้นพลูทองแล้วคิดถึงคำพูดเรื่องแต่งงานของลูกศร
“ถ้าทำได้ ..ศรอยากจัดงานแต่งของเราที่มูลนิธิเด็กค่ะ พี่ฌานอย่าเพิ่งหัวเราะกับความคิดเพี้ยนๆ ของศรนะคะ ..ที่ศรอยากจัดที่นั่น ..เพราะศรอยากแบ่งความสุขของศรให้กับเด็กๆ ..อีกอย่าง ..มันเป็นที่ที่เราเจอกันครั้งแรก”
ฌานจับผ้าพันคอแน่นอย่างเจ็บปวด “ศรทิ้งพี่ไปอย่างนี้ได้ยังไง ทิ้งให้พี่ต้องทนกับความว่างเปล่าอยู่กับความฝันการแต่งงานของเราที่ไม่มีศร”
ทางด้านบุรียืนมองดอกจำปีบนต้นอย่างเจ็บปวด แม่เดินเข้ามาหาบุรีมองบุรีอย่างเข้าใจ แม่เดินเข้าไปจับไหล่บุรีเหมือนให้กำลังใจลูก

บุรีพูดอย่างเจ็บปวด “เขาทำอย่างนี้กับฌานได้ยังไง ทั้งๆ ที่ตลอดหลายปี ฌานจงรักภักดีกับเขาด้วยหัวใจ แต่พอเขาเห็นฌานมีคนอื่น และที่สำคัญ ...คนๆ นั้นก็เป็นน้องสาวของเขา เด็กผู้หญิงที่ไม่มีพิษสง อะไร มีแต่หัวใจที่บริสุทธิ์ รักและเทิดทูนเขาเหมือนนางฟ้า แต่เขากลับฆ่าคนนึงให้ตายลงตรงหน้า ..เหลืออีกคนให้อยู่อย่างตายทั้งเป็น”
“แม่เชื่อว่าหนูทรายไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าหนูลูกศรหรอกลูก มันเป็นอุบัติเหตุ”
“ซึ่งเหตุ...อุบัติขึ้นจากเขา!”
แม่ปลอบ “บุรี...”
“ผมพยายามห้ามเขาแล้ว แต่เขาไม่เคยฟัง เพียงเพื่อเอาชนะ เขายอมทำทุกอย่าง ไม่สนใจว่าวิธีนั้นจะถูกหรือผิด” บุรีเอามือลูบหน้าตัวเองด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า เจ็บปวดรวดร้าว
“แต่ถ้าถามแม่ แม่จะไม่โทษหนูทรายคนเดียว ถ้าจะโทษ..ต้องโทษคนอื่นด้วย “

ทรายยังนั่งกอดเข่าก้มหน้าซบกับเข่าตัวเอง เหม่อลอย มีคราบน้ำตาเกรอะที่หน้าบ่งบอกให้รู้ว่าทรายเสียใจ ร้องไห้ตลอดเวลา
ดวงตาเดินมายืนตรงหน้าทราย ทรายเห็นเท้าดวงตามายืนตรงหน้า ทรายไล่สายตาจากเท้า ขึ้นไปมองหน้าดวงตา
ทรายเห็นดวงตาแล้วร้องไห้อีกครั้ง “แม่จ๋าาาาาาาาาาาาา”
ดวงตานั่งลงกอดทราย ทรายกอดดวงตาแน่น “ทรายผิดเอง ...ทรายทำร้ายน้อง ...ทราย..”
“ทรายไม่ผิดลูก ..แม่ผิดเอง ถ้าแม่มาเร็วกว่านี้ ทุกอย่างก็คงไม่เกิดขึ้น”
ทรายกอดดวงตาร้องไห้อย่างเจ็บปวด

