อ่านละคร ทรายสีเพลิง ตอนทีี่ 23/3 วันที่ 6 ก.ย. 57

อ่านละคร ทรายสีเพลิง ตอนทีี่ 23/3 วันที่ 6 ก.ย. 57

ทุกอย่างมันเป็นของเรา เราถึงต้องทวงคืน เรายึดติดว่าเราต้องชนะ เราถึงไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ ถ้าเพียงเรารู้จักอภัยและ ปล่อยวาง” ดวงตาเดินเข้าไปใกล้เสาวนีย์ แล้วยกมือไหว้ตรงหน้าเสาวนีย์ “ฉันขอโทษ…ถ้าเพียงฉันสอนทรายให้เชื่อว่าไม่มีอะไรเป็นของเรา ในโลกนี้ไม่มีชัยชนะที่ยั่งยืน ทุกอย่างก็จะไม่เป็นแบบนี้”

เสาวนีย์มองดวงตาที่ยกมือขอโทษตัวเองนิ่งๆ ในขณะที่ศกมองดวงตาที่ยอมขอโทษอย่างอึ้ง
ดวงตาจะเดินออกจากบ้าน แต่ชะงัก หันมามองเสาวนีย์ “ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ …ฉันกับลูกรู้สึกเสียใจที่สุด และไม่เคยสาแก่ใจอะไรใดๆ เราเข้าใจว่าคุณรู้สึกยังไง เพราะเราก็เคยสูญเสียมาก่อน”


ดวงตาเดินออกไป แต่เสาวนีย์ยืนนิ่ง
ศกอยากจะบอกว่าสิ่งที่ดวงตาพูดถูก “คุณเสาว์....”
เสาวนีย์ไม่ฟังศกพูดอะไร เดินขึ้นบันไดไปอย่างเงียบๆ ทันที

เสาวนีย์เปิดประตูห้องลูกศรเข้ามา มองบรรยากาศห้องลูกศรด้วยความเจ็บปวดเหมือนหัวใจจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เสาวนีย์เดินมองทุกมุม เหมือนระลึกถึงลูกศร เดินไปที่โต๊ะหนังสือของลูกศร ลูบคลำหนังสือเหมือนหารอยสัมผัสของลูก
เสาวนีย์ค่อยๆ เดินไปที่เตียง แล้วนั่งบนเตียงของลูก เอามือลูบเตียง หมอน เหมือนหาไออุ่นของลูก หยิบหมอนที่ลูกเคยหนุนนอนมากอด และดมหมอนของลูก พยายามหากลิ่นเพื่อปลอบตัวเองว่าลูกยังอยู่ ไม่ได้ไปไหน
เสาวนีย์มองไปรอบๆห้องลูกศร เห็นลูกศรเดินอยู่ในห้องเหมือนใช้ชีวิตปกติ เห็นลูกศรนั่งอ่านหนังสือ แล้วเดินไป เปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อผ้าออกมาทาบตัวให้เสาวนีย์ช่วยเลือก
“คุณแม่ชอบไหมคะ ?”
เสาวนีย์ยิ้มด้วยความเจ็บปวดกับภาพนั้น เสาวนีย์มองไปทางมุมห้อง เสาวนีย์คิดถึงคำพูดของดวงตา
“ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ …ฉันกับลูกรู้สึกเสียใจที่สุด และไม่เคยสาแก่ใจอะไรใดๆ เราเข้าใจว่าคุณรู้สึกยังไง เพราะเราก็เคยสูญเสียมาก่อน”
เสาวนีย์คิดถึงภาพวันที่ตัวเองแต่งงานกับศก ขณะที่เป็นวันที่ดวงตาคลอดทราย

บุรุษพยาบาลรีบเร่งเข็นรถที่มีร่างดวงตานอนเจ็บท้องใกล้คลอดมาตามทางเดินจนถึงหน้าห้องคลอด พยาบาลเปิดประตูห้องคลอดให้เข็นเข้าไป

ในเวลาเดียวกัน เจ้าบ่าวเจ้าสาวคู่หนึ่งกำลังเดินผ่านประตูบ้านหลังใหญ่ออกมาพบแขกๆ ที่รอแสดงความยินดีที่อยู่ที่สนาม เห็นป้ายชื่อเจ้าบ่าว-เจ้าสาว “เสาวนีย์-ศก” ในงานเป็นงานเลี้ยงแบบค็อกเทล มีเวทีที่มีนักร้องมาร้องเพลงขับกล่อม และมีโต๊ะวางแก้วแชมเปญ แขกในงานปรบมือและส่งเสียงโห่ฮิ้ว เป่าปากวิ๊ดวิ้วแสดงความยินดี

เสาวนีย์นึกถึงวันถัดจากวันแต่งงาน
คุณหญิงเพกาเดินเข้ามาหาเสาวนีย์ “เสาว์เก่งนะลูก คำนวณวันจัดงานแต่งกับคุณศกตรงกับวันที่ยายนั่นคลอดพอดี”
“มันจะได้รู้ไงคะ ว่าถึงมันจะเป็นเมียคุณศกมาก่อน มันก็แค่เมียเก็บ! ถ้าเขาเห็นค่ามันอย่างที่มันคิด เขาก็แต่งงานกับมันไปแล้ว แต่นี่..คุณศก และคุณแม่ของคุณศกเขาเลือกเสาว์ !”
“แม่กลัวว่าพอมันคลอดลูก มันก็จะเอาลูกมาดึงคุณศกไป”
เสาวนีย์ยิ้มเยาะ “แล้วถ้าเสาว์มีลูก แม่คิดว่าคุณศกกับคุณแม่ของคุณศก..จะเลือกใครอีกล่ะคะ” เสาวนีย์เชิดหน้ายิ้มอย่างคนที่เชื่อว่าตัวเองเหนือกว่า

เสาวนีย์นั่งนึกมาถึงตอนนี้หันไปเห็นชุดที่ลูกศรใส่ในวันแต่งงาน เสาวนีย์มองชุดแต่งงานนั้น แล้วคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันแต่งงาน
ลูกศรกับป้าอุทิศช่วยกันพาเสาวนีย์ออกจากบ้านทราย
“มันทำกับศรขนาดนี้ ศรยังมาห้ามแม่อีกเหรอ !”
“ความจริงศรรู้แล้วว่าพี่พัชรักพี่ทราย วันนี้พี่พัชต้องการแต่งกับพี่ทราย”
เสาวนีย์อึ้ง “ว่าอะไรนะ !”
“เรายอมรับความจริงเถอะค่ะคุณแม่ ว่าเราแย่งทุกอย่างจากพี่ทรายไปจริงๆ เพราะฉะนั้น ..ถ้าพี่ทรายต้องการอะไร ศรพร้อมจะทำชดเชยให้พี่ทราย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสมบัติ เงินทองหรือแม้แต่พี่พัช !”

“แต่แม่ไม่ให้! อะไรที่เป็นของเรา มันต้องเป็นของเรา! จะไม่มีงานแต่งของพัชระกับนังทราย ยังไงพัชระต้องแต่งงานกับศรเท่านั้น !!”
“แต่ศรไม่อยากแต่ง”
“ศรต้องแต่ง ..ทำตามที่แม่บอก รู้ไว้ ..ว่าแม่ทำทุกอย่างเพื่อศร “
“แม่ทำเพื่อศร ..หรือเพื่อตัวคุณแม่กันแน่คะ ?”
เสาวนีย์ได้ยินลูกศรพูดถึงปมที่เสาวนีย์ไม่เคยยอมรับทำให้โกรธจนคุมสติไม่อยู่ ตบหน้าลูกศร ด้วยความโกรธ อย่างลืมตัว “เพี๊ยะ !!!!” ลูกศรยืนอึ้งนิ่ง
ป้าอุทิศตกใจ รีบเข้าไปประคองลูกศรพร้อมกับเรียกเสาวนีย์เสียงดัง เพื่อเตือนสติ “คุณเสาว์ !”
เสาวนีย์อึ้งชะงัก ตกใจที่ตัวเองเผลอตบลูกศร เสาวนีย์มองลูกศรด้วยสายตารู้สึกผิด แต่เสาวนีย์ไม่มีวันยอมแพ้ทราย “จำไว้นะ! ศรคือชีวิตของแม่ แม่จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแย่งหรือทำลายศรเด็ดขาด !”

เสาวนีย์เดินไปจับชุดแต่งงานลูกศร แล้วร้องไห้แทบขาดใจ “แม่ผิดเอง ..แม่เป็นคนทำให้ศรต้องเป็นแบบนี้ …แม่ขอโทษ”

ดวงตาเดินเข้ามาในบ้านริมน้ำพร้อมกับเรียกทราย “ทราย…”
ไม่มีเสียงตอบรับ ดวงตารู้สึกระแวงขึ้นมาทันทีที่ไม่ได้ยินเสียงตอบรับของทราย ดวงตารีบเดินไปดูทรายใน ห้องนอนแต่ก็ไม่เห็นทรายในห้อง ดวงตามีสีหน้าเคร่งเครียด “ทรายหายไปไหนเนี่ย ?”