ทรายนอนหลับบนเตียงทั้งน้ำตา โดยมีดวงตานั่งจับมือทราย ลูบผมปลอบประโลมทรายอยู่ข้างๆ
ดวงตามองทรายที่หลับแต่ยังมีเสียงสะอื้น ดวงตาสงสารลูกแทบขาดใจ นึกถึงคำพูดของป้าอุทิศตอนที่ดวงตาพูดจากคับแค้นเสาวนีย์และลูกศรต่อหน้าทราย
ดวงตาจูงมือทรายเดินมาเร็วๆ ป้าอุทิศเดินเร็วๆ มาอีกทาง “คุณทรายนะคุณทราย ไม่น่าก่อเรื่องเลย เจ้าโมโหโทโส ดุเดือดเหลือเกิน”
“พี่อุทิศอย่าว่าทราย ถ้าทรายไม่ถูกกดดันจน กลายเป็นลูกคนใช้ แบบนี้ทรายคงไม่ทำหรอก”
“โธ่เอ๊ย...ลูกพ่อเหมือนกัน คิดทำไมว่าเขากดดัน”
“พี่ไม่ได้ยินอย่าพูดเลย หนูจะไม่ถามทรายซักคำเลยนะว่าผลักลูกเขา ลงน้ำจริงรึเปล่า ถ้าจริงหนูไม่ว่าลูกหรอก ตั้งแต่เด็กนั่นเกิดมา ทรายก็ถูกกดทั้งๆ ที่ทรายก็มีสิทธิ์เท่ากัน” ทรายตั้งใจฟังทุกคำ “ถ้าดวงเป็นทราย... ดวงก็จะผลักมันอย่างนั้นเหมือนกัน”
“โธ่เอ๊ย คุณดวง ตัวเองจะยิ่งทำร้ายลูกนะ”
สองคนไม่เห็นหน้าทรายที่รับรู้ทุกคำพูดของแม่

ดวงตานึกถึงตอนที่ดวงตาจูงมือทรายมาจากบ้านใหญ่
ทรายพยายามดึงมือออกจากมือดวงตา อย่างดื้อรั้น ไม่ยอมกลับบ้านริมน้ำ “ไม่กลับ! ทรายจะอยู่บ้านใหญ่”
“นั่นไม่ใช่บ้านเรา บ้านเราอยู่โน้น” ดวงตาชี้ไปทางบ้านริมน้ำ
“ทรายก็เป็นลูกของพ่อ ทำไมทรายกับแม่ไม่ได้อยู่บนตึกเหมือนคุณอาเสาว์ล่ะจ้ะ”
ดวงตาชะงักกับคำถามของลูก ความเจ็บและโกรธแค้น ทำให้ดวงตาพูดโดยไม่ทันคิด “ก็เพราะสองแม่ลูกนั่นแย่งไปไงลูก! แย่งทั้งบ้าน! แย่งทั้งความรักของพ่อไปจากแม่! แย่งทั้งพ่อไปจากทราย! มันจงใจแย่งทุกอย่างที่เป็นของเราไปจากเรา!”

ดวงตานึกถึงวันที่ทรายถูกทิ้งที่โรงเรียน
ดวงตาถามป้าอุทิศ “คลอดรึยัง”
“ยังค่ะ คุณดวงล่ะก็จะสนใจทำไม เมื่อตัดสินใจอยู่แบบนี้...”
“แบบไหน แบบเป็นเมียเป็นลูกแต่โดนทิ้งเพราะเป็นลูกคนใช้ใช่มั้ย”
ด.ญ.ทรายเงยหน้ามองทันที
ดวงตาไม่ได้ยิน หูอื้อ “อยากให้มันตายป้าอุทิศ ดวงอยากให้มันตาย ตายทั้งแม่ทั้งลูก”
ด.ญ.ทรายได้ยินทุกคำ ซึมซับทุกคำ เป็นรอยจารึกในดวงใจน้อยๆ เต็มๆ
ดวงตาคิดถึงอดีตและคิดอะไรบางอย่าง

วันต่อมา เสาวนีย์ใส่ชุดดำนั่งกอดรูปของลูกศรอยู่ เหมือนได้กอดลูกศรด้วยอาการเหม่อลอย เซื่องซึมมีน้ำตาไหลตลอด
ศกเดินเข้ามาหาเสาวนีย์ แล้วนั่งข้างๆเสาวนีย์ “คุณไหวไหม ..ถ้าไม่ไหว ..นอนพักก่อน เดี๋ยวผมไปจัดการเรื่องงานศพลูกเอง”
เสาวนีย์ไม่พูดไม่ตอบอะไรศก เอาแต่นั่งกอดรูปของลูกศรร้องไห้อย่างเงียบๆ ดั่งคนไม่รู้ร้อน ไม่รู้หนาว ไม่รับรู้อะไรรอบตัว มีแต่ความเจ็บปวด เหมือนหัวใจดับไปพร้อมกับลมหายใจของลูก ศกมองอย่างสงสาร
ดวงตาค่อยๆเดินเข้ามา ศกหันไปเห็นดวงตา “ดวงตา ….”