ที่วัดที่ใช้เป็นสถานที่ในการจัดงานศพลูกศร ฌานเดินเข้ามายืนมองหน้าศาลาที่มีกระดานเขียนว่า “สวดอภิธรรมศพ นางสาวศรวณีย์ พรหมาสตร์นารายณ์” ฌานมองชื่อของลูกศรก็ยิ่งเจ็บปวดหัวใจ
ตอนนี้เด็กสาวที่เปลี่ยนโลกที่มืดมนของเขาให้เป็นโลกที่ สดใส นอนไร้ลมหายใจรอวันสลายเป็นเถ้าถ่าน จากเขาไปไม่มีวันกลับ อยู่ในโลกศพที่ตั้งอยู่บนศาลา
ทรายก้าวเข้ายืนข้างๆฌาน ฌานรู้สึกว่ามีคนยืนอยู่นึกว่าแขก จึงหันหน้าไปมอง ทันใดนั้นฌานชะงักเห็นทรายยืนมองฌานด้วยสายตารู้สึกผิด
“ฌาน.....”
ฌานลุกขึ้นเดินหนีทรายออกไปทันที ทรายรีบเดินตามฌานไป ฌานเดินหนีทราย แต่ทรายวิ่งไปดักหน้าฌาน มองฌานด้วยสายตาอ้อนวอน “ฌาน ...ได้โปรด ..ฟังฉันก่อน”
ฌานยืนนิ่ง ไม่มองทราย เหมือนทรายไม่มีตัวตน
“ฉันไม่ขอให้คุณยกโทษ หรือขอให้คุณให้อภัย ...สิ่งเดียวที่ฉันอยากขอ..ขอแค่คุณเชื่อว่าฉันไม่ได้ตั้งใจจะให้เรื่องเป็นแบบนี้ ...ถึงฉันจะแค้นคุณอาเสาว์หรือลูกศร แต่ฉันไม่เคยคิดอยากให้ใครตาย”
ฌานยังคงยืนนิ่ง ทรายค่อยๆ เอื้อมมือไปจับมือฌาน “คุณก็รู้ว่าฉันไม่เคยพูดคำนี้กับใคร แต่ตอนนี้ฉันพร้อมจะพูดคำนี้กับคุณอาเสาว์ ..ลูกศร ..คุณ ..ฉันขอโทษ”
ฌานยังคงยืนนิ่งไม่ตอบอะไรทราย ทรายเห็นฌานนิ่งไม่ตอบทำเหมือนตัวเองไม่มีตัวตนในสายตา ทั้งที่เมื่อก่อนทรายเป็นที่หนึ่ง ในสายตาฌานเสมอ
“ได้โปรดเถอะฌาน ...คุณจะด่า จะว่าฉันยังไงก็ได้ แต่ขอร้อง..อย่าทำเหมือนฉันไม่มีตัวตนอย่างนี้ ทั้งๆที่ฉันเคยเป็นที่หนึ่งในสายตาคุณ ...ฉันเจ็บนะฌาน”
ฌานเหลือบมองทรายที่ร้องไห้ มองฌานอย่างอ้อนวอน “คุณเจ็บเหรอ? ...แล้วผมล่ะ ? ..คุณหลอกให้ผมรักคุณ เพื่อใช้ผมเป็นเครื่องมือ ..ผมเจ็บแทบตาย ..แต่คุณไม่เคยมอง ..แล้ววันนึง..ที่ผมมีใครสักคน มองผม..อยู่ข้างๆผม ..กอดผม ..รักผม ..คุณกลับพรากเขาไปจากผม! มีความสุขมากรึยังทราย ที่สังเวยชีวิตคนๆ นึงและเหยียบหัวใจของผู้ชายอีกคนขึ้นไปยืนเป็นผู้ชนะได้สมใจ!“
“ฌาน ....ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ตั้งใจ ฉันต้องทำยังไง ถึงจะทำให้คุณเข้าใจฉัน”
ฌานมองทรายด้วยสายตาเย็นชา “ตายตามศรไปสิทราย”
ทรายมองฌานอย่างอึ้ง ไม่เคยคิดว่าจะมีวันที่ฌานที่เคยรักตัวเองมาก จะพูดกับตัวเองอย่างนี้ “ฌาน....”
ฌานเดินผ่านทรายออกไปอย่างไม่มีเยื่อใย ทรายยืนอึ้งร้องไห้อย่างเจ็บปวด
พัชระเดินเข้ามาหาทราย ทรายมองพัชระชะงัก ทรายหลบตาไม่สบตาพัชระเพราะรู้สึกผิดในสิ่งที่ทำกับพัชระ พัชระรีบพูดก่อนทรายเดินออกไป “อย่าร้องขอความเห็นใจจากใครเลยทราย.ในเมื่อคุณไม่เคยเห็นหัวใจของใคร ก็อย่าหวังว่าคนอื่นจะเห็น!” พัชระเดินผ่านทรายออกไป
ทรายยืนอยู่ด้วยความรู้สึกเจ็บปวด

ทรายเดินร้องไห้มาที่รถ เสียงของพัชระยังคงก้องอยู่ในหัว
“อย่าร้องขอความเห็นใจจากใครเลยทราย ในเมื่อคุณไม่เคยเห็นหัวใจของใคร ก็อย่าหวังว่าคนอื่นจะเห็น!”
“ใครจะโกรธ จะเกลียดฉันก็ได้ ..แต่ยกเว้นคนๆเดียว.....”
ทรายเดินมาที่หน้าบ้านบุรี
แม่เดินออกมาจากในบ้าน เห็นทราย แม่ชะงัก “หนูทราย …”
“ทรายมาหาพี่บีค่ะ”
แม่ทำหน้าลำบากใจ “บีเขา …. “ แม่ของบีจะบอกว่าไม่อยู่ แต่ไม่อยากโกหก
ทรายมองท่าทางของแม่บุรีออก “เขาให้คุณแม่บอกว่าไม่อยู่ใช่ไหมคะ ?”
แม่มองทราย แล้วถอนใจอย่างลำบากใจ “แม่ว่าหนูทรายกลับไปก่อนดีไหมลูก .. “
ทางด้านบุรียืนแอบฟังทรายอยู่ในบ้าน
“ให้ทรายเข้าไปคุยกับพี่บีเถอะค่ะ ..ถ้าเขาไม่ต้องการเจอทรายอีก ขอให้ทรายได้ยินจากปากของเขา”
“แต่แม่ว่า…”
บุรีเดินออกมาจากในบ้าน บุรีหันไปพูดนิ่งๆ กับทรายราวกับจงใจพูดให้ดูห่างเหิน “เชิญที่สนามข้างบ้านดีกว่าครับ”
บุรีเดินนำทรายไป ทรายรีบเดินตามบุรีไป แม่หันไปมองตามบุรีกับทรายอย่างเป็นห่วง

บุรีเดินนำทรายมายืนใต้ต้นจำปี ทรายเดินตามบุรีเข้ามา แล้วมองบุรีที่ยืนหันหลังให้ตัวเองด้วยความเจ็บปวด
ทรายเรียกด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน “พี่บี….”
“คุณจะพูดอะไรกับผมก็รีบพูดเถอะ ผมต้องรีบไปงานศพ”
ทรายฟังบุรีเน้นสรรพนามเพื่อบอกให้ทรายรู้ว่าระยะของบุรีกับทราย ไม่ใกล้ชิดกันอย่างอดีตอีกแล้ว
“ที่ทราย ….” ทรายชะงักแล้วเปลี่ยนสรรพนาม “ที่ฉันมาที่นี่ เพราะหวังว่าคนที่รู้จักคุ้นเคยกันมานาน คนที่รู้เรื่องราวความเจ็บปวดในอดีตจะเข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น”
“คุณหมายถึง..เรื่องในอดีตทำให้การฆ่าคนบริสุทธิ์คนนึงของคุณ เป็นเรื่องไม่ผิดอย่างนั้นเหรอ ?”

อ่านละคร ทรายสีเพลิง ตอนทีี่ 23/3 วันที่ 6 ก.ย. 57

ละครทรายสีเพลิง บทประพันธ์โดย : ปิยะพร ศักดิ์เกษม
ละครทรายสีเพลิง บทโทรทัศน์โดย : ศัลยา สุขะนิวัตติ์
ละครทรายสีเพลิง กำกับการแสดงโดย : ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครทรายสีเพลิง ผลิตโดย : ค่าย เมกเกอร์ วาย
ละครทรายสีเพลิง ควบคุมการผลิตโดย : ยศสินี ณ นคร
ละครทรายสีเพลิง ออกอากาศทุกวันจันทร์ และอังคาร เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครทรายสีเพลิง เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 19 สิงหาคม 2557 นี้
ที่มา ไทยรัฐ