เสาวนีย์เงยหน้ามองดวงตาด้วยสายตาโกรธแค้น “สาแก่ใจแกกับลูกแกรึยัง! ลูกแกพยายามฆ่าลูกฉันมาตั้งแต่เด็ก พยายามทวงทุกอย่างที่มันคิดว่าเป็นของแม่มัน! …แล้วตอนนี้ ..มันก็ทำสำเร็จ ..มันได้บ้านหลังนี้! ..มันได้ใจพ่อมัน! ..แล้วก็ฆ่าลูกฉันได้“
ดวงตาพยายามจะอธิบาย “..คุณเสาว์”
เสาวนีย์ไม่ฟังดวงตาพูด “ยังเหลืออะไรที่ลูกแกต้องการอีก ! ชีวิตฉัน…มันต้องการด้วยไหม?!” เสาวนีย์เดินไปหยิบแจกันมาปาลงพื้น แล้วหยิบเศษแจกันขึ้นมาเกือบทำท่าจะแทงตัวเอง
ศกกับดวงตามองเสาวนีย์อย่างตกใจ
“คุณเสาว์อย่า!” ดวงตาร้องห้าม
ศกเข้าไปแย่งเศษแจกัน แล้วพลาดจนมือโดนบาท
ดวงตาร้องด้วยความตกใจ “คุณศก !”
เสาวนีย์เห็นเลือดในมือศกแล้วชะงัก
ศกมองเลือดในมือตัวเองแล้วมองเสาวนีย์ด้วยสายตาเจ็บปวด “คุณเห็นไหม …ว่าความโกรธ ความเกลียดมันไม่เคยทำอะไรให้ดีขึ้นเลย นอกจากความบาดเจ็บ! ..สูญเสีย! ..เรื่องที่เกิดขึ้น อย่าโทษลูกเลย โทษผมนี่! เพราะผมอ่อนแอเห็นแก่ตัว! ทำให้คุณ! ดวงตาและลูกต้องเป็นอย่างนี้!”
“โทษคุณคนเดียวไม่ได้หรอกค่ะ ต้องโทษเรา การสูญเสียทำให้เป็นทุกข์ แต่การยึดติดทำให้ใจทุกข์มากกว่า มันทำให้เกิดความโกรธ ความเกลียดเป็นฟืนเป็นไฟเผาไหม้เราทุกคนอย่างนี้ เรายึดติดว่า ทุกอย่างมันเป็นของเรา เราถึงต้องทวงคืน เรายึดติดว่าเราต้องชนะ เราถึงไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ ถ้าเพียงเรารู้จักอภัยและ ปล่อยวาง” ดวงตาเดินเข้าไปใกล้เสาวนีย์ แล้วยกมือไหว้ตรงหน้าเสาวนีย์ “ฉันขอโทษ…ถ้าเพียงฉันสอนทรายให้เชื่อว่าไม่มีอะไรเป็นของเรา ในโลกนี้ไม่มีชัยชนะที่ยั่งยืน ทุกอย่างก็จะไม่เป็นแบบนี้”

อ่านละคร ทรายสีเพลิง ตอนทีี่ 23/2 วันที่ 6 ก.ย. 57

ละครทรายสีเพลิง บทประพันธ์โดย : ปิยะพร ศักดิ์เกษม
ละครทรายสีเพลิง บทโทรทัศน์โดย : ศัลยา สุขะนิวัตติ์
ละครทรายสีเพลิง กำกับการแสดงโดย : ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครทรายสีเพลิง ผลิตโดย : ค่าย เมกเกอร์ วาย
ละครทรายสีเพลิง ควบคุมการผลิตโดย : ยศสินี ณ นคร
ละครทรายสีเพลิง ออกอากาศทุกวันจันทร์ และอังคาร เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครทรายสีเพลิง เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 19 สิงหาคม 2557 นี้
ที่มา ไทยรัฐ